สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ ตอนที่ 7

เสื้อตัวจิ๋วถูกร่นขึ้นแขนเสื้อหลุดต่ำพร้อมๆ กับส่วนคอที่ถูกดึงจนเลยทรวงอกสล้าง ศิลาภินมองอย่างตื่นตะลึงลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก แล้วโน้มใบหน้าเขากำความอวบอั๋นอย่างไม่รีรอ ใช้ปลายลิ้นตวัดวนรอบๆ ขอบบราสีขาวสะอาด ก่อนจะกวาดเข้าหายอดถันด้านใน เขาไล่ตวัดรัวอย่างแสนคิดถึง มอบความโหยหาผ่านสัมผัสทั่วทุกอณูเนื้อ

            “หวาน...หวานกว่าเมื่อก่อนอีกนะ...” คนเหนือร่างยังตักตวงเอาประโยชน์จากร่างกายของสาวน้อยอย่างไม่คิดแม้แต่จะมองหน้าเอเลย แรงดิ้นที่ฮึดหนักในตอนแรกเริ่มหมดไป เธอแผ่วลงแล้วคงเหลือแต่แรงสะอื้นให้พอได้รับรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่

            มือร้ายข้างหนึ่งถูกเคลื่อนมาทาบตรงช่อปทุมอวบ คลึงเคล้นเบาๆ แหวกขอบบราเพื่อให้แนบสนิทกับผิวเนื้อมากยิ่งขึ้น ในขณะที่ปากหนาก็ยังคงทำงานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่มีทีท่าขัดขืนอีกแล้วมืออีกข้างจึงลาวนไปยังส่วนล่างดึงชายกระโปรงขึ้นมาจนถึงหน้าขาอ่อน แล้วควานลูบคลำเข้าด้านใน ศิลาภินรุกเร็วเขารอเวลานี้มานานเกินกว่าจะมามัวล่าช้า นิ้วร้ายวนเข้าด้านในซุกผ่านขอบแพนดี้ตัวน้อยเพื่อเสาะหาความสาว เขาใช้ปลายนิ้วทางเพื่อการสร้างความพร้อมให้เธอ

            “อื้อ...” เสียงครางแผ่วออกมาจากปากสวยได้รูปยามร่างกายถูกรุกถึงด้านใน หญิงสาวอับจนหนทางเหลือเกิน รู้สึกชีวิตช่างอัปยศอดสูยิ่งนัก ไม่เคยคิดหวังว่าความสุขจะเข้ามาเยือนอีก แต่ก็ไม่เคยนึกถึงว่าตัวเองจะต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าอนาถใจเช่นนี้เหมือนกัน

            อาการของคนใต้ร่างพอจะสื่อผ่านให้ศิลาภินรับรู้ได้ เขาหยุดชะงักเมื่อหญิงสาวสะอื้นจนร่างกายสั่นเทิ้ม และมันบอกให้เขารู้ว่าเธอเสียใจกับสิ่งที่เขาทำขนาดไหน

            “จีนัส...” ศิลาภินผละจากการรุกเร้า มองเธอที่บัดนี้ใบหน้าแดงก่ำอาบเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตา เธอไม่ยอมหันมองเขาตะแคงหน้าแล้วปล่อยความอาดูรให้รินไหล หวังช่วยชะล้างความขุ่นมัวที่เกาะกินจนยากจะหมดไปจากใจ

            “พี่...ขอโทษ” ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาเอ่ยคำนี้ออกมา แต่มันคงเป็นคำเดียวที่หัวใจรู้สึกได้ลึกซึ้งที่สุด เขาทำผิดกับเธออีกแล้ว....เขาทำเธอร้องไห้มาตลอดแม้กระทั่งครั้งนี้ที่เพิ่งกลับมาได้เพียงไม่กี่วัน

            “ออกไปซะ...ไปจากชีวิตฉันเลยยิ่งดี ฉันเกลียดคุณได้ยินไหม!! เกลียด! เกลียด! เกลียด!”                                                                           

     กันต์ศิตางค์ใช้สองมือค้ำตัวเองให้ลุกนั่งกึ่งนอนจ้องมองเขาอย่างไม่คิดหลบอีกแล้ว เธอจะพยายามแสดงออกให้รู้ว่าสิ่งที่พูดออกไปมันมาจากจิตสำนึกจริงๆ                                                                                      

  “จีนัส...” ไม่เคยเลย...กันต์ศิตางค์ไม่เคยพูดคำๆ นี้กับเขาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยิน ทั้งน้ำเสียง สีหน้าและแววตามันบอกว่าเธอกำลังคิดกับเขาอย่างที่เปล่งออกมาเป็นน้ำเสียงจริงๆ

ชายหนุ่มกลืนก้อนจุกแข็งลงคออีกครั้งก้มมองสภาพร่างกายของเธอที่ถูกเขารุกรานแล้วให้นึกชังตัวเองเหมือนกัน เขาทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วยังหวังลึกๆ ได้อีกหรือว่าจะรับการอภัยให้

            “พี่ไม่ได้ตั้งใจ...มันโมโห...พี่หึงเธอ” หญิงสาวแบะปากแล้วหันหน้าหนี ไม่อยากมองเลยสักนิดไม่อยากฟังเลยคำปลิ้นปล้อนเหล่านั้นเขามันแค่คนเห็นแก่ตัวที่คอยแต่จะเอาเปรียบเธออยู่ร่ำไป

            ชายหนุ่มพยายามดึงให้เธอลุกนั่งและจัดระเบียบเสื้อผ้าให้ใหม่แต่กลับถูกปัดมือออกเต็มแรง ชายหนุ่มมองหน้าผู้หญิงที่เขารักอย่างเจ็บปวด แต่ก็บอกตัวเองให้ระลึกอยู่เสมอว่านี่คือสิ่งที่เขาเลือกให้มันเกิดขึ้นเอง

            “พี่ไปนะ...” ยังมีหน้าบอกลา หมอนใบใหญ่ถูกจับปาใส่ขณะที่เขาเดินออกไปจากห้อง กันต์ศิตางค์รีบลุกวิ่งไปปิดประตูและล็อกกลอนทันที ก่อนจะหอบใจที่บอบช้ำของตัวเองมานอนบนเตียงอีกครั้ง

 เธอทิ้งตัวลงบนที่นอนและปล่อยให้น้ำตารินไหลอย่างไม่คิดหยุดยั้ง ถ้าการร้องไห้คือการปลดปล่อยจริงๆ ความเจ็บช้ำของเธอมันคงบรรเทาไปได้บ้าง

 แต่นี่ไม่เลยยิ่งนับวันมันยิ่งจะเพิ่มทวีคูณและเขาก็ยิ่งเข้ามาซ้ำรอยแผลให้ใหญ่ลามจนยากจะรักษาให้หายขาด