LOGIN
私の夫は彼の双子の兄になった
4
Share:
Report
私とケビンが結婚して五年目、船員だった彼は、ある航海任務中に命を落とした。 ケビンの双子の兄が遺灰を持ち帰った時、私は声が出なくなるほど泣き崩れた。 私たちの愛を引き裂けるものなど、何ひとつなかった。たとえ死でさえも。 ケビンを想う気持ちと、彼が逝ってしまった現実に向き合えぬ思いに、私は五度も自ら命を絶とうとした。そのたびに、義母とケビンの兄が私を助けてくれた。 二人は「ケビンの遺志は、君に残りの人生を幸せに生きてほしいということだったんだよ」と、私に前を向くように諭してくれた。 しかし、三ヶ月が経った頃、私は気づいてしまった。ケビンは、そもそも死んでいなかったのだ。 彼は私を欺き、双子の兄のふりをしていた。そしてその間、ずっとエブリンのそばにいた。 ケビンは「愛している。君なしでは生きられない。すべてには理由がある。エブリンが子供を産んだら、全部話す」と言った。 エブリンが無事に子どもを産めるように、ケビンは私にしばらく別の場所で暮らし、子どもが生まれたら私を迎えに来ると言った。私はその言葉を信じ、受け入れた。 ケビン、もう迎えに来なくていいよ。私は、二度と戻らないから。
View MoreChapter 1
第1話
ณ โรงแรมเจอาร์พาราไดซ์วินเลท
ลินดา ผู้จัดการคนฝ่ายห้องพักก็กำลังเดินตรวจเชคห้องพักให้กับแขกคนสำคัญที่จะเข้าพักในคืนนี้ ซึ่งเขาต้องการห้องพักชั้นบนสุดทั้งหมดเป็นเวลาสามวัน ทำให้เธอและพนักงานต้องรีบทำการย้ายแขกที่พักก่อนหน้านี้ไปพักอีกชั้น และเร่งให้แม่บ้านทำความสะอาดและรีบทำการตรวจเชคห้องพักทุกห้องก่อนที่เขาจะเข้ามาพักในคืนนี้ “เฮ้อ...ในที่สุดก็เสร็จสักที...งานเร่งรีบแบบนี้ขออย่ามีมาบ่อยๆเลย...รับมือไม่ไหวจริงๆ...” ฝ้ายพนักงานสาวเอ่ยบ่นไปแบบเหนื่อยๆ “ฉันก็ว่างั้นแหละ...ดูท่าแขกที่จะเข้ามาพักคืนนี้คงจะเป็นคนสำคัญน่าดู ไม่งั้นคงไม่เคลียร์ห้องพักให้แขกคนนี้แบบส่วนตัวแบบนี้แน่...พี่ลินดารู้ไหมคะว่าแขกที่จะเข้าพักคืนนี้คือใคร เป็นพวกนักการเมืองคนใหญ่คนโตเหรอคะพี่” นิกพูดเสริมไป “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่ได้ดูรายชื่อแขกที่จะเข้าพักจากพี่หนุ่มเลย เขาบอกให้พี่รีบมาจัดการย้ายแขกลงไปใช้ล่างแล้วเชคห้องพักแค่นั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเรามาทำงานก็รู้เองแหละ...พี่ว่าพวกเราไปสแกนบัตรออกงานกันดีกว่า....จะได้ออกไปหาอะไรกินก่อนกลับบ้าน....” ลินดาบอกกับรุ่นน้องทั้งสองของเธอ “ดีค่ะ เพราะทำโอทีตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนนี่จะสามทุ่มแล้ว ข้าวยังไม่ตกถึงท้องเลยเนี่ย พี่ลินดาจะไปกับพวกเราไหมคะ หรือว่าพี่หมอบีมมารับคะ” ฝ้ายถามหัวหน้างานของเธอ เพราะปกติแฟนของลินดาจะมารับเธอกลับบ้านตลอด “คืนนี้แฟนพี่เขาอยู่เวรแทนเพื่อนที่โรงพยาบาลน่ะ พี่เอารถมาเอง เดี๋ยวพวกเราไปรถพี่กันก็ได้ วันนี้พี่เลี้ยงเอง..” ลินดาบอกไปตามตรง เพราะแฟนของเธอไปเข้าเวรแทนเพื่อนที่ไปเที่ยวต่างประเทศ “พี่ลินดานี่ใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ พวกเรานี่โชคดีจริงๆที่มีหัวหน้าดีๆแบบพี่...สงสัยต้องให้พี่หมอบีมอยู่เวรดึกๆบ่อยๆแล้วล่ะค่ะ ฮ่าๆ” นิกพูดชมไปแบบดีใจ เพราะไปกินข้าวกับลินดาทีไรก็เลี้ยงข้าวพวกเธอตลอด “เกรงใจพี่ลินดาเขาบ้างเถอะแกน่ะ เขาพาไปเราไปเลี้ยงบ่อยแล้วนะ...ฝ้ายว่าครั้งนี้ให้เราสองคนเลี้ยงพี่ลินดาดีกว่านะคะ..” ฝ้ายบอกเพื่อนไปแบบอดไม่ได้ “ไม่เป็นไรหรอก...เรื่องแค่นี้เอง...ไม่ต้องคิดมาก พวกเราไปกันเถอะ พี่หิวข้าวจะแย่แล้วเนี่ย ป่ะ..” ลินดาบอกไปก็เดินนำสองสาวไปทันที สองสาวก็เดินตามไปด้วยรอยยิ้ม ลินดาและสองสาวก็ไปเอากระเป๋าที่ห้องพนักงาน แล้วพวกเธอก็พากันสแกนออกงาน จากนั้นก็พากันไปที่รถแล้วมุ่งตรงไปยังร้านอาหารที่พวกเธอจะไปทานกันในคืนนี้ “กริ้งๆ....กริ้งๆ...พี่ขอรับสายแปปนะ...” เสียงโทรศัพท์ของลินดาดังขึ้น เธอก็กดรับสายแฟนหนุ่มที่โทรเข้ามาหาตรงปุ่มที่พวงมาลัย “ฮัลโหล....เลิกงานหรือยังครับ..” บีมเอ่ยถามแฟนสาวของเขาที่คบกันมาห้าปีด้วยเสียงอ่อนโยน จนฝ้ายและนิกที่นั่งอยู่ในรถได้แต่อมยิ้มกันอย่างอิจฉาเลย “เลิกแล้วค่ะพี่บีม...ตอนนี้หนูกำลังไปทานข้าวกับน้องที่ทำงานค่ะ...พี่บีมถึงโรงพยาบาลแล้วเหรอคะ...” ลินดาตอบไปก็เอ่ยถามแฟนหนุ่มทันที “ยังเลยครับพี่กำลังขับรถไปนี่แหละ...อีกสิบนาทีก็น่าจะถึงแล้วล่ะ พี่เลยโทรหาลินดาก่อน...เดี๋ยวเข้าโรงพยาบาลแล้วต้องไปตรวจเวรรอบดึก กว่าจะว่างเราก็คงจะนอนแล้วล่ะ...แล้วนี่จะไปกินข้าวกันที่ไหน” บีมบอกไป “ก็ร้านแถวๆโรงแรมนี่แหละค่ะ กินเสร็จแล้วจะแวะไปสองน้องๆเขาแล้วก็กลับบ้านเลยค่ะ..” ลินดาบอกไป “โอเคครับ งั้นถ้าถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกพี่ด้วยนะ...ขับรถดีๆนะครับ...พรุ่งนี้เช้าเจอกันครับ..” บีมบอกไปแบบเป็นห่วงเธอ เพราะปกติเวลาเธอเลิกงานดึกๆเขาจะเป็นคนไปรับเธอตลอด แต่อาทิตย์นี้เขาเข้าเวรแทนเพื่อนจึงไม่สามารถที่จะปลีกตัวไปรับเธอได้ “ค่ะพี่บีม...พี่ก็ขับรถดีๆนะคะ ถึงโรงพยาบาลแล้วก็บอกหนูด้วยนะคะ...” ลินดาบอกไปแบบเป็นห่วงเขาเช่นกัน “ครับ...พี่รักหนูนะ....แล้วเจอกันครับ...” บีมบอกไปเหมือนทุกครั้งที่เขาโทรหาเธอ “รักเหมือนกันค่ะ...บ้ายบายค่ะ...” ลินดาตอบไปแบบอายๆ เพราะในรถมีสองสาวนั่งอยู่ด้วย เธอก็ตอบไปแบบเบาๆ ก่อนจะกดวางสายของแฟนหนุ่มไป “หวานกันสุดๆเลยอ่ะพี่ลินดา...บอกเคล็ดลับหน่อยได้ไหมคะว่าคบกันยังไงให้คลั่งรักกันขนาดนี้น่ะ ฝ้ายจะได้เอาไปใช้กับแฟนฝ้ายบ้าง...” ฝ้ายพูดแซวไปด้วยรอยยิ้มเขินๆ เพราะเห็นแล้วก็อิจฉาจริงๆ “จริงด้วยค่ะ พี่ลินดาคบกับพี่หมอบีมมาตั้งห้าปีแล้ว ยังรักกันหวานฉ่ำอยู่เลย มีเคล็ดลับอะไรบอกพวกเราหน่อยสิคะพี่” นิกพูดเสริมไปอีกคนอย่างอยากรู้ “พี่ไม่ได้มีเคล็ดลับอะไรเลย...ก็คบกันแบบคนปกติทั่วไปนั่นแหละ...พวกพี่ก็มีทะเลาะกันบ้างไม่ได้รักกันหวานฉ่ำแบบนี้ตลอดสักหน่อย” ลินดาบอกไปด้วยรอยยิ้มขำๆ “แต่พี่ลินดาก็ถือว่าโชคดีมากๆเลยนะคะที่มีแฟนแบบพี่หมอบีมน่ะ...คิดดูสิคะจะมีผู้ชายที่ไหนมาใส่ใจคอยดูแลพี่ดีขนาดนี้อ่ะ...เพราะฉะนั้นอย่าให้ใครมาแย่งไปนะคะ ของดีๆแลไอเทมแบบนี้หายากจะตาย” นิกพูดไปเพราะคิดว่าลินดาโชคดีมากๆ “พี่หมอบีมคลั่งรักพี่ลินดาขนาดนี้ต่อให้มีคนอยากจะแย่ง ฉันว่าก็ไม่สำเร็จหรอก...ใช่ไหมคะพี่ลินดา” ฝ้ายพูดเสริมไปตามความคิดของเธอ “เรื่องแบบนี้มันก็ขึ้นอยู่กับผู้ชายไหมล่ะ พี่ตอบไม่ได้หรอกว่าใครจะแย่งเขาไปจากพี่ได้ไหม...เพราะถ้าเขามีคนอื่นพี่ก็ไม่คิดที่จะคบกับเขาต่อ...ต่อให้พี่จะรักเขาแค่ไหน แต่ถ้าเขาไม่ซื่อสัตย์กับพี่ เขาก็ไม่คู่ควรที่จะได้รับความรักของพี่เหมือนกัน..แต่ดีนะที่พี่บีมเขาไม่เจ้าชู้ ก็ถือว่าเป็นโชคดีของพี่...” ลินดาบอกไปแบบเด็ดขาด เพราะถ้าเขาไม่ซื่อสัตย์คบไปก็เสียใจเปล่า “พี่ลินดาเป็นคนดี พี่ก็ควรจะได้เจอคนรักดีๆแบบพี่หมอบีมนี่แหละค่ะ..” ฝ้ายพูดไปด้วยรอยยิ้ม จากนั้นสามสาวก็นั่งพูดคุยกันไปเรื่องต่างๆนาจนถึงร้านข้าว สามสาวก็พากันลงรถแล้วไปสั่งอาหารทานอย่างหิวโหย เพราะพวกเธอต้องรีบเคลียร์แขกที่เข้าพักย้ายไปอีกชั้น ทำให้พวกเธอไม่มีเวลาที่จะกินข้าวกันเลย สามสาวก็กินกันแบบจัดเต็มมากๆ เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน เวลา 18.00 น จูหลงที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องทำงานของเขาก็มองประตูที่เปิดออก พร้อมกับลูกชายของเขาที่เดินเข้ามา “ตอนนี้หยางอี้มันถึงไทยหรือยัง...” จูหลงถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ถึงแล้วครับพ่อ ตอนนี้หยางอี้มันอยู่ที่คลับของเพื่อนคนไทยของมันครับ พ่อจะให้คนของเราจัดการเก็บมันเลยไหมครับ” เจ๋อหรานบอกไปก็ถามทันที เพราะพ่อของเขาจ้องจะเล่นงานลู่หยางอี้มานานแล้ว และตอนนี้โอกาสของพวกเขาก็มาถึง เมื่อมันเดินทางไปประเทศไทย “อืม...จะรออะไรล่ะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ เพราะฉะนั้นเราจะรีรอไม่ได้ เก็บมันซะ แล้วสั่งคนของเราให้เก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้มีเรื่องสืบสาวมาถึงฉันได้...” จูหลงบอกไปแบบรอบคอบ “ครับทพ่อ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ...” เจ๋อหรานบอกผู้เป็นพ่อไป “อืมดีมาก....แล้วเรื่องนี้อย่าให้น้องสาวของแกรู้ล่ะ เดี๋ยวจะมาทำแผนของฉันเสียอีก...” จูหลงกำชับลูกชายของเขา เพราะลูกสาวของเขาแอบชอบลู่หยางอี้อยู่ ดังนั้นจะให้ลูกสาวของเขารู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด “ครับพ่อ...เรื่องนี้ผมจะไม่ให้จี้ซินรู้แน่นอนครับ งั้นผมจะบอกให้ลูกน้องของผมจัดการมันเลยนะครับ...” เจ๋อหรานบอกไปอย่างรู้ดีว่า เรื่องนี้จะให้จี้ซินน้องสาวของเขารู้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะเธอมีใจให้หยางอี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ถึงขั้นเคยมาขอร้องพ่อให้หมั้นหมายกับหยางอี้เลยด้วยซ้ำ แต่ทางนั้นกลับปฏิเสธอย่างไร้เยื้อใย ทำให้น้องสาวของเขาเสียใจมาก แต่ก็ไม่สามารถทำให้น้องสาวเลิกชอบหยางอี้ไปได้เลย “อืม....ไปเถอะ” จูหลงพยักหน้าตอบรับไป จากนั้นเจ๋อหรานก็พยักทำความเคารพผู้เป็นพ่อ แล้วเขาก็เดินออกไปทันที “..ถ้าแกไม่ให้ลูกชายแกเข้ามายุ่งเรื่องธุรกิจของเรา ฉันก็คงไม่ทำแบบนี้ อย่าโทษที่ฉันใจร้ายกับแกเลยนะไห่หมิง......” จูหลงพูดพึงไห่หมิงที่เป็นเพื่อนของเขา เพราะตั้งแต่หยางอี้เข้ามาบริหารแทนลู่ไห่หมิงผู้เป็นพ่อ มันก็เข้ามาแทรกแซงธุรกิจของไห่หมิงทุกอย่าง รวมถึงธุรกิจที่ไห่หมิงลงทุนร่วมกับเขามาตั้งแต่หนุ่มๆด้วย นั่นก็คือธุรกิจผิดกฏหมายต่างๆที่เขาบริหารอยู่ หยางอี้ก็ต้องการถอนตัวออกไปพร้อมกับเงินมหาศาล ซึ่งเขายอมไม่ได้ ดังนั้นเขาก็ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดLatest chapter
私の夫は彼の双子の兄になった 第8話
あの日以来、私はドアを閉め、過去のことを心の奥底に押し込めた。口では「もう愛していない」と言いながらも、心の底にあったかつての感情は、簡単に手放せるものではなかった。日々は過ぎていき、私は必死に忙しい毎日を送り、ケビンのことを考えないように努めた。ある日、母親が一通の手紙を持って私の前に現れ、複雑な表情を浮かべた。「ジュディ、これはケビンのお母さんが人を通じて送ってきたものよ」と母親が静かに告げた。私は驚きながらもその手紙を受け取った。封筒には私の名前が書かれており、その字はどこか馴染みがありながらも見知らぬものであった。「何と書いてあるの？」私は平静を装って尋ねた。母親は首を横に振った。「内容は教えてもらえなかった。ただ、彼女はこれがとても大事な手紙だと言っていたわ」私はしばらく黙った後、手紙を取り出した。開いた瞬間、胸が締めつけられるのを感じた。私はこれがケビンからの情感あふれる手紙で、彼の想いを綴り、私の許しを願うものだと思っていた。しかし読み終えた時、そこにあったのは謝罪の言葉だった。手紙の中で、ケビンは自分が家に帰ってからの生活を書いていた。彼とエブリンは、私が想像していたような幸せな日々を送っていなかった。むしろ二人は憎み合う夫婦となり、互いに傷つけ合っていた。エブリンはケビンの裏切りを許せず、毎日喧嘩と涙に明け暮れていた。そしてある日、エブリンは怒りに任せて家を出て行き、それきり戻らなかった。ケビンは手紙の最後にこう綴っていた。「ジュディ、君には申し訳ない。エブリンにも申し訳ない。これはきっと俺の罰なんだろう。君が幸せであることを願っている。俺のことは忘れて、どうかいい人生を」私は手紙を読み終え、胸の中が複雑に絡み合った。かつての愛憎は、今やただの過去の幻となったのだ。私はため息をつき、手紙を火の中に投げ入れた。燃え上がる炎が、過去の記憶を飲み込んでいくのを見つめながら、私は初めて得たような解放感に包まれた。振り返ると、忙しそうにしている母親の姿が目に入り、私は久しぶりに笑みがこぼれた。「お母さん、いつもそばにいてくれてありがとう」私は母親を強く抱きしめ、家族の温もりを感じた。「ばかね、私たちはジュディの家族よ。もちろんずっとそばにいるわ」母親は優しく私
私の夫は彼の双子の兄になった 第7話
ケビンは列車に乗り、長い時間を経て、ついに見知らぬ都市に辿り着いた。同僚からもらった住所を頼りに、ケビンは道行く人に聞き込みをし、ついにジュディの家を見つけた。彼は門の外に立ち、見慣れないけれどどこか懐かしい表札を見つめ、胸が高鳴った。深く息を吸い、ドアをノックした。ドアが開き、見知らぬ女性が現れた。「すみません、ここにジュディはお住まいですか？」とケビンが尋ねた。女性は警戒心を抱いて彼を見つめた。「どちら様でしょうか？」「彼女の友人です。会って話をさせてもらえませんか？」女性は一瞥し言った。「彼女はあなたに会いたくありません」そう言って、彼女はドアを閉めかけた。「待ってください！」ケビンは慌てて叫んだ。「どうか一度だけでも会わせてください！伝えたいことがあります！」女性は眉をひそめた。「彼女は会わないと言っています。お引き取りください」そして勢いよくドアを閉めた。ケビンは呆然とした。ジュディがこんなにも冷淡で、会うことすら拒むとは思わなかった。それでも彼は諦めず、ずっと門の外で待ち続けた。雨が降り出し、服はびしょ濡れになっても、そこを離れなかった。頭の中はジュディのことでいっぱいだった。なぜ彼女はあれほどまでに彼を憎むのか。なぜ会うことすら拒むのか。その時、突然ドアが開いた。ジュディが現れた。彼女はシンプルな部屋着をまとい、髪は肩に無造作に垂れていた。その目には冷淡さが満ちていた。「帰ってください」彼女は冷たく言った。「あなたには会いたくない」ケビンは言葉を失った。かつて知っていた彼女の顔を見て、胸が痛んだ。「ジュディ、俺は……」何と言えばいいかわからなかった。「もうやめて」ジュディは彼の言葉を遮った。「過去のことはもう水に流そう。これ以上は話したくない」ケビンは唇を噛んだ。「でも、俺の心にはずっと君がいる。ずっと愛しているよ」ジュディは冷笑した。「愛って？あなたに愛していると言う資格があるの？あの時私を捨てたくせに、今さら愛しているだなんて。笑わせないで」彼女は手を振りかざし、指輪を床に投げつけた。それはかつてケビンが彼女にプロポーズした時の指輪だったが、今はもう必要なかった。ケビンは雷に打たれたように絶望し、彼女がもう自分を愛していないことを悟った。
私の夫は彼の双子の兄になった 第6話
警察署で、ケビンはもはや隠し通せないことを悟った。「認めます……」ケビンは深く息を吸ってから言った。「俺はカイルではありません、ケビンです」「何だって！」警察は驚きの目で彼を見つめた。「つまり、兄の身分を騙っていたということですか？」ケビンは苦しげに頷いた。「はい、あの夜の任務で亡くなったのは兄のカイルです。俺は彼の身分をかたり、エブリンと一緒にいました」警察は眉をひそめた。「なぜそんなことを？」ケビンは俯いた。「エブリンがカイルの死を知ったら、きっと受け入れられないと思ったからです……」「しかし、それは違法行為ですよ！」警察は厳しく言った。「あなたはエブリンだけでなく、皆を騙していたのです！」ケビンは言葉を失った。自分が大きな過ちを犯したことを痛感していた。その時、エブリンも真実を知った。彼女はショックでケビンを見つめた。「あなたは……カイルじゃないの？ケビンなの？」エブリンはその事実を受け入れられず、体を激しく震わせた。「どうして……」彼女は涙を流しながら言った。「ずっとあなたは夫のカイルだと思っていたのに……」ケビンは苦悩の表情で彼女を見つめた。「エブリン、ごめん……俺が間違っていた……」エブリンは絶望的に叫んだ。「どうして私にそんなことができるの？」彼女は突然お腹を押さえ、苦しげに呻いた。「私の子供が……」血が服を染め、子供は助からなかった。その騒ぎのせいで、ケビンと家族は近所中の笑い者にされてしまった。「まさかケビンがこんなことをするなんて！」「そうだよ、兄の身分を騙るだけでなく、ジュディとエブリンをこんな目に遭わせて」「許せない奴だ！」エブリンは救急室へと運ばれた。救急室の外で、ケビンの母親は激怒した表情で彼を睨みつけた。「あなたは家を壊したのよ！」ケビンは苦しそうに頭を垂れた。「お母さん、ごめんなさい……」「今さら何を言っても遅いわ！」母親は震えながら怒鳴った。「自分が何をしたか分かってるの？こんなことされて、私はもう人前に顔向けできないじゃない！」ケビンは言葉を失い、自責の念と苦しみに苛まれていた。取り返しのつかない過ちで家族を傷つけたことを、深く知っていた。救急室の灯りが消え、医者が現れた。「患者さんの容態は安定しましたが、残念ながらお子さん
私の夫は彼の双子の兄になった 第5話
数時間の車移動を経て、私はついに数百キロ離れた都市へとたどり着いた。ここは、今、両親と兄が暮らしている場所だ。駅にはすでに家族が迎えに来てくれていて、私の姿を見つけると、彼らはすぐに駆け寄ってきた。「ジュディ！」と母親が嬉しそうに叫び、父親と兄も笑顔を浮かべていた。「お母さん、お父さん、お兄さん」私はそう呼びかけながら、胸に温かさが広がった。荷物を受け取ってもらい、私たちは一緒に家へ向かった。道中、私たちはお互いの近況を語り合いながら、楽しく会話を重ねた。家族の笑顔を見て、心からの思いやりを感じているうちに、これまでの辛い出来事が、もうどうでもよく思えてきた。こんなにも私を愛してくれる家族がいるのに、悲しむ必要なんてあるだろうか？家に着いてから、私は少し迷ったが、やはりこの間の出来事をすべて話す決意をした。「話したいことがあるの」私は深く息を吸った。三人は私を見つめ、心配そうな目を向けてきた。「どうした？何か辛いことでもあったのか？」私はケビンのことを隠さず話した。ケビンが生きていたこと、彼が兄のふりをしてエブリンと一緒にいたことも。話を聞いた家族は、衝撃を受けていた。「ケビンって男は、なんてことを！」と母親は怒りに震え、「よく耐えたね」と言って私の手を握った。私は微笑みながら言った。「でも、もう彼と別れるって決めたから」家族は一瞬驚いた後、安堵したように息をついた。「それでいい、それが一番よ」父親は私の肩に手を置いて、力強く言った。「ジュディ、ちゃんと吹っ切れてよかった。俺たちがいるんだから、もうあんな奴のことは忘れなさい」私は頷き、胸の奥がじんわりと温かくなった。そのとき兄がふと真剣な顔になった。「でもさ、あいつがまた連絡してきたらどうする？」私はため息をつき、ケビンが自ら死亡届を出したことを家族に伝えた。「彼は航海会社に死亡届を提出したの。今となっては、彼は自分がケビンだと証明できない。もし彼は自分がケビンだと認めれば、解雇されて訴えられる可能性もあるの」兄は鼻で笑った。「自業自得だな。これで、ケビンはもう身分を理由にジュディにしつこく絡むことはできなくなった」父親も頷いた。「そうだ。ジュディ、これはいいことだ。やっとあいつから完全に解放されたんだから」……エブリンは妊
私の夫は彼の双子の兄になった 第4話
翌朝、私は階段を降りたばかりのところで、エブリンと鉢合わせた。彼女は険しい表情を浮かべ、まっすぐ私の方へ向かってきた。パシッ！彼女は突然手を振り上げ、私の頬を平手打ちした。私は呆然としながら顔を押さえ、冷たく彼女を見つめた。「なにするの？」彼女は歯を食いしばって私をにらみつけた。「ジュディ、このアバズレ！よくも私の夫を誘惑したわね！」私は眉をひそめた。「誤解よ。私とカイルの間には何もなかった」彼女は冷笑した。「何もなかったって？私をバカにしてるの？昨夜のこと、全部見てたのよ！ジュディ、言っとくけど、カイルは私の夫よ。あなたなんかに渡す気はない！」私が口を開こうとした
私の夫は彼の双子の兄になった 第3話
私はひとりで退院手続きを済ませ、病院の門を出たところでケビンを見かけた。彼はエブリンをそっと支えていて、その顔には優しさがあふれていた。私に気づいた瞬間、彼の顔に一瞬の気まずさがよぎったが、すぐに何事もなかったかのように落ち着きを取り戻した。「ジュディ、退院したんだな」私はうなずいたが、言葉は返さなかった。彼の視線は一瞬だけ私に留まり、すぐにエブリンへと戻った。「エブリン、気をつけて、転ばないように」その優しい言葉に、私の胸がチクリと痛んだ。かつて、彼は私にも同じように優しかった。だが今、彼の目にはエブリンしか映っていない。私は背を向けて立ち去った。もう彼らを見たく
私の夫は彼の双子の兄になった 第2話
病院に到着し、一連の検査が終わった後、ついに医者が出てきた。「おめでとうございます。妊婦さんはすでに妊娠一ヶ月です。ただ、少し体が弱っているので、しっかりと養生が必要ですね」妊娠？私は呆然とした。ケビンは大喜びで、エブリンの手をぎゅっと握りしめた。「よかった！エブリン、ついに俺たちにも子供ができた！」エブリンも幸せそうに微笑んだ。「カイル、ありがとう」二人の親密な様子を見ていると、私の胸が切り裂かれるように痛んだ。かつては、ケビンも私にこんなふうに深い愛情を注いでくれた。けれど今、彼の優しさはすべて別の女性に向けられていた。「そういえば、エブリンの血液型は少し特殊で
私の夫は彼の双子の兄になった 第1話
私とケビンが結婚して五年目、船員だった彼は、ある航海任務中に命を落とした。ケビンの双子の兄・カイルが遺灰を持ち帰った時、私は声が出なくなるほど泣き崩れた。私たちの愛を引き裂けるものなど、何ひとつなかった。たとえ死でさえも。ケビンを想う気持ちと、彼が逝ってしまった現実に向き合えぬ思いに、私は五度も自ら命を絶とうとした。そのたびに、義母とカイルが私を助けてくれた。二人は「ケビンの遺志は、君に残りの人生を幸せに生きてほしいということだったんだよ」と、私に前を向くように諭してくれた。しかし、五度目の自殺未遂で救われたあと、私は完全に崩れ落ちた。愛する人が死んで、もう生きている意味さ
