13 คำตักเตือน

นีเทียนต้าเซินผ่อนลมหายใจยาว มองนางกระโดดโลดเต้นอย่างเพลิดเพลินอยู่ใต้ต้นไม้วิญญาณ

คืนวานนี้นางได้อาภรณ์ชุดใหม่หลากสีสัน เครื่องประดับมีค่าประมาณสองหีบได้ อะไรที่เขาว่าไม่มีให้นาง เขานำมาให้นางทั้งหมด แม้นั่นจะเป็นเรื่องผลประโยชน์ของการต่ออายุขัยยมทูตก็ตามที

“ข้าอยากช่วยยมทูต ข้าก็ช่วย ไม่จำเป็นต้องตอบแทน” นางดื่มกลืนผลไม้ลูกสุดท้าย หัวเราะเสียงดัง “คือข้าว่างน่ะ”

“ข้ายินดีด้วยกับเจ้า ถิงถิงผู้แสนจะว่างงาน เจ้าอิ่มหรือยัง?”

“ไป ๆ ข้าอิ่มแล้วล่ะ...” ไม่จบคำดี รอยยิ้มบนใบหน้างดงามพลันหายไป ภายใต้บรรยากาศเยียบเย็นผิดปรกติ เสียงสุนัขเห่าหอนดังจากที่ใดสักแห่ง...

“สุนัขเรียกคู่ที่ไหนกัน? ข้าขอฟังก่อน...”

ปีศาจอสูรต่างได้ยินเฉพาะเสียงของเผ่าพันธุ์เดียวกัน เมื่อแต่ละเผ่ามีการส่งสารที่แตกต่าง

นีเทียนต้าเซินแม้มีอายุขัยมายาวนาน กลับไม่เคยติดต่อโลกภายนอก การมองเห็นผ่านดวงตาพิพากษาถึงการกระทำดีชั่วเพื่อตัดสินโทษดวงวิญญาณ มิอาจล่วงรู้อย่างลึกซึ้ง เรียกได้ว่าเขาไม่สนใจเลยต่างหาก

หากเสียงที่ดังในอีกฟากฝั่งเป็นจิ้งจอกเงินของนาง จะส่งเสียงเห่าหอนตอบสุนัขอย่างเลื่อนลอยไร้ประโยชน์หรือยังไง? มันเป็นเรื่องตลกสิ้นดีในการส่งสารข้ามเผ่าพันธุ์

ถิงถิงปิดตาลง เนรมิตผีเสื้อน้อยในร่างโปร่งใสเรืองแสงได้ ลูกสมุนนับร้อยของนางกำลังโผบินข้างกายบุรุษจิ้งจอก นั่นทำให้เสียงของเขาเงียบไป

ฮู่โหมวส่ายหน้ามองผีเสื้อมากมายด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความหวัง ตะโกนเรียกหานางอย่างบ้าคลั่ง

“ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าติดต่อกับใครทั้งสิ้น นั่นจะนำปัญหามาให้ข้าและแดนมรณา”

“ก็แค่บอกว่าข้าสบายดี”

“ข้าบอกว่าไม่ได้”

คำปฏิเสธของนางเป็นการยกมุมปากจนมองเห็นเขี้ยวแหลมคมทั้งสองข้าง นัยน์ตาสีอำพันลืมพรึบมองบุรุษเทพ นางก้าวร้าวด้วยนิสัยของปีศาจ

ฮู่โหมวกำลังเป็นห่วงนาง พวกเขาจดจำทุกอย่างได้ในชั่วข้ามคืนเดียว หลังการรื้อฟื้นความจำของท่านปู่หลี่หวังหยาง สลัดเกสรถอนพิษแห่งการลบเลือนของยมทูตทิ้งไปเสีย จากนั้นผู้นำตระกูลจิ้งจอกเงินก็เดินทางมาเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา

ฮู่โหมวบอกเล่าเหตุการณ์ผ่านจิตแห่งผีเสื้อ ด้วยความหลงใหลที่มีต่อนางทำให้เขาเรียนรู้ภาษาของพวกนาง เขาถามว่านางอยู่ที่ใด นางไม่ได้ตอบคำถามนั้น นีเทียนต้าเซินชี้เกราะนิ้วแหลมคมบังคับสั่งนาง

“อย่าได้แยกเขี้ยวของเจ้าใส่ข้าอีก จะหาว่าข้าไม่เตือน เจ้าต้องทำตามคำสั่งข้าเท่านั้น”

“ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของท่าน ข้าบอกท่านว่าข้าจะช่วย ก็เพราะว่าข้าอยากช่วยเท่านั้น ข้าไม่จำเป็นต้องกลับไปกับท่านก็ได้ ข้าไม่ใช่วิญญาณ ข้ายังมีลมหายใจ ไม่มีเหตุให้ยมทูตต้องมาจับกุมตัวข้า”

นีเทียนต้าเซินเลิกคิ้วขึ้นมองนางอย่างไม่เชื่อหู นางหันหลังกลับไปทางต้นไม้วิญญาณ เขาจึงใช้กำลังบังคับนาง สะบัดฝ่ามือสร้างวงเวทสีนิลเป็นกรงขัง

ถิงถิงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะอ่อนน้อมเชื่อฟัง เพียงสัมผัสรับรู้ถึงห้วงความคิดของมิตรปีศาจ ใบหน้างามพลันปรากฏเป็นรอยแยกตรงหว่างคิ้ว นางฟาดมือวาดพลังหยินต่อสู้พญามัจจุราชที่ใช้แค่ฝ่ามือขวาข้างเดียว เขาผลักวงเวทสีขาวใส่นาง ล้มลงบนพื้นหญ้าหมดสติไป

-----------

นีเทียนต้าเซินเกิดความกังวลโดยไร้สาเหตุ ขณะเงื้อมมือมัจจุราชดึงร่างไร้สติประคองไว้ในอ้อมแขน ศีรษะน้อยหล่นลงแนบชิดบนอกกว้าง นางแลดูผ่อนคลายในนิทราด้วยเวทแห่งการหลับใหลของยมทูต

เมื่อครู่นี้ดูยังไงนางก็เหมือนปีศาจแมงมุมอัปลักษณ์ยามเกรี้ยวกราด เขาจึงตัดสินใจไม่จับนางกลับไปในร่างผีเสื้อ ยัดใส่กรงเหมือนนางเป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ทว่าโอบอุ้มนางในอ้อมแขนอย่างบุรุษพึงกระทำต่อสตรี ควบขี่อาชาแห่งความมืดมาถึงหน้าเรือนไม้กว้างใหญ่ วางนางลงบนฟูกอย่างระวังมือ

‘ไยเจ้าดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง เป็นเพราะจิ้งจอกเงินนั่นหรือ?’

เขาก้มมองนางแล้วรู้สึกปวดศีรษะ เมื่อกลิ่นหอมอบอวลประหนึ่งเย่ไหลเชียง[1]แรกแย้มบาน ทั้งกลิ่นหอมฉุนของดอกเหมยฮวาพัดผ่านปลายจมูก

หากเป็นมนุษย์คงไม่รอดพ้นมารยาปีศาจ ยิ่งเป็นปีศาจราตรีตระกูลผีเสื้อ ตามตำรากล่าวว่าพวกนางมีกลิ่นกายหอมฟุ้งเสมือนดอกไม้งามที่อาบยาปลุกกำหนัด ผิวพรรณผุดผ่องนุ่มเนียน เพียงสัมผัสก็พาลให้เกิดราคะ

เทพผู้บำเพ็ญเพียรมานับสามแสนปีในโลกมรณา เห็นจะเป็นครั้งแรกที่แตะต้องเนื้อตัวสตรี ใกล้ชิดสตรี

ถึงคราวเผชิญด่านเคราะห์ ดันเป็นปีศาจน้อยแสนบริสุทธิ์ผุดผ่อง งดงามทั้งกายใจ นางเป็นผู้ซื่อตรงและจริงใจ แถมตัวกระจ้อยร่อยไม่เจียมตน กล้าง้างกรงเล็บปีศาจต่อกรเทพมรณาอายุขัยนับแสนปีเทวโลก เขาอาจล้มทั้งภพภูมิได้ด้วยผ่อนลมหายใจยมทูตครั้งเดียว

ไม่ต่างจากว่าเขารังแกเด็กน้อย! นีเทียนต้าเซินส่ายหน้าไปมา ด้วยความรู้สึกละอาย

‘เอาล่ะ คงถึงเวลาทบทวนตำราทั้งสามเล่ม เป็นไปได้ว่าอาจพบคำตอบ...’

ความคิดแน่วแน่เป็นกังวลทอดผ่านนัยน์ตาสีชาด เขายังอยู่ในห้องนอนของนาง ปัดมือตีอากาศเรียกตำราที่ห้อมล้อมด้วยพลังหยินหยาง

เล่มหนึ่งเปล่งแสงสว่างจ้าเรียก ‘ตำราแห่งการเกิด’ อีกเล่มสีทอง ‘ตำราแห่งความเป็นและความตาย’ และอีกเล่ม ‘ตำราสีชาด’

นีเทียนต้าเซินจำได้ว่าเทพมรณาคนแรกผู้ทำหน้าที่รวบรวมดวงวิญญาณส่งแดนปรภูมิ พิพากษาตัดสินความชั่วร้ายบนบัลลังก์เพลิง ผู้ส่งมอบภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ให้เขาดูแลนครมรณาทั้งสามในเวลาต่อมา กำชับให้อ่านตำราทั้งสามเล่มอย่างละเอียดถี่ถ้วน

‘ท่านอาจารย์ส่งตำราสีชาดให้ข้ากับมือ ให้ข้าอ่านมันทุกบรรทัด แล้วจึงละสังขารไป’

ตำราคู่ครองเปล่งแสงสีชาด ได้รับการขนานนามว่าเป็นตำราที่มีพลังมากมหาศาล ในขณะที่มันไม่มีประโยชน์อะไร เปล่งแสงเลื่อนลอยอยู่กลางห้องทำงาน

ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลยืนนิ่งคิดไม่นาน เขาก้มมองใบหน้างามน่ารักพลันผุดรอยยิ้มมีนัย ทันใดนั้นเอง นัยน์ตาสีชาดที่เบิกกว้างกลางท้องนภาบอกถึงผู้มาเยือน

เจ้าของเรือนสะบัดชายอาภรณ์วาดวงเวทขนาดใหญ่ เพื่อปิดบังเจ้าของร่างงามบนฟูก ป้องกันเขตแดนของตนด้วยเวทหยินหยาง สร้างเกราะกำบังทั่วเมฆา ไม่ให้บุคคลภายนอกมองผ่านมาเห็นสิ่งใด

‘สองเทพนั่น... ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!’

ในเมื่อเทพมรณาทั้งสามไม่มีปฏิสัมพันธ์อันดีต่อกัน นีเทียนต้าเซินนึกขึ้นได้ว่าเขาควรย้ายสถานที่ทำงาน ปิดบังเรื่องนี้ไม่ให้แพร่งพรายไปถึงอีกสองเทพมรณา เขาปัดมืออีกครั้งหนึ่ง สมบัติส่วนตัวทั้งหมดมาอยู่ในห้องนอนของปีศาจน้อย ค่อยนั่งลงบนฟูกข้างสตรีที่ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอ

----------

[1] ดอกราตรี