บทที่ 5 สถานะ ‘ผัว’ 100%

“แล้วนายยุ่งอะไรด้วยยศ แฟนหรือผัวก็ไม่ใช่” เจ้านายหนุ่มกระตุกยิ้มเอ่ยเสียงเย็น เอนกายกับโซฟาหนังหลุยส์พร้อมทั้งวาดขายาวออกไปเกือบโดนยศ ชายหนุ่มตวัดขาไขว่ห้าง เหลือบมองยศที่เคยเป็นลูกไล่เขามาตลอด หากบัดนี้กำลังกางปีกพร้อมปกป้องผู้หญิงที่เป็นของเขามาตั้งแต่ต้น ด้านยศก็ออกอาการหัวเสียไม่น้อย เขาสู้อุตส่าห์มาพูดกับปุริมดี ๆ เพราะอย่างไรก็คิดว่าเจ้านายหนุ่มคงยังหลงเหลือความดีอยู่บ้าง ทว่าไม่เลย 

             “ผมไม่คิดว่าคุณปุมจะเป็นคนแบบนี้ การกระทำของคุณปุมมันเลวร้ายมากสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง”

             “ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นคนดี” ปุริมเหยียดกายขึ้นเต็มความสูง มองต่ำไปยังยศ แสยะยิ้มมุมปาก พร้อมตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ

             “อย่ายุ่งเรื่องของฉันจะดีกว่า”

             “แต่คุณปุมทำไม่ถูก ผมรู้นะว่าคุณปุมแค่เอาพิมไว้เป็นตัวแทนของคุณแพรน่ะ” ไหล่กว้างยักขึ้นไม่ยี่หระ ปรายตามองอีกครั้ง ทำนองว่าที่ยศพูดนั้นถูกต้องหมด

             “นายชอบพิมเขาหรือไงถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนแทนขนาดนั้น ขนาดเจ้าตัวเขายังไม่พูดอะไรเลย”

             “คุณปุม!” ยศเริ่มโมโห เกลียดท่าทางยโสและไม่สนใจว่าใครจะเจ็บปวดจากการกระทำของเขาบ้าง ปุริมไม่ใคร่จะฟังยศอีกต่อไป เขาคว้ากุญแจซูเปอร์คาร์คันเก่งแล้วขับมันออกไปหาคนที่ทำให้เจ้ายศลูกกระจ๊อกที่เคยตามก้นเขาต้อย ๆ อาจหาญกางปีกต่อกรกับคนอย่างเขา 

             ยศเองก็ได้แต่ยืนคอตกไม่สามารถทำอะไรมากไปกว่านี้ได้ เขาเองก็เป็นเพียงพนักงานออฟฟิศกินเงินเดือนต๊อกต๋อย ไม่ได้รวยล้นฟ้าหรือมีอิทธิพลพอจะช่วยให้พิมพิไลพ้นจากการเป็นคนสนองความใคร่ของปุริม และขืนทำอะไรผลีผลามพ่อแม่ก็คงเดือดร้อนไปด้วย 

             มหาวิทยาลัยในวันเสาร์มีนักศึกษาเรียนอยู่พอสมควร ปุริมขับรถเข้ามายังหน้าตึกเรียนของพิมพิไล ซึ่งเขาเคยมาส่งเธออยู่หลายครั้ง ขณะกำลังมองหาที่จอดรถ ตาคมมองตรงไปยังร่างอ้อนแอ้นที่ยืนอยู่ท่ามกลางนักศึกษาชาย คิ้วเข้มขมวดปม ไม่มองหาแล้วที่จอดรถ เขาจอดมันหน้าตึกแล้วเดินอาดตรงไปหาพวกนั้น

             “พิม!” เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง มองเห็นพายุฤดูร้อนที่มาในรูปแบบของมนุษย์กำลังพุ่งมาทางตนเอง ขนเส้นเล็กลุกเกรียว ไม่บอกก็รู้ว่าปุริมกำลังโมโห พิมพิไลหดคอลงอย่างไม่รู้ตัวเมื่อร่างสูงก้าวมายืนเคียงข้างตนเอง สายตาคมกริบแทบจะเฉือนหัวใจของเธอให้ขาดวิ่นได้ในเสี้ยววินาที

             ผู้ชายทั้งกลุ่มเงียบเสียงลงทันทีที่ผู้มาใหม่เดินเข้ามา ปุริมมีรังสีแปลก ๆ ที่พวกเขารู้สึกกลัว 

             “เอ่อ…ใครน่ะพิม?” หนึ่งในกลุ่มถามขึ้น หลังจากผ่านไปเกือบนาที

             “เอ่อ…เจ้านา…”

             “ผัว!” คำตอบของปุริมทำเอาเพื่อนผู้ชายของพิมพิไลตะลึงงัน เนื่องจากบางคนหมายตาหญิงสาวไว้และปรารถนาอยากทำความรู้จัก แต่เมื่อพบว่าผู้หญิงที่หมายตาไว้มีเจ้าของแล้วและดูท่าทางจะหวงเป็นอย่างมาก พวกเขาจึงค่อย ๆ ยกมือโบกลาพิมพิไลและเดินหายไปจนลับตา 

             ดวงหน้าหวานเอาแต่ก้มต่ำ หูยังได้ยิน ‘สถานะ’ ที่ปุริมประกาศให้เพื่อนของเธอรู้ ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ มือไม้สั่นเทาจนยากเกินควบคุม พิมพิไลไม่รู้จะเอาตัวเองไปอยู่ตรงไหน จะหันหน้ากลับไปมองปุริมก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่ง จนกระทั่งปุริมดึงแขนของเธอให้เดินตามไปยังรถ นั่นแหละสติถึงกลับคืนมา เข้ามาในรถพิมพิไลก็เอาแต่เงียบ ตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ภายในซูเปอร์คาร์เงียบจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของเธอเอง

             ด้านปุริมก็เอาแต่เงียบด้วยเช่นกัน เพราะเขาเองก็ไม่รู้สาเหตุของการโพล่งคำนั้นออกไปให้บรรดาผู้ชายพวกนั้นได้ยิน รู้เพียงแต่ว่าเขาเกิดอาการ ‘ไม่ชอบใจ’ ขึ้นอีกครั้ง เหมือนครั้งที่เห็นพิมพิไลพูดคุยหยอกล้อกับยศ ความอึดอัดคืบคลานมาจุกอยู่กลางอก ลงท้ายปุริมจึงเลือกหยุดความเงียบด้วยการเปิดเพลงฟังแทนและลอบถอนหายใจ พลางส่ายหน้ากับความผิดปกติของตนเอง ทั้ง ๆ ที่เป็นคนไม่ชอบความวุ่นวายและไม่อยากเป็นจุดสนใจของใครทั้งนั้น ทว่าเขากลับเดินอาดไปกลางวงสนทนาและแนะนำสถานะที่ไม่มีในหัวมาก่อนออกไปเสียงดัง เขาเห็นว่ามีนักศึกษาแถวนั้นได้ยินหลายคนและเริ่มหันมามอง แต่เขาไม่สนใจเพราะตอนนั้นความไม่ชอบใจมันคุกรุ่นอยู่กลางอก ต้องดับมันลงให้ได้ พอพูดออกไปสิ่งนั้นมันเบาบางลง แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างเสียดแทงเข้ามาแทน 

             ‘หวง’