تسجيل الدخولยอร์ชจงใจบดขยี้ปลายนิ้วหนาร้อนระอุลงบนยอดอกอ่อนไหวอย่างเมามัน ราวกับต้องการตอกย้ำความพ่ายแพ้ของอดีตคู่หมั้นหนุ่มผู้เคยหยิ่งผยอง ทว่าเสียงครางกระเส่าด้วยความเสียวซ่านกลับยิ่งโหมกระพือไฟแค้นและไฟราคะในอกเขาให้ลุกโชน
เบลในตอนนี้ไม่ได้ดูน่าสงสาร แต่กลับดูเย้ายวนจนน่าขยี้ให้แหลกคามือ ร่างโปร่งบางสั่นสะท้าน ผิวขาวเนียนขึ้นสีแดงซ่านไปทั้งตัว เขาตะเกียกตะกายปีนขึ้นมานั่งคร่อมบนตักกว้างของยอร์ชอย่างอวดดี ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ "น้ำหนักกูขึ้น...ทั้งตัวแบบนี้ มึงยังอยากทำ... กับกูอีกเหรอ?" เบลเค้นเสียงถาม ร่างกายที่เคยผอมบางเมื่อหลายปีก่อนบัดนี้มีน้ำมีนวลขึ้นจากการพักผ่อนน้อยและภาวะความเครียด แต่ในสายตาของยอร์ช เขากลับดูเต่งตึงและน่ามองกว่าเดิม... เหมือนเหยื่ออันโอชะที่รอการขยี้ "กูเคยบอกเหตุผลมึงแล้ว... ว่ากูจะแก้แค้นให้สาสม ถ้ามึงจะตาย... ก็ต้องตายด้วยมือกูเท่านั้น ไม่ใช่เพราะโรคเหี้ยพวกนี้!" สองมือใหญ่ขยำแผงอกแบนราบเค้นปลิ้นตามง่ามนิ้ว ใบหน้าของเบลมองมาไม่ต่อต้านแต่กลับแอ่นอกเข้าหา ยอร์ชมองปฏิกิริยานั้นแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก... แววตาเต็มไปด้วยความสมเพชและความใคร่ที่ตีกันจนวุ่นวายในหัว "อืมมม..." บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัดไปชั่ววินาที ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อรอรับรู้คำประชดประชันที่ทั้งคู่สาดใส่กัน แม้ปากจะแข็ง... แต่ร่างกายและหัวใจกลับไม่ทำอย่างที่พูด สองร่างกระโจนเข้าหากัน ประกบจูบอย่างรุนแรง กลิ่นอายของราคะที่เข้มข้นจุดติดอย่างรวดเร็ว ยอร์ชนั่งพิงโซฟาหนังตัวใหญ่ สองมือประคองสะโพกกลมกลึง บีบขยำเนื้อนุ่มนิ่มจนเต็มมือ ลิ้นหนาตวัดเกี่ยวพันสู้กับลิ้นเล็กด้วยความกระหายหิว ดวงตาคมกริบจดจ้องร่างสั่นเทาของเบลด้วยความสะใจผสมปนเปไปกับความใคร่ที่อัดอั้น จ๊วบบบ! "ร่อนสะโพกใส่ดุ้นควยผัวเก่าขนาดนี้ ต้องเป็นคนร่านขนาดไหนวะเบล~" อึก! ดวงตาของเบลพร่าเลือน เขาพยายามโฟกัสมาที่ใบหน้าคมเข้มของยอร์ช วาจาดิบเถื่อนที่ไม่เหมือนยอร์ชคนเดิมกลับยิ่งทำให้ตื่นตัวสุดขีด "ดุ้นลามกของมึงต่างหาก... ที่อยากเข้ารูเดิม เมื่อก่อนไม่กล้าแตะ... ตอนนี้จ้องตาเป็นมันเชียวนะ" มวยถูกคู่… คงไม่มีคำไหนบรรยายความร้ายกาจในวัยสามสิบสามปีของทั้งสองคนได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว ยอร์ชไม่ได้หยุดเพียงแค่คำพูด ปลายนิ้วหนาร้อนระอุสอดแทรกเข้าสู่ช่องทางด้านหลังที่ฉ่ำเยิ้ม ดันเข้าไปภายใต้กางเกงชั้นในตัวบางที่กั้นกลางไว้อย่างแรงจนร่างเพรียวสะตุกวาบ แจ๊ะ! แจ๊ะ! "อูยยย..." "อาาา..." "ขยับรูร่านๆ ของมึงเลยสิ ... ขยับอย่างที่ชอบ!" ยอร์ชเหยียดยิ้มเยาะเมื่อเห็นใบหน้าหวานกระสันซ่าน พ่ายแพ้ต่อความต้องการอันดิบเถื่อนอย่างหมดรูป ฟุ่บๆๆๆ! เบลกดช่องทางด้านหลังเปียกแฉะกลืนดุ้นเนื้อร้อนขนาดเก้านิ้วของเขาเข้าไปรวดเดียว ความใหญ่โตทะลวงผ่านผนังเนื้อนุ่มที่คับแน่น ถ่างอ้าสุดขีดจนเขาแทบหายใจไม่ทัน มือเล็กบีบขยำอกแบนกว้างเป็นที่ยึด พั่บๆๆๆๆ! "อาา... ซี้ดดดด! ร่าน... รูร่านของมึงมันแฉะเหมือนรูหีเลยว่ะ!" "แฮ่ก... อูยยย! อยากได้แบบนี้ไม่ใช่เหรอ... ดุ้นของมึงดูใหญ่กว่าสมัยเรียนเยอะเลย... แบบนี้คงใช้มันกับคนอื่นไม่เลือกหน้าสินะ!" ยอร์ชครางเสียงต่ำ ผละมือจากสะโพกกลมกลึงข้างหนึ่งมาบีบเค้นเอวคอดจนร่างโปร่งบางของเบลกระตุกเกร็ง หลังแอ่น ช่องทางรักเริ่มตอดรัดไม่ขาดสาย "อ๊างงงงงงง!" เบลกรีดร้องสุดเสียง ร่างสั่นระริกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต หยดน้ำใสพุ่งทะลักประจานความพ่ายแพ้อย่างหมดรูป เบลกระตุกเกร็งซบหน้าลงกับแผงอก ระบายความเสียวซ่านครู่หนึ่ง "ตอนนี้ควยกูอยู่ในรูมึง จะเอาใครมากี่ร้อยคนตอนนี้มันอยู่กับมึง!" ยอร์ชแบกร่างกึ่งเปลือยเปล่าของเบลเดินออกจากห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นวิสกี้และคาวสวาท มุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอนหลังใหญ่ เขาวางร่างที่อ่อนแรงลงบนฟูกนุ่ม แสงไฟสลัวจากหัวเตียงกระทบลงบนรอยช้ำสีแดงเข้มทั่วร่างบาง... ร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของที่เขาประทับไว้ ยอร์ชจัดการปลดพันธนาการอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก แผงอกกำยำและมวลกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยความต้องการดิบเถื่อนปรากฏขึ้นในความมืด เขาขึ้นคร่อมทับร่างที่ยังคงสั่นกระตุก มือสากหนาลูบไล้ไปตามต้นขาด้านในไปจนถึงช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ ยอร์ชไม่รอให้เบลได้ปรับลมหายใจ เขาใช้มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อพับขาของร่างที่กึ่งไร้สติ กระชากเรียวขาให้แยกออกกว้างจนสุดทางจนได้ยินเสียงกล้ามเนื้อตึงเปรี๊ยะ สายตาคมกริบจดจ้องไปที่ช่องทางด้านหลังที่บวมฉ่ำและยังขยับตอดรัดอากาศรัวๆ "ในเมื่อร่านนัก... ก็แดกให้อิ่ม!" สวบบบบบ! ยอร์ชกดกระแทกความเป็นชายแสนดุดันที่อัดอั้นมาทั้งวันเข้ารวดเดียวจนมิดด้าม ความใหญ่โตมหาศาลทะลวงผ่านผนังเนื้อนุ่มระบมช้ำจนถึงจุดลึกสุด เบลสะดุ้งสุดตัว ปลายเท้าจิกเกร็งงองุ้ม ทะลึ่งพราด ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยเบิกโพลงขึ้นมาทันทีพร้อมกับเสียงหวีดร้องที่ขาดห้วงอยู่ในลำคอ "อ๊าาาา! เจ็บ... มัน... มันจะแหกแล้ว... อื้ออออ!" "เจ็บสิดี! จะได้จำใส่หัวไว้ว่าใครเป็นเจ้าของรูร่านนี้!" ยอร์ชคำรามลั่นพลางเริ่มกระหน่ำซัดสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง จังหวะการกระแทกนั้นดุดันและป่าเถื่อนไร้ซึ่งความปรานี ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!ยอร์ชจ้องมองความงามที่ยับเยินนั้นด้วยความสะใจ สูดกลิ่นคาวสวาทที่คละคลุ้งในห้องทำงานเพื่อกล่อมประสาทที่เพิ่งผ่านการเสร็จสม มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางของเบล บังคับให้ใบหน้าฉ่ำปรือนั้นสบตา "ดูสิเบล... โต๊ะทำงานราคาแพงของกูเปื้อน 'น้ำร่าน' โสโครกของมึงหมดแล้ว" ยอร์ชเค่นเสียงหัวเราะพลางใช้นิ้วป้ายน้ำหวานบนโต๊ะมาถูลงบนริมฝีปากบวมเจ่อ "รสชาติความพ่ายแพ้มันหวานดีใช่ไหม ไหนดูดนิ้วกูสิ... เลียคราบราคะของมึงคืนไปให้หมด!" เบลทำได้เพียงครางเครือ ยอมดูดเลียนิ้วหนาอย่างเชื่องช้า ร่างกายยังกระตุกเร่าจากควันหลง รูรักยังขมิบตอดอากาศรัวๆ เหมือนสัตว์ป่าที่ถูกทำให้เชื่องด้วยความเสียว ยอร์ชหยัดกายลุกขึ้นจัดสูทให้เข้าที่ ชายหนุ่มในคราบปีศาจยังคงสง่างามต่างจากเบลที่นอนหมดสภาพเหมือนตุ๊กตายางยอร์ชจิบวิสกี้พลางปรายตามอง "น้ำเงี่ยนท่วมโต๊ะหมดแล้วยัยหมาร่าน... เช็ดให้สะอาดด้วยล่ะ เช็ดด้วยลิ้นของมึง" ความเงียบปกคลุม มีเพียงเสียงหอบกระเส่า ยอร์ชหยิบแท็บเล็ตที่สั่นรัววางลงตรงหน้าใบหน้าที่บิดเบี้ยวของมึง "นั่งตัวตรงๆ สิ... แฟนเก่ามึงโทรมาตามแล้วน่ะ" ยอร์ชสั่งเสียงเย็นพลางจงใจแหวกสาบเสื้อเชิ้ตที่เบลใส่อยู่ใ
เบลพยุงร่างกายที่อ่อนเปลี้ยเดินโซเซลงมาด้านล่าง เห็นยอร์ชนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยท่าทางสง่างามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาคมกริบของเขาตวัดมองมาที่สัตว์เลี้ยงที่เดินแทบไม่ไหวด้วยรอยยิ้มเหยียด "ตื่นแล้วเหรอสัตว์เลี้ยง? ดูท่าทางมึงจะ 'อิ่ม' กับอาหารเครื่องจักรเมื่อคืนมากเลยนะ" เบลพยุงร่างเข้าไปในห้องครัวด้วยความหิวโหยที่ปวดหนึบในท้อง ทว่าเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสเคาน์เตอร์หินอ่อน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นด้านหลัง กึ่ก… ยอร์ชยืนพิงกรอบประตูในชุดสูทเนี๊ยบกริบ สายตาคมดุจใบมีดไล่มองเรียวขาที่สั่นพั่บๆ และรูจีบสีหวานที่ยังเผยออ้าทิ้งคราบน้ำรักแห้งกรังประจานความร่านจากเมื่อคืน "หิวมากขนาดนั้นเชียว แต่ดูท่าทางยังเดินไหวนี่นา สัตว์เลี้ยงของกูอึดกว่าที่คิดแฮะ... ดื่มนมหน่อยไหม ท่าทางจะคอแห้ง" ยอร์ชกระตุกยิ้มร้ายพลางคว้าขวดนมเข้าประชิดตัวเบลจนได้กลิ่นบุหรี่ผสมน้ำหอมราคาแพง "คุกเข่าลงแล้วอ้าปาก!" โจ้กกก~ อื๊ออออ แค่กๆๆๆ น้ำนมสีขาวไหลทะลักออกจากปากสวย เลอะเทอะไปตามแผงอกและลำคอ "หกหมดแล้วเลอะเทอะไปหมดเลยแย่จัง คงต้องกินนมอย่างอื่นเป็นมื้อเช้าแทนแล้วล่ะ" "... ผมหิว" เบลประท้วงเสี
ภายในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำอุ่น เบลยืนพิงผนังหินอ่อนอย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง ร่างกายโปร่งหนาที่ผ่านศึกหนักยังคงสั่นกระตุก สายน้ำเย็นที่ราดรดไม่ได้ช่วยมอดไฟราคะที่ยอร์ชสุมไว้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ยอร์ชจ้องมองอดีตเพื่อนร่วมชั้นผู้หยิ่งทะนงในวันวานที่มีสภาพไม่ต่างจากหมาตัวเมียติดสัด "เป็นไงล่ะสัตว์เลี้ยง...เยี่ยวแตกคาเบาะรถแบบนั้น รสชาติความร่านมันซ่านไปถึงสมองเลยไหม" ยอร์ชก้าวเข้าไปประชิด จับเบลหมุนหันหน้าเข้าหาผนังเย็นเฉียบ "หรือว่า 'รูร่าน' ของมึงมันร่านจนเอาไม่อยู่?" ยอร์ชกระตุกกลุ่มผมของเบลให้แหงนเงยหน้าสบตากันผ่านกระจก "ดูสารรูปตัวเองสิเบล... ตอนนี้มึงไม่ต่างอะไรกับโสเพณีข้างถนนที่รอรับส่วนแบ่งความเสียวจากกูเลยนะ" ยอร์ชใช้นิ้วหนาที่เปื้อนคราบน้ำรักป้ายลงบนริมฝีปากบางอย่างเหยียดหยาม "ชิมน้ำร่านของตัวเองสิ ว่ารสชาติมันเป็นยังไง" เบลหลับตาพริ้ม ดูดเลียนิ้วยอร์ชอย่างตะกรุมตะกรามราวกับคนเสียสติ "รูร่านผมเป็นของเจ้านาย... ช่วยผมที ยะ... อยากได้อีก!" "อยากได้อะไรบอกมาสิ" ยอร์ชถามเสียงทุ้มพร่า ขบกรามแน่นจนเห็นสันนูน "อยากโดนเจ้านายกระแทกแรงๆ ... เอาดุ้นยัดเข้ามาในรูนี้..ได้โปร
อีกหลายวันต่อมา ท่ามกลางความเงียบสงัดของโถงทางเดินหินอ่อนในคฤหาสน์หลังใหญ่ เบลในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมตัวบางเฉียบที่ยอร์ชสั่งให้ใส่กำลังยืนรอรับตะกร้าผลไม้จาก มาร์ค ลูกน้องหนุ่มเฝ้าประตูที่วันนี้ได้รับหน้าที่ให้นำของว่างมาส่ง ชุดเชิ้ตที่รัดรึงเน้นสัดส่วนบวกกับรอยแดงจ้ำที่โผล่พ้นปกเสื้อออกมาประจานบทสวาท ทำให้มาร์คที่จ้องมองอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มาร์คจงใจเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นคาวกามอ่อนๆ ที่โชยออกมาจากร่างของเบล สายตาหื่นกระหายลากไล้ไปตามแผงอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ ก่อนจะหยุดลงที่สะโพกผุดผาด "วันนี้คุณเบลดู...อวบอิ่ม เป็นพิเศษเลยนะครับ" มาร์คเอ่ยเสียงพร่าพลางแสร้งยื่นตะกร้าให้ แต่กลับจงใจใช้นิ้วหนาครูดไปตามง่ามมือของเบลอย่างจาบจ้วง เบลสะดุ้งตัวโยนพยายามจะชักมือกลับ แต่ความร่านร้อนที่ถูกยอร์ชปลุกปั่นมาทั้งวันทำให้ร่างกายของเขากลับสั่นสะท้านตอบสนองต่อสัมผัสแปลกปลอมอย่างน่าละอาย มาร์คเห็นท่าทีอ่อนระทวยนั้นก็ยิ่งย่ามใจ วางตะกร้าลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะขยับเข้าประชิดจนหน้าขาเบียดเสียดกับหน้าท้องเนียน "บอสคงใช้งานหนักสินะครับ...ดูสิ ขาสั่นหมดแล้ว" มาร์คหัวเราะในลำค
"อยากกินเนื้อไหมหรืออยากกินอย่างอื่นที่มันแข็งและร้อนกว่านี้หน่อย" ยอร์ชกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมพลางกระแทกนิ้วลงบนรีโมท เร่งระดับความสั่นของเครื่องมือในตัวเบลให้สั่นระรัวจนร่างโปร่งบิดเป็นเกลียว อกขมวดเกร็งจนลอนกล้ามเนื้อบางๆ สั่นกระตุก น้ำรักพุ่งทะลักออกมาอาบเรียวขาอีกครั้งจนเปียกโชกไปทั้งเคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำขลับ สวบบบ!! ซ่าาาาาา!! ยอร์ชจิบวิสกี้รสเลิศพลางทอดสายตามองน้ำคาวหวานที่พุ่งทะลักออกมาจากช่องทางรักของสัตว์เลี้ยงไม่ขาดสาย ทุกครั้งที่เครื่องสั่นจิ๋วกระแทกอัดเข้ากับจุดกระสันภายใน เบลสะดุ้งตัวโยน อกกระเพื่อมไหวรุนแรงจนยอดอกสีคล้ำสั่นระริกชูชัน น้ำหวานใสผสมกับน้ำผึ้งเหนียวหนืดไหลเยิ้มผ่านง่ามก้นงอนงามลงมานองบนโต๊ะหินอ่อนเป็นแอ่งลามกอนาจารที่สุด "ดูสิ น้ำพุ่งออกมาไม่หยุดเลยนะ... มึงมันร่านแค่ไหนเบล ตอนที่พยายามจะกักเก็บเสียงครางร่านๆ ไว้ใต้แครอทแท่งนั้น" ยอร์ชเอ่ยเสียงเรียบเย็นทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยความสะใจ ยอร์ชไม่พูดเปล่า แต่กดรีโมทเร่งระดับการสั่นให้แรงขึ้นเป็นจังหวะกระแทกกระทั้น จนเบลตาค้าง ขาเรียวสั่นระริกจิกเกร็งลงบนโต๊ะหินอ่อนจนเกิดเสียง "เอี๊ยด เอี๊ยด" ของเนื้
แผล้บบบ!! เสียงลิ้นเล็กของเบลตวัดเลียคราบน้ำรักที่ผสมปนเปกับหยาดเหงื่อบนนิ้วหนาของยอร์ชอย่างโหยหา ดวงตาปรือปรอยฉ่ำวาวไปด้วยตัณหาที่ถูกจุดติดจนยากจะดับ แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องครัวทำหน้าที่เป็นสปอตไลท์ส่องกระทบผิวขาวจัด ขับเน้นรอยแดงจ้ำที่ยอร์ชประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ทั่วเรือนร่างให้ดูเด่นชัดและน่ารังแกยิ่งกว่าเดิม "เจ้านาย... ขออีก... อย่าหยุดสิครับ... อูยยย" เบลพึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายสั่นระริกบิดเร่าอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเฉียบ เขายอมละทิ้งสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีที่เคยมี หมอบราบคาบแก้วอยู่ใต้มนต์ขลังของปีศาจร้ายในคราบนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้า ยอร์ชยกยิ้มร้าย แววตาคมกริบเหลือบไปเห็นตะกร้าผักสดที่วางอยู่ใกล้ๆ เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าแครอทหัวอวบใหญ่ที่เพิ่งล้างน้ำมาหมาดๆ ขึ้นมากัดส่วนปลายจนแหลกด้วยฟันคม ยอร์ชเคี้ยวพลางจ้องมองรูของเบลที่กำลังขมิบตอดอากาศอย่างหิวโหยสลับกับมองหน้าหวานแดงซ่านที่พยายามจะร่อนสะโพกสวนเข้าหาแก่นกายของเขา ยอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะใช้แท่งผักสีส้มสดนั้นป้อนเข้ารูล่างจอมตะกละที่อ้าแหกกว้างรอรับบทลงทัณฑ์ทันที! สวบบบบ! "อ๊าาาาา! มั







