Mag-log in
過ぎゆく日々に背を向けず
4
Share:
Iulat
林恵（はやし めぐみ）は三年間付き合ってきた恋人に裏切られた。 彼がひざまずいて、差し出した婚約指輪の相手は、よりによって彼女の実の姉―― その日、恋人はレストランを丸ごと貸し切り、姉のためにサプライズのプロポーズを準備していた。 その光景を恵は偶然目撃してしまった。 普通なら、心を引き裂かれ、涙を堪えてその場を逃げ出すところだろう。 だが――「私を裏切ったのは彼。恥じるべきは、裏切ったあの男のほうよ！」 そう心に決めた恵は、屈辱を呑み込む代わりに真っ向から立ち向かう決意をした。 逃げるのではなく、堂々とその場に踏み込み、裏切りを白日の下にさらすために――
view moreKabanata 1
第1話
คอนโดหรูกลางกรุงเทพมหานครย่านเศรษฐกิจที่มีแต่เศรษฐีไฮโซและดาราคนดังทั้งหลายจับจองเป็นเจ้าของกันตั้งแต่ยังไม่เปิดตัวแย่งกันราวกับแจกฟรีทั้งที่ราคาแต่ละห้องนั้นเกินสิบล้านมีบริการทุกครบวงจรให้คนพักอาศัยได้สะดวกสบายจับจ่ายกันอย่างเพลิดเพลินเลยทีเดียว
บนชั้นสูงสุดทั้งชั้นนั้นเป็นของหลานชายคนโตของตระกูเสนาพุทธิพงษ์ คือพัฒน์ เสนาพุทธิพงษ์ และน้องสาวคนสวย แพรพลอย เสนาพุทธิพงษ์ เขาเป็นเจ้าของโครงการและดูแลบริหารที่นี่กับเพื่อนสนิทเจเฟอร์สันและปาลที่พวกเขาร่วมหุ้นกันสร้างขึ้นมานอกเหนือจาก PPช้อบปิ้งเซนเตอร์ห้างหรูธุรกิจของครอบครัวถัดลงมาเป็นห้องพักของปาลและเจเฟอร์สันคนละชั้นและถัดลงไปอีกชั้นเป็นของคนสนิทของพวกเขาอีกคนละห้อง
วันนี้พัฒน์นัดกับเพื่อนสนิทของเขาจัดปาร์ตี้ส่วนตัวที่ห้องชั้น20เพราะเขาจัดห้องนี้ไว้สำหรับนัดเจอกับเพื่อนๆจัดปาร์ตี้ไว้หาความสุข สำราญกับพวกสาวๆที่พวกเขาพามาหาความสุขด้วยกันโดยกันชั้นบนสุดเป็นที่ส่วนตัวต้องห้ามมีแต่ครอบครัวเพื่อนสนิทและแม่บ้านที่ไว้ใจเท่านั้นที่ขึ้นไปได้
เสียงเพลงดังลั่นห้องนางแบบสาวสวยหลายคนที่พัฒน์ชวนมาร่วมปาร์ตี้ในคืนนี้กำลังดื่มกินเต้นรำกันอย่างเพลิดเพลินหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน สาวๆต่างจับจองเพื่อนของเขาเพื่อจะชวนไปสนุกต่อกันในคืนนี้แล้วประตูห้องเปิดออกนนนี่นางแบบสาวชื่อดังคู่ควงคนล่าสุดของพัฒน์เดินนวยนาดเข้ามาด้วยชุดสีดำผ่าร่องอกจนถึงสะดือกระโปรงยาวแค่คืบห่อสะโพกแทบไม่มิดหน้าอกอวบล้นทะลักออกมาครึ่งเต้าหันซ้ายหันขวามองหาพัฒน์
"คุณปาลคะ พัฒน์อยู่ไหนคะ" เธอเอ่ยถามปาลทันทีที่ไม่เห็นพัฒน์
"อ่อ,อยู่ในห้องมั้งครับ" ปาลตอบเสร็จหันไปชนแก้วกับเจเฟอร์สันแล้วยักคิ้วยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัยและดื่มกันต่อ
นนนี่เดินไปเปิดประตูแทรกตัวเข้าห้องมองหาพัฒน์ก็ไม่เห็นเขาแต่ได้ยินเสียงในห้องน้ำหันไปดูประตูห้องเห็นมันปิดสนิทเธอก็ถอดชุดออกวางบนเตียงถอดบราออกแล้วรูดจีสตริงตัวเล็กจิ๋วออกเดินตัวเปลือยเข้าห้องน้ำไปหาเจ้าของห้องสุดหล่อมองร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งของพัฒน์ทางด้านหลังที่สายน้ำไหลชโลมกายจึงเดินเข้าไปโอบกอดประกบทางด้านหลังเขาใช้อกอวบถูไถกับแผ่นหลังแกร่งแล้วเอื้อมมือทั้งสองข้างโอบเอวหนาลูบไล้หน้าท้องแน่นแข็งต่ำลงไปกอบกุมแกนกายลำอวบใหญ่ของเขาเพื่อปลุกอารมณ์ชายหนุ่ม เธอลูบคลำอย่างชอบใจในความใหญ่โตของมันก่อนจะจับแกนกายอวบรูดขึ้นลงช้าๆใช้นิ้ววนรอบหัวหยักเบาๆจนมันแข็งชันตั้งชี้โด่ขึ้นสู้มือเธอ
"อื้อออ อืมม..." เขาครางเบาอย่างกระสันเมื่อเธอขยับมือรูดแกนกายอวบใหญ่ของเขาเร็วขึ้นและดันอกอวบถูไถแผ่นหลังแกร่งไปมาเสียดสีเนินสวาทกับสะโพกแกร่งปลุกเร้าอารมณ์สวาทชายหนุ่มให้คุโชนขึ้นมาเธอรูดขึ้นลงจนเขาเกร็งอย่างเสียวกระสัน
"อืมม,นนนี่ อ่าาส์ ดี ดี.. " เขาครางอย่างพอใจที่เธอรู้ใจว่าเขาต้องการอะไรจนทนไม่ไหวแล้วจึงปลดมือเธอออกพลิกตัวเธอหันกลับมาประกบหน้าชนกันดันหลังเธอติดผนังแล้วปิดน้ำ ทาบปากหนาบดจูบดุดันร้อนแรงสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนตามแรงอารมณ์พิศวาส มือหนึ่งเอื้อมเขากอบกุมอกอวบบี้ยอดถันบีบขยำสลับข้างกันไปมาจนเธอทนไม่ไหวร้องขอเขาอย่างไม่อาย
"อ้าาส์ พัฒน์ขาเข้ามาเร็วๆค่ะ"
อีกมือหนึ่งกุมเนินสวาทของเธอใช้นิ้วบี้ติ่งกระสันกระตุ้นอารมณ์หญิงสาวจนเสียวกระสันแหย่นิ้วร้ายลงช่องสวาทของเธอชักเข้าชักออกช่องสวาทฉ่ำเยิ้มไหลออกตามนิ้วของเขา
"อ่าา พัฒน์ขา อ่ะะ ช่วยนนนี่ด้วยค่ะ อ่าา.."
"อย่างนี้ใช่ไหมนนนี่" พัฒน์ถามแล้วถอนนี้วออกเขาก็ยกขาเธอขึ้นเกี่ยวเอวไว้ข้างหนึ่งเพื่อเปิดช่องสวาทให้กว้างขึ้น เขาเอื้อมมือไปหยิบซองสีเหลี่ยมมาฉีกดึงถุงยางออกมาสวมแกนกายอวบแล้วรูดลงมิดโคนจับแกนกายอวบจ่อช่องสวาทของเธอถูไถไปมาแล้วกดหัวมุดลงกระทุ้งเอวใส่จนมิดลำจนเธอผวา
"ฮึกกๆ อ้ะะ อ่าา..'' เธอครวญครางออกมาอย่างพอใจเมื่อเขาขยับโยกเอวใส่เธอแรงเร็วๆซอยใส่ถี่ๆ
"ปั้บบๆๆ ปั้บบๆๆ..." เสียงเนื้อกระทบกันลั่นห้องน้ำ
"อ้ะะ อ่าา ระ เร็วๆค่ะพัฒน์ขา" นนนี่เร่งเร้าชายหนุ่มเสียงกระเส่า "อ่าา อ้าา น้องชายคุณใหญ่ถึงใจมากค่ะพัฒน์ขา" นนนี่ครางแล้วพูดเสียงตะกุกตะกัก
ชายหนุ่มโยกเอวกระแทกแกนกายอวบเข้าออกอย่างแรงจนเธอเสียวซ่านน้ำรักไหลตามลงขาเธอช่วยให้ช่องสวาทของเธอไหลลื่นมากยิ่งขึ้นเพราะแกนกายอวบใหญ่ของเขามันพองเต็มช่องสวาทเธอ
"อ่าส์..คุุณชอบมั้ยล่ะ" พัฒน์ถามเสียงกระเส่า
"อ้ะ อะ ชะ ชอบค่ะ ชะ ชอบมาก อ่าา"
พัฒน์ย่อขาลงขยับเสยแกนกายขึ้นลงซอยย้ำถี่ๆช้าเร็วสลับกันถอนออกมาจนสุดลำแล้วกระแทกอัดแเร็งรัวเร็วๆจนเธอกระเด้งกระดอนติดผนังห้อง
"ปั้บบๆๆ ปั้บบบๆๆ...." ร่างของเธอสั่นคลอนทั่งตัวชายหนุ่มโยกเอวถี่ๆๆติดกันรัวๆย้ำๆจนเธอ
"อ่าา...อ้าายยย...." เธอร้องเสียงดังเมื่อน้ำรักแตกไหลลงเต็มขาเขาถอนแกนกายออกจนสุดแล้วดันแกนกายรัวๆเน้นๆอีกอีกสามสี่ครั้งน้ำแตกทะลักออกมาเต็มถุงยางที่หุ้มแกนกายอวบใหญ่
"โอ้วว์ อ้าาากซ์...." พัฒน์ถอนแกนกายออกมาถอดถุงยางทิ้งขยะดันนางแบบสาวให้พิงผนังห้องและเปิดน้ำฝักบัวราดตัวจนสะอาดและเดินออกไปจากห้องน้ำ
"นนนี่ผมไปรอข้างนอกนะเร็วด้วยเดี๋ยวพวกไอ้ปาลมันจะหนีกลับไปซะก่อน" พัฒน์พูดโดยไม่หันกลับไปมองนางแบบสาวที่พิงผนังห้องอยู่อย่างหมดแรงโดยอย่างไม่สนใจเมื่อเขาเสร็จสมแล้ว
ณ.สถานสงเคราะห์บ้านครูปราณี สุดใจหรือแม่ครูแป๋วของพวกเด็กๆที่ไร้ที่อยู่อาศัยถูกทอดทิ้งไร้พ่อแม่ดูแลหรือพ่อแม่ไม่มีเวลาดูแลมีเด็กในปกครองอยู่ทั้งหญิงและชายมีทั้งเด็กเล็กเด็กโตที่อาศัยอยู่ในบ้านอุปถัมภ์หลังนี้แต่ละเดือนจะมีผู้ใจบุญมาเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมพวกเด็กๆไม่ได้ขาดและมีครอบครัวที่มีลูกยากมักจะมาขอเด็กไปเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรมเสมอ เด็กบางคนก็เลือกที่จะไปบางคนก็ไม่ไปเพราะครูแป๋วจะให้เด็กได้ตัดสินใจเอง บางคนไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ก็กลับมาเยี่ยมบ้างบางคนก็ไม่มาแต่บางคนก็ขอกลับมาอยู่บ้านครูแป๋วอีกก็มี
ปลายฝัน สุดใจ ก็เป็นเด็กอีกคนที่มาอยู่บ้านครูแป๋วตั้งแต่แบเบาะเพราะพ่อหรือแม่ของเธอเอามาทิ้งไว้หน้าบ้านครูแป๋ว เธอเป็นคนเด็กคนแรกที่ครูแป๋วเลี้ยงดูเหมือนเป็นลูกของเธอจริงๆเด็กส่วนใหญ่ที่นี่จะมาอยู่กันตอนโตสี่ห้าขวบกันแล้วทั้งนั้น
ตอนนี้ปลายฝันอายุ21ปีเรียนอยู่ปี3ของมหาวิทยาลัยชื่อดังเธอมีผู้อุปการะคุณส่งเสียเรื่องค่าใช้จ่ายในการเรียนการศึกษาของเธอมาตลอดและวันนี้ก็เป็นวันเกิดของผู้อุปการะคุณของเธออีกด้วยคุณหญิงพรทิพย์ เสนาพุทธิพงษ์ มหาเศรษฐีนีผู้ใจบุญอุปถัมภ์เด็กๆบ้านครูปรารณี ตั้งแต่ครูแป๋วเปิดบ้านรับเด็กๆมาดูแล คุณหญิงพรทิพย์ก็เป็นคนช่วยเหลือมาตลอดกว่า25ปีกว่าและคุณหญิงยังเป็นแม่ของคุณภพเพื่อนสนิทของครูปราณีอีกด้วย
คุณภพ เสนาพุทธิพงษ์เป็นเพื่อนสนิทของครูปราณีตั้งแต่เรียนมัธยมจนจบมหาวิทยาลัยและเขาก็ไปเรียนต่อที่อังกฤษจนได้เจอกับคุณพริสซิล่า เลอวาร์ด สาวสวยชาวอังกฤษจนแต่งงานมีลูกด้วยกันสองคนคือพัฒน์ เสนาพุทธิพงษ์ หนุ่มหล่อลูกครึ่งไฮโซชื่อดังวัย32ปี และคนเล็กเป็นลูกหลงห่างจากพี่ชายสิบเอ็ดปี แพรพลอย เสนาพุทธิพงษ์ สาวสวยใสเปรี้ยวจี้ดและยังเป็นเพื่อนกับปลายฝันมาตั้งแต่เด็กเรียนด้วยกันที่เดียวกันมาตลอดจนตอนนี้ก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันอีกด้วย
ครูปราณีเป็นสาวโสดไม่มีครอบครัวเธอเคยเกือบจะแต่งแล้วแต่มีอันต้องยกเลิกเมื่อแฟนเธอเสียชีวิตไปก่อนเธอเลยเลือกที่จะดูแลเด็กๆที่เธอรักและเป็นครูสอนพวกเด็กยากไร้แถวนี้เด็กบางคนมีพ่อมีแม่แต่พวกเขาไม่มีเงินพอที่จะส่งเสียให้การศึกษาลูกได้ จึงต้องเอาลูกมาฝากครูปราณีเลี้ยงและช่วยส่งเสียการเล่าเรียนให้เด็กๆพวกนี้อีกด้วย
"หนูฝันอยู่ไหนลูก" ครูแป๋วเรียกลูกสาว
"อยู่นี่ค่ะแม่แป๋ว" ปลายฝันร้องตอบและเดินไปหาทันที
"หนูฝันพาน้องๆไปรอแม่ที่โรงอาหารกันก่อนนะลูก"
"ได้ค่ะแม่แป๋ว" ปลายฝันรับคำแม่แล้วเธอก็เดินออกไปเรียกพวกน้องๆของเธอให้ไปรวมตัวกันที่โรงอาหารตามที่แม่แป๋วบอก
"เด็กๆตามพี่ฝันมาเร็วค่ะ" น้องๆของเธอพากันเดินเข้ามาในโรงอาหาร "เดี๋ยวยืนเรียงแถวหน้ากระดานแบบนี้นะ"
"ครับ"ค่ะ"เด็กๆรับคำบอกกล่าวของเธออย่างพร้อมเพรียงกัน
"ต้อยเอาพวงมาลัยมารึยังจ้ะ" ปลายฝันร้องถามต้อยน้องสาวที่อายุอ่อน กว่าเธอ4ปี ต้อย หรือ ติยาพร สุดใจ ที่มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กเหมือนกันเดินไปยกถาดที่ใส่พวงมาลัยมายื่นให้พี่สาวคนสวย
"นี่ค่ะพี่ฝัน ต้อยเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ"
Pinakabagong kabanata
過ぎゆく日々に背を向けず 第16話
海雲市立病院の産婦人科病棟は、騒然としていた。華は中絶手術を受けて病室に移され、意識を取り戻すと、泣き叫ぶのを繰り返した。「恵、恵はどこ？お姉ちゃんが悪かったの、早く戻ってきて......！」「いやぁぁぁ、私の恵は死んじゃった、死んだのよ、私が殺した、全部私のせいだ！」「私の子供もいなくなった、全部なくなった、全部私のせいだ、ああああ！」絶え間ない号泣に、医師も看護師も手を焼き、ついに警察を呼ぶことになった。そして登録情報を辿り、連絡を受けたのは恵だった。そのとき、恵と真也は空港へ向かう車の中にいた。警察からの説明を聞いた恵の目に、一瞬ためらいの色がよぎる。それを見た真也が先に口を開いた。「行こう、恵。飛行機の便は変更できる。今日中に戻れればいいんだから」恵はうなずき、彼に付き添われて病院へ向かった。病室に入ると、華は身の回りの物を次々と床へ投げ落とし、「自分が悪い」と呟き続けていた。恵がおそるおそる近づいても、彼女は妹の存在にまったく気づかず、虚ろな幻想の中に閉じ込められている。看護師が説明してくれた。「先生のお話では、以前から強いショックで記憶に障害があったようです。加えて、転落の際に頭を打ったせいで......この様子だと、一生回復は難しいかもしれません」恵はその姿にため息をつき、瞳の奥にかすかな哀しみを宿したが、それもすぐに消えた。「こちらに精神科はありますか？」「はい、ございます」「では、体が回復したら転科させてください。ここで余生を送れば、衣食に困ることもないでしょう。それで十分です」たしかに一瞬、かつての姉妹の絆を思い出し、胸が揺れた。けれど華が与えた傷は、取り返しのつかないものだった。無条件で許し、人生を犠牲にしてまで彼女の回復にすがることなど、もはやあり得ない。生涯を安らかに送れる場所を与える――それが恵にできる、最大限の譲歩であり、最後の慈しみだった。「行きましょう」恵はもう一度だけ、華をじっと見つめ、それから真也の腕に自分の腕を絡めて病室を後にした。病院を出る直前、二人の看護師が彼らの脇を通り過ぎながら話しているのが耳に入った。「すごい事故だったわ。あの出血と全身の怪我......助からないかも」「そうそう
過ぎゆく日々に背を向けず 第15話
「恵ちゃん、これは......どういうことだ？」明は信じられないとばかりに、震える指で結婚指輪を指さした。「そんな呼び方をしないで。あなたと私は何の関係もない」恵の瞳には、深い嫌悪がありありと浮かんでいた。「これから夫と食事に行くの。邪魔だから退いて」「......夫？」その言葉で、明の胸にわずかに灯っていた希望は瞬時に吹き消された。先ほど意識の外に追いやっていた数々の細部が、鋭く脳裏に突き刺さる――隣に並んでいた男、役所で婚姻届を出したと言う事実......目の縁が一気に赤く染まる。恵は真也の手を引き、明を避けて通ろうとした。だが、不意に手首を掴まれる。怒りの言葉を発するより先に、隣の真也が険しい声を放った。「放せ」長い付き合いの中で、恵が初めて耳にするほど冷たく、鋭い声音だった。だが明はなおも執拗に手を離さない。次の瞬間、真也が一気に動いた。明の手をつかみ、背中へねじり上げる。「ぐあっ、痛いっ！離せ！今すぐ離せ！さもないと――」悲鳴と脅しが入り交じる声。だが真也の力はむしろ強まるばかりだった。「千葉、恵に二度と近づくな。さもないと、この街で二度と立場を得られなくなるぞ」低く、冷徹な声。そう告げてからようやく手を放し、汚れを払うように手首を振った。その仕草を見て、恵の胸に溜まっていた不快感は消え、代わりに温かな思いが満ちる。彼女はバッグから取り出したウェットティッシュを差し出した。真也は自然に受け取り、そのまま屈み込んで恵の口元に軽く唇を触れさせる。二人のやり取りはあまりにも自然で、息の合ったものだった。その光景に明の顔は真っ赤になり、手首の痛みも忘れて飛びかかろうとする。だが、その身体は真也の鮮やかな背負い投げにより地面へ叩きつけられた。「ぐっ......！」うめき声を上げ、地に伏す明。しばらくの間、起き上がることすらできなかった。恵は冷ややかな目でその姿を見下ろす。そこにあるのは嘲笑でも怒りでもなく、ただ一片の関わりも持たない冷淡さだった。彼女は真也の手を取り、明の呼びかけを一顧だにせず、振り返らずにその場を去った。車に乗り込むと、真也は恵の前に手を差し出し、いかにも困ったような顔を作った。「恵
過ぎゆく日々に背を向けず 第14話
恵と真也は、結婚式を一か月後に定め、前日に帰国して婚姻届を提出し、翌日には国外で式を挙げることにした。場所を決める前、真也は何度も国内での挙式を提案した。彼がそう言ったのは、恵の友人たちが国内に多いことを考慮してのことだとわかっていた。けれど恵は、明や華と顔を合わせることを思うと、迷わず首を振った。真也の実家の事業はすべて国外にあり、両親もM国に定住している。恵は二人の老いた両親をわざわざ奔走させたくはなかった。結婚の日取りが決まると、あとは式までの準備が待っていた。二人でウェディングフォトを撮り、ドレスとタキシードを選び、真也は心を込めて招待状まで作り上げた。結婚式の前日、二人は帰国し、恵は真也を連れて両親の墓前を訪れた。「お父さん、お母さん、こちらが真也です。私の婚約者で、これからのお婿さんです」恵が笑みを浮かべて紹介すると、二人は固く手を握り合った。真也も墓碑に向かい、厳かに誓う。「お義父さん、お義母さん、どうかご安心ください。俺は必ず恵を大切にし、決して苦しませたりはしません」太陽の光が墓碑の写真に降り注ぎ、その瞬間、恵にはまるで両親が満足そうに微笑んでいる姿が見えた気がした。――二人がウェディングフォトを撮っていたちょうどその頃。国内では、華がかつて恵の部屋だった部屋に座っていた。ピンクのドレスを着た人形を抱きしめ、泣いたり笑ったりを繰り返している。「恵、泣かないで。お姉ちゃんが抱っこしてあげる」「お姉ちゃんはあなたを愛してるのよ」「恵、病気なのね、血が出てる、いっぱい血が......ああ、死んじゃだめ、お姉ちゃんが助けるから！」その狂気じみた声は、開いたままのドアを通して明の耳に届いた。彼は深いため息をつき、錯乱する華を一瞥すると、手にした灰色のスーツの針を進めた。それは恵が彼に買い与え、特別に誂えてくれたものだった。彼はゴミ捨て場から必死に掘り出してきたのだ。店員は言った――そのスーツを注文したとき、恵は「大切な人に贈る」と語り、その顔には一目で深い愛情がわかるほどの表情が浮かんでいたと。その言葉を思い出すと、明の唇には柔らかな笑みが浮かんだ。恵が切り刻んだ痕は、ほとんど縫い直し終えていた。針を収め、襟の内側に刺繍されたイニシャルを指
過ぎゆく日々に背を向けず 第13話
手術室の前、病床に横たわる恵に、真也が身をかがめて額にそっと口づけ、優しく髪を撫でた。「恵、怖がるな。ずっと外で待っているから」「うん」恵はふっと笑みを浮かべた。心には一片の恐れもなかった。ベッドが手術室に押し入れられる直前、彼女の胸を占めていた唯一の思い――それは「生きて戻る」そして、真也を待たせはしない、という決意だった。その頃、M国の空港。明と華はスーツケースを引き、タクシーで市内最大の病院へ直行していた。病院を一軒ずつ探し回る覚悟だったが、思いがけず最初の病院で足が止まる。二人が息を切らして駆けつけた先は、まさに手術室の前だった。ちょうどその時、医師が悲しげな表情で扉から出てきた。「......先生！」明が駆け寄ると、医師は彼を抱き寄せ、耳元で低く告げた。「......申し訳ありません。全力を尽くしましたが......ご冥福をお祈りします」小さな声だったが、華の耳にもはっきり届いた。頭の中が真っ白になる。「......先生、誰が、お亡くなりに？」明の声はかすれていた。「林恩（はやし めぐみ）。手術は失敗しました。死亡時刻、十一時三十二分」――林恵？林恵！耳にした瞬間、明は足元から崩れ落ち、床に倒れ込んだ。華の慟哭が響き渡り、明の目からも涙が滝のようにあふれる。膝の古傷が再び疼いたが、そんな痛みなど心臓の痛みに比べれば取るに足らない。胸が引き裂かれ、一片一片がもみくちゃにされるような、耐え難い激痛と虚しさ。「ご遺体に最後のお別れをなさいますか？」医師の声が、まるで異世界から届くように遠く感じられた。死者？恵が......？「......結構です。俺の恵は死んでいません。死ぬはずがない」明は涙をこらえ、必死に言葉を絞り出した。医師はその呼び方に眉をひそめたが、やがてすべてを察したように頷き、遺体の火葬手続きを進めるよう指示を出した。しかし次に廊下へ出てきたとき、そこに二人の姿はなかった。残されていたのは、わずかな血痕と濡れた足跡だけ。――病院を出た二人は、目的もなく街をさまよっていた。頬には乾いた涙の跡が残り、一列になって歩く姿は影のように心許ない。明は携帯を開き、写真を探した。だが恵と写った
Rebyu