All Chapters of นางเอกหลบไป นางร้ายมาแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

50 Chapters

11

หนิงเยียนกลับมาถึงจวนอ๋องก็พลบค่ำแล้ว การรักษาคนป่วยในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทำให้มีความสุขมาก เจ้าอ๋องคนถ่อยก็มิได้มารบกวนนางวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันขึ้นปีใหม่เเล้วสินะ หนิงเยียนคิดถึงบ้านที่จากมาจริง ๆ หญิงสาวยืนกอดอกมองนอกหน้าต่างเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในเรือนของนาง "ท่านออกไปเลยนะ" เวยอ๋องนั่นเอง หลายวันมานี้ เขารู้ว่านางแอบไปเปิดโรงหมอ ไปแต่เช้ากลับมาก็พลบค่ำ"ข้ามาหาเจ้ามิได้รึ"นางหันหน้าไปทางอื่นมิอยากจะมองหน้าคนอย่างเขาให้เปลืองลูกนัยน์ตาด้วยซ้ำ เวยอ๋องให้คนไปสืบความในจวนหนิงเรื่องที่นางวางยาเขา มันเกี่ยวข้องกับน้องสาวทั้งสองคนของนาง อีกทั้งเรื่องนี้อวี้ฮองเฮาเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ในตอนนั้นเขาหุนหันพลันเเล่นไปหน่อย ทำให้เวยอ๋องรู้สึกผิด แต่ความผิดของนางก็มีอยู่ดี นางชอบตบตีข้ารับใช้ อีกทั้งยังทอดสะพานให้ใครอีกหลายคน ทั้งบุรุษในสำนักสังคีต"วันพรุ่งเป็นวันขึ้นปีใหม่ ต้องไปถวายพระพรเสด็จพ่อเสด็จแม่ เจ้าก็แต่งตัวให้ดีหน่อยเเล้วกัน"เขามาบอกนางทำไม เหตุใดไม่ไปกับอนุคนโปรดเล่า"ท่านก็ไปกับอนุหยวนสิ" หนิงเยียนพูดคล้ายว่า มันไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับนาง "ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นส
Read more

12

"เด็ก ๆ นำตัวชายาเวยอ๋องไปขังคุกหลวง โทษฐานลบหลู่เรา" อวี้ฮองเฮาออกคำสั่งโดยเร็ว นางอุตส่าห์วางแผนเพื่อให้นังแพศยานี่ติดกับทันใดนั้นแผ่นป้ายทองคำชูขึ้นต่อหน้าทุกคน ทำให้เหล่าทหารหยุดชะงักกะทันหัน "ผู้ใดกล้า เข้ามาสิ ถ้าจับข้าเท่ากับว่าลบหลู่ไท่ชางหวง""นี่เจ้า" อวี้ฮองเฮาและทุกคนถึงกับพูดไม่ออก หนิงเยียนคิดว่าการเข้ามาในวังหลวงไม่ปลอดภัยยังหยิบป้ายทองคำเข้ามาด้วย"เรื่องราวยังไม่ทันได้ตรวจสอบ พระนางก็จะส่งหม่อมฉันเข้าคุกหลวงเสียเเล้ว บางครั้งอาจจะมีคนกลั่นแกล้งหม่อมฉันก็ได้ ถ้าหม่อมฉันผิดจริง หม่อมฉันจะเดินเข้าคุกหลวงเอง"หนิงเยียนจะต้องหาตัวการที่กลั่นแกล้งนางให้ได้เสียงฝีเท้าคนหมู่มากเข้ามาในตำหนักคุณหนิง เวยอ๋องเดินนำหน้าพี่ชายทั้งสองอย่างรีบร้อน เพียงเเค่ได้ข่าวว่าตำหนักคุณหนิงเกิดเรื่อง ใจเวยอ๋องอยู่ไม่เป็นสุขเอาเสียเลย"ถวายพระพรฮองเฮา" เวยอ๋องคำนับอวี้ฮองเฮา ตามด้วยหนานอ๋อง ชูอ๋อง"เรื่องนี้กระหม่อมว่า พระองค์ทรงตรวจสอบ บางทีอาจจะมีคนกลั่นแกล้งนาง" มิคาดคิดว่าคำพูดนี้จะออกจากปากเวยอ๋อง หนิงเยียนงุนงง เวยอ๋องแก้ต่างให้นางหยวนเหมย หยวนเซียงตกใจไม่น้อย นี่ท่านอ๋องกินยาผิดขวดรึ
Read more

13

"เสด็จแม่ฉลาดยิ่งนัก” หยวนเหมยจิบน้ำชาปี้หลัวอย่างอารมณ์ดี "เพราะเจ้าต่างหากที่ฉลาด คนดีของข้า" อวี้ฮองเฮารังเกียจที่หนิงเยียนขัดขาพระนาง ที่รักษาไท่ชางหวงจนหายตั้งหลายครั้ง นางจะต้องกำจัดไปให้สิ้นซาก ไม่นานนักร่างบางย่างกรายเข้ามา หนิงเยียนคิดไว้เเล้ว หยวนเหมยต้องมา ละครฉากนี้ ใครจะเป็นผู้คุมรอดูกันต่อไป"ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ" หนิงเยียนคำนับอย่างอ่อนน้อม ตามมาด้วยเวยอ๋องและหยวนเซียง"เราจะมาดูคนที่ใส่ร้ายสะใภ้รักของเรา" ไท่ชางหวง เดินมาโดยมีฝ่าบาทประคอง อวี้ฮองเฮาตกใจไม่น้อยทุกคนจึงหาที่นั่งให้ฝ่าบาทและไท่ชางหวงประทับ ส่วนนางกำนัลและคนอื่น ๆ รออยู่ด้านนอกตำหนักหนิงเยียนคุกเข่า"คนที่ใส่ร้ายเจ้าคือผู้ใด" อวี้ฮองเฮาเอ่ยถามหนิงเยียน หนิงเยียนเผยอยิ้มเล็กน้อย"วันนั้นในตอนที่หม่อมฉันเข้ามา พบว่า อนุเหมยยังไม่เข้ามาเกรงว่านางจะนำของขวัญสับเปลี่ยนเป็นก้อนหิน เนื่องจากของขวัญที่ให้พระนางเป็นภาพวาด"หยวนเซียงร้อนรน "พระชายาใส่ร้ายข้าได้อย่างไร" หยวนเซียงถึงกับเข่าอ่อน"ใส่ร้ายรึ นางกำนัลที่ถือถาดแดงในวันนั้น เจ้ามอบต่างหูมุกคู่หนึ่งให้นางไม่เชื่อค้นตัวนางสิ" นางกำนัลในตำหนัก
Read more

16

พอถึงวังหลวง เวยอ๋องลงรถม้าคนแรก ตามด้วยหนิงเยียน มือหนาใหญ่ยื่นมาให้นาง แต่ทว่านางทำเมินเเล้วลงรถม้าเองมิสนเขา นางรังเกียจความโสโครกของเขายิ่งนัก มีภรรยามากเช่นนี้จะหาความสุขได้อย่างไร นางต้องวางแผนหาทางหย่ากับเขาให้ได้ในตำหนักหนักคุณหนิง เมื่อทุกคนมากันครบเเล้ว มองสภาพอวี้ฮองเฮามิน่าจะรอด หนิงเยียนพลันคิดในใจ ไท่ชางหวงเอาคืนได้อย่างสาสม ทำให้พระนางถึงกับเป็นลม บทเรียนนี้อวี้ฮองเฮาคงจะจำไปจนวันตาย พ่อผัวกับลูกสะใภ้มิถูกกันเอาเสียเลย ช่างเป็นคลื่นใต้น้ำที่น่ากลัวยิ่งนักค่ำคืนนั้นตำหนักคุณหนิงเต็มไปด้วยชายาอ๋องและเหล่าพระญาติของอวี้ฮองเฮา อีกทั้งยังมีหลานสาวของฮองเฮาอย่างอวี้หลิน ที่มาเยี่ยมพระนางในยามนี้หมอหลวงในยามนี้ ตรวจอาการพระนางพบว่าทรงตกพระทัยมากจนทำร่างกายอ่อนแอ อีกทั้งยังเหนื่อยล้า จากการมิได้นอนทั้งคืนหนิงเยียนนึกสมเพชคนอย่างอวี้ฮองเฮา หนานอ๋องนั่งข้างพระมารดา ชูอ๋องก็เช่นกัน เขาทั้งสองคนรักอวี้ฮองเฮามากกว่าพระบิดาเสียอีกอวี้หลินสายตามองที่เวยอ๋อง แน่นอนนางแอบชอบเวยอ๋องมานานเช่นกัน หยวนเหมยเห็นเยี่ยงนั้นอยากจะเข้าไปตบอวี้หลินนักหนิงเยียนมองออกว่าสตรีนี้คิดอะไรกับเจ้า
Read more

14

หลังจากผ่านเรื่องราวที่เเสนจะวุ่นวาย วันนี้หนิงเยียนจึงได้เปิดโรงหมอ นางจำได้ว่า บุรุษนามว่าเซียวหยางได้ป่วยเป็นโรคทางผิวหนัง โรคเรื้อนกวางนั่นเอง ในภาษาโบราณ วันนี้นางจะฉีดยาให้เขา อีกทั้งให้ยาต้มเขากลับไปด้วย นึกถึงเซียวหยางไม่นานนัก เขาก็เดินเข้ามาที่โรงหมอเยียนพอดีเขายิ้มให้หนิงเยียน อาทิตย์ที่เขามาตุ่มบนใบหน้าแดงจนน่ากลัว มาบัดนี้ค่อยจางหาย"คารวะหมอเยียน"เซียวหยางมองคนงามผ่านผ้าขาวบาง แม้ใบหน้าของนางจะปิดด้วยผ้าขาวบาง แต่ทว่าดวงตาของนางกระจ่างใสงดงามนัก เซียวหยางคิดว่าถ้านางรักษาเขาหาย เขาจะตอบแทนน้ำใจของนางอย่างงามเชียวละ หนิงเยียนให้เขาดื่มยาต้มที่รู้สึกง่วง จากนั้นอาศัยจังหวะที่เขาเผลอแอบฉีดยาแผนปัจจุบันให้เขาเซียวหยางรู้สึกขอบคุณสวรรค์ที่ให้เขาได้พบกับหมอเทวดาแห่งต้าโจว"เอาละ เชิญคุณชายกลับไปพักผ่อนได้" นางเอ่ยอย่างเนิบช้า ส่งสายตาให้ข้ารับใช้นำเทียบยามาให้เซียวหยาง"ขอบคุณท่านหมอ" เซียวหยางเดินออกไปโดยมีข้ารับใช้ชายประคอง หนิงเยียนยิ้มอย่างมีความสุขที่นางได้รักษาผู้ป่วยให้บรรเทาจากโรค"ปล่อยข้า ปล่อยข้า ข้าจะไปหาเยียนเอ๋อร์" เสียงโวยวายที่หน้าโรงหมอดังขึ้นอย่างแรง ห
Read more

15

หนิงเยียนกลับมาถึงจวนอย่างปลอดภัย ไป๋หรูพานางกระโดดไปกระโดดมาบนหลังคาจนจะอ้วกอยู่เเล้ว เมื่อเหยียบถึงพื้น นางรีบวิ่งเข้าไปห้องเวจ โก่งคออาเจียนอย่างแรง "นี่เจ้าเป็นอันใดไป" เวยอ๋องโผล่เข้ามาในเรือน หนิงเยียนตกใจ"นี่ท่านออกไปเลยนะ" เวยอ๋องมาหานาง ตั้งใจจะคุยกับนางดี ๆ แต่ดูนางสิ เห็นหน้าเขาพร้อมปะทะกับเขาทุกเมื่อ นางไม่เหนื่อยบ้างรึไร"ออกไปเลยนะ" นิ้วเรียวชี้ไปที่ประตูทางออก "คืนนี้ ข้าจะนอนกับเจ้า เมื่อเย็นเหตุใดเจ้าไม่ไปรับสำรับอาหารกับข้า"ดูท่าเวยอ๋องจะสมองสุนัขเสียจริง ๆ นี่เขาลืมอะไรบางอย่างไปใช่รึไม่"เราสองคนเป็นผัวเมียกันเเล้วนะ""ผัวเมียกับผีเจ้าสิเพ้ย !!!""หนิงเยียน !!!"นางจะรู้ไหมว่าหยวนเซียงต้องการให้เขาไปค้างกับนาง แต่ว่าเขาได้เห็นธาตุเเท้ของสตรี เขารังเกียจยิ่งนัก"ได้ ถ้าท่านไม่ออกไป" หนิงเยียนเดินไปแล้วทุ่มเเจกันลายครามจนแตกละเอียด เศษแจกันนั้นจ่อที่คอของตัวเองเวยอ๋องตกใจไม่น้อย นางมารร้ายคิดจะทำร้ายตัวเองอย่างนั้นรึ"ข้าออกไปแล้ว ข้ายอมเเล้ว" เวยอ๋องรีบสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็วหนิงเยียนทิ้งเศษแจกันแล้วนั่งถอนหายใจอย่างโล่งอก นางไม่มีทางยอมตกเป็นของเจ้าคนถ่อยอีก
Read more

17

หนิงเยียนนั่งจิบชาและของว่างอย่างสบายใจ การล่องเรือสำราญในครั้งนี้ ทำให้นางได้ดื่มด่ำธรรมชาติ อีกทั้งยังมีสาวงามมาร่ายรำ เรือสำราญลำนี้ไม่เล็กไม่ใหญ่ บรรจุคนได้แปดคน เซียวหยางยิ้มอย่างอ่อนโยนให้นาง พร้อมรินน้ำชาให้คนงามความอ่อนโยนของเขาทำให้นางประทับใจยิ่งนัก"ขอบคุณท่านหมอเยียนอีกครั้งที่รักษาข้า บุญคุณครั้งนี้ ข้าจะไม่มีทางลืม"หนิงเยียนยิ้มอ่อน การรักษาเพื่อนมนุษย์เป็นหน้าที่ของคนเป็นหมอ ไม่แบ่งแยกชนชั้นวรรณะ คือสิ่งที่หมอควรกระทำ "ไม่เป็นไร ข้าเป็นหมอต้องรักษาคุณชาย คุณชายเรียกข้าว่าหนิงเยียนเถอะ""ถ้าอย่างนั้น ท่านหมอเรียกข้าว่าเซียวหยางแล้วกัน""เซียวหยาง""หนิงเยียน"เซียวหยางรู้สึกอบอุ่นหัวใจนักที่เขาได้อยู่ใกล้ ๆ หนิงเยียน สาวงามร่ายรำเสร็จ การเเสดงชุดใหม่ก็พลันเข้ามา หนิงเยียนคิดว่า เซียวหยางเป็นคนมีฐานะที่ไม่ธรรมดาแน่นอน ยากที่จะคาดเดานัก "ข้ากับท่าน ถือว่าเป็นสหายกันเเล้ว" นางคว้ากาสุรามาริน จากนั้นยกขึ้นดื่มให้เขา "ข้าก็เช่นกัน" เซียวหยางยกจอกสุราขึ้นดื่ม เป็นครั้งแรกที่เขาดื่มสุราอย่างมีความสุขตึก !!!สาวงามที่ร่ายรำต่างล้มลงกับพื้น เพราะมีเรือสำราญลำใหญ่กว่ามาชนเร
Read more

18

ยามที่รถม้าจอดหน้าจวน หนิงเยียนลงจากรถม้าเดินอย่างรวดเร็วมุ่งไปที่เรือนของนาง วันนี้เจ้าคนชั่วรังแกนางเสี่ยวอ้ายเดินวนในเรือนป่านนี้พระชายายังไม่มาอีก หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ทำร้ายพระชายาของนางหรอกกระมังสายตาสาวใช้มองไปที่หน้าประตูพบว่า พระชายาเดินมาด้วยสภาพอิดโรย สาวใช้รีบวิ่งไปประคองเจ้านาย"เตรียมน้ำให้ข้าอาบ" นางขยะแขยงเต็มทีเเล้ว ยิ่งหวนคิดถึงสิ่งที่เขากระทำกับนาง หนิงเยียนยิ่งเกลียดหนิงเยียนชำระล้างร่างกายเพิ่งเสร็จ นางแต่งกายกำลังจะเข้านอน แต่ด้านหน้าเรือนเกิดเรื่องขึ้น"นังสารเลวออกมาเดี๋ยวนี้นะ" เสียงตะโกนหน้าเรือนดังขึ้น หนิงเยียนสั่งให้เสี่ยวอ้ายไปเปิดประตู ดูว่าผู้ใดมันมาเห่าหอนอยู่แถวนี้ พบว่าเป็นหยวนเซียงนั่นเองที่ยืนโวยวาย"นังสารเลว วันนี้เจ้าไปยั่วยุอันใดท่านอ๋อง เหตุใดท่านอ๋องจึงกลับมาสภาพเยี่ยงนี้" หยวนเซียงให้บ่าวรับใช้ไปสอดแนมที่หน้าจวน พบว่าสภาพของคนทั้งสองคนลงจากรถม้าฟัดเหวี่ยงกัน อีกอย่างเวยอ๋องหมางเมินหยวนเซียงนักจึงทำให้นางรับไม่ได้ ถึงแบกหน้าเข้ามาหาเรื่องหนิงเยียน"เจ้าเห่าหอนพอรึยัง ถ้ายังไม่พอ ก็ตรงศาลาตรงนั้นว่างพอดี" หนิงเยียนไม่พูดเปล่า น
Read more

19

ยามเช้าบรรยากาศช่วงหลังปีใหม่ค่อนข้างที่จะเย็นนัก ไม่รู้ว่าต้องสวดมนต์ให้ยายแก่อวี้ฮองเฮากี่วัน เมื่อวานสั่งเสี่ยวอ้ายไปบอกข้ารับใช้ในโรงหมอเยียน มิต้องมาทำงาน ในระหว่างที่หนิงเยียนกำลังจะขึ้นรถม้า สองยายหลานอย่างแม่นมหยงและเสี่ยวเฮ้ยพลันเดินมา"พระชายาเจ้าคะ" หนิงเยียนปรายตามองแม่นมหยงกับหลานสาวตัวน้อย"ท่านอ๋องให้บ่าวไปรับใช้พระชายาเจ้าค่ะ" แม้แต่ก่อนเเม่นมหยงรังเกียจพระชายาที่ยั่วยวนท่านอ๋องจนได้แต่งเข้าจวน อีกทั้งตบตีข้ารับใช้เป็นรายวัน แต่ทว่ายามนี้พระชายานิสัยเปลี่ยนไปแล้ว อีกทั้งแม้จะเคยให้บ่าวทำร้ายเสี่ยวเฮ้ย เพราะทำสวนเหมยกุ้ยเสียหาย แต่ทว่าพระชายาก็เป็นคนรักษาเสี่ยวเฮ้ยให้หาย เรื่องนี้ทำให้เเม่นมหยงไม่เกลียดพระชายาเเล้วนางเป็นบ่าว พระชายาเป็นนาย เสี่ยวเฮ้ยยิ้มให้หนิงเยียน เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี เห็นฟันผุอย่างน่าเอ็นดู"อือ" เจ้าคนถ่อยคิดจะทำอันใดอีก ถึงกล้าให้แม่นมหยงมาสอดแนมนางวัดนางชีเป็นวัดที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงต้าโจวพอสมควรข้ามภูเขาอีกสองลูกถึงจะถึงวัดนางชี หนิงเยียนนั่งรถม้าอย่างเบื่อหน่าย นั่งมาตั้งแต่เช้า จะยามบ่ายไม่ถึงเสียทีรถม้าหยุดที่หน้าวัดนางชี หน
Read more

20

เสียงไก่ขันเมื่อยามเช้าในวัดนางชี ชายาหนานอ๋องในชุดสีขาว ใบหน้าเปล่งปลั่ง ระบายรอยยิ้มออกมา เมื่อหวนคิดเรื่องบางอย่างจะต้องสำเร็จแน่นอน หยวนเหมยเดินนำหน้าข้ารับใช้ นางเดินผ่านหน้าห้องอวี้หลิน"อวี้หลิน" หยวนเหมยเรียกตั้งนาน แต่อวี้หลินมิยอมเปิดประตูเสียที"พระชายามิใช่คุณหนูอวี้ มุ่งหน้าไปที่อารามหลวงแล้วรึเจ้าคะ"อาจจะเป็นอย่างที่สาวใช้เอ่ยขึ้นที่อารามหลวงยามนี้ ดูวุ่นวายนัก ฝูงชนที่มาทำวัตรเช้าต่างมองดูภาพอุบาทว์อย่างไม่อยากจะเชื่อ หนึ่งหญิงสองชายทำเรื่อง ชั่ว ๆ ในวัดได้อย่างไรยิ่งต่อหน้าองค์พระพุทธรูปและพระโพธิ์สัตว์กวนอิม"เกิดอันใดขึ้น" ชายาหนานอ๋องเก็บความดีใจไว้มิอยู่ ยิ่งคนมุงดูเยอะ นังสารเลวหนิงเยียนยิ่งต้องอับอาย เกรงว่าอยู่รึไม่สู้ตายเสียดีกว่า"แย่เเล้ว พระชายาเวยอ๋องเหตุใดท่านจึงทำเยี่ยงนี้" จู่ ๆ มีคนตะโกนขึ้นมาคนที่นอนอยู่ในอารามกับบุรุษคือชายาเวยอ๋องทุกคนต่างส่งเสียงดังเซ็งแซ่ มิคาดคิดว่าสะใภ้ราชวงศ์จะตัวอุบาทว์ชาติชั่วเพียงนี้ หยวนเหมยแสร้งเป็นลม "เกิดอันใดขึ้น" น้ำเสียงอันไพเราะเอ่ยขึ้น ทุกคนต่างหันมองสตรีในอาภรณ์สีขาว นางงดงามประดุจเทพเซียน ชุดขาวสะท้อนความงามขอ
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status