LOGIN
彼氏は私を貧乏だと嫌うけど、実家は大牧場の経営者
4
Share:
Report
私は彼氏に「実家は牛を飼っている」と話した。 すると彼は驚くこともせず、あっさりと私を見限り、会社の女社長に鞍替えした。 しばらくして、その女社長が高価なブレスレットを紛失すると、彼は迷うことなく私を疑い、容赦のない言葉を浴びせてきた。 「夏美、ブレスレットを盗ったならさっさと返せよ。お前の家なんて牛臭い牧場だろ？そんな家のやつが人のブレスレットに牛糞の臭いを付けるなんて迷惑極まりない。教養なんてあるわけないんだから！」 彼は知らなかった。私の実家には広大な草原に何万頭もの牛が放牧されていて、資産は数百億円を超えているという事実を。
View MoreChapter 1
第1話
"ประกาศๆๆนักศึกษาปี 1 ของคณะนิเทศศาสตร์ทุกคนมาลงชื่อกันที่ลานน้ำพุได้เลยนะคะ นิเทศศาสตร์ทางนี้ค่ะๆ....."
"น้องคนไหนที่อยู่คณะครุศาสตร์ เชิญทางด้านนี้เลยนะครับ....."
เสียงประกาศจากพวกรุ่นพี่ของแต่ละคณะดังไปทั่วมหาวิทยาลัยและมีนักศึกษาจำนวนมากที่อยู่ทั่วบริเวณ รวมถึงหญิงสาวที่กำลังมองหาคณะของตัวเองอยู่เหมือนกัน
ร่างบางผมยาวตรงถูกรวบตึงพร้อมกับชุดนักศึกษาเข้ารูปเรียบร้อย ใบหน้านิ่งติดไปทางเย็นชาของเธอทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากเข้ามาพูดคุยกับเธอสักเท่าไหร่ แต่เธอเองก็ไม่ได้สนใจพลางมองหาคณะของตัวเอง
"น้องอยู่คณะไหนเหรอครับ :-)"
"......?" เธอชี้มือเข้าหาตัวเองด้วยความงุนงง
"น้องนั่นแหละครับ เด็กปี1ใช่มั้ยเรา เรียนคณะอะไรครับ"
"นิเทศค่ะ"
"อ้าว! เราเด็กนิเทศน์นี่เอง งั้นมากับพี่เลยครับ"
หญิงสาวเดินตามผู้ชายที่คาดว่าจะเป็นรุ่นพี่อย่างงงวย เธอเดินไปจนถึงป้ายที่เขียนว่าคณะนิเทศศาสตร์และนั่นก็ทำให้เธอต้องขอบคุณเขาที่พาเธอมาที่คณะตัวเอง เพราะแต่ละคณะแบ่งแยกออกไปหลายที่มาก
"ชื่ออะไรจ๊ะ"
"เคท ขนิษฐา รังษีสิงห์" ร่างบางบอกชื่อให้รุ่นพี่ที่เป็นคนยื่นเอกสารให้เธอ
"โอเคจ๊ะ เซ็นชื่อพร้อมกับรับเอกสารได้เลยจ๊ะ"
เคทรับเอกสารมาก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจากจุดที่มีคนเยอะ เธอเดินออกมาเพื่อจะมาเดินดูมหาลัยที่เธอพยายามอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อจะสอบเข้าที่นี่ให้ได้
Wales University เป็นมหาวิทยาลัยที่ไม่ใหญ่มาก แต่เป็นมหาวิทยาลัยที่ติดอันดับต้นๆ ให้ความรู้สึกเงียบและสงบ เพราะที่นี่รับนักศึกษาน้อยมาก แต่ทุกคนที่ได้มาเรียนที่นี่ล้วนเป็นคนที่มีความรู้ ความสามารถและเคทก็เป็นหนึ่งในนั้น
หมับ!
"เอ่อ..."
พรึ่บ!
เคทถอยห่างผู้หญิงที่เข้ามาทักเธอออกเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าเธอ
"เอ่อ...ขอโทษนะ ฉันแค่มีเรื่องจะถามเธอน่ะ"
"......"
"เธอเป็นเด็กปี 1 ใช่มั้ย คือฉันจะถามทางไปรับเอกสารของนิเทศน์น่ะ เธอรู้ทางมั้ย?"
"ลานน้ำพุ" เคทตอบนิ่งๆ
"อ่อ ขอบใจมากนะ เอ่อ...ฉันชื่อ หลินนะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ขอตัว"
"อ้าว ไปซะแล้ว ว่าจะถามชื่อสักหน่อย" หลินมองตามร่างบางที่เดินออกไปด้วยความงงงวย ก่อนจะเดินไปเอาเอกสารที่เธอได้ถามจากเธอคนนั้น
...........................
ตึก...ตึก...ตึก
เพี๊ยะ!
"ฮือออ อย่าฉันทำอะไรเลยนะคะ"
"แกกล้ามากนะยะที่คุยกับผู้ชายของฉัน!"
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
"กรี๊ดดดด!"
ระหว่างที่ร่างบางเดินอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงดังจากซอยแคบที่เธอกำลังจะเดินผ่าน จากที่ไม่คิดจะสนใจแต่เพราะเสียงทะเลาะกันที่ดังออกมา ทำให้เธอต้องหยุดนิ่ง
"ฮือออ...ฉันไม่ได้คุยจริงๆนะคะ"
"โกหก!"
"เสียงดังน่ารำคาญ!" เคทพูดขึ้นพร้อมกับมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งๆ
"เธอเป็นใคร!"
"......" เคทไม่ตอบ เธอเอาแต่มองผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย
สายตาของร่างบางเหลือบมองผู้หญิงสองคนตรงหน้าก่อนจะเห็นว่าทั้งสองคนเดินรีบเดินออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไร
"ฮึก! ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้"
"รีบลุกขึ้นมาเถอะ"
"เดี๋ยวค่ะ!"
"......?"
"เธอชื่ออะไรเหรอ ฉันชื่อ...."
พรึ่บ!
"เฮ้อออ...วันนี้มันวันอะไรกันนะ..."
"นี่! เดี๋ยวสิ!"
เคทเดินออกไปพร้อมกับพึมพำกับตัวเองโดยไม่ฟังเสียงเรียกของผู้หญิงที่ถูกทำร้ายด้านหลังเลย.....
ตึก...ตึก...ตึก
"ได้เวลาทำงานแล้วสิ..." เธอเดินมาหยุดที่ร้านหนังสือหลังจากที่เดินออกมาจากมหาวิทยาลัยได้ไม่ถึง 15 นาที
แกร๊ก!
"สวัสดีค่ะพี่นุช"
"อ้าว มาแล้วเหรอเคท วันนี้เราไม่ต้องมาทำงานก็ได้นะ พี่เห็นว่าเราไปลงชื่อที่เวลล์มาใช่มั้ยจ๊ะ"
"ใช่ค่ะ แต่แค่แป๊บเดียวเอง เคทอยากมาทำน่ะค่ะ"
"เฮ้อออ...จะขยันอะไรขนาดนั้นนะ งั้นก็เอาของไปเก็บเถอะจ๊ะ"
"ค่ะ"
เคททำงานที่ร้านหนังสือแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยของเธอเองเปิดบริการทุกวัน ส่วนวันเสาร์อาทิตย์เธอจะมาทำงานที่นี่เต็มวัน แต่เพราะวันนี้เธอมีลงชื่อของมหาลัยจึงทำให้ลางานแค่ช่วงเช้าและกลับมาทำงานต่อ
พรึ่บ!
"งั้นพี่ฝากร้านด้วยนะจ๊ะ พี่จะไปรับลูกก่อน"
"ค่ะ ^_^" ฉันยิ้มให้กับพี่นุชเล็กน้อย
ก่อนที่จะเริ่มทำงานของตัวเอง ปกติงานของฉันจะจัดวางหนังสือบนชั้นและรับหน้าเคาท์เตอร์ เพราะร้านหนังสือปกติคนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ทำให้พนักงานที่นี่จึงมีเพียงฉันกับพี่นุชที่เป็นเจ้าของร้านเท่านั้นที่ดูแลร้าน
"วันนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่แฮะ..."
แกร๊ก!
ตึก...ตึก...ตึก
"เอ่อ...ขอโทษนะคะ เธอ!"
"......" เคทเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้นก็คือผู้หญิงที่เธอเจอก่อนหน้านี้
"ไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีกนะ ^_^"
"......."
"ขอบคุณอีกครั้งนะที่ช่วยฉันไว้น่ะ แล้วนี่เธอทำงานที่นี่เหรอ แต่ว่าดูจากชุดนักศึกษาเธอแล้ว เธอคงเป็นเด็กปี 1 ของเวลส์ใช่มั้ยอ่ะ ^_^"
"อืม"
"ว่าแล้วเชียว ฉันพลอยใส ^_^"
".....!!"
"มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้นล่ะ?"
"เปล่า"
"งั้นเหรอ ฉันเพิ่งจะสอบเข้าเรียนที่เวลส์ได้เหมือนกัน อยู่คณะนิเทศศาสตร์น่ะ"
"......" ฉันมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เพราะไม่คิดว่ายัยนี่จะพูดยาวขนาดนี้
"เธอชื่ออะไรอ่ะ?"
"ทำไมฉันต้องบอกเธอ"
"ก็อยากทำความรู้จักคนที่ช่วยไว้น่ะ ถ้าเธอไม่ช่วยมีหวังฉันคงถูกรุ่นพี่สองคนนั้นทำอะไรอีกก็ไม่รู้ เธอชื่ออะไรเหรอ? แล้วเรียนคณะอะไร เผื่อเราจะอยู่คณะเดียวกัน"
"ถ้าบอกแล้วจะไป?"
"เธอนี่เป็นผู้หญิงที่พูดน้อยที่สุดที่ฉันเคยเจอจริงๆแฮะ ^_^"
เคทมองคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่นิ่งเหมือนเดิม และเมื่อเห็นรอยยิ้มของผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้เธอนึกไปถึงใครอีกคนที่เธอเคยรู้จัก
"เธอชื่ออะไรเหรอ ^_^"
"เคท"
"เคท..."
"อืม"
"ชื่อเท่ดีจัง ยินดีที่ได้รู้จักนะเคท ^_^"
เคทไม่ตอบแต่กลับก้มลงไปทำงานต่อพลางมองคนที่เพิ่งเดินออกไปด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
พลอยใสงั้นเหรอ....
หึ! ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกันขนาดนี้นะ.....
Latest chapter
彼氏は私を貧乏だと嫌うけど、実家は大牧場の経営者 第10話
「早川夏美、お前が私の息子に何をしたのよ！なんでうちの息子が警察に拘留されてるの！」彼女の手首にはまだ木崎清乃香のブレスレットが輝いており、その光景は何とも皮肉めいていた。私はそのブレスレットを指差し、静かに言った。「あなたが自慢の息子さん、そんなブレスレットを買うお金なんて持っていなかったわ。これは盗品よ。被害者が通報して、だから彼は拘留されたの。分かる？」相澤彩香は目を大きく見開き、私を指差して叫んだ。「あの日お前がブレスレットの写真を撮ったのは、そのためだったのね！」私はただ無言で頷いた。それを見た彼女の顔は一瞬で歪み、狂気に満ちた険しい表情へと変わった。「お前ごときが警察に通報する権利なんてあるのか！この性悪女が！このブレスレットは田舎の親戚が買ってくれたもので、息子が盗んだなんて嘘よ！なんで息子を拘留してるのよ？」彼女の言葉を無視し、裁判所の門へ向かおうとした瞬間、彼女は私の腕を掴み、強引に地面に押し倒した。相澤彩香の力は尋常ではなく、私は油断していたため、完全に彼女に押さえ込まれてしまった。その時、不意に私の父の声が響いた。「おい、この狂った女！俺の娘に何をしているんだ！」数人が駆け寄り、彼女を引き離してくれたが、それでも彼女は私たちを睨みつけ、喚き続けた。「覚えておけ！息子に何かあったら、お前たちを絶対に許さないからな！お前たちなんか地獄に落ちるんだ！息子は無実だ！」私たちは裁判所に入り、そこで陽介と再び対面した。数日の拘留生活で、彼は以前の姿とは別人のようにやつれていた。法廷に提出された証拠を前に、彼は一切反論することなく、すべてを認めた。裁判の結果、陽介には窃盗、不実情報の拡散、名誉毀損の罪で懲役5年が言い渡された。判決が下った瞬間、後方に座っていた相澤彩香が突然声を張り上げた。「お前たち、息子をはめたんだろう！ただの動画投稿くらいで、なんでこんな重い判決になるのよ！早川夏美からいくらもらったんだ、この犬ども！息子は無実だ！私は絶対に告発してやる！」彼女の絶叫は法廷内に響き渡り、最終的には係員によって強制的に退廷させられた。陽介は母親の騒ぎを無表情で見つめていたが、その目には妙な光が宿っていた。裁判所を出た瞬間、相澤彩香が突然、刃物を手に私たちへ突進してきた。
彼氏は私を貧乏だと嫌うけど、実家は大牧場の経営者 第9話
木崎清乃香はまだ病院に入院しており、軽い脳震盪を起こしていると聞いた。 彼女の病室に入ると、彼女は目を開けて私を冷ややかに見つめ、口調も冷たく言った。「何の用？陽介の心を取り戻したって、わざわざ自慢しに来たわけ？」私は思わず吹き出した。「陽介？あいつが私にふさわしいとでも思ってるの？」彼女は少し驚いた様子で、私をじっと見た。「じゃあ、何しに来たの？」「あなた、こんな酷い目に遭ってるのに、警察に届けてないの？」「届けたわよ。でも、陽介の母親が年寄りってことで、警察が来た時には心臓発作を装って大騒ぎしたの。それで結局、うやむやになったのよ。もうどうしようもない」私は微笑みながら言った。「だから、別の方法を提案しようと思ってね」木崎清乃香はようやく真剣な顔つきで私を見つめた。「どうしてあなたを信用しなきゃいけないの？」「安心して。私はあなたたち二人が嫌いだけど、それ以上に陽介が大嫌いなの。敵の敵は味方って言葉、知ってるでしょ？」彼女はしばらく黙り込んだ後、ぽつりと尋ねた。「それで、どうするつもり？」私はスマホを取り出し、以前撮った相澤彩香のブレスレットの写真を見せた。「これ、あなたのじゃない？」彼女は驚きのあまり目を見開いた。「どこで見つけたの？」「陽介のお母さんの手首にあったよ」彼女はしばらく言葉を失っていたが、やがてその意味を理解し、息を呑んだ。「つまり、ブレスレットは陽介が盗んだってこと？」私は頷き、淡々と言った。「買った時の領収書があるなら、それを持って直接裁判所に訴えればいい。調べたところ、この値段のものなら有罪判決で実刑3年は確実よ。もちろん、訴えるかどうかはあなたの自由。ただ、たとえあなたが彼を許したとしても、私は絶対に許さない」彼女が深く考え込んでいるのを確認すると、私は病室を後にした。その時、陽介から電話がかかってきた。「夏美、さっき君の家に行ったけど、警備員が君が帰ってないって言ってたよ？君、怒ってるの？母さんがいろいろ勝手なことを言っただけだから、気にしないでくれ」私は落ち着いた声で質問を返した。「マイナンバーを教えて」陽介は少し戸惑いながらも、素直に番号を教えた。最後に彼は気になったように聞いてきた。「マイナンバーを聞いてどうするつもりだい、夏美？早かれ遅かれ結婚する
彼氏は私を貧乏だと嫌うけど、実家は大牧場の経営者 第8話
最終的に、私は彼の食事の誘いを受けることにした。「母さんが作ったご飯で、場所は前に住んでいたあのアパートだ」と聞かされていたからだ。私は荷物をまとめ、録音機をバッグに入れて出かけた。相澤彩香は節約のため、ホテルを借りることもせず、陽介の部屋に住んでいた。私が到着すると、彼女はキッチンで忙しく動き回っており、私を見つけるとすぐに駆け寄ってきた。「夏美、お疲れでしょ？まずは座って一休みして」オフィスで大騒ぎを繰り広げていた頃の傲慢で険しい態度はどこへやら、まるでそんなことは一度もなかったかのようだった。この一家の偽善には心底呆れるばかりだ。見慣れたアパートの部屋を見回すと、そこには私の痕跡が完全に消え去っていた。「陽介は？」「買い物に出かけているわ。すぐに戻るから、それまでゆっくりしていてね。あの子、あんたをしっかりもてなすようにって言ってたわよ」これを好機と捉え、私は頷きながらわざとこう言った。「おばさん、この間見たあなたのブレスレット、とても素敵でしたね。母にも同じものを買いたいと思っているんですが、見せてもらえますか？」相澤彩香は全く疑うこともなく、それを手渡してくれた。「これね、うちの陽介が数百万円もするのを貯金して買ってくれたのよ。陽介は親孝行で家庭的なの。嫁いでくれば絶対に安心よ」私は頷きながら、そのブレスレットを手に取った。それは木崎清乃香のものと瓜二つだった。「おばさん、写真を撮らせてもらってもいいですか？同じものを探したいので」相澤彩香は快く承諾してくれた。やがて陽介が戻り、夕食が始まった。食事中、陽介は終始私に尽くし、料理を取り分けたり、エビの殻を剥いてくれたりと大忙しだった。最初は満面の笑みを浮かべていた相澤彩香だったが、やがてその顔は徐々に曇り始めた。夕食が終わると、陽介は自ら皿洗いを申し出た。かつて付き合っていた頃には一度も見たことのない光景だった。その姿に、相澤彩香の表情はついに険しさを帯びた。「夏美、あえて言わせてもらうけど、どこのお嬢様であろうと、うちに嫁ぐなら妻としての責任を果たさないといけないの。旦那に料理を取り分けさせたり、食後に座ったままで皿洗いもしないなんて、嫁としての自覚がないわね」ほんの数日だけ猫をかぶったかと思えば、もう
彼氏は私を貧乏だと嫌うけど、実家は大牧場の経営者 第7話
私がその質問をすると、陽介と相澤彩香は互いに顔を見合わせ、その目には抑えきれない興奮の色が浮かんでいた。「本当だよ、夏美。君を一生大切にするって誓う！」心の中で冷笑を浮かべながら思った。「そんな誓い、誰が信じるか」だが表情には悩む様子を見せ、こう答えた。「でも、一度浮気したじゃない。これからどうやってあなたを信じたらいいの？」陽介はすぐに私のそばに駆け寄り、真剣な表情で言った。「夏美、もう一度だけ僕にチャンスをくれないか。君を愛するために頑張るから！」相澤彩香もすかさず口を挟んで言った。「夏美、これまでのことは全部私が悪かったの。だから、陽介を責めないで。この子、本当にお嫁さんを大事にするんだから」私はしばらく迷ったふりをしてから小さく頷き、こう言った。「分かったわ。あなたの行動を見て判断する」陽介は大きく頷き、わざと優しい声を作って言った。「ありがとう、夏美。これからの僕を見ててね」振り返った瞬間、私は胸の奥から湧き上がる吐き気を必死にこらえた。このブレスレットが陽介の仕業だと確定した以上、彼を許すつもりは毛頭ない。過去の罪を償わせるため、絶対に逃がさない。だが今は、彼とその母親を適当にあしらっておく必要がある。余計な衝突を避けないと、証拠を手に入れる機会を失ってしまうかもしれないからだ。翌朝早く、陽介から電話がかかってきた。「おはよう、夏美。君とおじさんに朝ご飯を買ってきたんだけど、家に届けてもいいか？」朝から不快な気分になりたくなかった私は、そっけなく答えた。「もう食べたから、いらない」その日のうちに会社を辞めに行ったが、人事部で陽介も退職していたと聞き、少し驚いた。だがすぐに納得した。陽介は、私を取り戻せると確信している上に、木崎清乃香との関係も壊れたため、会社にいる理由がなくなったのだろう。家に戻ると、また陽介から電話がかかってきた。「君のお父さんに会いたいんだけど、家に入れてくれるか？」彼の目論見は見え透いているので、即座に断った。すると彼はさらにこう言った。「じゃあ、君の顔を見るだけでいい。本当に会いたいんだ。僕のことが嫌いなのは分かるけど、君の顔を見られたら、それだけで満足だから。今、警備員に止められて中に入れないんだ。夏美、ちょっと出てきてくれる？」嫌悪感をぐっ
