Short
愛は灰にして、もはや温もらず

愛は灰にして、もはや温もらず

By:  夢み凛Completed
Language: Japanese
goodnovel4goodnovel
8Chapters
10.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

別荘が火事になったあの日、夫は初恋相手のトイプードルを助けるため、寝室のドアに鍵をかけた。 ドア越しに、私は大きくなったお腹を押さえながら、開けてほしいと必死に頼んだ。煙が喉を刺し、息が詰まりそうだ。 けれど岩崎隼人(いわさき はやと)は、ドアの向こうで冷たく笑った。 「杏子の犬だって命なんだ。君は丈夫なんだから、煙を少し吸ったくらいじゃ死なないだろ。 子どもを利用して気を引こうなんて、卑怯な真似はやめろ!」 彼は犬を抱えたまま背を向け、しかも濡れたタオルで、犬の鼻まで丁寧に覆いながら去っていった。 結婚して三年。私はずっと隼人に本当のことを隠してきた。自分は葬儀関係の仕事をしていて、実家は貧乏だと嘘をついていた。 ――怖がらせたくなかったから。 父は名の知れた火葬職人。母は死刑囚の遺体に化粧を施す仕事をしている。 兄はさらにひどくて、趣味は人骨集めだ。 裏も表も顔が利く一族だ。 炎がスカートの裾に喰らいつくその瞬間、私は家族にボイスメッセージを送った。 「お父さん。隼人に本当の『生き地獄』を味わわせたい」 送信完了。その時点で、隼人とその初恋相手の行き着く先は、すでに決まっていた。火葬場の灰よりも、もっと細かく砕け散る運命だ。

View More

Chapter 1

第1話

ROUGJAN AISLINN ALLEJO

Busy ako sa paghahanap ng enrollment form sa loob ng bag ko nang magvibrate ang cellphone ko.

"Hello, may problema?" kaagad na sagot ko sa tawag ni Kuya Allerick.

"Sa tuwing tatawag ba ako ay problema sinasabi ko?" Hindi ko na lang pinansin ang sinabi niya

"I'm in a hurry, Kuya baka nando'n na sina Louise."

"Umuwi ka kaagad."

"Yeah, I know. I gotta go. Nakita ko na si Alec," saad ko nang matanaw si Alec sa 'di kalayuan. "See you," huling sabi ko bago ibaba ang tawag.

"Rouge!" Patakbong lumapit sa akin si Alec nang makita ako kaya naman may ilang students ang napalingon sa direksyon namin.

"Wala pa sila?" Umiling lang siya saka kumapit sa braso ko.

"May free taste ro'n, ginawa ng mga senior high school students." Napapikit na lang ako nang hilahin ako ni Alec papunta sa isang stall na marahil ay itinayo rin ng mga senior high students.

"Hi! Good afternoon po, you can have this," saad ng babae saka iniabot sa akin ang maliit na cup, ice cream ang laman no'n.

"Thank you!" Nagulat na lang ako nang hilahin ulit ako ni Alec paalis sa stall. Kahit kailan talaga.

"Ano yan? Patikim.” Nagulat ako nang sumulpot sina Aillard sa harapan namin, kasama niya sina Dieosh at Luminous pero Louise ang nickname niya. Ibinigay ko kay Aillard ang cup. Ayoko naman talaga, hinila lang ako ni Alec.

"Ayaw mo na?" Tumango lang ako saka hinanap ulit ang enrollment form, kailangan ko iyon dahil enrollment ngayon for second year college.

"Ano bang hinahanap mo r'yan?" Napatingin ako kay Louise, hindi siya nakauniform ngayon.

"Yung enrollment form. Bakit hindi ka nakauniform?" tanong ko.

"Sira ka talaga, p'wede raw ang hindi naka-uniform saka ipinasa kahapon yung form, 'di ba?"

"Huh? Hindi ko naipasa yung akin."

"Pumunta ka muna sa registrar office para humingi ng kopya ulit, kanina pa kami rito. Bakit ngayon lang kayo?" ani Dieosh.

"Late na akong nagising. Naka-enroll na kayo?" Lahat sila ay tumango.

"Tara na, samahan ka namin sa office," saad ni Dieosh na nauna maglakad kaya sumunod kami. Bakit nga ba hindi ko naipasa kahapon yung form?

"Saan tayo after nito? Gusto ko sana sa Starbucks," ani Aillard na nauunang naglalakad sa amin ni Louise.

"Sa restaurant na lang, 'di ba may bagong bukas na restaurant yung pinsan mo, Louise?" tanong ni Dieosh.

"Meron, hindi ko lang sure kung bukas sila, Saturday ngayon eh."

"Nandito na. Rouge, ikaw na lang pumasok, ang sungit ni Mrs. Elrado," pabulong na sabi ni Alec kaya bahagya akong natawa.

"Saglit lang," saad ko bago pumasok ng office.

"Good afternoon po," bati ko kay Mrs. Elrado na pinagtaasan lang ako ng kilay. "Can I request for a new copy of enrollment form for incoming second year college?"

"It was given and passed yesterday. Why are you requesting for a copy?"

"Ma'am I forgot—." She cut my sentence as she drops a bundle of paper in front of me.

"I don't need your excuse, get one and get out," Itinago ko na lang ang inis ko saka kumuha ng isang papel.

"Thank you, Ma'am, lalabas po ako kahit hindi niyo po ako utusan." I plastered a smile before stepping outside.

"Pinagalitan ka?" Umiling lang ako saka ipinakita ang form na kinuha ko. Matapos kong magfill-up ng form ay pumunta naman kami sa admin's office para mag-enroll.

"Wait, punta lang muna akong C.R," saad ko pagkalabas ko ng office.

"Ako rin," ani Louise kaya tumungo kaming dalawa sa banyo, sumunod din si Alec sa amin habang sina Aillard ay naghintay sa labas.

"May extra kayong sanitary pads? Nakakainis, meron pala ako ngayon," ani Alec kaya kaagad akong kumuha ng dala kong napkin sa bag.

"Salamat," aniya saka pumasok sa isang cubicle.

"Rouge, patulong nga rito." Napakunot ako nang marinig ko ang boses ni Luminous mula sa loob ng cubicle.

"Bakit?" Binuksan ko ang pinto saka bumungad sa akin ang nakatalikod na si Louise. "Ayaw maisara?" pagtutukoy ko sa zipper ng skirt niya.

"Oo, nakalimutan ko kasing papalitan ng zippe—." Napahinto kaming dalawa nang maitukod ni Louise ang kamay niya sa pader ng cubicle.

"Ano 'yon?" nagtatakang tanong ko dahil iba ang reaksiyon ng mukha niya.

"Gumalaw yung pader."

"Huh? What do you mean?" Itinaas ko ang zipper niya saka hinawakan ang pader at itinulak iyon dahilan para tila unti-unting umusog ang pader na hinawakan ko. "Mukhang may pinto rito."

"Eh bakit naman may pintuan dito sa loob ng cubicle?"

"Malay ko," sagot ko.

"Parang dito." Itinulak niya ang pader hanggang sa naramdaman kong tila gumagalaw ang inaapakan namin.

"What the heck." Kaagad kaming napahawak sa isa't-isa nang malaglag kami mula sa inaapakan namin kanina.

Pagbagsak namin ay dilim ang bumalot sa paligid namin.

"Rouge." Nagulat na lang ako nang marinig din si Alec na narito. "Ang dilim."

"Hello? May tao r'yan?"

"Aillard?"

"Rouge? Nandito rin kayo." Ilang segundo lang ay may biglang bumukas na ilaw mula sa 'di kalayuan. Sa ngayon ay kahit papaano ay naaaninag ko na ang paligid.

"Anong nangyari?" tanong ni Dieosh nang lumapit sila sa amin.

"Tingnan niyo." Lahat kami at napatingin sa itinuro ni Alec. Isang tren.

"Silipin natin." Naunang naglakad si Aillard habang kami ay nasa likuran niya. Maya-maya'y sunod-sunod na bumukas ang ilaw mula sa loob ng tren, may ilang mga estudyante ang nakasakay roon.

"Good afternoon, students of A****n University. Welcome to Veil Subway," saad ng isang matangkad na lalaking nakasuot ng corporate attire at may maskarang tumatakip sa mata niya.

"Ano po ang mayro'n dito?" tanong ko.

"You can come inside. I will discuss later," aniya saka inilabas ang isang baril kaya bahagyang napalunok ako. Tumingin si Aillard sa amin bago naunang pumasok.

"Tabi tayo," ani Alec saka humawak sa braso ko.

Sa bandang likuran kami magkakasunod na umupo. Magkatabi sina Aillard at Dieosh sa unahan sa bandang kaliwa habang sa kanan naman si Luminous. Sa tingin ko ay kaparehas lang naming mga grade 11 ang mga nasa loob ng tren dahil medyo pamilyar ang ilan sa kanila.

"Please wear your seatbelts for your safety. I know all of you have a question, but you'll get your answers later." Kaniya-kaniyang kabit ng seatbelt ang iba kaya naman ikinabit ko na rin ang akin. Nakita kong parang nanginginig pa si Alec kaya hinawakan ko ang kamay niya.

"Calm down."

"As we invade this queer Veil University. Where the law is in your possession. The start of the thrill adventure will now begin." Maya-maya'y muling binalot ng kadiliman ang buong paligid hanggang sa maramdaman kong umaandar na ang tren na sinasakyan namin.

"Ayos ka lang?" tanong ko kay Alec dahil ramdam kong bahagyang humihigpit ang hawak niya sa kamay ko.

"Medyo nahihilo ako. Ang bilis ng tren." Pinisil-pisil ko ang kamay niya upang kahit papaano'y kumalma siya, kahit ako ay medyo nahihilo rin sa bilis ng andar ng tren.

"Bzzk. Bzzk." Nagulat ako dahil sa pagvibrate ng cellphone ko kaya naman kinuha ko iyon sa bulsa saka yumuko para hindi makita ang liwanag mula sa phone ko. Kailangan kong magmessage kay Kuya dahil iba ang pakiramdam ko rito.

"Kahit anong gawin mo ay hindi gagana ang cellphone mo sa lugar na 'to." Napa-aray ako nang may humila sa buhok ko paitaas, mahigpit iyon. "Mabuting sumunod ka na lang," bulong niya sa tenga ko bago bitawan ang buhok ko.

"Ayos ka lang?" rinig kong tanong ni Aillard mula sa harapan namin.

"Oo," sagot ko habang bahagyang inaayos ang buhok ko. Makalipas ang ilang minutong nakabibinging katahimikan na nangibabaw sa aming lahat ay unti-unting natanaw namin ang liwanag sa unahan.

"Woah," rinig kong sabi ng karamihan.

Natatanaw namin ngayon sa unahan ang napakataas na pader kung saan may nakasulat na ‘Veil University’. Paglingon ko sa bintana ay isang bangin lang ang nakita ko, parang dati itong iisang lupa pero marahil ay dahil sa mga lindol kaya naghiwalay, tanging riles lang ng tren ang nagdudugtong sa mga ito.

"We are now on Dark Labyrinth. You need to pass through the labyrinth for you to survive. If you want to die because of starving, it's your choice. You may now unbuckle your seatbelts. Goodluck on your journey, students." Maliwanag na ang paligid namin, puro puno at matataas na pader. Isa-isang bumaba ang mga estudyante sa tren kaya naman sumunod na rin kaming bumaba dahil mukhang wala kaming choice kung hindi ang sumunod.

"Ano na ang gagawin natin?" tanong ni Louise.

Inilibot ko ang paningin ko sa paligid pero halos wala na ring daanan pabalik, maging ang dinaanan ng tren kanina ay unti-unting naglaho dahil nawala na ang riles doon. Ang ibang mga students ay nakikita kong pumapasok na sa loob ng tinawag ng lalaki na Dark Labyrinth.

"Papasok tayo r'yan?" tanong ni Dieosh.

"Ayoko, hindi natin alam ang mayro'n diyan," natatakot na sabi ni Alec.

"Pero ano ang gagawin natin dito?" tanong naman ni Louise.

"Wala tayong ibang choice kung hindi pumasok sa loob niyan." Ilang sandali lang matapos magsalita ni Aillard ay naramdaman namin ang tila paglindol.

"Sh*t. Tingnan niyo, sumasara na!" gulat na sabi ni Dieosh kaya naman kaagad kaming tumakbo.

"Bilis!" sigaw ko habang tumatakbo sa papasarang higanteng pinto ng Dark Labyrinth.

"Muntik na tayo ro'n," ani Louise na hinihingal pa.

"May ballpen kayo? Ilabas niyo para kung sakaling may umatake sa atin ay handa tayo," saad ni Aillard.

"P'wede na ba 'to?"

"Bakit ka may ganiyan?" tanong ni Alec nang makita ang maliit na kutsilyo na hawak ni Louise.

"Lagi akong may dala nito for self-defense, late kasi tayo umuuwi," paliwanag niya.

"Ako na ang hahawak niyan," ani Dieosh saka kinuha ang kutsilyo kay Louise. Tahimik at tanging mga tunog lang ng pag-apak namin sa mga tuyong dahon ang maririnig sa paligid.

"Mag-ingat kayo sa inaapakan niyo, baka may mga trap dito," paalala ni Dieosh.

"Ano ba kasi ang trip nila at bakit may ganito?" reklamo ni Louise.

"Dead end," saad ko nang makitang walang dadaanan.

"Teka, baka may secret door din dito," saad ni Louise saka dahan-dahang lumapit sa pader kaya sumunod ako para hawakan at tingnan din ang mga pader.

"Meron dito," saad ko saka dahan-dahang pinindot ang nakausling bato dahilan para unti-unting bumukas ang pader na nasa harapan naming lahat.

"Mukhang mas madilim na rito. Rouge, pahiram ng phone mo," ani Aillard. Inilabas ko ang phone ko saka binuksan ang flashlight. Pagtapak ni Aillard sa loob ng nabuksang pinto ay unti-unti na namang gumalaw ang lupa at sumara ang pader na pinanggalingan namin kanina.

"Mag-ingat kayo," paalala ni Aillard.

Isa-isa naming tiningnan ang mga posibleng daraanan namin para makalabas sa labyrinth. Makailang ulit kaming nagpaikot-ikot sa loob dahil mahirap tandaan ang mga daang dinaanan na namin kaya naman nagpunit kami ng mga papel bilang tanda na dinaanan na namin ang lugar na 'yon. Sa paghahanap namin ng daan palabas ay may mga kalansay pa ng tao ang nakita namin dahilan para mas lalong matakot si Alec, hindi siya sanay sa madilim. Medyo mabaho rin kaya napatakip kami ng ilong.

"Mukhang ito na ang daan palabas," saad ni Dieosh na nasa unahan. Mula sa 'di kalayuan ay may naaaninag kaming liwanag, mukhang iyon na nga ang dulo.

"Tara, napapagod na 'ko, gusto ko na magpahinga," saad ni Louise, kahit ang mga paa ko ay nanlalambot na rin dahil sa pagod, hindi ko na matandaan kung gaano kami katagal sa paghahanap ng daan sa labas.

"Kaunting tiis lang, makakalabas na tayo rito."

Makalipas ang ilang minutong paglalakad ay naaninag na namin ang papalubog na araw, kasabay no'n ay ang realization na pare-parehas naming hindi alam kung nasaan ba talaga kami.

"P'wede bang magpahinga muna tayo saglit?" ani Alec na napaupo na sa damuhan.

"Magpahinga muna tayo ng kaunti rito," segunda ni Louise saka umupo sa tabi ni Alec kaya tumabi na rin ako.

As I rested my body because of weariness, I felt someone keeping an eye to us. I nonchalantly open my eyes and directly move my gaze straight up. I wandered my sight while keeping my head at its own pace. My peripheral vision caught someone. Sa kanan, isang babae ang napansin kong nagkukubli sa mga puno.

"Ayos lang ba ang pakiramdam mo?" Itinagilid ko ang katawan ko sa direksiyong kanan para tanungin si Alec.

"Ayos na," sagot niya. Sa pwesto ko ay medyo nakikita ko ang itsura niya. Hindi ko mai-describe ang suot niya dahil nakatago ang katawan niya. Kaagad na napukaw ng atensyon ko ang nasa likuran niya, mga palaso. Nakasuot din siya ng isang maskara na tumatakip sa buong mukha niya.

"May taong nagmamasid sa atin," bulong ko kay Alec. Kaagad siyang lumingon sa likuran niya dahilan para magtago ang babae.

"Tara na, lumakad na tayo. Mahirap na gabihin tayo dito sa gubat," saad ko nang tumayo ako para pagpagan ang sarili.

"Halika na, baka malayo pa yung lalakarin natin." Nauna nang naglakad sina Aillard habang ako ay nagpahuli.

Muli kong ibinalik ang tingin sa lugar kung ng saan ko nakita ang babae. Sa pagkakataong ito, nagtama na ang paningin namin ng babae.

"Rouge, may problema?" tanong ni Aillard saka lumapit sa akin.

Umiling lang ako kay Aillard saka sumabay na sa paglalakad nila. Tahimik na tahimik pa rin ang buong paligid, mga huni ng ibon at ihip ng hangin na humahampas sa dahon ng mga puno ang namumutawing tunog. Nang lumingon ulit ako sa likuran ay hindi ko na nakita pa ang babae.

Ilang minutong paglalakad ang iginugol namin sa paglalakad hanggang sa makarating kami sa harap ng isang arko kung saan nakaukit ang 'Veil University', mukhang may kalumaan na ang arkong iyon dahil pansin ko ang ilang lumot at masangsang na amoy.

“Welcome, new students. Welcome to Veil University." Matangkad na babae ang bumungad sa amin. She was wearing a classy white dress. Kitang-kita na hindi siya Pilipino dahil sa tindig nito. "I will guide you to Administration Building, please follow me," magiliw na saad niya saka naunang naglakad.

"Where are we?" tanong ni Louise sa babae habang naglalakad kami.

"No questions please. Ms. Fhairry will discuss later." Nanatili lang kaming walang imik habang naglalakad, pinapakiramdaman ang buong paligid. Masyadong tahimik kaya nakakapagtaka.

"Sobrang laki dito," puna ni Alec.

Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating kami sa harap ng isang gusaling may tatlong palapag, sa itaas nito ay may nakasulat na 'Administration Building'

May sinabi pa ito pero hindi ko naintindihan hanggang sa tuluyan niya na kaming iwan kaya nauna si Aillard na buksan ang pinto.

"Good afternoon, miss," bati ni Aillard nang buksan niya ang pinto, lumingon siya sa direksyon namin at sumenyas na pumasok.

"Good afternoon, welcome to Veil University. I am Ms. Fhairry." Tumayo ang isang matandang babae. "Please take your seats, children." Bahagyang napakunot ang noo ko. Mukha ba kaming grade 1 sa paningin niya?

"Ma'am, what’s this place? Kailangan na po naming umuwi," saad ni Louise.

"It is your new school with a twist," nakangising sambit nito na lalong ikinakunot ng noo ko. "Here in Veil University, you will take all of the available general subjects for college. Your program doesn't matter here. Dito kayo mag-aaral."

"What do you mean? For sure hinahanap na kami ng mga pamilya namin that’s why we need to go home," alma ni Alec.

"Maybe, once you're six feet under the ground," sagot nito na ikinainis ko na.

"Seriously, miss?" sabat ko. Tumingin siya sa akin saka umirap.

"There's no way out, if you want to escape, wait for the right time." Yumuko siya at binuksan ang drawer sa ilalim ng table. "Here's your key, 3 rooms, 3 bathrooms. Serpent Blood Camp. Get out."

"Are you serious, Ma'am? We're staying here?" reklamo ni Louise.

"You’re not just staying here, you’ll live here."

"Saan namin makikita ang k'warto namin?" tanong ni Aillard saka kinuha ang susi na nasa ibabaw ng lamesa.

“Seryoso ka ba sa tinatanong mo?” ani Louise na mukhang nagalit sa itinanong ni Aillard. “Gusto kong umuwi ngayon.”

“We have no choice for now, Louise.” Hinawakan ni Dieosh ang kamay ni Louise saka binulungan.

"Your friend is right, living here is your only option,” nakangiting turan ng babae. “Anyway, diretsuhin niyo ang likuran ng building na ito at may makikita kayong arch, sa kaliwang side ay makikita niyo ang tatlong building, sa pangatlo.”

"Thank you po, we're going now," paalam ni Dieosh kaya nauna na akong lumabas habang nakasunod si Alec.

"Nananaginip ba ako?" tanong ni Alec na nasa tabi ko.

"I hope so," tugon ko rito habang sinusuri ang paligid.

Napapalibutan ng puno ang daanan, mula sa likuran ng Administration Building ay naglakad kami hanggang sa natanaw namin ang isang arko, gawa ‘yon sa bato at medyo mataas, kulay pula iyon. Mula naman sa malayo ay natanaw ko ang malalaking gusali sa bandang kaliwa at kanan. Sa harapan namin ay isang matayog na tower ang nasa gitna ng grassfield, may malaking orasan ito at isang pendulum, dambuhalang pendulum.

"Ang ganda…" komento ni Louise na akala mo’y hindi nagreklamo kanina sa office.

"Tara na, wala tayong choice sa ngayon," saad ni Aillard kaya naman sumunod kami, tama siya.

Nang makarating kami sa harapan ng tatlong building sa kaliwa ay nakita namin ang tatlong matataas na building na kanina ay natanaw ko na, sa pinakatuktok no’n ay may malaking banner, isang gray, blue, at maroon sa dulo. Sa ikatlong gusali ang Serpent Blood Camp ayon kay Ms. Fhairry kanina kaya pumunta kami ro’n. Room 164 ang room number namin pero inikot namin ang second floor para makita ang itsura. May sampung room ang second floor, marahil ay gano'n din sa iba. Maganda at elegante ang disenyo ng paligid at may elevator sa pagitan ng 5th and 6th room. Tahimik at nakakatakot ang pakiramdam habang binabaybay namin ang ikaapat na palapag.

"Wala bang tao—." Natigilan si Dieosh nang bumukas ang katabing pinto ng room 164, yung 163.

"Hi," bati ni Alec sa babaeng sumilip pero tiningnan lang siya nito saka isinarang muli ang pinto.

"Para tayong nasa hotel," saad ni Aillard nang buksan niya ang pinto.

"Mukhang komportable rito," ani Dieosh habang inililibot ang paningin sa loob ng silid. Isang mini table ang bumungad pagkabukas ng pinto, may vase sa ibabaw no’n.

Kulay puti ang pader, may mga appliances na mukhang mamahalin, mukhang kumpleto ang mga gamit.

"May pagkain yung ref," saad ni Aillard habang hawak ang isang tumbler na may lamang tubig. "Uhaw na uhaw na 'ko."

"Pahingi." Lumapit sa kaniya si Alec na sinundan naman ni Louise.

"Ayos ka lang? Parang may tinitingnan ka kanina ro'n sa gubat," tanong ni Dieosh na tumayo sa tabi ko.

"Ayos lang ako. May nakita lang akong babae kanina."

"Anong itsura?"

"Nakamaskara," sagot ko habang tinitingnan pa rin ang paligid.

"Rouge, tingnan mo 'to." Napalingon ako sa likuran ko, may hawak na gummy candies si Louise kaya kaagad akong kumuha ng isa.

"I-check natin yung mga kwarto," saad ni Dieosh saka umalis sa tabi ko.

"Tabi tayo matutulog. King size naman yung kama rito," ani Alec nang buksan niya ang pangalawang kwarto.

"Kakasya tayo," tugon ko.

"Kumpleto ang gamit rito," saad ni Aillard, mukhang nalibot niya na ang buong kwarto, nasa unahan ‘yon. "Sama-sama na lang kayo sa isang k'warto? Tabi na lang din kami Dieosh, may isa pang bakante sa dulo kung gusto niyo," saad ni Aillard sa tabi ko.

"Ayos na kami sa isang k'warto, may nakita kang mga damit?"

"Mayro'n, mabuti siguro kung magpalit muna tayo," tugon ni Aillard kay Louise.

Kagaya ng sinabi ni Aillard ay nagpalit kami ng damit sa kaniya-kaniyang k'warto, Mabuti na lang at may maaayos na damit ang laman ng closet kaya may nagamit kaming pamalit, isa-isa kaming nagpalit nina Alec at Louise sa loob ng mini dressing room.

"Gusto ko na umuwi," saad ni Alec na sumalampak sa kama.

"Wala talagang signal dito," saad ko habang sinusubukang i-dial ang number ni Kuya.

"Mabuti nadala mo yung phone mo pero siguradong wala talagang signal dito dahil doon pa lang sa subway station ay wala ng signal," saad ni Louise habang nagbibihis pa sa mini dressing room.

"Magpahinga muna tayo, inaantok na ako." Nahiga ako sa tabi ni Alec saka niyakap ang isang unan hanggang sa tuluyan akong lamunin ng antok.

Kinagabihan ay isang nakakikilabot na tunog ang gumising sa akin. Kaagad akong tumayo upang sumilip sa bintana. Nagliliparan ang mga ibon dahil na rin siguro sa pagkabulabog sa kanila.

"Rouge, gising ka na pala, kain na tayo. Nagluto sina Dieosh," saad ni Louise nang pumasok sa k'warto.

"Ang lakas ng tunog na 'yon." Nagkibit-balikat lang siya saka pumasok sa banyo.

Paglabas ko ay naabutan ko sina Aillard na naghahanda ng pagkain habang sina Dieosh at Alec ay nakaupo na.

"Nakita ko yung magazines nila, updated yung mga 'yon," ani Alec nang umupo ako sa tabi niya.

"Mabuti okay yung mga pagkain sa ref?" saad ko.

"Oo, malinis naman saka mukhang bagong lagay lang."

Matapos nilang maghanda ay isa-isa silang umupo, lumabas na rin si Louise sa kwarto kaya naman nagsimula na kaming kumain. Hindi ito ang unang beses na nagsama-sama kami sa isang k'warto pero iba ngayon ang pakiramdam ko.

"Sa tingin niyo, makakalabas tayo?" saad ni Alec.

"Sana," tugon ko.

"Sa sinabi ng babae kanina, mukhang seryoso siya," sabi naman ni Dieosh na kumukuha ng kanin.

"Hindi naman nila tayo mapapanatili sa lugar na 'to ng matagal."

"Unless may pera sila," tugon ni Louise kay Aillard. "Siguradong ang nagpapatakbo ng university natin noon ang nagpapatakbo ng university na 'to."

"Pero, ano kayang twist ang sinasabi ng babae kanina?" tanong ni Dieosh.

"Naalala niyo ba yung sinabi ng lalaki kanina sa tren?" tanong ni Louise.

"Where the law is in your possession," sambit ko mula sa mga sinabi ng lalaking nakamaskara kanina sa tren.

"Hindi ko nagets." Mahinang natawa si Alec.

"Baka wala silang rules…" tugon ni Louise, nagkibit-balikat na lang kami.

"8 o'clock ang first class natin, nakita niyo na ba yung schedules natin kanina? May mga pangalan tayo ro’n," ani Dieosh.

"Huh? Paano nila nalaman ang pangalan natin?" takang tanong ni Louise.

"Hindi ko rin alam."

"Kumain na lang muna tayo para makapagpahinga na ulit," saad ni Aillard saka tumuloy sa pagkain.

Matapos naming kumain ay si Dieosh na ang nagligpit ng pinagkainan, rotation na lang siguro ang gagawin namin para fair. Naupo ako sa couch para magpababa ng kinain pero nagulat ako nang makarinig ng isang kalabog mula sa pinto, lahat kami ay napatingin sa pinto, pinakikiramdaman ang nangyayari. Dahil sa curiosity ay tumayo ako upang lumapit sa sliding window para silipin ang pinto.

"Sh*t." Paghawi ko ng kurtina ay halos bumaliktad ang sikmura ko ng bumungad ang isang lalaking puno ng dugo ang nakaharap sa bintana kaya kaagad kong isinara ang kurtina.

"I got a terrible feeling about this university.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

chizutank
chizutank
最後ら辺で、旦那が「こんなことしたら刑務所行きだぞ」みたいなこと言ってたけど、どの口が?と思って笑えた。
2026-02-15 15:31:09
0
0
蘇枋美郷
蘇枋美郷
女主人公(&その家族)が強かった!人殺しをして保険金で愛人と上手くやろうと実行までしたクズ夫とその愛人の結末は自業自得で地獄そのもの。人を甘く見た罰だわ!無事だった子供に早速英才教育してる母上も最高(笑)
2026-01-22 11:33:53
3
0
橘ありす
橘ありす
運命(笑)を語った馬鹿男とクズ女のいつもの話かなーと思ったら保険金殺人を企てるガチのクズ男女だった しかも生き残った主人公の無事な皮膚を麻酔無しではぎ取ろうだなんて、どこまで非道だと思ったら華麗に反撃されてスッキリ綺麗にお掃除されてました ゴミはゴミ箱に外道は下水に、ですね
2026-02-13 17:14:39
1
0
友里
友里
いつも思う。誤解やすれ違いで...とかじゃなくもう純粋に腐ってた奴らが愛人への真実の愛とか人間の感情を語るなって。
2026-02-09 09:40:33
0
0
松坂 美枝
松坂 美枝
悪には悪をのお話 クズ男女よ 相手が悪かったな
2026-01-19 09:17:14
4
0
8 Chapters
第1話
炎がカーテンを飲み込んだとき、私・須藤瑠香(すどう るか)は寝室のドアを叩いていた。ドアノブは焼けつくように熱く、掌の皮膚がじゅっと焦げる音を立てる。私は痛みに構わず、大きく膨らんだお腹を必死で守った。煙がドアの隙間から流れ込み、肺が焼けるように痛む。廊下の向こうから、トイプードルの甲高い鳴き声と岩崎隼人(いわさき はやと)の優しい声が聞こえてきた。「大丈夫だよ、いい子だ。今すぐ外に出よう」私は体をドアに押しつけ、爪で隙間をえぐるように引っかきながら叫んだ。「隼人!開けて!ゴホッ……私と子どもがまだ中にいるの!火が来てるの!隼人!」足音がドアの前で止まり、一瞬、彼の良心が目覚めたかと思った。だが次に聞こえた声は、あまりにも冷静で、思わず震えが走った。「瑠香、芝居はやめろ。この程度の煙で大げさだな。杏子の犬は喘息持ちなんだ。煙は無理なんだよ。君は丈夫なんだから、煙を少し吸ったくらいじゃ死なないだろ」信じられなくて目を見開き、煙で涙が止まらない。「何を言ってるの?火事だよ!私、死んじゃうのよ!この子も死んじゃう!」隼人が、鼻で笑った。「子どもを利用して気を引こうなんて、卑怯な真似はやめろ!本当に子どものことを思うなら、大人しくして、杏子の邪魔をするな。犬の命も大事にできるようになってから、開けてやる」足音は迷いなく遠ざかっていった。振り返ることもなく。そのすぐ後、彼が林原杏子(はやしばら きょうこ)に向かって言う声が聞こえた。「早く、濡れたタオルで犬の鼻を覆ってやれ」私は力が抜け、その場に崩れ落ち、ドアを掻きむしった爪で血の跡を何本も残した。この瞬間、三年間愛した男の正体がはっきり見えた。彼にとって、私とお腹の子は、初恋相手の犬以下だ。火の回り方が異様に早い。空気に、鼻を刺すような臭いが混じっている。――テレビン油だ。隼人は画家だ。アトリエには大量のテレビン油が保管されている。火元は寝室のドアのすぐ外にあった。炎は、外から内へ向かって燃え広がっている。ドアの下から染み込んでくる油を見た瞬間、全身の血が凍りついた。これは事故じゃない。犬を救うために私を見捨てただけじゃなく、隼人は、最初から私を消すつもりだった。数日前、偶然目にした保険証書が脳
Read more
第2話
激痛で意識が引き戻された。それは皮膚が痛む程度のものじゃない。全身の神経をずたずたに引き裂かれるような痛みだった。叫ぼうとして口を開いたが、喉から漏れたのは「ひゅう、ひゅう」と、壊れたふいごのような音だけだった。声帯がやられている。目を開けると、視界いっぱいに白い機械の数々。消毒液の匂いに、自分の焼け焦げた肉の臭いが混じり、吐き気がこみ上げた。「目が覚めたか」病室のベッド脇に、隼人が座っていた。手にはリンゴ、器用に皮を剥いている。きちんと仕立てたスーツに、乱れ一つない髪。ついさっき火事を生き延びた人間には、どう見ても思えなかった。私が目を覚ましても、痛いかどうかも聞かない。ナースコールを押すことすらしない。剥き終えたリンゴをそのまま自分の口に入れ、カリッと音を立てて噛んだ。「瑠香、ほんとに運がいいよな。全身の四割が火傷で、それでも生きてるんだから」彼の目にあったのは、安堵ではなかった。そこに浮かんでいたのは、ただ一つ――私が生き延びてしまったことへの、残念そうな色だけだった。私は彼を睨みつけ、指を差して詰問しようとした。だが、腕は包帯だらけで、どうしても手を上げられなかった。隼人はティッシュを取り出し、優雅に手を拭いた。「警察には、もう話をつけてある。君が勝手に高出力の電化製品を使って、配線が劣化してショートした。会社は今、上場前でね。悪い噂は困るんだ。だから、この責任は君が一人で背負ってくれ」私は目を見開いた。驚きで、目が飛び出るかと思った。話したい。警察に通報したい。火をつけたのは彼だ、ドアを閉めたのも彼だって。隼人は、私の考えを読んだかのように顔を近づけた。口元に、残酷な笑みを浮かべている。「通報する?訴える?瑠香、君は今、声が出ない。それに、精神科医の診断書もある。妊娠中のうつで、自傷傾向あり。今回の火事は自作自演だってね。警察が信じるのは、成功した経営者の俺か、それとも気が触れた女か。どっちだと思う?」怒りで体が震え、モニターが甲高い警告音を鳴らした。私は必死にお腹を指さし、口の形だけで問いかけた。「子どもは?」隼人の目が一瞬だけ揺れ、すぐに「哀れな患者を見る目」に変わった。「子ども?何の話だ?瑠香、一酸化
Read more
第3話
隼人が再び現れたとき、手には手術の同意書があった。杏子の姿はなく、ひとりだけだった。彼はその同意書を、私の胸の上に放り投げた。「サインしろ」必死に眼球を動かし、書かれている文字を読み取る。皮膚移植提供同意書だった。移植を受ける者は杏子、提供部位は両太もも内側・全層皮膚、と記されていた。私は勢いよく顔を上げ、喉の奥から怒りに震えた声を漏らした。隼人はネクタイを整え、いかにも当然という口ぶりで言う。「杏子の腕が火傷している。あの手はピアノを弾く手なんだ。傷跡なんて、絶対に残してはいけない。医者も言ってた。君の太ももの皮膚が一番合うって。どうせ、これからスカートも履かないだろ。瑠香、人として感謝ってものを知るべきだ。あの火事は君が起こした。杏子を驚かせたんだ、これは君の借りだ」感謝?思わず、笑いそうになった。火の中に閉じ込められて、焼け死にかけた私が、今度は自分の皮膚を切り取って、あの愛人の蚊に刺された程度の火傷の埋め合わせをしろというのか。その理屈は、卑劣なんてレベルじゃない。もう狂ってる。私は唇をきつく噛みしめ、顔を横に背けた。――サインなんて、しない。協力しないとわかると、隼人の顔から一瞬で仮面が剥がれ落ちた。彼は焼けただれた私の顎を乱暴につかみ、無理やり彼の方を向かせる。指が私の傷口に食い込み、思わず痛みで全身が跳ね上がった。「瑠香、調子に乗るな。君の家なんて、貧乏でどうしようもない。今回の入院費、一日二十万円だ。全部俺が払ってる。この底なし沼を支える義理はない。皮膚を杏子にやるなら、その金は皮を売った代金ということにしてやる。取引だよ。公平だろ」三年間の夫婦の情なんて、彼にとっては取引でしかなかった。私は商品で、彼は肉屋。歪んだ彼の顔を見つめながら、胸に残っていた最後の愛情が、完全に消えた。私は血の混じった唾を、彼の顔に吐きかけた。隼人は一瞬きょとんとし、次の瞬間、激怒した。反対の手が私を打ち、耳鳴りが頭の中で響き続ける。「いいだろう。上等だ。せっかく優しく言ってやったのに」彼はスマホを取り出し、一本の動画を再生した。画面を、私の目の前に突きつける。薄暗い地下室。灯りは、くすんだ電球がひとつだけ。本来なら「存
Read more
第4話
隼人は踵を返し、軽やかな足取りで去っていった。午後二時。数人の看護師が、乱暴に私をストレッチャーへ乗せた。付き添う家族もなく、術前の慰めもない。廊下はやけに長く、ストレッチャーの車輪が転がる音が、がらんとした空間に響く。その一音一音が、まるで私を死へ送り出す鐘のように聞こえた。杏子が鼻歌を歌いながら、私の横を歩いている。彼女は美しいワンピースに着替え、顔には丁寧にメイクが施されていた。「瑠香さん、皮膚の移植ありがとう。隼人が言ってたの。あなたの皮を使えば、私はずっと彼を支配できるんだって」彼女は楽しそうに笑い、肩を揺らす。「そうそう、言い忘れてた。麻酔、打たないんだって。隼人がね、皮膚の状態を保つには、そのまま切り取るのが一番いいって言ったの。どうせこんなに焼けてるんだし、今さら一本切り傷が増えたところで、同じでしょ?」天井の白熱灯を見つめながら、私の心はすっかり凍りついていた。麻酔なし?生きたまま、切り取る?……いい。隼人、杏子。これはあなたたちが自分で選んだ道だ。どうか、後悔しないで。ストレッチャーが手術室へと押し込まれる。背後で、重たい扉が勢いよく閉まった。私は目を閉じ、心の中で静かに数え始める。お父さん。お母さん。お兄ちゃん。――早く来て。そうじゃないと、私は本当に須藤家の恥さらしになってしまう。手術室の中は、冷蔵庫みたいに冷え切っていた。隼人が無影灯の下に立ち、手にはメスを持っている。……まさか、彼は自分でやるつもり?「杏子がね、俺が自分の手で切り取った皮じゃなきゃ、愛の証にならないって言うんだ」隼人は手袋をはめながら、まるで世間話でもするような軽い口調で説明した。隣のベッドには杏子が横になり、手鏡を持って、あちこち角度を変えながら自分の顔を見ている。「隼人、優しくしてね。皮、破らないで。一番きれいなところが欲しいの」隼人は甘やかすようにうなずいた。「大丈夫。アトリエで彫刻の練習、いっぱいしたから。手はブレないよ」隼人が、いよいよ手を動かそうとした、その瞬間――手術室の壁が、突然揺れた。ドン!まるで巨大なものがぶつかったかのような衝撃。隼人の手が跳ね、メスがずれ、私の脚には骨が見えるほどの深い傷
Read more
第5話
手にチェーンソーを提げた男を見て、隼人は一瞬、どこから現れたのか分からない狂った工事現場の男かと思った。「このクソジジイ、何する気だ!俺は岩崎隼人だ!この病院の院長は俺の友達だぞ!警備員!警備員はどこ行った!」隼人は地面から這い上がると、手にしたメスを振り回し、必死に虚勢を張った。父の背後に立っていた若い男が動いた。――私の兄、須藤啓司(すどう けいじ)だ。金縁の眼鏡をかけ、きちんとした白衣に身を包み、いかにも知的で穏やかそうな風貌だ。ただし、手に持っているのは細長い骨すき包丁だった。無駄口は一切なく、手首をほんの一瞬ひねらせた。銀色の光が走った。「ああ――!!」隼人は悲鳴を上げ、右手を押さえて地面に膝をつく。人差し指の半分が宙を舞い、そのまま杏子の胸元に落ちた。指には、まだ指輪がはまっていた。それを見た瞬間、杏子の目が白く反転し、気を失いかけた。啓司は眼鏡を軽く押し上げ、淡々と言った。「うるさい。須藤家の仕事中だ。死体は黙っていろ」隼人は激痛にのたうち回り、血が床に飛び散る。「俺の手が!俺は画家なんだぞ!手を返せ!賠償しろ!」父は、その虫けらを一瞥もせず、チェーンソーを放り捨て、まっすぐ私の元へ来た。私の無惨な姿を見た瞬間、父の手が震えた。「瑠香……お父さん遅くなった」父はそっと、私の口に詰められていた布を外してくれた。母が後ろから歩み寄ってくる。手には、上品な化粧ケースがあった。泣いてはいない。ただ、その目は凍りつくほど冷たかった。母はケースから注射器を取り出し、迷いなく私の血管に刺す。「一番いい鎮痛剤よ。すぐ楽になるわ」声は優しいのに、底知れぬ殺気を孕んでいた。鎮痛剤はすぐに効き、私はようやく少し力を取り戻した。壁際で縮こまる杏子と、床で呻く隼人を見比べる。「お父さん……子ども……」かすれる声で、私はドアの外を指さした。啓司がうなずく。「大丈夫。もう確保してる。今は保育器に入って、専門スタッフがついてる。問題ない」その言葉を聞いた瞬間、胸を押さえていた重石が落ちた。――次の瞬間、憎しみが一気に燃え広がる。そこへようやく、警備員と院長がよろよろと駆け込んできた。「やめろ!何をしてるんだ!」隼人は救
Read more
第6話
手術室は、もはや処刑場と化した。杏子の悲鳴は、豚を絞め殺す声よりも耳障りだった。母は手慣れていた。太い血管は正確に避け、痛みを強く感じる神経が集中している場所だけを狙って、刃を入れていく。切るたびに血は出るが、命に別状はない。「まだまだだね、この手つき」父が横でそう評しながら、足元にいた空気も読めず吠え続けるトイプードルを、ついでのように蹴り飛ばした。「躾もされていない奴には、それなりの末路がある」その光景を見て、隼人は全身がブルブルと震え、恐怖で動けなくなった。彼は怖くなったのだ。心底、怖かった。自分も杏子と同じ目に遭うのではないか。彼は必死に這い寄り、私の脚にすがろうとした。「瑠香!俺の妻だろ!頼む、俺が悪かった!全部、杏子のせいだ!あいつが俺を誘惑したんだ!火をつけろって言ったのも、あいつだ!犬を助けないなら自殺するって脅されて、仕方なかったんだ!まさか君が怪我するなんて思ってなかった!会社も全部やる!金も全部渡すから!」私は、泣きじゃくるその男を見下ろした。かつては傲慢で、誰よりも偉そうだった隼人。今は、地面に転がる犬と変わらない。吐き気がする。情けなくて、笑えてくる。六億の保険金欲しさに、人の悪意に加担し、火事を見過ごし、私を焼き殺そうとした。それだけじゃない。私に残っていたわずかな無傷の皮膚を剥ぎ取って、杏子というあざとい女の、どうでもいい怪我を治そうとまでした。もし私の両親と兄が、表でも裏でも顔がきく連中じゃなかったら。隼人は、こんなふうに地べたに這いつくばって命乞いしていただろうか。答えは、決まっている。絶対に、しない。世の中には、男のために人生を捧げた挙げ句、枕元の相手に裏切られ、命まで奪われる女が山ほどいる。そう思った瞬間、抑えきれない怒りが胸いっぱいに広がった。啓司が隼人の顔を踏みつけ、ぐりぐりと力を込める。「勝手に身内ヅラするな。誰がお前の妻だ」彼はしゃがみ込み、ノギスを取り出して隼人の身体を測り始めた。「瑠香、この男、鎖骨の形がいいな。削り出して、引き出しの取っ手にしたらどうだ?」隼人は白目をむき、股間をぐっしょり濡らした。隼人が責任を押しつけるのを聞いて、杏子ももう弱者のフリをやめた。
Read more
第7話
隼人は、バケツ一杯の氷水をぶちまけられて目を覚ました。意識が戻った瞬間、自分が広大な地下空間にいることに気づく。周囲には冷凍庫がずらりと並び、空気にはホルマリンと死臭が混じっていた。そこは須藤家の地下にある、私設の遺体安置所だった。杏子は隣の解剖台に縛りつけられ、口にはあのトイプードルの首輪が無理やり押し込まれている。恐怖で完全に壊れてしまったのか、焦点の合わない目で、よだれを垂らしていた。私は車椅子に座り、手には湯気の立つ紅茶を持っている。父は巨大な火葬炉の予熱スイッチを調整していた。轟音とともに炉が稼働し、熱気が一気に押し寄せる。隼人は、怯え切った表情で炉の口を見つめた。「瑠香!正気か!こんなことしたら刑務所行きだぞ!」私はくすっと笑い、カップを置く。「隼人、ここは地下十階よ。電波もないし、監視カメラもない。あなたを灰にしても、誰もここに来たなんて気づかないわ。そうそう、言い忘れてた。あなたのアカウントで遺書、もう投稿しておいたから。罪悪感に耐えきれなくなって、杏子と心中したって内容よ。今頃ネットじゃ、最低男だって叩かれまくってるわ。誰も同情なんてしてくれない」隼人は完全に心が折れた。床に膝をつき、何度も頭を下げる。「瑠香……夫婦だった情だけでいい、助けてくれ!死にたくない!本当に死にたくないんだ!」私は合図を出し、ボディーガードに彼を炉の前まで引きずらせた。「ほら、嗅いでみなさい。この匂い、覚えがあるでしょ?昔、私を火事の中に閉じ込めたときも、こんなふうに暖かいって思った?」熱風にさらされ、隼人の眉毛が縮れ、悲鳴を上げた。「やだぁぁぁ!もう嫌だ!外に出してくれ!」私は手を振り、引き戻させた。「まだよ。死ぬには、まだ早い。ちゃんと生きて、味わってもらわないと」母が化粧ブラシを手に近づいてくる。杏子の前に立ち、その顔に淡々と手を加え始めた。「動かないで。まだムラがあるから。表情が硬すぎるわ。ちゃんと陰影つけないと」それは死人に施す納棺用の化粧だった。不自然なほど白い肌に、血のように赤い唇。杏子は鏡に映る自分を見つめ、喉を鳴らすように笑う。「きれい……すごくきれい……」完全に壊れていた。父は弾が一発だけ入った拳銃
Read more
第8話
一年後。須藤家で、盛大な「葬儀」が行われた。参列者は私と私の家族だけ。遺体はなく、あるのは骨灰の入った小さな箱が二つ。それが隼人と杏子だった。あの夜のあと、二人は地下室で三日間、生き延びた。そして最後は炉に入れられた。隼人は炉の中で、「瑠香、ごめん……」と叫び続け、やがてその声も途切れた。杏子はずっと子守唄を歌っていた。笑いながら、灰になっていった。啓司は、その二つの骨灰を露骨に嫌悪の目で見下ろした。「不純物が多すぎる。汚いな」そう言うと、骨灰をそのまま排水口へ流し込む。レバーを押す。ごうっという音とともに、水に消えた。――塵は塵へ、土は土へ。屑は、下水の底へ。「こんな灰、畑に撒いたって作物が枯れるだけだ」父は手についた骨灰を払うと、私を振り返った。「気は晴れたか?足りなければ、やつらの先祖の墓でも掘り返すが」私は、言葉を覚え始めた子どもを腕に抱き、微笑んで首を横に振った。「もう、十分よ」こんな人たちのために、これ以上、時間を無駄にする価値はない。子どもはとても健康で、須藤悠人(すどう ゆうと)と名付けた。父親はいないけれど、この世界で一番彼を愛してくれる祖父母と叔父がいる。母は人体模型を使って、子どもに言葉を教えている。「これは頭の骨、これは胸の骨……」少し不気味な光景なのに、不思議と、とてもあたたかい。背中に残る傷痕は、今も消えていない。まるで勲章みたいに。それは常に私に教えてくれる。――もう二度と、簡単に人を信じるな、と。……家族以外は。数日前、若い実業家が私に言い寄ってきた。花を贈り、車を贈り、ダイヤの指輪まで用意した。昔の私なら、心が揺れたかもしれない。でも今は、ただ退屈なだけ。かつて私は、「愛」という言葉を信じて、隼人と一緒になった。家のことを切り盛りし、洗濯も料理も引き受け、彼に尽くして、子どもまで産んだ。それなのに最後は、愛人と金のために、彼自身の手で、私は殺されかけた。一生守るだの、離れないだの。あんな誓いは、女を縛りつけるための、都合のいい嘘でしかない。不確かな感情と、終わりのない打算に縛られて、誰かの付属品になるくらいなら。自分で力を握り、この世界を、自由に生きたほうがいい。
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status