30 สายฝนที่โปรยปราย(จบ)

หนึ่งปีต่อมา…

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเป็นระยะ ร้านคาเฟ่แมวเล็กๆ ยังคงเปิดต้อนรับลูกค้าทุกวันเหมือนเดิม

เจ้าเหมียวอ้วนกลมหลายตัวนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนชั้นไม้ บางตัวกระโดดขึ้นบนตักลูกค้า พร้อมส่งเสียงร้องออดอ้อน บรรยากาศเรียบง่ายและอบอุ่น จนแทบไม่มีใครเชื่อว่าเจ้าของร้านเคยผ่านเรื่องราวหนักหนาเพียงใด

“ยินดีต้อนรับครับ เชิญข้างในเลยนะครับ” สกายออกมาต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใสเช่นเคย

“ทำไมพูดกับลูกค้าเสียงหวานนักล่ะ ทีพูดกับพี่ชายนี่เหมือนจ้องจะกัดเลย พี่ก็น้อยใจเป็นนะ” โยฮันที่ยืนพิงอยู่หน้าเคาน์เตอร์พูดเสียงอ้อน สายตามองตามร่างน้องชายตัวเล็กที่เดินนำหน้าลูกค้าไปยังโต๊ะว่าง

“ดูนายว่างนะ ฉันจะโทรบอกพสินว่าตอนนี้นายกำลังอู้งาน มานั่งเฝ้าน้องชายอยู่ที่นี่” ทิมกำลังชงกาแฟอยู่พูดขึ้นเสียงเรียบ

“นี่ก็อีกคน คิดว่าผมเป็นลูกค้าคนหนึ่งไม่ได้เหรอครับ ทำไมชอบไล่ผมจัง” ใบหน้าหล่อกวนหันมามองค้อนเจ้านายเก่าทันที

“ตอนนี้นายเป็นถึงรองหัวหน้าแล้วนะ ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่อีก” ทิมบ่นเบาๆ

“ผมยังไม่ได้ข้ามเลขสามเหมือนพี่ซะหน่อย ก็เลยยังไม่รู้สึกว่าแก่”

“พี่โยฮัน! พี่บังอาจว่าพี่ทิมแก่เหรอ! ทำตัวปัญญาอ่อนแล้วยังมาภูมิใจอีก อย่าไปบอกใครนะว่าเป็นพี่ชายผม ผมอาย!” สกายเดินกลับมาพร้อมออเดอร์ในมือ ตะหวาดพี่ชายจนโยฮันทำตัวไม่ถูก

“ปะ ไปทำงานก่อนนะครับพี่ทิม ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ!” โยฮันกลัวน้องชายจนรีบยกมือไหว้สวยลาทิม ก่อนจะรีบหอบเสื้อสูทที่ถอดไว้พร้อมแก้วกาแฟในมือ เดินออกไปจากร้านทันที

ทิมยิ้มบางพร้อมส่ายหน้าเบาๆ ขำในความน่ารักของสองพี่น้อง

“รู้งี้ผมไม่บอกว่าเป็นน้องชายเขาดีกว่า พอบอกแล้วก็วุ่นวายไม่เลิกเลย ผมเข้าใจพี่ทิมเลย ว่าทำไมพี่ถึงเย็นชากับพี่โยฮันขนาดนั้น” สกายถอนหายใจพร้อมหยิบเค้กใส่ถาดเตรียมนำไปเสิร์ฟ

“ว่าแต่…ทำไมนายไม่กลับไปใช้ชื่อโยชิล่ะ จะได้คล้ายกับโยฮันไง” ทิมถามความสงสัยออกมา

“ผมชอบชื่อสกายนี่ครับ ที่พี่ทิมตั้งชื่อนี้ให้ผมเพราะอยากให้ผมมีอิสระ เหมือนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ใช่ไหมละครับ ผมชอบมากเลยล่ะ แล้วก็ตั้งแต่ผมได้ชื่อนี้ ชีวิตของผมก็ดีขึ้นมากเลย แล้วทำไมผมต้องเปลี่ยนด้วยล่ะครับ” สกายยิ้มกว้าง

“ไม่นึกว่านายยังจำได้อีก ฉันเกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย”

“งั้นผมไปเสิร์ฟให้ลูกค้าก่อนนะครับ”

“เอากาแฟไปด้วย ชงเสร็จแล้ว”

“ได้คร้าบบบ”

แม้ช่วงเวลาอันสงบสุขที่ทิมใฝ่หามานาน จะผ่านไปแต่ละวันอย่างราบรื่น แต่สายตาของเขา… ยังคงเผลอมองออกไปยังคลินิกรักษาสัตว์ฝั่งตรงข้ามอยู่เสมอ ป้ายหน้าคลินิกยังคงเดิม ประตูยังปิดสนิท ไม่มีแสงไฟ

หนึ่งปีแล้ว...ตั้งแต่วันที่วอร์หายไป ช่วงแรก ทิมเคยโกรธ ที่อีกฝ่ายตัดสินใจทุกอย่างเพียงลำพัง โกรธที่เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา

แต่เมื่อเวลาผ่านไป...ความโกรธเหล่านั้นกลับค่อยๆ จางหาย เหลือเพียงความคิดถึงและความเข้าใจ

หากวันนั้น วอร์ไม่แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว บางที… ทิมอาจไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตธรรมดาอย่างทุกวันนี้

"ถ้าได้เจอกันอีก....เราจะเริ่มคุยกันยังไงนะ" ทิมพึมพำเบาๆ กับตัวเองสายตาจับจ้องไปยังที่เดิมที่เคยมองทุกวัน

คำถามนั้นไม่มีคำตอบ เพราะเขาเองก็ไม่รู้…

ช่วงค่ำ

ฟ้ามืดสนิทอย่างรวดเร็ว ฝนกระหน่ำเทลงมาไม่ขาดสาย หนักหนากว่าทุกครั้ง เม็ดฝนกระทบพื้นถนนดังระรัวไปทั่ว กระทบผิวน้ำขังจนเกิดเป็นละอองสีขาวฟุ้งกระจาย ลมพัดเบาๆ หอบความเย็นฉ่ำลอยล่องในอากาศ

ทิมเก็บโต๊ะตัวสุดท้าย เตรียมปิดร้าน

แต่แล้ว...แสงสว่างจากอีกฟากถนนก็สะดุดสายตา คลินิกรักษาสัตว์...มีไฟเปิดอยู่

“ทำไม…หรือว่าคุณวอร์….!” หัวใจของทิมเต้นแรงขึ้นทันที รีบถอดผ้ากันเปื้อน วางไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนเดินออกจากร้านโดยแทบไม่ทันหยิบร่ม

ฝนเม็ดใหญ่ตกกระทบร่างกายจนเปียกโชก ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหวัง

เมื่อมาถึงหน้าคลินิก....ทิมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเคาะประตูกระจกที่ปิดสนิทเบาๆ หัวใจเต้นแรงเสียจนได้ยิน

ประตูค่อยๆ เปิดออก...

แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า...กลับเป็นชายวัยกลางคนสวมแว่น ใบหน้าใจดีที่ทิมไม่เคยพบมาก่อน

"สวัสดีครับ" ชายคนนั้นยิ้มอย่างสุภาพ

“คุณ…เพึ่งย้ายมาเหรอครับ” ทิมเอ่ยเสียงสั่น รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น พร้อมความหวังในอกลึกๆ แม้มันจะริบหรี่มากก็ตาม

"ใช่ครับ ผมเพิ่งเช่าสถานที่นี้ต่อ กำลังจะเปิดคลินิกรักษาสัตว์น่ะครับ"

"...อย่างนั้น...เหรอครับ" ทิมนิ่งไป รอยยิ้มที่เพิ่งก่อตัว ค่อยๆ เลือนหาย พร้อมกับหัวใจที่ห่อเหี่ยว

"ขอโทษที่รบกวนนะครับ" ทิมฝืนยิ้มอย่างเจ็บปวด หัวใจกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง

ประตูปิดลง….

ทิมยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนเพียงลำพัง ความหวังที่เพิ่งลุกโชน...ดับลงในเวลาไม่กี่นาที

ร่างบางค่อยๆ หันหลัง เดินกลับมายังหน้าคาเฟ่อย่างเชื่องช้า เสื้อผ้าเปียกชุ่ม หยดน้ำไหลอาบใบหน้า จนไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝน...หรือน้ำตากันแน่

แต่แล้ว...เม็ดฝนที่เคยตกกระทบศีรษะกลับหายไป..!

ทิมชะงักฝีเท้า สัมผัสได้ว่ามีใครบางคนยืนอยู่ด้านหลัง พร้อมกางร่มบังฝนให้

"...” แต่ไม่ได้หันกลับไป

"ทำไมชอบตากฝนจังครับ ผมไม่ชอบดูแลทั้งคน...และสัตว์ในเวลาเดียวกันนะ" เสียงนั้นขำในลำคอเบาๆ

หัวใจของทิมราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขาจำเสียงนี้ได้ จำประโยคนี้ได้ไม่มีวันลืม…!

ทิมรีบหันกลับไป…

ภายใต้ร่มสีดำ ชายร่างสูงยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้น...ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม

"คุณวอร์…” เสียงเรียกสั่นเครือ

ก่อนที่....ทิมจะยั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาโผเข้ากอดร่างสูงสุดแรง ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะสลายหายไป

"หากว่านี่คือความฝัน ถึงจะเป็นแค่ความฝัน... ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณหายไปอีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว…"

ร่มหลุดล่วงออกจากมือ หล่นลงบนพื้นเปียกทันที

คำพูดนั้น ทำวอร์ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ แขนหนาโอบกอดคนตรงหน้ากลับ อ้อมกอดนั้นแน่นพอจะบอกเล่าความคิดถึงตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงฝนที่ยังตกไม่หยุด

ร่างบางสั่นเบาๆ ด้วยแรงสะอื้นและความหนาวที่ซึมผ่านผิว แต่ก็ไม่ทำให้ความอบอุ่นของอ้อมกอดลดลงได้เลย

ราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน วอร์ค่อยๆ คลายอ้อมกอดลง ฝ่ามือหนายกขึ้นส้มผัสแก้มเนียนเบาๆ สายตามองด้วยความรักละความคิดถึงที่ปิดไม่มิด

"ขอโทษนะครับ...ที่หายไปโดยไม่บอก ผมแค่...อยากให้คุณมีเวลามีชีวิตเป็นของตัวเอง ผมขอโทษสำหรับเรื่องนั้นด้วย ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ"

ทิมส่ายหน้าเบาๆ ไม่อยากย้อนกลับไปโทษใครอีกแล้ว ชีวิตตอนนี้มันก็ดีมากแล้ว

วอร์ยิ้มจางๆ ก่อนพูดต่อ

"ว่าแต่...นายน้อยจะยังรับลูกน้องมือขวาคนนี้กลับเข้าทำงานอีกไหมครับ"

ทิมหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา ไม่กล้าจะเอ่ยคำใด กลัวว่าถ้าพูด ก้อนสะอื้นที่พึ่งเก็บลงไปมันจะรื้อขึ้นมาอีกครั้ง

"ถึงคลินิกจะไม่ได้เป็นของผมแล้ว...แต่ผมยังเป็นหมอรักษาแมวได้นะ"

เขาสบตาทิมอย่างจริงใจ

"ถ้าคุณอนุญาต…ผมจะช่วยดูแลแมวทุกตัว...แล้วก็...ดูแลคุณได้ด้วย"

ประโยคสุดท้ายทำให้ทิมน้ำตาไหลอีกครั้ง

"รับสิครับ...ผมรับเสมอ ไม่ว่าจะในฐานะลูกน้อง....หรือในฐานะคนที่ผมรัก"

สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักราวกับกำลังชำระล้างความเศร้าหมองในใจ และมอบความสุขสดชื่นให้กับทั้งคู่

วอร์มองใบหน้าที่เปียกฝนของทิมด้วยแววตาอ่อนโยน เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มอีกฝ่าย

ก่อนโน้มใบหน้าเข้าไปอย่างช้าๆ ทิมเผยอหน้ารับ ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันแผ่วเบา แขนบางเลื่อนขึ้นกอดคอร่างสูง รับจูบที่อ่อนโยนและอบอุ่น เต็มไปด้วยคำขอโทษ ความคิดถึง และคำสัญญาที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมา

เมื่อทั้งคู่ผละออกจากกัน วอร์ยิ้มให้คนตรงหน้าบางๆ

"กลับเข้าบ้านกันไหม"

คำว่า "บ้าน" ที่วอร์เอ่ย ได้สร้างความอบอุ่นขึ้นมาในใจที่เหี่ยวเฉา ทิมยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ก่อนจับมือของวอร์ไว้แน่น

"...ครับ"

ทั้งสองเดินจับมือกันเข้าไปคาเฟ่เคียงข้างกัน ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย

ในหัวใจของทั้งคู่ ฤดูหนาวในหัวใจที่กัดกินยาวนานตลอดหนึ่งปี ได้สิ้นสุดลงแล้ว…

เข้าสู่ฤดูฝน….ราวกับบรรยากาศของการพบกันของทั้งคู่ได้วนกลับมาอีกครั้ง…

ในโรงพยาบาล

ร่างสูงในชุดสูทสีดำ มีผ้าปิดตาข้างซ้าย รองเท้าหนังเงาวับก้าวไปตามทางเดินจนหยุดตรงหน้าห้องตรวจตามนัดหมาย

“สวัสดีครับคุณพสิน เชิญนั่งก่อนครับ” แพทย์เจ้าของเคสทักทายด้วยความสุภาพ

“พบดวงตาที่เข้ากันได้แล้วใช่ไหม” พสินถามตรงประเด็น น้ำเสียงราบเรียบแผงด้วยอำนาจ

“ครับ มีดวงตาที่เข้ากันได้สมบูรณ์แล้ว ผู้บริจาคเพิ่งเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวเมื่อวานนี้เอง ทีมแพทย์จึงเก็บรักษาไว้อย่างดี วันนี้จึงขอเชิญคุณพสินมาเซ็นเอกสารยินยอมและนัดหมายวันผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายครับ”

“แล้วผู้บริจาคชื่อว่าอะไร”

“เขาป่วยรักษาตัวที่นี่มานาน ชื่อว่า ‘หฤษฎ์’ ครับ”

“หฤษฎ์…งั้นเหรอ”

หลังจากพูดคุยและเซ็นเอกสารทั้งหมดเรียบร้อย พสินเดินออกมาด้วยความรู้สึกขัดแย้ง แม้จะดีใจที่จะกลับมามองเห็นอีกครั้ง แต่ก็ละอายใจที่ต้องรับความช่วยเหลือจากความสูญเสียของผู้อื่น

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงเท้ารีบร้อนดังก้อง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องไห้สะอื้นลอยมาจากปลายทางเดิน

“ฮื้อออ...พี่หฤษฎ์…ฮือ…”

ร่างเพรียวบางวิ่งพรวดออกมาจากห้องบริจาคอวัยวะ ใบหน้าหล่อเหลาแต่ซีดเผือดจนไม่มีชีวิตชีวา มือเช็ดน้ำตาพร่ามัวมองทางไม่ชัด ก้าวเท้าสะดุดรีบเร่งจนชนเข้ากับอกกว้างของพสินอย่างจัง

ปึก!!

“ระวังหน่อยครับ!” พสินรีบกางแขนประคองไว้ทัน น้ำเสียงยังคงราบเรียบไร้อารมณ์

นิ้วเรียวบางเกาะยึดเสื้อสูทแน่นราวกับต้องการที่ยึดเหนี่ยว ริมฝีปากแดงระเรื่อสั่นระริกเอ่ยชื่อผู้หนึ่งแผ่วเบาจนแทบไม่เป็นคำ

“พี่…หฤษฎ์…”

สิ้นเสียง ชายหนุ่มหน้าสวย ค่อยๆ หมดแรงสลบลงในอ้อมแขน พสินตกใจเล็กน้อย แววตาสั่นไหวเมื่อเชื่อมโยงชื่อที่เพิ่งได้ยิน กับชื่อผู้บริจาคที่หมอเพิ่งแจ้ง ราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน

“พยาบาล! มีคนหมดสติครับ!” ร่างสูงเอ่ยเรียกพยาบาลที่อยู่แถวนั้นทันที มือยังคงประคองร่างบางแน่น

เจ้าหน้าที่รีบมาช่วยรับตัวไปยังเตียงฉุกเฉิน พสินยืนมองตามไม่วางตา ภาพใบหน้าที่เปื้อนรอยน้ำตาและเสียงเรียกชื่อ ยังคงดังก้องในหู

ความสงสัยฉุกคิดผุดขึ้น…

หรือว่าชายหนุ่มคนนี้จะเป็นญาติของคนที่มอบดวงตาให้ตน…?!

...........

จบบริบูรณ์…

เขียนโดย นามปากกา : มีแค่เคะ

(มีภาคแยก รอติดตามนะคะ🥰)

ขอบคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ ผิดพลาดประการใดไรท์ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย 🙏