บทที่ 31 หญิงปากตลาดกับชายปากร้าย

“จะเรียกหาองค์ชายใหญ่ไปใย องค์ชายใหญ่ก็อยู่ตรงหน้าเจ้าแล้วไง หากมีอะไรจะพูดก็จงพูดมาเถิดหยกขาว..”

“เหอะ ถ้าอย่างท่านเป็นองค์ชายใหญ่ได้ เช่นนั้นข้าก็คงเป็นฮองเฮาไปแล้ว”

“บังอาจ!!!!”

องค์ชายชักกระบี่ออกมาก่อนจะจ่อที่คอของลู่เสียนอีกครั้ง อยากข้านักหญิงเช่นนาง

“เจ้ากล้า” ???

ไม่มีเสียงพูดใดออกจากปากองค์ชาย เขาจ้องที่ใบหน้าลู่เสียนนิ่ง เหอะแม้เลือดนางจะมีประโยชน์ แต่หากเก็บสตรีปากตลาดเช่นนางไว้ข้างกายคงไม่พ้นนำภัยมาสู่ตัวเขา

“องค์ชาย กระหม่อมมีเรื่องด่วนจะขอกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงแม่ทัพจางดังขึ้นหน้ากระโจม องค์ชายลดกระบี่ลง ก่อนจะปรายตาไปที่ลู่เสียนนิ่ง ลู่เสียนที่ได้ยินประโยคจากด้านนอกก็รู้ทันทีว่าคนตรงหน้าพูดจริง นางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“มีอะไรก็พูดมา”

“บุตรชายของกระหม่อมโดนซุ่มจอมตี กระหม่อมจึงจะ.....”

“ข้าอนุญาต ท่านแม่ทัพจางจัดการตามที่ท่านเห็นสมควรเถิด”

ลู่เสียนที่รู้ว่าคนด้านนอกเป็นใครก็ยิ้มออกมา นางกำลังจะส่งเสียงเรียกผู้เป็นพ่อให้ช่วยเหลือนาง แต่ก็ถูกมือของคนข้าง ๆ มาปิดปากนางไว้

“กระหม่อมขอบพระทัย”

เสียงฝีเท้าของแม่ทัพจางเดินออกไป ลู่เสียนที่ดิ้นไปดิ้นมามองเงาด้านหน้าอย่างหมดหวัง ไม่นะท่านพ่อ ลู่เสียน บุตรสาวของท่านอยู่ตรงนี้ ช่วยด้วย ช่วยข้าออกไปด้วย

“เงียบปาก หากอยากออกไป”

ลู่เสียนหยุดดิ้นทันที องค์ชายกระตุกยิ้มอย่างพอใจ เขาปล่อยมือออกจากริมฝีปากของนาง แต่ยังคงกอดลู่เสียนอย่างลืมตัว กลิ่นกายของกายของนางไม่เหมือนผู้ใด กลิ่นนี้มันกลิ่น....ดอกบัว....

“ปล่อยข้าได้แล้ว ท่านต้องการอะไร ในเมื่ออยากรู้คำตอบก็เรื่องการรักษารู้แล้ว เช่นนั้นจะขังข้าไว้ทำไม”

ลู่เสียนพูดออกมาอย่างหัวเสีย แม้บุรุษตรงหน้าจะหน้าตาหล่อเหลาเพียงใด แต่แล้วอย่างไรเล่า สามีของนางก็งามจนเกือบล่มเมืองยังมี

“เจ้าเป็นใคร กันแน่”

“ข้าก็คือลู่เสียน”

“เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไรที่นี่ หรือว่าจะมายั่วยวนข้า หากเจ้าไม่อยากโดนแขวนคอหน้ากำแพงเมืองจงหยุดความคิดนั้น”

“เหอะ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย สามีของข้านะหล่อเหลากว่าท่านเป็นไหน ๆ ”

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง องค์ชายมองลู่เสียนนิ่ง พลางใช้ความคิด ก่อนจะนึกบางอย่างได้

“เจ้าเป็นคนรักของ ลู่จื้อ??”

ลู่เสียนขมวดคิ้ว สมองเขามีปัญหาหรืออย่างไรนางและพี่ชายหน้าตาคล้ายกันแม่ชื่อยังขึ้นต้นด้วยตัวเดียวกันเช่นนี้จะเป็นคนรักได้อย่างไร แต่ในเมื่อเขาเข้าใจเช่นนี้ นางย่อมตามน้ำไปก่อน

“ใช่ เช่นนั้นให้ข้าไปหาท่านพี่ได้แล้ว”

“เช่นนั้น ลู่จื้อ ต้องโดนโทษตามกฎทหารที่บังอาจพาสตรีเข้ามา”

ลู่เสียนที่กำลังจะเดินออกไปก็ชะงักทันที เขาไม่ใช่หรือไงที่พานางเข้ามา!!!!

“ไปเถิด ในเมื่อเจ้าอยากให้เขาโดนโทษ ก็ออกไปเถิด”

ลู่เสียนยืนนิ่ง นางกำหมัดแน่น ชายเช่นเขานี่มัน.......

“เหตุใดยังไม่ออกไปเล่า”

องค์ชายนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะรินน้ำชา จิบอย่างใจเย็นใจ ลู่เสียนเม้มปากเน้น หากนางไปท่านพี่และท่านพ่อจะเป็นเช่นไร นางฝืนยิ้มจาง ๆ ออกมาก่อนจะหันไปหาองค์ชาย

“ข้าจะไปได้อย่างไรเจ้าคะ ยังไม่ได้ตอบแทนที่องค์ชายทรงช่วยข้ามาตลอดสิบวันเลย”

“รู้จักบุญคุณข้าแล้ว???”

ลู่เสียนเดินไปหาองค์ชาย นางเพียงยิ้มออกมาจาง ๆ แม้ในใจอยากจะจับคนตรงหน้ามาทึ้งหัว ลู่เสียนหยิบกาน้ำชามาก่อนจะรินให้องค์ชายอย่างเอาใจ

“เหตุใดเจ้าถึงบอกว่ามีสามี ข้าไม่เคยได้ยินว่า ลู่จื้อแต่งงานแล้ว”

ลู่เสียนแสร้งทำเป็นเขินอาย องค์ชายที่เห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจตลอดสิบวันที่ผ่านมาเขาป้อนยาทางปากให้สตรีที่มีสามีแล้วงั้นหรือ อีกทั้งสามีนางยังเป็นเพื่อนสนิทเขา

“ชายหญิงที่ร่วมหอกันย่อมต้องเรียกว่าสามีภรรยา”

“เจ้าไม่รู้หรือว่าหากไม่ผ่านการตรวจพรหมจรรย์ เจ้าจะไม่อาจแต่งเป็นฮูหยินได้ จะได้เป็นเพียงอนุ”

“.......”

ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไร เหอะพรหมจรรย์อะไร ลู่เสียนคนนี้ไม่มีมันตั้งแต่ก่อนที่นางจะมาอยู่ในร่างแล้ว องค์ชายที่เห็นลู่เสียนเงียบไปก็ใจไม่ดี เขาไม่เคยปลอบสตรี

“หากลู่จื้อและแม่ทัพกลับมาข้าจะพาไป ในตอนนี้เจ้าก็อยู่ที่นี่ไปก่อน หากพบเจอใครให้บอกว่าเป็นหมอที่ข้าพามา”

“เช่นนั้น...ด้านนอก ข้าสามารถ....”

“ย่อมไปได้ แต่จงระวังอย่างที่ข้าบอกในยามสงครามทหารของข้าย่อมต้องการปลดปล่อย การที่เจ้าเดินไปเดินมาอาจจะเกิดอันตรายได้”

ลู่เสียนพยักหน้า นางนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะใช้มือทั้งเท้าคางตัวเอง เหม่อมองออกไป พลางคิดถึงบรรดาสามีของนางการที่นางหายตัวมาเช่นนี้ แม้จะมีจดหมายเขียนบอกไว้ แต่พวกเขาต้องห่วงนางมากแน่ ๆ และอีกอย่าง ท่านเทพซีจะเป็นอย่างไรบ้าง นางจำได้ดี ที่เขากระอักเลือดออกมา ใบหน้าของเขาทรมานมาก ท่านพี่ซี ท่านต้องกลับมาหาข้าให้ได้นะเจ้าคะ.....

องค์ชายมองการกระทำของหญิงตรงหน้า เขาจิบน้ำชามองสำรวจใบหน้าของนางอย่างละเอียด หยกขาวนี่คือชื่อที่มาจากสีผิวของนางหรือไม่ ใบหน้าของนางยามมองใกล้ ๆ ยิ่งงดงาม แม้มองยามใดก็ไม่เบื่อ กลิ่นกายของนางที่ยิ่งได้กลิ่นยิ่งทำให้รู้สึกสบายใจ หญิงเช่นนางนะหรือจะไปเป็นอนุ ช่างน่าเสียดายยิ่ง....