Chapter 7 เธอต้องนอนกับฉัน

Chapter 7

เธอต้องนอนกับฉัน

“ค่ะ... ได้ค่ะ”

อิงดาวตอบรับเสียงเบาก่อนที่ปลายสายจะตัดไป แฝดคนพี่โทรมาบอว่าเขาอยากจะเปลี่ยนลุคใหม่ จึงออกคำสั่งให้เธอรีบจัดหาคอนแทกเลนส์ไปประเคนให้ด่วนที่สุด

คนหน้าหวานใช้เวลาในช่วงพักกลางวันรวมไปถึงคาบบ่ายที่ไม่มีเรียน วิ่งวหาร้านแว่นตาชั้นนำเพื่อเลือกซื้อคอนแทกเลนส์ยี่ห้อที่ดีที่สุด หลังจากได้ของตามบัญชา ร่างบอบบางก็รีบหอบหิ้วมันตรงดิ่งไปยังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์อันเป็นถิ่นของเสือร้ายทันที

“นี่ค่ะคุณเรย์... คอนแทกเลนส์ที่คุณสั่งไว้”

“ขอบใจมาก”

มือน้อยยื่นกล่องเลนส์ส่งให้คนตัวโตกว่าด้วยท่าทีขลาดกลัว อิงดาวมักจะมีอาการสั่นอยู่เสมอเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ลำพัง เพราะเรย์ชอบดุเธอ ชอบใช้อำนาจเผด็จการและมักจะทำสีหน้าบึ้งตึงไม่พอใจใส่อยู่เป็นนิจ ผิดไปจากฝาแฝดผู้น้องอย่างรอยส์ที่เวลาอยู่ด้วยแล้วชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองมากกว่าเยอะ 

คนพี่นี่ให้ความรู้สึกกดดันราวกับเจ้านายกับบ่าวยังไงก็ไม่รู้

เมื่อคิดได้ดังนั้นกวางน้อยก็ไม่อยากจะอยู่นาน คนตัวเล็กยื่นของให้เสร็จสรรพก็เตรียมจะหมุนตัวก้าวขาเดินชิ่งหนีออกมาทันที

“นี่... ถ้าฉันใส่ไอ้เจ้านี่แล้ว มันจะดูดีแน่นะ?”

มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามพลางปรายสายตามองกล่องในมือ สลับกับช้อนสายตาขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของคนตรงหน้าอย่างคาดคั้น เอาจริงขีดความมั่นใจระดับเขามันเต็มร้อยอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ทำไมถึงเกิดนึกอยากฟังความเห็นจากปากยัยเด็กเอ็นฯ คนนี้ขึ้นมาเสียดื้อๆ

“แน่นอนสิคะ... หน้าตาอย่างคุณเรย์ ใส่อะไรหรือแต่งตัวแบบไหนก็ต้องดูดีอยู่แล้วค่ะ ของสิ่งนี้ต้องเข้ากับคุณมากแน่ๆ”

คำเยินยอซื่อๆ ที่หลุดออกมาจากกลีบปากอิ่มทำเอาคนฟังถึงกับชะงักนิ่งไปชั่วครู่... สำหรับทายาทมาเฟียผู้เพียบพร้อมอย่างเขา มีคนเอ่ยปากชื่นชมยกยอจนมันกลายเป็นเรื่องปกติ น่าแปลกนัก... พอประโยคชื่นชมเหล่านั้นหลุดออกมาจากปากของยัยกวางน้อยตรงหน้า หัวใจแกร่งที่เคยด้านชาของเรย์กลับเกิดอาการสั่นไหวขึ้นมาดื้อๆ 

“แกสนิทกับสองพี่น้องแฝดนรกนั่นเหรออิง”

‘แคนดี้’ เพื่อนสนิทเอ่ยถามคนร่างบางในชุดนักศึกษาพลางหรี่ตาจับผิด ยามที่พากันเดินออกมาจากตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ อิงดาวช่างมีเสน่ห์ชวนหลงใหลลึกล้ำ และดึงดูดสายตาของหนุ่มๆ ในคณะให้พากันเหลียวหลังมองเป็นตาเดียว

“เปล่าสักหน่อย... ก็รู้จักแต่ไม่ได้สนิทกันหรอก ก็อย่างที่แกเห็นนั่นแหละ พวกเขาแค่มาขอยืมชีทเรียนจิตวิทยากับฉันไปอ่านสอบเฉยๆ”

“งั้นเหรอแกร๊... แต่สายตาที่หมอนั่นใช้มองแกเมื่อกี้ มันเหมือนมองเนื้อหวานๆ ที่อยากจะจับกินเข้าไปทั้งตัวยังไงอย่างนั้นเลยนะ!” แคนดี้พูดพร้อมกับวาดมือทำท่าทางงับอากาศประกอบได้น่ารักน่าเอ็นดู จนอิงดาวอดที่จะหลุดขำตามไม่ได้

“ไม่หรอก คิดมากไปเองเถอะน่า”

อิงดาวยิ้มน้อยๆ ทว่าภายในใจกลับเริ่มแกว่งไกว เพราะลึกๆ แล้วตัวเธอเองก็ยังไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าคุณชายเรย์มองตนเองด้วยความรู้สึกแบบไหน วันๆ ชายหนุ่มก็เรียกขานเธอด้วยสรรพนามจิกหัวอย่าง ‘ยัยเด็กเอ็นฯ’ อยู่แบบนั้น แถมยังชอบทำหน้าตึง ชอบดุ ชอบออกคำสั่งไม่เว้นวัน และที่สำคัญ... เธอยังไม่ได้บอกแคนดี้เลยว่าย้ายเข้าไปอาศัยอยู่ในคอนโดหรูของสองพี่น้องนั่นแล้ว เพราะไม่อยากให้เพื่อนสนิทต้องรู้สึกผิดหรือคิดมากที่ไม่ได้ให้เธอไปพักด้วยในคืนวันนั้น

23.00 น.

ค่ำคืนอันเงียบสงัด ช่วงชีวิตหลายวันที่ผ่านมาของอิงดาวเป็นไปด้วยความราบรื่นอย่างไม่น่าเชื่อ สองแฝดนรกไม่ค่อยแวะเวียนมานอนที่คอนโดแห่งนี้จริงๆ อย่างที่ลั่นวาจาไว้ 

คนตัวเล็กก็เตรียมตัวเข้านอนหลังจากจัดแจงเคลียร์งานสอนพิเศษและสรุปเนื้อหาบทเรียนเสร็จสิ้นหมดแล้ว

มือน้อยเอื้อมไปหยิบรีโมตทัศน์เพื่อกดปิดหน้าจอทีวีเตรียมตัวดับไฟเข้านอน ร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินสีนุ่มลื่น กางเกงขาสั้นเหนือเข่าขับคู่กับเสื้อนอนมีกระดุมตัวบางเบา ยิ่งส่งผลให้ผิวขาวละมุนเนียนละเอียดของอิงดาวล้อแสงไฟจากโคมไฟระย้าในคอนโดหรู ค่ำคืนนี้อิงดาวไม่ได้สวมบราเซียเซฟตัวเองเอาไว้ เพราะคิดเอาเองว่าอยู่ตัวคนเดียว การปล่อยเนื้อปล่อยตัวแบบนี้ทำให้เธอนอนหลับสบายและอึดอัดน้อยกว่าเป็นไหนๆ

คนหน้าสวยไม่ได้มีความระแวดระวังในการแต่งเนื้อแต่งตัวแม้แต่น้อย เพราะเชื่อว่ายังไงคืนนี้สองแฝดมาเฟียก็คงติดพันอยู่ที่สนามแข่งรถ ไม่กลับมาแน่ๆ

ทว่าคนเรือนผมสีน้ำตาลกลับคาดการณ์ผิดมหันต์...

ประตูเพนต์เฮาส์ถูกเปิดออกกว้างพอดีกับจังหวะที่ร่างบางกำลังหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟา อิงดาวตกใจจนหน้าถอดสีเมื่อเห็นแฝดคนพี่ก้าวฉับๆ เข้ามาในเวลานี้ สีหน้าท่าทางของเขากระด้างและดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ดวงตาคู่คมกริบที่แฝงแววดุดันเพ่งมองคนในชุดนอนผ้าซาตินบางเบาตาไม่กะพริบ

เรือนร่างบอบบางน่าทะนุถนอมของคนเรือนผมสีน้ำตาลถูกขับเน้นด้วยเนื้อผ้าพลิ้วไหวลื่นมือ มันโอบรัดเน้นย้ำส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มของร่างกายอย่างเย้ายวนใจโดยไม่ตั้งใจ ผิวเนียนละเอียดขาวจัดของหญิงสาวเปล่งประกายผุดผ่องล้อแสงไฟสลัวในที่มืด ทำเอาทายาทมาเฟียผู้เคร่งขรึมถึงกับก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นรัวแรง 

ทว่าเขาก็ยังคงแสร้งทำเป็นเก็บอาการได้เป็นอย่างดีตามนิสัย

“มะ...มีอะไรหรือเปล่าคะคุณเรย์? เออ...คือฉันคิดว่าคุณจะไม่กลับมาที่นี่วันนี้ซะอีกค่ะ”

อิงดาวเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก พลางขยับขาเตรียมจะเดินเลี่ยงไปหาผ้าห่มหรือเสื้อคลุมมาบดบังร่างกาย เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าชุดนอนที่สวมใส่อยู่มันบางเฉียบมาก บางจนแทบจะเห็นยอดอกอวบอิ่มชูชันดันเนื้อผ้าลื่นๆ ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง และในวินาทีนี้เธอก็รู้ตัวดีว่ากำลังโดนสายตาคุกคามของแฝดพี่บ้าอำนาจจ้องมองอย่างทะลุปรุโปร่ง

“มีข่าวดีกับข่าวร้ายมาบอก... เธออยากจะฟังข่าวไหนก่อน?”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาประชิดตัวอิงดาวอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ฝ่ายที่กำลังจะเดินไปหาอะไรมาคลุมตัวต้องชะงักกึก อิงดาวไม่กล้าสบสายตาดุดันคาดเดายากคู่นั้น จึงรีบหลุบสายตาต่ำลงมองแผงอกแกร่งของเขาแทนทันที

“ขะ...ข่าวดีก็ได้ค่ะ”

คนเรือนผมสีน้ำตาลตอบเสียงสั่น ท่าทางหวาดกลัวลนลานคล้ายลูกนกในกำมือทำเอามาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกอยากรังแก

“ข่าวดีคือ... ไอ้รอยส์มันชนะการแข่งรถคืนนี้”

“หืม... งั้นก็ดีใจด้วยนะค... อึก!”

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นตั้งใจจะเอ่ยปากแสดงความยินดี ทว่ากลับต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของแฝดพี่โน้มต่ำลงมาจนชิด ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่ริมฝีปากอิ่มบางของเธออย่างไม่วางตา ใบหน้าสวยพยายามจะเบือนหนีด้วยความขัดเขิน ทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับรู้ทัน มือหนาเอื้อมมาหมับจับตรึงคางมนเอาไว้แน่น บังคับไม่ให้เธอหันมองทางอื่น ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากพูดเสียงเซ็งๆ ว่า

“ส่วนข่าวร้ายก็คือ... ฉันแพ้คอนแท็กเลนส์ที่เธอหามาให้น่ะสิ ดูสิ... ตาฉันแดงเถือกหมดแล้ว”

เรย์พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของอิงดาวในระยะประชิด คนงามจ้องตอบกลับไปตาแป๋ว เธอไม่ได้จ้องเพราะนึกพิศวาสอะไรในตัวเขา แต่จ้องเพราะกำลังรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้เขาเจ็บตัว 

และใช่... พอกระทบแสงไฟ ดวงตาคู่ดุดันของแฝดพี่มันกำลังขึ้นสีแดงก่ำเพราะอาการระคายเคืองจริงๆ ซะด้วย

“ตาแดงจริงๆ ด้วยค่ะ... แย่แล้ว อึก...ฉันจะทำยังไงดี?”

อิงดาวเริ่มทำตัวไม่ถูก ตามปกติแล้วถ้าเธอทำอะไรไม่ถูกใจขึ้นมาเมื่อไหร่ คุณชายเรย์คนพี่มักจะดุอยู่เสมอ ผิดกับรอยส์แฝดคนน้องที่เป็นคนสบายๆ เห็นแบบนั้นเขาน่ะคอยตามใจและพูดจาหวานหูใส่เธอตลอด

“ตอนนี้ฉันแสบตามาก... และเธอต้องเป็นคนรับผิดชอบ”

คนเอาแต่ใจเอ่ยเสียงดุติดจะหงุดหงิด ทว่าฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตานั้น มันช่างอ่อนโยนสวนทางกับน้ำเสียงยิ่งนัก เคมีแปลกประหลาดนี้ทำให้อิงดาวแทบจะลืมหายใจ

“แว่นตาฉันอยู่ไหน? ไปหามาให้ฉันทีสิ”

เขาสั่งพร้อมกับจ้องหน้าหวานครู่หนึ่ง ก่อนจะผละฝ่ามือออกแล้วหมุนตัวเดินดุ่มๆ เข้าห้องน้ำไปเพื่อที่จะถอดเจ้าคอนแทกเลนส์ตัวปัญหาออกทันที

“ไอ้รอยส์มันหนีไปฉลองถ้วยรางวัลต่อแล้ว แต่ฉันต้องมานั่งแสบตาอยู่นี่... แม่งเอ๊ย”

กระแสเสียงทุ้มบ่นระคนตะโกนแว่วออกมาจากห้องน้ำ ยิ่งทำให้คนงามที่กำลังลนลานเป็นทุนเดิมสั่นไปใหญ่ ในหัวสมองคิดไปแล้วว่า ถ้าเกิดดวงตาอันมีค่าของทายาทมาเฟียเป็นอะไรขึ้นมาเพราะเธอ มีหวังหนูอิงดาวคนนี้คงได้ชดใช้ด้วยการไปนอนคุยกับรากมะม่วงเป็นแน่

“ขะ...ขอโทษค่ะคุณเรย์ อิงไม่รู้จริงๆ ว่าคุณจะแพ้ยี่ห้อนี้”

อิงดาวละล่ำละลักบอกพลางรีบเดินไปหยิบแว่นสายตาที่คุ้นเคยมาถือไว้ลนลาน ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กยื่นส่งให้คนตัวโตด้วยมือน้อยที่สั่นเทา

ทายาทมาเฟียคนพี่รับผ้ามาซับหน้า ทว่าดวงตาคมกริบกลับจ้องมองคนเรือนผมสีน้ำตาลนุ่มสลวยไม่กะพริบตา ก็แน่ละสิ... ในระยะประชิดขนาดนี้ ชุดนอนผ้าซาตินมันบางจนแทบจะมองเห็นไปถึงไหนต่อไหน ทว่าคนถูกมองกลับยังคงใสซื่อ คิดว่าที่เรย์จ้องเขม็งขนาดนี้เป็นเพราะเขากำลังโกรธเธออยู่

อิงดาวรีบยื่นแว่นตาคู่ใจส่งให้อีกฝ่ายทันที

“ใส่ให้ฉันสิ... บอกแล้วไงว่าเธอต้องรับผิดชอบ และต้องทำตามคำสั่งของฉัน ทุกๆ เรื่อง”

คนตัวเล็กกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับคำเบาๆ ขยับสืบเท้าเข้าไปใกล้แผงอกแกร่งอีกคืบ มือน้อยค่อยๆ ถ่างขาแว่นตาราคาแพงออก ก่อนจะสวมมันคืนเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาให้คนเอาแต่ใจอย่างเบามือ

ลมหายใจอุ่นร้อนของเรย์เป่ารดอยู่ตรงหน้าผากมน ยิ่งขับเน้นให้อารมณ์ดิบในห้องน้ำวันวานเริ่มหวลคืนมาตอกย้ำความรู้สึกของคนทั้งคู่อีกครั้ง

“นี่... คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่นะ ขับรถไปนอนที่อื่นไม่ไหวแล้ว เคืองตาฉิบหาย”

ชายหนุ่มเอ่ยปากในขณะที่อิงดาวเดินไปรื้อหาเสื้อยืดมาให้เขาเปลี่ยน

“ที่นี่เป็นคอนโดของคุณเรย์นี่คะ คุณจะนอนตอนไหนก็ได้อยู่แล้ว ไม่เห็นต้องขออนุญาตจากอิงเลยค่ะ”

คนเรือนผมสีน้ำตาลท้วงขึ้นด้วยแววตาใสซื่อ ก่อนจะสืบเท้าเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งอ้าขาชูแขนสองข้างรอให้ถอดเสื้อเชิ้ตออกให้ราวกับเป็นเด็กสองขวบ อิงดาวเอื้อมมือไปช่วยถอดให้ตามหน้าที่ แต่ทันทีที่เนื้อผ้าหลุดพ้นจากช่วงไหล่หนา เธอก็เริ่มตระหนักได้ว่า... เธอพลาดท่าเสียแล้ว!

ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นรัวผิดจังหวะยามต้องเผชิญหน้ากับแผงอกแกร่งกำยำในระยะประชิด มัดกล้ามเนื้อตึงแน่น ลอนซิกแพ็กเรียงตัวสวย อีกทั้งกลิ่นกายหอมละมุนอ่อนๆ ทำหน้าที่เป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ชั้นดี ดวงตาคู่งามรีบหลุบต่ำลงมองพื้นทันควันเพื่อเก็บซ่อนอาการเนื้อเต้น

ทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับตาไวเห็นอาการใจสั่นของคนหน้าสวยเข้าเต็มเปา เรย์ลอบยิ้มร้ายที่มุมปาก ก่อนจะตลบฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่ว รวบตัวคนเรือนผมสีน้ำตาลดึงรั้งให้ลงมานั่งชันซ้อนบนตักแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่ได้บอกเพื่อจะขออนุญาตเธอ... ที่บอกว่าจะนอนที่นี่ เพราะฉันจะให้เธอนอนกับฉันต่างหาก”

อึก...

“นอน?” อิงดาวทวนคำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามที่สะโพกมนสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนเบื้องล่างที่เริ่มดุนดันรอยแยกกึ่งกลางกายของเธอผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา

“ใช่... นอนด้วยกันทั้งคืนจนถึงเช้า” แฝดพี่เอ่ยย้ำชิดพวงแก้มใส

“คือว่า... อิง...”

“และแน่นอนว่ามันไม่ใช่แค่การนอนกอดหรือนอนจับมือกันโง่ๆ หรอกนะ... แต่พวกเราจะทำมากกว่าจับมือ และฉันจะทำมากกว่าคืนก่อนหน้านั้นด้วย”

“ตะ...แต่ว่าคุณเรย์คะ อิงไม่ได้...”

“เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉัน อิงดาว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวัดสั่งเด็ดขาดพลางใช้นิ้วเรียวเชยคางมนให้สบสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่น

“เธอเป็นต้นเหตุทำให้ฉันแสบตาเจ็บตาจนขับรถออกไปไหนไม่ได้ ต้องนอนอยู่ที่นี่... และโดยปกติแล้วฉันเป็นคนนอนคนเดียวไม่ได้ เพราะฉะนั้นเธอต้องมาทำหน้าที่ ‘อุ่นเตียง’ ให้ฉันคืนนี้ ยอมรับชะตากรรมซะเถอะ”

TBC...