Love in the Shadows of Unexpected Marriage のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"Ano ba ang pinagsasabi mo, puro kahibangan!" mariing sambit ni Amelia habang palapit nang palapit kay Celine."Totoo nga," mariin na ulit ni Celine, pinipilit panindigan ang kanyang sinabi."Huh? Paano nangyari? Kalapastanganan ito! Hindi ko akalaing pinalaki ko ang isang babaeng walang hiya!" halos pasigaw na wika ni Amelia, kitang-kita ito sa mga ugat ng kanyang leeg, na para bang handa nang saktan si Celine sa galit.Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na rin nakapagpigil si Celine. Sawang-sawa na siyang makarinig ng masasakit na salita mula sa sariling ina. Alam niyang hindi na siya makakaasa ng anumang kabutihang loob mula rito.Umakyat siya sa kwarto, diretsong isinara at nilock ang pinto. Kinuha niya ang kanyang mga maleta at sinimulang mag-impake.Patuloy ang malakas na pagkatok ni Amelia, halos mabasag ang pinto sa lakas ng kanyang galit."Ma, ako na bahala kumausap kay Celine. Bumaba ka muna," mahinahong pigil ni Marko, pilit na inaawat ang kanilang ina.Huminga nang malalim

“Hey, hanapan mo ako ng apartment. Yung may dalawang kwarto, sala, kusina, at dalawang CR. Siguraduhin mong komportable at maayos tumira. Gusto ko rin na bawat sulok may dekorasyon, at lahat ng appliances kumpleto. Gawin mo agad.”Seryosong utos ni Adrian sa kanyang assistant, sabay abot ng itim na credit card mula sa wallet niya.“Kung kulang, sabihin mo agad sa akin.”Tumango lang ang assistant, walang imik na umalis, habang muling bumalik si Adrian sa trabaho.---Samantala, habang si Adrian ay abala sa opisina, si Celine naman ay mahigit limang oras nang nakatayo sa mall. Hawak ang mga hanger, abala sa pag-aayos ng mga damit at pagtulong sa sunod-sunod na customer. Pagod man, kailangan niyang kumapit. Mayroon lang siyang tatlumpung minutong pahinga—isang oras na siksikan para sa kain at konting hinga.“Anong ulam mo, Celine?” tanong ng katrabaho niyang si Ava, na siya ring kasama noong nag-bar sila.“Yung niluto ko kanina—pinakbet at kanin.” Sagot niya, sabay bukas ng baon.“Wow,

Ilang araw na ang lumipas, nanatiling malamig ang pagitan nina Adrian at Celine. Para bang dalawang estrangherong nakatira sa iisang bubong. Si Adrian, umuuwi tuwing hatinggabi na laspag ang katawan at pagod ang mukha, samantalang si Celine ay mahimbing nang natutulog, pinipilit makabawi ng lakas para sa maaga niyang trabaho. Kapag umaga, si Celine ay nakabangon na't nakapaghanda ng almusal, ngunit si Adrian ay tanghali na kung gumising, tila ba sadyang iniiwasan ang anumang pagkakataon na magtagpo ang kanilang mga mata. Sa loob ng ilang araw, ganoon ang naging siklo-walang usapan, walang sabay na pagkain, walang lambing. Kapag nagkakasalubong man sila, tipid na ngiti lamang ang ibinibigay ni Celine, samantalang nananatili ang malamig na ekspresyon sa mukha ni Adrian, tila ba hindi siya marunong ngumiti. Ngunit kahit ganoon, hindi nagbago si Celine. ---- Linggo nang umuwi si Adrian sa bahay ng kanyang mga magulang. Pagpasok niya, nadatnan niyang buo ang pamilya sa hapagkainan-ma

"Adrian," mariing wika ni Cinco habang minamaneho ang kotse, "isipin mo si Celine. Kung makita ka niya kanina... kung nalaman niya..." Napahinto ito, nag-igting ang panga. "Hindi niya deserve ang ganun."Hindi nakasagot si Adrian. Wala siyang lakas ni boses para ipagtanggol ang sarili. Ang tanging naroon sa kanyang dibdib ay guilt-matinding guilt na tila unti-unting lumulunod sa kanya, higit pa sa alak na kanyang ininom.Pagkarating nila sa gusali kung saan sila naninirahan, agad na pinindot ni Cinco ang pinakamataas na palapag ng elevator. Tahimik lang silang dalawa sa loob, tanging tunog ng umuugong na makina ang maririnig, habang hawak-hila niya si Adrian na halos matumba na sa bawat hakbang.Nang makarating sa pinakamataas na palapag, kinaladkad niya ito hanggang sa mismong pintuan. Halos hindi na makagalaw si Adrian, kaya pinaupo muna siya ni Cinco sa malamig na sahig, sabay pindot sa doorbell nang sunod-sunod.Lumipas ang mahigit limang minuto ng walang sagot, bago tuluyang bumu

Halatang nanginginig sa kaba ang babaeng kasama ng ina ni Celine. Ramdam nito na baka totohanin ni Celine ang pagbabanta na tatawag siya ng security mula sa ibaba ng gusali.“May araw ka rin. Tandaan mo, babalik ako.”Mariin at mabigat na sambit ng kanyang ina, bago tuluyang lumabas ng bahay at ibagsak ang pinto na tila ba gumuhit ng pangako ng hinaharap na gulo.Huminga ng malalim si Celine, pinipilit pakalmahin ang dibdib na halos kumakawala sa tindi ng kaba. Sa wakas, nawala rin ang panganib sa loob ng kanyang tahanan. Ngunit hindi rin ganap na kapanatagan ang dumapo sa kanya. Isa lang ang sigurado—hindi pa rito nagtatapos ang bangungot.Hinaplos niya ang kanyang tiyan, bahagyang namimigat. Apat na buwan na rin ang sanggol na dinadala niya. Binalaan siya ng kanyang doktor na huwag masyadong ma-stress, huwag pagurin ang sarili, at manatili sanang payapa ang kanyang kapaligiran. Ngunit paano iyon mangyayari kung mismong dugo ng kanyang dugo ang siyang nagdadala ng unos sa kanyang buh