Alle Kapitel von เสน่หาอาญารัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

ตอนที่ 2. เขาหล่อจนลืมหายใจ หล่อราวกับไม่ใช่มนุษย์ ชุดสูทไร้ที่ติสีถ่านช่วยเน้นรูปร่างใหญ่โตนั้นให้น่าเกรงขาม ไหล่กว้างสง่างามบ่งบอกได้ถึงความแข็งแกร่งและพละกำลังที่เขามีอยู่ในตัวได้เป็นอย่างดีหญิงสาวกวาดสายตามองใบหน้าของเขาอย่างลืมตัว เส้นผมสีดำสนิทตัดสั้นแนบชิดสีศีรษะทุยได้รูปสวย เส้นคิ้วหนาดกดำพาดอยู่เหนือดวงตาสีนิลเนื้อดีคมกล้า ที่มันเจิดจ้าอยู่ใต้แพขนตาดกดำที่ทั้งยาวและงอนราวกับสตรี ทุกสิ่งทุกอย่างที่รวมอยู่บนใบหน้าสี่เหลี่ยมนั้น ช่างขับให้ใบหน้าคมสันนั้นดูโดดเด่นมากขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ตยาคีย์พยายามกลืนน้ำลายลงลำคอที่แห้งผากด้วยความยากลำบาก ภาพของบุรุษที่หล่อระเบิดเถิดเทิงตรงหน้าทำให้เนื้อตัวสาวร้อนผ่าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกำลังวิ่งวนไปทั่วร่างก่อนจะไปอัดแน่นที่บริเวณช่องท้อง มันค่อยๆ ร้อนรุ่มขึ้นอย่างน่าหวาดกลัว และยิ่งเขาใช้สายตาคมกล้ามองจ้องมาเหมือนกับกำลังจะถอดเสื้อผ้าของหล่อนให้หลุดออกไปจากร่างทีละชิ้นทีละชิ้นด้วยแล้ว หัวใจของหญิงสาวก็เต้นรัวราวกับกลองที่ถูกกระหน่ำตีหญิงสาวค่อยๆ เลื่อนสายตามองต่ำลงไปที่ริมฝีปากหยักได้รูปสีสวยที่อยู่

ตอนที่ 4.“ปากสวยๆ ของคุณทำอย่างอื่นได้ตั้งเยอะ อย่างเช่น...”ดวงตาคมกล้าไม่ได้ละไปจากเรียวปากอิ่มสีสตอเบอรี่ของตยาคีย์แม้แต่น้อย ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำก้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดพวงแก้มสาวนั่นแหละ ตยาคีย์ถึงได้สติ หล่อนรีบละล่ำละลักห้ามปรามเขาออกไป “ยะ อย่าทำ... อย่างนี้นะคะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะ” “ผมก็พอจะมองออก...” เขาพูดเสียงพร่า “แต่ผมห้ามตัวเองไม่ได้เลย อย่าโกรธผมนะ”และเมื่อเขาพูดจบ เรียวปากอิ่มเต็มของหญิงสาวก็ถูกเขาบดขยี้ด้วยความหิวกระหาย ดุดัน ร้อนแรง ราวกับว่าเขาไม่อาจจะห้ามปรามไอ้เจ้าความปรารถนาที่มันมีแน่นล้นอกได้ เลย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนไม่สามารถตั้งตัวได้ทัน ตยาคีย์คิดอย่างละเหี่ยใจ แม้สมองจะสั่งให้ปฏิเสธเขายังไง แต่ร่างกายที่ไร้เดียงสาของหล่อนกลับตอบสนองเขาด้วยความเต็มใจอย่างไร้ความละอาย ขณะแหงนเงยศีรษะขึ้นรองรับริมฝีปากอุ่นร้อนที่บดเคล้าลงมาด้วยความยินดี แม้จะไร้ประสบการณ์แต่หล่อนก็กระตือรือร้นที่จะเรียนบทเรียนรักนี้จากเขาอย่างน่าชื่นชม มาร์โคครางในลำคออย่างพึงพอใจกับรสชาติหวานล้ำของกลีบปากสาว เสียง

ตอนที่ 6.มาร์โคขบกรามจนเป็นสันนูน ก่อนจะพูดออกไปเสียงห้วน “ตอนนี้ผมคือนายมาร์ค ผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น อย่าเอาชนชั้นมาแบ่งกันตอนนี้เลยดีกว่า ไปเถอะ ผมพร้อมแล้ว” มือหนาคว้าหมับที่ข้อมือกลมกลึง แสดงความสนิทสนมจนหล่อนไม่สบายใจหญิงสาวไม่เชื่อสักนิดว่าที่เขามาทำดีด้วยจะมาจากหัวใจจริงๆ ของเขา หัวใจที่ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน แต่ที่แปลกใจก็คือ คนจนๆ อย่างหล่อนจะมีอะไรให้เขาได้ล่ะนอกจาก.... เหตุการณ์ในลิฟท์ย้ำเตือนให้นึกถึงสิ่งที่เขาต้องการตัวของหล่อน!!!ไม่ได้เด็ดขาด การขายตัวมันจะเป็นทางเลือกสุดท้ายในชีวิตของหล่อนเท่านั้น“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ก็ตามสบายค่ะ”หญิงสาวพาเขาเดินตรงไปบนทางดินที่เฉอะแฉะนั่น พยายามเหลือบตามองว่าเขาจะแสดงสีหน้าแบบไหน แต่สิ่งที่เห็นก็คือ ความเรียบเฉยไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ตยาคีย์อมยิ้มออกมาและขณะเดียวกันเขาก็หันกลับมามองหล่อนพอดี สายตาทั้งคู่ประสานกัน เหมือนหลงเข้าไปอยู่กลางสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ความรู้สึกที่มีต่อเขานั้นแล่นปรู๊ดปร๊าดอยู่ในอก ก่อนจะกระเด้งออกมาฉายชัดที่ดวงตาคู่สวย“อย่าแอบมองผมนักสิ เขินเป็นเหมือนกันนะครับ” มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ามอง หญิงสาวก้มหน้าม

ตอนที่ 8. ตยาคีย์นึกไปถึงตอนที่ร่างกายของหล่อนแนบชิดกับเขา ความตื่นตัว ดุนดันอยู่ที่หน้าขา ทำให้หล่อนรู้สึกวูบวาบได้อย่างประหลาด เนื้อตัวของหล่อนร้อนผ่าวราวกับจับไข้ แม้จะพยายามแข็งขืน แต่ร่างกายของหล่อนกลับตอบสนองเขาเป็นอย่างดี หญิงสาวพยายามสลัดไอ้เจ้าฝันหวานของตนให้กลับลงไปในช่องลับของหัวใจ ก่อนเริ่มต้นทำหน้าที่ของตนเองที่ได้รับมอบหมายมาจากหัวหน้างาน “ที่ใจลอยน่ะ คิดถึงผมอยู่หรือเปล่า”น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง ตยาคีย์รีบหันกลับไปมอง และภาพที่เห็นก็ทำให้หล่อนฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความลืมตัว เขา... มาร์โค ผู้ชายที่หล่อนกำลังคิดถึง ผู้ชายที่เข้ามานั่งในความรู้สึกนึกคิดของหล่อนตลอดเวลา นับตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้เขามาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าหล่อน “ท่านประธาน...”ร้องออกไปราวกับไม่อยากจะเชื่อ ความพิศวง งงงวย แพร่กระจายอยู่ในสายเลือด แต่นั่นก็ไม่เท่ากับไอ้เจ้าความร้อนรุ่มที่มันเริ่มต้นออกฤทธิ์อีกครั้ง และคราวนี้มันรุนแรงจนหล่อนรวดร้าวภายในกายไปหมด มาร์โคยิ้มกว้าง เดินเข้ามาหา กลิ่นกายของเขาทำให้สมองของหล่อนมึนงง คิดอะไรไม่ออก ร่างกายไม่ขย

ตอนที่ 10. ทำไมเขาถึงได้ทำอย่างนี้นะ! ทำไปได้ยังไง... มาร์โคตะโกนถามตัวเองภายในใจครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องปรากฏตัวอยู่ในห้องทำงานกับหล่อนตามลำพังแบบนี้ และไม่ช้ารอยยิ้มกระด้างก็แจ่มชัดบนใบหน้า ก็เพราะคิดถึงหล่อนไง ถึงต้องอ้างว่าลืมนู่นลืมนี่... แต่แท้จริง เขาลืมหัวใจของตัวเองต่างหาก ทั้งๆ ที่ยังหาเหตุผลของสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้... แต่ที่รู้อยู่แน่ชัดในใจก็คือ หล่อนคือนางมารร้าย นางมารร้ายที่ชอบทำให้ผู้ชายทุกข์ทรมานเพราะความต้องการล้นอก อยากจะรู้จริงๆ ว่าเจ้าหล่อนรอดจากปากเหยี่ยวปากกาได้ยังไง ทั้งๆ ที่บ้านเช่าของหล่อนก็ไม่ได้ปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย แถมยังเอื้อต่อการกระทำพวกนี้อีกต่างหาก ภาพบ้านเช่าของตยาคีย์เด่นชัดในสมองอีกครั้ง บ้านเช่าที่แบ่งให้หลายครอบครัวเข้ามาเช่าอยู่รวมกัน ใช้ห้องน้ำเดียวกัน ใช้ห้องครัวเดียวกัน ยกเว้นแต่ห้องนอนเท่านั้นแหละที่แยกต่างหาก ไม่ช้าเขาก็หันกลับมา ดวงตาประสานกันนิ่ง นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาวาววับ รับกับเจ้าเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบของชายชาตรี มาร์โคหล่อเหลาได้อย่างน่าทึ่ง เขาสง่างาม ดู