13 ผู้ทำร้ายและรักษา

ณ กลางสะพานใหญ่ ยามค่ำคืน

แสงไฟจากรถยนต์ที่สวนกันวูบวาบไม่ขาดสายทอดเงายาวลงบนผิวถนน ข้างล่างคือแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลเชี่ยว ลมแรงพัดผ่านทำให้เสื้อตัวหนาและปลายผมปลิวว่อนไปมา

วอร์ยืนพิงราวกั้นสูง สูบบุหรี่อัดเข้าปอดลึกจนปลายก้นบุหรี่เรืองแสงวาบ ก่อนจะพ่นควันออกมาพร้อมกับความเครียดที่ยังค้างคาในอก

ไม่นานนัก รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดช้าๆ ประตูเปิดออกพร้อมร่างของชายแปลกหน้าผู้มีผ้าปิดตาข้างหนึ่งก้าวลงมาด้วยท่าทางหงุดหงิดจนสีหน้าตึงเครียด

"ไหนมึงบอกว่าไม่มีทางพลาดไง! นี่มันอะไรกัน!!! แค่ถากผ่านไหล่ ไม่ได้เรื่องจริงๆ!!!!" เขาตะคอกเสียงดัง รีบก้าวเข้ามาใกล้พร้อมใส่อารมณ์

วอร์ไม่ขยับ เขาเพียงบดบุหรี่ทิ้งลงพื้นอย่างนิ่งเฉย

"คนที่คุณให้ผมไปเก็บ เป็นถึงหลานชายคนโปรดของหัวหน้าแก๊งมาเฟียใหญ่ระดับประเทศ อย่าคิดว่าผมไม่สืบก่อนทำงานนะครับ ผมไม่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเพื่อเงินแค่นี้หรอก มันไม่คุ้ม...!"

"เงินแค่นี้งั้นเหรอ! ค่าจ้างนายสูงลิ่วเกือบห้าล้าน ฉันอุตส่าห์เลือกแกเพราะเชื่อว่าราคานี้คงไม่มีทางพลาดแน่! แล้วดูผลงานตอนนี้สิ… มันก็แค่กระสุนเฉียด ไม่เห็นตายเลย!!!"

"ผมจะคืนเงินให้คุณครึ่งหนึ่ง เพราะผมทำภารกิจไม่สำเร็จ" วอร์เอ่ยเสียงเรียบ "ส่วนอีกครึ่งเป็นค่าปิดปาก ผมจะไม่บอกใครว่าคุณเป็นคนสั่งการ"

"แกมีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับฉัน! ในเมื่อทำไม่ได้ก็ควรคืนเงินให้หมด! ส่วนเรื่องปิดปาก... มีตั้งหลายวิธีที่จะทำให้เงียบลงได้…" ชายแปลกหน้่ายิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยสายตาหมายเอาชีวิต

แกร็ก…!

เสียงนิ้วลูบและกระชับลงบนไกปืนที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ตดังขึ้นเบาๆ วอร์พ่นควันบุหรี่ครั้งสุดท้ายออกมาช้าๆ

"ก็เอาสิครับ... คุณคิดว่าผมทำงานนี้มากี่ปีแล้ว คิดจะมาเก็บผม ไม่ง่ายหรอกนะ" วอร์จ้องตาคนตรงหน้า แววตาเย็นยะเยือกจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังหนี

"แกรรรร... ครึ่งเดียวก็ได้วะ!" ชายแปลกหน้าขมวดคิ้วแน่น กัดฟันยอมตาม

"เงินอยู่ในซองที่ห้องน้ำชายห้องเดิมแล้วครับ ไปเอาได้เลย" วอร์พูดโดยไม่หันไปมอง

"ชิ!!... ถุ้ย!! ไอ้กระจอกเอ๊ย!!!!" ชายปิดตาถ่มน้ำลายเสียงดัง ก่อนจะหันไปเปิดประตูรถ

ฟึ่บ!

เสียงกระสุนแล่นผ่านกระบอกเก็บเสียงดังแผ่วฉับพลัน พุ่งเฉียดผ่านใบหูซ้ายจนรู้สึกเจ็บแปลบ

"อ๊ากกกก!!!!!" เลือดไหลซึมลงมาตามแก้มจนถึงต้นคอ ชายคนนั้นรีบจับข้างหูตัวเอง หันกลับมามองด้วยความตกใจสุดขีด

วอร์ยังคงยืนพิงราวกั้นเหมือนเดิม ไม่ได้หันกลับมามองแม้แต่หางตา มีเพียงเสียงทุ้มต่ำดังลอยมา

"พูดอีกทีสิครับ... ครั้งนี้ผมไม่พลาดแน่"

"ฝาก... ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เขารีบก้าวขึ้นรถ ปิดประตูเสียงดังสนั่น ก่อนจะรีบขับรถแล่นหนีออกไปอย่างรวดเร็ว จนเสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ จางหายไปกับแสงไฟของรถคันอื่น

วอร์มองแม่น้ำเบื้องล่าง ความคิดมากมายยังวนเวียนในหัว ครั้งนี้เขาเลือกที่จะไม่ฆ่าชายคนนี้ที่บังอาจสั่งเก็บแมวของเขา แต่ครั้งหน้าถ้าต้องเจอกันอีก... เขาจะไม่ยั้งมือแบบนี้อีกแล้ว…

ณ ห้องนอนชั้นสองของคาเฟ่

แสงไฟสลัวส่องลงมาเพียงบางเบา ทิมนั่งอยู่ขอบเตียง ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อออกทั่วผิวหนัง เสื้อผ้าชุ่มโชกด้วยเลือดที่ยังซึมไม่หยุดจากแผลถูกยิงที่หัวไหล่ซ้าย

เขาพยายามฝืนทำแผลด้วยตัวเอง มือสั่นระริกถือที่คีบปลายแหลมล้วงเข้าไปในเนื้อแผล เพื่อหยิบกระสุนที่ฝังลึกอยู่ภายใน แต่ทุกครั้งที่ขยับก็เจ็บจนแทบขาดใจ ฟันกัดผ้ากลั้นเสียงครางไว้แค่ในลำคอ ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งก็ทำไม่สำเร็จ

ในที่สุด… เขาก็ต้องถอนหายใจแรง คลายผ้าที่กัดแน่นออกจากปาก วางอุปกรณ์กระจายเกลื่อนบนผ้าปูเตียง แล้วทิ้งตัวลงนอนราบบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกจ้องเพดานว่างเปล่า ก่อนค่อยๆ หลับไปพร้อมความเจ็บปวดที่ยังทุบตีตลอดเวลา

แกร็ก…!

ไม่นานนัก… ประตูห้องเปิดออกเบาๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาเงียบๆ วอร์หยุดยืนนิ่งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า อุปกรณ์ทำแผลวางกองเกลื่อน มีคราบเลือดเปื้อนทั่วผ้าปู และร่างบางที่นอนชุ่มเหงื่อและเลือดนิ่งอยู่บนเตียง

วอร์เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว มือหนากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกผิดและความห่วงใยบีบหัวใจแน่นหนา รู้ชัดเจน... ว่าตนได้ทำร้ายคนที่ต้องการทะนุถนอมด้วยมือของตัวเอง

วอร์ทำการล้างแผล เช็ดคราบเลือด และใช้ที่คีบค่อยๆ ล้วงกระสุนออกมาอย่างช้าๆ และระมัดระวังที่สุด ทุกครั้งที่แผลถูกกระตุ้นจนทิมครางเบาในความฝัน มือหนาก็จะหยุดนิ่ง รอจนคนตรงหน้าสงบลงก่อนจะทำต่อ เมื่อนำหัวกระสุนออกมาได้แล้ว… วอร์ก็พันผ้าพันแผลรอบหัวไหล่อย่างเรียบร้อย ไม่รัดจนเกินไป

ทิมยังคงหลับสนิท ไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เหงื่อแห้งสนิทที่หน้าผาก ใบหน้าที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลง

วอร์เก็บอุปกรณ์และทำความสะอาดทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ก็ปีนขึ้นไปนอนข้างๆ ก่อนจะโอบร่างบางแนบชิดกับอกแกร่งอย่างนุ่มนวล มือหนาลูบผมยุ่งเหยิงเบาๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแววอ่อนโยน มองใบหน้าสงบของคนที่เขาเพิ่งทำร้ายด้วยมือตัวเอง

"ขอโทษนะครับ... คุณทิม" เสียงกระซิบแผ่วเบา ความรู้สึกผิดบีบหัวใจแน่น กอดร่างบางไว้ไม่ยอมปล่อย เหมือนกลัวว่าคนตรงหน้าจะหลุดลอยหายไป

เช้าวันต่อมา

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านบางส่องลงมาที่เตียง ทิมค่อยๆ สะลึมสะลือตื่นขึ้น ร่างกายยังรู้สึกเจ็บตึงแต่ไม่ปวดมากแล้ว เมื่อเช็กตัวเองพบว่าถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีขาวสะอาดตา แผลที่ไหล่ถูกพันผ้าเรียบร้อยแน่นหนา ทั่วทั้งห้องก็สะอาดเรียบร้อย ไม่มีคราบเลือดหรืออุปกรณ์ทำแผลที่เกะกะเหมือนก่อนหน้านี้

ทิมรู้ชัดเจนว่าต้องเป็นวอร์แน่นอนที่ช่วยจัดการทุกอย่างให้ มือบางรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาวอร์ทันที อยากรีบอธิบายทุกอย่างก่อนที่ความเข้าใจผิดจะลุกลามบานปลาย

ครืด... ครืด...

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นใกล้ๆ ทิมหันไปมองพบว่าโทรศัพท์ของวอร์วางอยู่ข้างหมอน เขายังไม่ได้ไปไหนแน่นอน...!

ทิมรีบลุกขึ้นอย่างรีบร้อน ค่อยๆ ประคองแผลไม่ให้กระทบกระเทือน แล้วเดินลงบันไดช้าๆ จนถึงชั้นล่าง

ร่างสูงยืนหันหลังให้ กำลังอุ่นอาหารอยู่หน้าไมโครเวฟ ทันทีที่เห็นภาพนั้น น้ำตาก็เอ่อขึ้นจนแทบกดไม่อยู่ ความกลัวที่จะสูญเสียความอบอุ่นไปราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับหน้าอกหนักอึ้ง

"คุณวอร์..."

ทิมเร่งก้าวเท้าเข้าไปใกล้ วอร์ได้ยินเสียงจึงหันมาพอดี ทิมไม่รอช้า ก้มหน้าลงแล้วโผเข้าประชิดอกกว้าง แขนเรียวโอบรัดเอวหนาไว้แน่น ความอบอุ่นจากร่างสูงแผ่เข้าสู่ร่างบางจนลืมความเจ็บตึงที่แผล หัวใจที่ห่อเหี่ยวเมื่อครู่พลันเต็มอิ่ม

"ทำไมลงมาแบบนี้ล่ะครับ แผลยังไม่หายดี ผมกำลังอุ่นซุปให้น่ะ" วอร์เอ่ยเสียงนุ่มนวล มือหนาลูบหลังบางเบาๆ รู้สึกถึงแรงสั่นสะอื้นซ่อนอยู่

"ผมนึกว่า... ผมนึกว่าคุณจะทิ้งผมไปแล้ว" ทิมน้ำตาไหลอาบแก้ม แนบหน้าลงกับแผงอกแกร่งราวกับขอความคุ้มครอง

"คุณคือแมวของผมนะครับ ผมจะทิ้งแมวไปได้ยังไงกัน" วอร์กระซิบปลอบประโลม

"ขอบคุณนะครับ... ขอบคุณจริงๆ ที่ไม่ไปไหน" ทิมกอดแน่นขึ้นอีกนิด วอร์ทอดสายตาอบอุ่นมองผมดำที่แนบอก รับรู้ถึงความคาดหวังที่มีต่อตน แม้จะรู้สึกสับสนในความรู้สึกอยู่บ้าง แต่ก็ชัดเจนแล้วว่า เขาไม่ต้องการทิ้งแมวตัวนี้ให้อยู่คนเดียวอีกต่อไป…

กริ๊ง…!

เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น ขณะที่ร่างบางของลูกน้องมาถึงตรงตามเวลา

"พวก... พี่?!" สกายยืนค้างหน้าประตู ตากลมโตเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

ทิมรีบผละออกจากอ้อมกอดทันที หน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู รีบพูดตะกุกตะกัก

"อะ... เออ... งั้น... ผมขึ้นไปรอที่ห้องก่อนนะครับ!" แล้วรีบเดินขึ้นบันไดหนีไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ

สกายยืนค้างที่ประตู มองหลังเจ้านายที่ขึ้นบันไดจนลับสายตา ก่อนจะหันมามองวอร์ด้วยสีหน้าประหลาดใจปนยิ้มแฉ่ง

"ขอโทษครับที่รบกวนจังหวะดีๆ ของพวกพี่"

วอร์เพียงยกมุมปากยิ้มบางๆ ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพียงแต่กวาดสายตามองถุงอาหารในมือเด็กหนุ่ม

"ไม่เป็นไรครับ มาทำงานเหรอครับ"

"ครับ แล้วก็เตรียมอาหารมาให้พวกเจ้าเหมียวด้วยครับ" สกายเดินเข้ามาวางของลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะถามขึ้นเสียงอ่อย "แต่... พี่ทิมไม่เป็นไรใช่ไหมครับ เมื่อกี้เห็นเหมือนหน้าซีดๆ ผมเป็นห่วงมากเลยนะ"

"แค่เหนื่อยนิดหน่อยครับ พักผ่อนหน่อยก็หายดี" วอร์ตอบสั้นๆ ไม่เปิดเผยเรื่องแผล เพื่อปกปิดความลับของทิม

สกายพยักหน้าเข้าใจ แววตาสดใสขึ้นเมื่อรู้ว่าเจ้านายปลอดภัย

"ผมขอบคุณคุณหมอมากนะครับที่คอยดูแลพี่ทิม ผมก็พอดูออกว่าพี่ทิมชอบคุณหมอมาก ผมยังกลัวเลยว่าพี่ทิมจะอกหักน่ะ" เขาก้มหัวลงน้อยๆ ก่อนจะหันไปทำหน้าที่ของตนต่อ

วอร์หันกลับมามองบันไดที่ทิมเพิ่งเดินหายไป ความกังวลยังไม่จางหาย แต่ความตั้งใจแน่วแน่ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

ไม่ว่าเบื้องหลังของทิมจะมีเรื่องราวอันตรายเพียงใด เขาจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายแมวของเขาได้อีกแน่นอน

ในห้องนอนของทิม

ไม่นานนัก วอร์เดินถือถ้วยซุปร้อนๆ เข้ามาในห้อง เห็นทิมยืนชิดหน้าต่าง มือบางกุมขอบหน้าต่างแน่น มองออกไปยังท้องถนนด้วยสายตาครุ่นคิด

"มาทานข้าวก่อนเถอะครับ จะได้ทานยา" วอร์วางถ้วยลงบนโต๊ะข้างเตียง

ทิมหันมามอง รอยยิ้มอ่อนโยนกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง

"ขอบคุณครับ" ก่อนสายตาจะหลุบลงแฝงความเศร้าบางๆ

วอร์เดินเข้ามาจับมือทิม พามานั่งลงขอบเตียง มืออีกข้างเสยคางบางขึ้นมองตา

"เรื่องราวของคุณ... คุณจะเล่าเมื่อไหร่ก็ได้ครับ ผมรอฟังเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ" วอร์ส่งสายตาจริงจังพร้อมน้ำเสียงอ่อนโยน

ทิมพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องแบกรับทุกอย่างตามลำพังอีกต่อไป

"ผม... เสียพ่อกับแม่ด้วยน้ำมือของปู่ตัวเองครับ ตอนนั้นผมเพิ่งจะเจ็ดขวบ พวกเขากำลังจะพาผมหนี แต่โดนปู่จับได้ เขาจึง…" ทิมก้มหน้าเล่า น้ำเสียงเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

"ไม่เป็นไรนะครับ" วอร์ลูบหลังร่างบางเบาๆ ปลอบประโลมให้รู้สึกดี

"สุดท้ายก็เหลือผมคนเดียวที่มีชีวิตอยู่ เขาดูแลผมอย่างดี ให้ผมได้เรียนศิลปะการต่อสู้ทุกรูปแบบ พอผมอายุได้สิบแปดปี เขาก็ส่งผมเข้าไปฝึกในค่ายทหาร มันคือช่วงเวลาที่ทรมาน แต่ก็มีอิสระ ไม่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของปู่ ผมอยู่ในนั้นหกปี แล้วเขาก็เรียกตัวให้ผมกลับมารับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยครับ"

"คุณไม่คิดจะหนีเหรอครับ"

"คิดสิครับ แต่ผมจะหนีไปไหนล่ะ เหตุการณ์ที่พ่อพาผมหนี ยังจำฝังใจไม่เคยลืม มันเลยทำให้ผมกลัวครับ ผมยอมรับ… ว่าผมกลัวปู่มาก ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงดี"

"แล้วหลังจากนี้ คุณจะทำยังไงเหรอครับ ในเมื่อคุณเป็นหลานชายของเขา เขาคงหวังว่าคุณจะรับช่วงต่อ"

"ใช่ครับ อีกไม่นานผมต้องเข้ารับช่วงต่อจากเขา เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียคนต่อไป"

"แล้วคุณทิมคิดยังไงเหรอครับ"

"ผมไม่อยากเป็นครับ ความฝันของผมคือต้องการมีชีวิตอิสระ ไม่มีอะไรมาผูกมัด แค่นั้นเองครับ"

"ฟังดูเลือนลอยไปหน่อยนะครับ สำหรับฐานะอย่างคุณ"

"ผมรู้ครับ ผมถึงหวังว่าคนที่ลอบยิงผมเมื่อวาน... ถ้าเขายิงตรงศีรษะผมจริงๆ คงจะดีกว่านี้ ผมแค่อยากจะหนีไปจากตรงนี้ครับ"

วอร์ตกใจในคำพูดนั้น กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน รู้ตัวว่าตนเองคือคนที่ทิมกำลังพูดถึงอยู่ แต่ก็ไม่อาจแสดงออกมาได้ ไม่งั้นคนตรงหน้าอาจจะจับพิรุธได้

ทุกคำพูดออกมาพร้อมความสั่นเครือ ถึงจะเป็นคนที่เก่งการต่อสู้ แต่ก็เพื่อเอาชีวิตรอด ทุกความสามารถที่มีกลับเป็นแค่เครื่องมือที่คนอื่นอยากได้มาใช้ประโยชน์ จนเขาต้องรับบทบาทหัวหน้าหน่วยของแก๊งมาเฟีย ทั้งที่ในใจลึกๆ ไม่เคยปรารถนาอำนาจใดเลย

ดวงตาที่เคยสดใสขณะเล่นกับแมว ตอนนี้เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเจ็บปวดที่สะสมมานานนับสิบปี น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่นึกถึงอดีต มือบางก็กำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

วอร์โอบร่างบางไว้แนบอกอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือหนาลูบหลังบางเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนต้องการสื่อสารว่าเขาอยู่ตรงนี้ เข้าใจ และยอมรับทุกอย่างที่ทิมเป็น ไม่ว่าจะมีอดีตที่มืดมนเพียงใด

"ไม่ต้องแบกรับมันไว้คนเดียวอีกแล้วนะครับ ต่อจากนี้... เราผ่านมันไปด้วยกัน"

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่ก้มลงร้องไห้ไม่หยุดเผยยิ้มบางๆ ขึ้นที่มุมปาก ความปรารถนาที่รอคอยมานาน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง…!