LOGINShare
9 สตรีอาภัพ
publish date:
2026-01-04 16:16:19นีเทียนต้าเซินตัดสินใจไปถามเรื่องการรักษาปีศาจจากยมทูตในเขตแดนที่สิบสาม ได้ยินว่ามี ‘ท่านลุง’ เคยเป็นแพทย์หลวงผู้ชอบรับสินบนในแคว้นต้าเหลียง ท่านลุงห้าหมื่นห้าสิบเคยเป็นเทพแห่งการรักษา
ยมทูตมีอีกร่างเป็นบุรุษหรือสตรี สวมอาภรณ์สีนิล ไม่มีรูปลักษณ์ที่แน่ชัด เหนือศีรษะปรากฏอักขระว่าเป็นยมทูตตนที่เท่าไร ใช้เวทวิชาได้ทั้งสองแขนง หยินและหยาง บางคราจำศีลเป็นลูกแก้วใต้อาภรณ์เจ้านครมรณา
‘ปีศาจดำรงอยู่ได้ด้วยพลังวิญญาณ ท่านสังเกตไหมว่าทำไมปีศาจชอบสังสรรค์ ดื่มด่ำสุราอาหารอยู่เป็นนิจ ดับกระหายด้วยการสมสู่กัน ปีศาจเพิ่มพูนพลังกายด้วยอาหารและสุรา ด้วยเนื้อสัตว์ที่มาจากการประกอบอาหาร ด้วยผลสุกวิญญาณ ปีศาจสตรีเข้าหาบุรุษเมื่อหิวกระหาย…’
ที่ผ่านมาเทพมรณาทั้งสามร่ำเรียนเพียงการจำแนกดวงวิญญาณแต่ละประเภท รวบรวมไปส่งปรภูมิ ไม่เคยรู้วิธีการรักษา นีเทียนต้าเซินจึงพยายามทำความเข้าใจเรื่องการเยียวยารักษาปีศาจ ทั้งจากท่านลุงและตำรายาเล่มเก่า ได้รับมาจากท่านลุงเช่นกัน
‘วิญญาณดวงนี้น่าเวทนายิ่งนัก เหตุที่เป็นสีทองอร่ามเพราะเวียนว่ายตายเกิดกี่ครา จำต้องพบชะตากรรมเดิม นางมีหน้าที่เพียงอย่างเดียว...’
คำปรึกษาจากท่านลุงในห้องรับรองของเรือนยมทูตเขตแดนสิบสามนับว่ามีประโยชน์มาก ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ลวดลายเมฆาถักทองดงามอันตรธานไปจากเรือนไม้ กลับมาหยุดยืนหน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด...
“นีเทียนต้าเซิน!”
ปีกผีเสื้อสีม่วงปรากฏขึ้นในห้องทำงาน นัยน์ตาสีชาดตวัดมองผู้มาเยือนราวใบมีดคม
นางคืนร่างสตรีในอาภรณ์ถักทอลายบุปผางามสีขาวสะอาดราวองค์หญิงบนเมืองมนุษย์ รอบกายนางมีผีเสื้อตัวเล็ก ๆ บินวนเวียน นางมีแต้มสีชาดกลางหน้าผากเป็นตราปีศาจ
“ข้าสั่งเจ้าไม่ให้ออกมาเพ่นพ่าน เจ้าควรอยู่แต่ในเรือน”
“ข้าได้เฉาตายพอดี ข้าเบื่อนะท่าน” ปีศาจสาวหน้าตาบึ้งตึง นางสยายปีกออกมาครั้งหนึ่ง ปีกของนางสว่างใสมองเห็นผนังห้องสีนวลอ่อน พอนางสบเข้ากับแววตาดุดัน นางก้มหน้ามองพื้นเหมือนคนทำความผิด “คือข้า... เป็นปีศาจนิสัยไม่ดี ชอบพุ่งตัวเข้าหาแสง ตั้งแต่ข้ามาอาศัยในเมืองมรณา นอกจากหอนอนของข้าแล้ว เห็นจะมีเพียงห้องทำงานของท่านสว่างไสว”
“เจ้าพำนักอาศัยในเมืองมรณา ต้องปฏิบัติตามระเบียบ ที่นี่ไม่เคยมีปีศาจมาก่อน... โดยเฉพาะสตรีปีศาจ...”
“ข้ากลบกลิ่นอายปีศาจของตนแล้ว ข้าจำแลงกายเป็นบุรุษได้ ไม่ทำให้ใครฟุ้งซ่าน...”
เสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องพลังกายปีศาจ นางสาธิตให้ดูว่านางอาจใช้ร่างบุรุษหรือชายชรา จะให้นางเป็นเด็กน้อยก็ย่อมได้ แต่นี่คือร่างกำเนิดของนาง
นีเทียนต้าเซินยืนนิ่งฟังนางว่าปีศาจแห่งแมลงบุปผาไม่ต่างอะไรจากจิ้งจอก ต่อให้นางมิได้มีเจตนายั่วยวนผู้ใด ช่วยไม่ได้ที่ความงามของนางดั่งสตรีล่มเมือง นางเป็นปีศาจแห่งภาพลวงตาและความฝัน
“ข้าได้ยินเรื่องราวของเผ่าพันธุ์ผีเสื้อมาไม่น้อย ขนาดเทพระดับสูงอย่างข้ายังได้กลิ่นหอมฟุ้งจากเจ้า นับประสาอะไรกับท่านลุง ดังนั้นเจ้าควรอยู่แต่ในหอนอน”
“ท่านลุงไม่มีจิตอกุศลกับข้า ถิงถิงเป็นปีศาจน้อย อายุขัยน้อยกว่าพวกท่านหลายหมื่นปี”
“ยมทูตมาใหม่อายุน้อยกว่าเจ้า มีท่านลุงผู้เคยเป็นโจรป่า การปลงสังขารมิใช่ว่าจะทำได้ง่ายดาย เร็ว ๆ นี้ข้าได้ยินมาว่ามีท่านลุงระลึกชาติโดยบังเอิญ…”
“จะทำอะไรข้าได้เล่า! ข้าบินหนีไปก็จบเรื่อง” นางโวยวายเสียงดัง ต่อว่าเขาจะมากักขังนางเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ได้ นางมีลมหายใจเยี่ยงปีศาจมาห้าพันกว่าปีแล้ว นางเป็นพวกรักอิสระแต่นางยอมทำงานให้เขาเพื่อแลกกับการมีชีวิต นางก้มหน้ากัดริมฝีปากตัดพ้อเขาว่าใจดำ นางตั้งใจมาบอกเรื่องสำคัญ นางเอามือเท้าเอว “ข้าอุตส่าห์จะมาบอกท่าน เรื่องความฝัน...”
“เจ้าดื่มด่ำพลังวิญญาณมากไป เจ้าจึงฝัน”
“ข้าแยกแยะระหว่างความฝันกับความเป็นจริงได้แม่นยำ...” นางสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ กางฝ่ามือออก ปรากฏดวงไฟกระจกสะท้อนภาพบุคคลมากหน้าหลายตา “แม่ทัพผู้กล้าหาญระดมพลทหารม้าภายใต้พระบรมราชโองการในจักรพรรดิไท่หู นำพาอิสรภาพมาสู่ดินแดนซึ่งถูกกดขี่ข่มเหงมาเนิ่นนานนับหลายร้อยปี ข้าพลีชีพในสนามรบเพื่อปกป้องชาวเมืองในร่างบุรุษผู้องอาจ อีกภพชาติข้าเป็นสตรีผู้สูญเสียสามีในสงคราม ปกป้องทารกน้อยจากการถูกสังหาร การกวาดล้างของกษัตริย์ไร้มนุษยธรรม ข้าช่วยเด็กเล็กและผู้คนไว้มากมาย...”
นีเทียนต้าเซินเลิกคิ้วมองลูกไฟปีศาจ ประหนึ่งคันฉ่องภพชาติของเหล่าเทพ ทว่าเป็นภาพลวงตาของปีศาจซึ่งนางเสกสร้างขึ้นมา นางเล่าว่าอีกสามภพชาติ นางเป็นบุตรสาวคนโตของสกุลลู่ หน้าตาสะสวย จิตใจดี นางยอมเสียสละตนในฐานะเชลยศึก เพื่อให้ครอบครัวของนางหลบหนีการจับกุมสำเร็จ หลังผลัดเปลี่ยนดินแดนแคว้นใหม่
อีกภพชาติของนางยอมรับโทษกบฏแผ่นดิน สละชีพให้คนรักของนางอย่างเต็มใจ เพื่อให้เขาได้ตบแต่งกับองค์หญิงแห่งแคว้นที่เฟื่องฟู จวบจนปัจจุบัน นางเป็นปีศาจผีเสื้อ ก็ยังต้องเสียสละเพื่อผู้อื่น...
“ตำราแห่งความเป็นและความตายจึงเรียก ‘จิตวิญญาณที่เสียสละ’ นับแสนปีเทวโลกจะพบสักดวงหนึ่ง จากวิญญาณนับหลายหมื่นล้านดวง”
นีเทียนต้าเซินไม่คิดว่าควรพูดเรื่องนี้ เพียงเห็นนางดีใจเป็นลิงโลด นั่นอาจเป็นประโยชน์ หากนางตั้งเป้าหมายสำคัญในการเข้าไปในตำรา
“แล้วเจ้าพร้อมทำงานหรือยัง?”
ถิงถิงพยักหน้าหงึกหงัก “ต่อให้ข้าไม่พร้อมก็ต้องพร้อม ใช่ไหมเจ้าคะ?”
“ใช่”
Latest chapter
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 49 จิ้งจอกนิล
สองวันถัดมา บาดแผลบนร่างกายนางหายสนิทดีด้วยพลังสีชาด สามีเป็นผู้รักษานางอย่างระวัง พร้อมกำชับนางว่าเรื่องนี้สำคัญเป็นอย่างมากบททดสอบในตำราสีชาดเปรียบเปรยถึงโลกปีศาจ ในเมื่อนางเป็นปีศาจ อาจหมายถึงการใช้ชีวิตร่วมกันของสามีภรรยา จะต้องเข้าใจกันในโลกของปีศาจ ทั้งเผ่าพันธุ์ผีเสื้อและจิ้งจอกนิล ในร่างจางหลิงนี้เขาสามารถใช้ได้ทั้งเวทหยินหยาง เวทสีชาดของตำรา เช่นเดียวกับนางที่เรียนรู้มันได้อย่างรวดเร็ว“จางหลิงผู้นี้ปรารถนาในสิ่งของหายาก เป็นนักสะสมเหมือนท่านปู่เจ้า วันหนึ่งเขาดันได้ยินเรื่องประหลาดจากทาสในเรือน ปีศาจน้อยตระกูลเหมยเตี๋ยมีปีกสีชาดงามนัก จึงยื่นข้อเสนอให้มารดาผีเสื้อส่งตัวนางมา”“หมายความว่าเรื่องราวในตำราสีชาดเชื่อมโยงกับโลกความจริงบางส่วนหรือเจ้าคะ?”สามีพยักหน้า “ใช่แล้ว เจ้าฉลาดมาก” เขาจิ้มหน้าผากนางอย่างหยอกล้อบนฟูกในห้องกว้างขวาง ปีศาจน้อยสวมชุดสีขาวเนื้อผ้าเบาบาง เฝ้ามองเขี้ยวตรงมุมปากของสามีด้วยแววตาหลงใหล บุรุษจิ้งจอกมีหางทั้งเก้าพลิ้วไหวอยู่เบื้องหลัง ไอปีศาจห้อมล้อมรอบกาย แลดูน่าเกรงขามเฉกเช่นเทพมรณา แม้ในรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง เขาตั้งคำถามนางพร้อมให้คำอธิบา
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 48 ธรรมเนียมของผีเสื้อ
บุรุษผู้ไม่เคยมีรัก จะเข้าใจความรักก็หาไม่ นีเทียนต้าเซินมีเลือดปีศาจมากกว่าเจ็ดส่วน บิดากล่าวว่าเขาเหมาะสมกับการเป็นเทพผู้ลงทัณฑ์ความชั่วร้ายยิ่งกว่าผู้ใดในเทวโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขามิใช่เทพสวรรค์ผู้มีเมตตาและให้อภัย การถือกำเนิดของเขาเป็นเรื่องเหมาะควร เป็นสมดุลนรกสวรรค์ทว่าการบำเพ็ญเพียรเพื่อสำเร็จเป็นเทพผู้พิพากษาไม่ต่างจากการเสียสละตน ในที่สุดเขาก็กลายเตาดูดพลังแห่งความเคียดแค้นชิงชัง ตำราซึ่งคาดหวังให้ผู้ถือครองพลังสีชาดเปี่ยมด้วยความรักอันบริสุทธิ์ ไม่มีทางเป็นไปได้!“เจ้าปีศาจชั่ว ข้าจะโยนเจ้าลงกระทะทองแดงหมื่น ๆ ครั้ง ข้าจะใช้เกวียนนรกบดร่างเจ้า… ทั้งสองคน” ร่างกระดูกขบเขี้ยวฟัน กอดร่างงามในอาภรณ์สีชาดที่หลับใหล ยกมือทุบอกร่ำไห้ เขาบังคับพานางกลับเมืองมรณาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยกล่าวกับนางว่ายมทูตไร้หัวใจ เขากลืนคำพูดตนเมื่อพบบ่าวสาวจับมือเคียงคู่ เขาตัดพ้อไยนางทำเช่นนี้ หากนางรักฮู่โหมว ก็ควรฆ่าเขาให้ตายไปกับนาง เขาพร้อมจะตายเพราะพิษรัก ปีศาจทุกตนในงานวิวาห์ของนางก็ต้องตาย!หลังชิงตัวนางมาจากวิวาห์โลหิต เขาตัดสินใจว่าจะละสังขารตามนางไป เขาทนเห็นนางมีความสุขกับชายอื่นไม่ได
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 47 ธรรมเนียมของผีเสื้อ
ทั้งสองมีปากเสียงกันในสถานที่อีกแห่งหนึ่งจนโดนไล่ออกจากร้าน นีเทียนต้าเซินถูกเรียกว่าปีศาจมรณาในเมืองนี้ เหล่าปีศาจได้ยินข่าวลือแว่ว ๆ ว่าเขาเป็นผู้เดียวที่กล้ามีเรื่องกับตระกูลจิ้งจอกเงินและปีศาจราตรีถิงถิงไม่เข้าใจสามี นึกย้อนไปตอนเขาสวมชุดเจ้าสาวให้นาง ส่งร่างที่หลับใหลสู่งานวิวาห์ในอาภรณ์สง่างาม เขาควรบอกลานาง ให้นางไปพบชะตากรรมของตน ไยเขากลับทำให้นางและบุตรชายคนโตของจิ้งจอกเงินไร้วาสนาเป็นสามีภรรยาถึงสองคราตอนนี้เขารังแกศัตรูหัวใจด้วยวาจาเหยียดหยันดูแคลน ใช้ดวงตาพิพากษามองบาปทั้งปวงของปีศาจ ใช้กรงเล็บมัจจุราชดึงวิญญาณ พาไปดูนรกลงทัณฑ์ ดวงจิตสีดำอยู่ในกำมือเขา ได้ยินเสียงตะโกนกร้าว ‘เหยียนโหลวหวัง!’[1]ไม่มีใครเรียกเทพมรณาเช่นนั้นมานานแล้ว เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังจากเทพผู้พิพากษา ก่อนที่เขาจะนำฮู่โหมวไปส่งถึงเรือนจิ้งจอก จับหลังคอแข็งแกร่งด้วยกรงเล็บปีศาจ จ้องมองอีกฝ่ายนัยน์ตาสีชาดน่าสะพรึงกลัว“เจ้ายังไม่ได้กินอะไร” สามีนั่งลงข้างนางบนฟูก ภรรยาสวมอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางสำหรับใส่นอน กลิ่นกายนางหอมอบอวลเย้ายั่วบุรุษ ทว่านางไม่สนใจไยดี“ข้าไม่หิว ข้าจะนอน”“เจ้าควรรับพลังใหม่วันละน้อย
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 46 รังแกผู้น้อย
ยิ่งดึกเท่าไร ตลาดก็ยิ่งคึกคัก นัยน์ตาสีชาดซุกซนสองคู่ทอประกาย สบมองกันอย่างรักใคร่หวงแหน สามีเดินรั้งท้ายมองตามอาภรณ์สีนิลที่แกว่งไปมาของภรรยา เห็นปีศาจออกมาเล่นตลกเพื่อแลกเงิน อวดความสามารถของเผ่าพันธุ์พวกเขา ท้ายตลาดมีโรงเตี๊ยมของนักพนันและหอนางโลมในเมืองปีศาจมิได้มีเพียงปีศาจ ยังมีกลิ่นอายของครึ่งปีศาจและเทพ พวกเขาแอบแฝงตนมาแลกเปลี่ยนของวิเศษ ด้านหน้าตลาดมีป้ายอักษรใหญ่โตว่า ‘พวกคนแปลกหน้า ห้ามทะเลาะวิวาท ซื้อของแล้วรีบไป’“ข้าพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเคยมาเดินตลาดในเมืองปีศาจตอนยังเล็กนัก เหมือนกับว่าท่านแม่จะพาข้ามา ภาพเหล่านี้คลับคล้ายคลับคลาในห้วงนิทราเจ้า”“ข้านึกออกแล้ว ไปซื้อของฝากท่านแม่ดีกว่า!” นางโวยวาย มุ่งตรงไปหาของฝาก สามีเบิกตากว้างมองตามผีเสื้อสีชาด ว้าวุ่นใจเรื่องของขวัญ ไม่รู้จะนำไปให้มารดาอย่างไร ก่อนหน้านี้มารดาเป็นธุระให้เขาเรื่องปีศาจในเรือนใต้ นางว่ามีของขวัญให้ลูกสะใภ้ด้วย เขาคงหาทางหลีกเลี่ยงมารดา ของขวัญของนางอาจเป็นคำสาปหรืออะไรบางอย่างที่น่ากลัวมากกว่า“ถิงถิง... เจ้า” เขาเรียกนางแล้ววิ่งตามไป ประจวบเหมาะพอดี ได้ยินเสียงจากที่อื่น ‘ถิงถิง ไม่พบกันนาน เจ้าเป็นยั
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 45 ครึ่งหนึ่งของเทพมรณา
นัยน์ตาสีชาดจ้องมองชายอาภรณ์สีนิลพลิ้วไหวใต้สายลมเยียบเย็น ผีเสื้อตัวน้อยรอบกายนางราวจะเต้นระบำท่ามกลางตลาดร้านค้าที่เต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้า ปีศาจสัญจรใต้หน้ากากรูปสัตว์ต่าง ๆ พวกเขาไม่เปิดเผยตัวตนเพื่องดการทะเลาะวิวาท ในมือของนางมีถุงกำมะหยี่แดง“ข้าจะซื้ออันนี้นะ อันนี้ด้วย”‘ข้าผิดต่อเจ้า ถิงถิง ข้าไม่ควรพาเจ้ามานครมรณา ทำให้เจ้าตกหลุมรักข้า ยิ่งไม่ควรกักขังเจ้า ผีเสื้อคู่ควรกับอิสรภาพ จะไปที่ใดก็ได้กับมิตรสหายของเจ้า...’เสียงในใจมิอาจสื่อถึงภรรยา บุรุษในอาภรณ์สง่างามเยี่ยงปีศาจเดินรั้งท้ายตามนาง หยุดปลายเท้าใต้ต้นไม้สูงตระหง่านด้านหลังตลาด นางยื่นมือไปข้างหน้าด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ แสงจันทราสีชาดกระทบลงบนฝ่ามือ เหมันต์โปรยปรายไม่ทำให้นางรู้สึกหนาวเย็นอีกต่อไป“ข้าจะออกนครมรณาไปกับสามีในทุกรุ่งอรุณได้หรือไม่ เป็นไปได้ไหมว่าข้า... อาจพบปะมิตรสหาย ญาติสนิทของข้านาน ๆ ครั้ง...”“เจ้าออกมาเที่ยวเล่นไม่ได้ นครมรณาไม่ติดต่อกับผู้ใดทั้งสิ้น หากไม่ใช่กรณีจำเป็นเช่นครั้งนี้ การรับภรรยาจำต้องปฏิบัติตามกฎของตำรา”“เช่นนั้นข้าตามใจสามี แต่ปีกของข้าปรารถนาแสงอรุณ แสงจันทราในบางโอกาส เมืองมรณามื
ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 44 ชิงสุกก่อนห่าม
บัดนี้เจ้าสาวปีศาจยืนเคียงข้างเจ้าบ่าว อาภรณ์งดงามถักทอด้วยด้ายสีนิลลวดลายเมฆาทั่วทั้งแผ่นหลัง ชุดสีชาดตัดสีนิลมีผ้าคาดเอวปักด้วยอักษร 白色 และ 黑色 งานฝีมือจากเมืองยมทูต ชายผ้าสองผืนกองอยู่บนพื้นหญ้าเขียวชอุ่ม แลดูสง่างาม ดวงไฟหยินหยางมารอแสดงความยินดีกับพวกเขา“ธรรมเนียมผีเสื้อที่ท่านปู่เจ้าว่าคืออะไร? ข้าไม่ทันฟัง ท่านแม่อารมณ์ไม่ดีเสียก่อน”“ห้วงนิทราแห่งฝันร้าย ท่านจะติดอยู่ในความหวาดกลัวนับร้อยปี เว้นเสียแต่ว่าท่านสามารถทำลายห้วงนิทราของภรรยา นั่นหมายถึงการทำร้ายนาง ถ้าท่านฆ่าภรรยาได้ จะได้รับป้ายอาญาสิทธิ์ของตระกูล อภัยโทษทั้งปวงหมื่นปี”“งั้นหรือ? ธรรมเนียมวิปริตเช่นนี้ มิน่าเล่า… ท่านปู่เจ้าหาว่าข้ากลัวจนหัวหด”อาวุโสกล่าวว่าปีศาจที่แข็งแกร่งไม่ควรมีจุดอ่อนเป็นคู่ครองของตน เผ่าพันธุ์ผีเสื้อตั้งธรรมเนียมประหลาดให้สามีภรรยาเข่นฆ่ากันโดยไม่ลังเลใจ การแต่งงานมีขึ้นเพื่อประโยชน์และการสืบเผ่าพันธุ์ พวกเขามีบุตรก่อนแต่งงาน ชิงสุกก่อนห่ามเป็นเรื่องธรรมดา“เจ้าคงไม่รู้แน่ ๆ ว่าข้าภูมิใจในตัวเจ้า ภรรยา เจ้าเป็นปีศาจพรหมจรรย์ผู้เดียวในเรือนใต้ เจ้ารักนวลสงวนตัวประหนึ่งเทพธิดาสวรรค์ ถือศีลเ
You May Also Like
ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว40.9K viewsท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่146.4K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ75.2K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.0K viewsพลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน
หนามชมพู221 viewsหยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ2.3K viewsเกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม
ต้ายวี่145 viewsล่าปีศาจหมู
เฟยหรง244 views
