LOGIN
ชุดนี้มีสองเรื่องคือ แม่ลูกอ่อน
ซ่อนชู้ และ สะใภ้บักแตงโม
นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น
ผู้เขียน กาสะลอง
ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือ
หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือ
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น
ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล
และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา
อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ
……….
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา
ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์
ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง
ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง
*เราเตือนท่านแล้ว
* * * * * * * * * * * *
แม่ลูกอ่อนซ่อนชู้
พุทธศักราช 2562
บ้านไม้หลังใหญ่ โอบล้อมไปด้วยสวนชมพู่ในอำเภออัมพวา
“นวลกับลูกพักห้องนี้นะจ๊ะ… ”
‘ทองสร้อย’ กล่าวกับ ‘นวล’ ผู้เป็นน้องสะใภ้ ขณะกำลังพากันเดินเข้ามาในบ้านไม้หลังใหญ่ที่นวลเพิ่งย้ายมาอยู่ หลังจาก ‘ยุทธ’ ซึ่งเป็นสามีของหล่อนตัดสินใจลาออกจากโรงงานย่านสมุทรปราการที่ทำมานานหลายปี เพื่อเดินทางไปทำงานในประเทศลิเบีย ทำให้นวลต้องตัดสินใจหอบลูกน้อยในวัยหนึ่งขวบกว่าๆ กลับมาอยู่บ้านของพ่อแม่สามีที่อัมพวา
‘ถ้าพี่ไม่อยู่… นวลจะอยู่คนเดียวได้ยังไง บ้านเช่าในกรุงเทพฯ ใช่ว่าจะปลอดภัย วันดีคืนดีก็มีพวกขี้ยามางัดแงะขโมยของ จะให้พี่ทิ้งนวลกับลูกไว้ได้ยังไง ไปอยู่กับพ่อแม่พี่ดีกว่า ที่นั่นอยู่กันหลายคน’
เป็นคำพูดของยุทธที่กล่าวกับนวล ก่อนเดินทางไปทำงานต่างประเทศ
“มาอยู่ด้วยกันที่นี่นะลูก… แม่จะได้ช่วยเลี้ยงหลาน”
นางชบาผู้เป็นแม่ผัว กล่าวกับสะใภ้ด้วยน้ำเสียงเมตตา แววตาเอ็นดูนวลกับลูกชายตัวเล็กของหล่อนที่มาขออยู่ร่วมชายคาอาศัย ในระหว่างสามีไม่อยู่
“ขอบคุณมากจ้ะแม่… ”
นวลยกมือไหว้แม่ผัว ซึ้งใจเมื่อเห็นทุกคนให้การต้อนรับหล่อนเป็นอย่างดี
“ขอบคุณพี่สร้อยด้วยนะจ๊ะที่ช่วยเตรียมห้องพักให้หนู”
นวลยกมือไหว้พี่สาวของสามี ทองสร้อยเป็นคนน่ารัก ลักษณะของรอยยิ้มเต็มปากบ่งบอกถึงความเป็นคนเปิดเผยไร้เล่ห์เหลี่ยม
“ไม่เป็นไรจ้ะนวลเป็นน้องสะใภ้ของพี่ ก็เหมือนน้องสาวของพี่คนหนึ่ง ทุกคนในบ้านหลังนี้ดีใจที่นวลกับลูกมาอยู่ด้วย”
ทองสร้อยกล่าวขณะอุ้มร่างจ้ำม่ำของ ‘เจได’ ลูกชายของนวลไว้ในอ้อมแขน
ทองสร้อยรักเด็กมาก ครั้นเมื่อได้เจอกับหลานซึ่งกำลังอยู่ในวัยน่ารักน่าชังอย่างเจได หล่อนแสดงท่าทางรักใคร่เอ็นดูออกมาอย่างเห็นได้ชัด ตามประสาคนที่ไม่มีลูกเป็นของตัวเอง
“ทำไมพี่สร้อยไม่มีลูกสักคนล่ะจ๊ะ”
นวลถามด้วยความสงสัย เพราะรู้ว่าทองสร้อยมีสามีชื่อ ‘พันน์’ เป็นเขยของบ้านหลังนี้
“พี่มีลูกยากจ้ะ… ก่อนหน้านี้ก็เคยไปหาหมอ กระทั่งเจอเนื้องอกที่รังไข่ หลังจากผ่าตัดเนื้องอกก็เกิดอาการพังผืดตามมา ยิ่งทำให้มีลูกยากขึ้นไปอีก… ทั้งที่พี่กับผัวอยากมีลูกใจจะขาด”
เสียงของทองสร้อยเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องบอกถึงสาเหตุที่หล่อนยังไม่มีลูกจนป่านนี้
“ไม่เป็นไรจ้ะพี่สร้อย… งั้นหนูยกลูกชายให้พี่เอาไปเลี้ยงเป็นลูกเลยดีไหมจ๊ะ”
นวลแกล้งกระเซ้าอย่างอารมณ์ดี
“พี่เอาจริงนะ”
ทองสร้อยตอบ เรียกเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งห้อง
ในเวลาต่อมา
ขณะที่นวลกำลังอุ้มลูกน้อยพาดบ่า ทอดสายตาผ่านกรอบหน้าต่างห้องนอนออกไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน พลันสายตาปะทะเข้ากับชายร่างกำยำไปด้วยมัดกล้าม ความสูงใหญ่ที่ต่างไปจากคนไทยและผิวสีแทนละติน ทำให้เขาดูเหมือนชาวต่างชาติ กำลังหิ้วข้าวของลงมาจากรถกระบะ
“นวลใช่ไหม… ”
ชายที่นวลกำลังจ้องมองด้วยความตะลึงงันในความหล่อเหลา ตะโกนถาม เมื่อเหลือบมาเห็นหล่อนอุ้มลูกน้อยยืนอยู่ข้างหน้างต่างและจ้องเขาไม่วางตา
“ใช่จ้ะพี่… พี่พันน์ใช่ไหมจ๊ะ”
เรือนหลังนี้มีผู้ชายแค่สองคน นวลรู้ว่าผู้ชายตัวใหญ่และหล่อมากจนหล่อนตะลึงมองคนนี้คงเป็นใครอื่นไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ‘พันน์’ ลูกเขยคนขยันของบ้านหลังนี้ เขาเป็นสามีของทองสร้อย
“จ้ะ… ”
พันน์พยักหน้า เดินตรงเข้ามาใกล้หน้าต่าง ยื่นถุงขนมที่ซื้อมาจากตลาดให้กับนวล
“งั้นเอาเป็นว่าเจ้าไม่ต้องจ่ายเงินค่าเช่าห้องก็ย่อมได้ แต่ต้องยอมให้ข้าเอา… ยอมเป็นเมียข้าเถอะนะ… ” ความต้องการอันมืดดำซ่อนเร้นอยู่ภายในใจเจ้าของบ้านเช่าเผยออกมาแล้ว รีบอุ้มร่างเอิบอิ่มของเหมยลี่ขึ้นมานอนบนแคร่ไม้ไผ่ตั้งอยู่ชิดผนังภายในห้องเล็กๆ“ข้าอยากเอาเข้ามานานแล้ว… ”ตงหยางหื่นจัด…รีบถอดเสื้อผ้าจนเนื้อตัวเปลือยเปล่าล่อนจ้อน อวดท่อนเอ็นยาวใหญ่มหึมา ตั้งลำขนานขึ้นมากับพุงใหญ่แน่นเพราะเป็นคนร่างท้วมรีบกระโจมขึ้นมาโถมทับเหมยลี่ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางตกใจ สีหน้าของนางอยู่ในอาการสองจิตสองใจว่าจะยินยอมหรือไม่“อ๊ะ… ว๊ายยย… ”เหมยลี่ร้อง…แต่ร่างกำยำที่โถมทับอยู่ด้านบนก็ไม่หยุดรุกราน เสื้อผ้าโดนเปลื้องหลุดลุ่ย“ขอข้าดูนมเจ้าชัดๆ เถอะนะแม่นาง… ”มือหยาบใหญ่ขยุ้มคอเสื้อแล้วแหวกออกจากกัน ตาวาวมองสองเต้าเนียนขาวใหญ่มหึมา ทะลักออกมาอวดความอะร้าอร่าม “อู้ววว… ใหญ่สุดๆ น่าดูดน่ากินเหลือเกินแม่นางคนงาม”ตงหยางตะลึงมองปทุมถันคู่งามของแม่ลูกอ่อน ใหญ่มหึมามากจนล้นออกมาสองข้างของลำตัว.....รีบก้มลงจูบไซ้ซอกคอและดูดนมสองเต้าสลับไปมาอย่างหิวกระหายลนลาน.....“อ๊ะ... อ๊อย… ”เหมยลี่ตกใ
โดยเฉพาะวันสิ้นเดือนที่ต้องมารอเก็บเงินค่าเช่า ตงหยางมีห้องเช่าอยู่หลายแห่งในย่านนี้ในเวลาต่อมา…เหมยลี่ใช้เวลาไม่นานนักก็กล่อมลูกน้อยจนหลับคาอก นางอุ้มร่างจ้ำม่ำมาวางลงนอนในเปลแล้วเดินออกมาจากห้องตามที่นัดหมายกับตงหยางเอาไว้“เข้ามาเลยแม่นาง… ”ตงหยางกล่าว…ความดีใจปรากฏขึ้นในแววตา หลังจากได้ยินเสียงหลังมือของเหมยลี่กระทบประตูเบาๆ จึงลุกขึ้นจากโต๊ะ ก้าวมาเปิดประตูรับเหมยลี่จ้องมองประกายแสงแดดยามสายที่สาดเข้ามากระทบแขนและมือของตงหยางทำให้มองเห็นเส้นเลือดกระจายเป็นสายเหมือนรากไม้ ปูดโปนเป็นริ้วปรากฏชัดเจนอยู่ที่หลังมือและแขนกำยำทั้งสองข้างของเขา ตงหยางเป็นชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรงมาก“นั่งก่อน… ”ตงหยางผายมือมายังเก้าอี้…ตั้งอยู่ตรงหน้าโต๊ะไม้ซึ่งเป็นโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีสมุดบัญชีเก่าๆ เอาไว้จดบันทึกเป็นหลักฐานการเก็บเงินค่าเช่าห้องพักในแต่ละเดือนเหมยลี่ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่เขาผายมือเชื้อเชิญ หลังจากนั่งลงแล้วนางดึงคอเสื้อปาดทับลงมาอีกข้างซ่อนเต้านมเบียดกันคับแน่น กำลังเป็นเป้าสายตาให้ตงหยางเผลอมองแล้วมองอีก“เรื่องค่าเช่าที่าค้างเอาไว้ เจ้าจะชำระเมื่อไรว่ามาแม่นางคนงาม…
“เจ้าไม่จ่ายค่าห้องมาสองเดือนแล้วนะ… ถ้าไม่ทวงก็คงเงียบอีกตามเคยสินะ… ”ตงหยางเดินเข้ามาใกล้…“เอ่อ… ช่วงนี้ข้าหาเงินได้ไม่พอใช้… ขอผัดไปอีกเดือนได้ไหมเถ้าแก่… ” เหมยลี่ต่อรองเสียงอ่อน… หวังความเมตตา “จะผัดก็ได้… แต่เจ้าต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน” ตงหยางจ้องมองเรือนร่างของนางอย่างให้ความสนใจ “สามีข้าป่วยมานานแล้ว ขอท่านได้โปรดเมตตาข้าด้วยเถอะ… ” เหมยลี่วิงวอนเสียงอ่อน ขณะที่ท่อนเอ็นของตงหยางกำลังแข็งตัวขึ้นมาเป็นลำตุงแน่นอยู่ในกางเกงสายตาคมกริบยังจับจ้องมองเต้ามนมอวบคัดของเหมยลี่ไม่วางตา ด้วยกำลังเป็นแม่ลูกอ่อนจึงทำให้เต้านมของนางขยายใหญ่ขึ้นมาก ทั้งที่ก็ใหญ่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เรื่องนี้ตงหยางรู้ดีเพราะเคยแอบมองบ่อยๆ และแอบชื่นชมอยู่ในใจว่าเหมยลี่เป็นสตรีที่มีรูปโฉมงดงามเหลือเกิน “เอ่อ… ข้าขอเลื่อนไปอีกเดือนได้ไหม… ” เหมยลี่ต่อรอง… รู้ว่าตงหยางแอบมองนม นางจึงดึงชายเสื้อที่เลิกขึ้นไปกองอยู่เหนือสองเต้าปิดลง ทว่าตงหยางก็ยังไม่เลิกมอง…แม้เนื้อหนั่นสองเต้าจะถูกซ่อนเอาไว้ใต้เสื้อ แต่ก็ยังมองเห็นห
เมื่อเข้ามาในห้องตัวเอง เหมยลี่โล่งใจที่เห็นว่าลูกชายของนางยังหลับสนิทอยู่บนเตียงเหมือนตอนที่นางออกไปนางเดินเข้ามาอีกห้องเล็กๆ อยู่ด้านใน เป็นห้องที่โม่โฉวนอนประจำ หลังจากป่วยเขาก็แยกตัวมาอยู่คนเดียวในห้องเล็ก“ท่านพี่… หลับอยู่หรือเปล่า”เหมยลี่เดินเข้ามาใกล้เตียงของสามี…ด้วยความรู้สึกผิดที่ต่อโม่โฉวที่นางเพิ่งแอบไปมีสัมพันธ์สวาทกับหวังหย่งอย่างลึกซึ้ง ทำให้เหมยลี่เดินมาทรุดร่างลงนั่งที่ขอบเตียง ใกล้ร่างผ่ายผอมของสามี“ข้าหลับอยู่… เจ้าไปไหนมา เมื่อกี้ข้าได้ยินเสียงเปิดประตู… ”โม่โฉวแสร้งลืมตาขึ้นมามองภรรยา“อ๋อ… ข้านั่งรับลมอยู่นอกบ้าน… ”เหมยลี่ตอบ…โม่โฉวไม่ได้ถามต่อ…“ท่านพี่นอนเถอะนะ… เดี๋ยวข้าจะอาบน้ำก่อน”เหมยลี่เอื้อมมือมากุมมือที่ผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกของสามี…ก่อนจะก้าวเดินออกมานางไม่ลืมดับตะเกียงเพื่อให้เขาหลับ ปล่อยให้โม่โฉวนอนลืมตาโพลงมองเพดานอยู่ลำพังเหมยลี่ออกไปแล้ว…แต่สามีของนางที่นอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ยังคงไม่หลับ เมื่อกี้โม่โฉวได้ยินเสียงร้องครวญครางดังมาจากห้องของหวังหย่งที่อยู่ห่างกันเพียงแค่ฝาผนังกั้นโม่โฉวรู้ว่ามันคือเสียงคนเอากัน…โม่โฉวหลับตา ภ
หลังจากช่วยปลดเปลื้องความอัดอั้นทรมานที่สาดโหมเข้าใส่กันพักใหญ่ๆ พากันและกันไปถึงสวรรค์ในที่สุด“โอ๊ววววว… ”ตามมาด้วยเสียงร้องของเหมยลี่หวังหย่งรู้ได้ด้วยอาการบีบรัดภายในมดลูกของนาง ส่งสัญญาณให้ร่างกำยำที่ประกบแทงอยู่ข้างหลังรู้ว่านางถึงสวรรค์สมใจ“ข้ามีความสุขเหลือเกิน… ”หวังหย่งกระซิบเสียงกระเส่า…หลังจากน้ำกามแตกออกมาแล้วแต่ยังปล่อยให้ลำเอ็นเสียบคาเอาไว้ต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆ“ข้าหลงรักเจ้าแล้ว… ข้ามีความสุขเหลือเกิน”หวังหย่งสารภาพความในใจ…หลังจากถอนแก่นกายออกมาจากรูสวาทโดนทะลวงจนกลวงโบ๋ มีน้ำกามสีขาวขุ่นไหลตามลำเนื้อที่ชักออกมา“ข้าก็มีความสุข… ”เหมยลี่ตอบ…นางทิ้งกายลงนอนราบแล้วหงายขึ้นมาแหงนหน้าขึ้นมองเพดานห้อง ระบายลมหายใจที่ยังกระเส่า ในค่ำคืนที่ไม่คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับผู้ชายข้างห้องจะมาถึงจุดนี้หวังหย่งจ้องมองสองเต้าของแม่ลูกอ่อนที่กำลังคัดคั่งไปด้วยน้ำนม เห็นแล้วทนไม่ไหวรีบแทรกกายเข้ามาคุกเข่าระหว่างง่ามขาของนาง เอื้อมมือขึ้นมาบีบขยำเต้านม น้ำนมทะลักออกมาสองข้างลำตัว “อู้ววววว… ขอข้ากินนมนะน่าดูดเหลือเกิน”หวังหย่งกล่าวด้วยสีหน้าและแววตากระหายจัด เห็นน้
หวังหย่งไม่เคยหยุดกระเด้าแม้เพียงเสี้ยวนาทีหลังจากสอดใส่เข้ามาได้ เรี่ยวแรงเขาดีจนเหลือเชื่อ ทำเอาเหมยลี่เม้มริมฝีปากแน่น แอ่นก้นขึ้นสู้จนง่ามก้นชนกับท้องแน่นไปด้วยลอนกล้าม ขยับเอวจ้วงแทงลำเอ็นเข้าใส่ไม่ยั้งต่อมาอีกพักใหญ่ๆ“แตกเถอะหวังหย่งเดี๋ยวลูกข้าตื่น… อูย… เดี๋ยวสามีข้าจะสงสัย… ”เหมยลี่บอกความกังวลในใจ“โถ… ข้าอยากโดนเจ้าขึ้นขย่มเอ็น… ช่วยขย่มเอ็นให้ข้าก่อนได้ไหม… ”หวังหย่งอยากจัดให้แม่ลูกอ่อนอารมณ์เปลี่ยวอีกท่า รู้ว่าเหมยลี่จะเสียวมากถ้าได้เป็นฝ่ายขึ้นขย่มเอง“ไว้พรุ่งนี้เถอะนะ… ข้าสัญญาว่าจะขย่มให้”เหมยลี่กล่าวให้ความหวัง“สัญญานะ… ”“ได้… ข้าสัญญา”แม่ลูกอ่อนตอบเสียงกระเส่า…หวังหย่งรีบเอามือโอบสะโพก รั้งเข้ามาโยกเอวกระเด้าต่อมาอีกพักใหญ่ๆ จนแก่นกายกระตุกสั่น“อ๊ายยยย… หวังหย่ง… ข้า… ไม่ไหวแล้ว”เหมยลี่ขยับก้นกระดกสู้… สองมือขยุ้มผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น แอ่นก้นเสยขึ้นรับลำเอ็น อัดเข้าใส่จนเต้านมแม่ลูกอ่อนอวบใหญ่และกำลังคัดไปด้วยน้ำนมกระเพื่อมไหวอยู่ใต้ลำตัวในท่าคุกเข่าเอามือยันที่นอน “อู้ววว… ข้ายังกินนมไม่อิ่มเลยแม่นาง”หวังหย่งเอื้อมมือเข้ามาระหว่างซอกแขนทั้งสองข้าง ตะล







