7.1 | เคยเจอกันมาก่อน

อคิณเรียกก้องภพเข้ามาพบหลังจากที่อมลรดาออกไปแล้ว

               “ตามไปดูคุณรดาที่แอร์พอร์ต แล้วรายงานฉันให้ละเอียดเป็นระยะว่าเธอทำอะไรบ้าง ระวังอย่าให้เธอรู้ตัว”

               “ครับท่านประธาน” เลขาหนุ่มรับคำแล้วรีบเดินออกไปปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

               อคิณทิ้งแผ่นหลังพิงหัวเตียงที่ปรับเอนในองศาที่พอเหมาะ เขารู้สึกไม่ชอบใจที่อยู่ๆ อมลรดาที่ประกาศตัวว่าเป็นสาวโสด ไม่เคยมีคนรักมาก่อนก็มีเพื่อนชายคนสนิท คำว่า ‘เพื่อนสนิท’ ที่หลุดออกจากปากของเธอพร้อมแววตาเป็นประกายวาวระยับ ทำให้เขาคิดเป็นอื่นไปไม่ได้เลย นอกจากเพื่อนชายคนนั้นจะเป็นคนรักของเธอ หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนที่เธอกำลังแอบชอบอยู่ เหมือนที่เขากำลังแอบชอบเธออยู่ตอนนี้ ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอไม่ได้เกิดขึ้นภายในวันหรือสองวันนี้ แต่มันเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่ประเทศอังกฤษ วันนั้นเขาเข้าไปซื้อกาแฟที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง โดยไม่รู้ตัวกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือได้ถูกมิจฉาชีพฉกไปแล้ว

‘กระเป๋าสตางค์ผมหาย’ อคิณบอกกับบาริสต้าเป็นภาษาอังกฤษคล่องปรื๋อ สำเนียงชัดราวกับเป็นเจ้าของภาษา แต่ดูเหมือนพนักงานจะไม่เชื่อ เพราะเธอมองเขาตั้งแต่หัวจดเท้า และเวรกรรมที่วันนั้นเขาแต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนแบบนักท่องเที่ยวแบ็คแพ็คทั่วไป แถมหนวดเคราก็ไม่ได้โกน

‘อย่ามาหลอกกินฟรีซะให้ยากเลย วันนี้ฉันเจอลูกค้าเล่นมุกนี้มาหลายรายแล้ว’ บาริสต้าสาววัยยี่สิบตอนปลายบอกอย่างหงุดหงิด

‘เอาไงดีวะ’ ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเป็นภาษาไทย แล้วครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนถอดนาฬิกาโรเล็กซ์ที่สวมอยู่วางลงบนเคาน์เตอร์ ‘เอานาฬิกานี่ไว้เป็นหลักประกันก่อนก็แล้วกัน แล้วจะให้คนมาไถ่คืน’

‘ของปลอมหรือเปล่า’ บาริสต้าหยิบนาฬิกาไปดูอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นว่าน่าจะเป็นของจริง แต่ไม่ได้ตกตะลึงเพราะอยากได้ ‘ไปขโมยของใครมา ท่าทางอย่างคุณไม่น่าจะมีนาฬิกาแพงขนาดนี้’

อคิณถอนหายใจพรืดอย่างสุดเซ็งให้กับวันพักร้อนห่วยๆ ของตัวเอง

‘ให้ฉันช่วยนะคะ’ หญิงสาวคนที่ต่อคิวซื้อกาแฟอยู่ในแถวข้างๆ หันมาพูดกับเขาเป็นภาษาไทย หลังจากที่เธอซื้อกาแฟของตัวเองเสร็จแล้ว

‘คุณเป็นคนไทย’ ชายหนุ่มดีใจจนเผลอทักทายด้วยประโยคโง่ๆ ออกไป ในเมื่อได้ยินชัดเต็มสองหูว่าเธอพูดภาษาไทย ก็ต้องเป็นคนไทยอยู่แล้ว

‘ค่ะ ฉันเป็นคนไทย’ เธอตอบด้วยรอยยิ้มสดใส แล้วหันไปจ่ายค่ากาแฟให้เขา จากนั้นก็รับนาฬิกาจากบาริสต้ามาส่งคืนให้ ‘กาแฟแก้วนี้ราคาไม่ถึงหกแสนค่ะ’ หญิงสาวพูดอย่างรู้ราคานาฬิกาเรือนนี้ดี

อคิณรับนาฬิกาคืนมาแล้วสวมกลับเข้าที่ข้อมือ ‘ขอบคุณครับ ถ้าไม่ได้คุณช่วย ชีวิตผมคงวุ่นวายเพราะกาแฟแก้วเดียวเนี่ย’

‘ยินดีค่ะ ฉันไปนะคะ’ ว่าแล้วหญิงสาวรูปร่างบอบบางในชุดเสื้อสเวตเตอร์สีเบอร์กันดี้กับกางเกงยีนเข้ารูปสีเข้มก็ดินลิ่วออกจากร้านไป

‘เดี๋ยวก่อนคุณ’ ชายหนุ่มวิ่งตามเธอออกไปทันที่หน้าร้าน ก่อนที่เธอจะเลี้ยวมุมถนน

‘มีอะไรคะ’

‘คุณชื่ออะไร’

‘รดาค่ะ อมลรดา’

อคิณอึ้งไปนิดหนึ่งที่เธอยอมบอกชื่อเขาอย่างง่ายดาย โดยไม่มีท่าทีหวาดระแวงอะไรเลย ‘คุณไม่กลัวผมเป็นมิจฉาชีพอย่างที่บาริสต้าคิดเหรอ’

‘ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกว่าคุณเป็นคนดีหรือคนร้าย แต่พอเห็นว่าคุณเป็นคนไทยเหมือนกันก็อดที่จะช่วยเหลือไม่ได้’

‘ผมจะคืนค่ากาแฟให้ทีหลัง’

‘ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเลี้ยง’ อมลรดาบอกแล้วยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา ‘ฉันต้องรีบไปแล้วนะคะ วันนี้มีสอบวิชาสุดท้าย’ เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เขาเป็นการส่งท้าย จากนั้นก็วิ่งหายเข้าไปในมุมถนน หลังจากนั้น เขาก็ได้พบเธออีกครั้งในงานแต่งงานของตัวเองที่ประเทศไทย เธอมาร่วมงานในฐานะ ‘น้องสาวของเจ้าสาว’

ติ๊ง!

เสียงข้อความไลน์เข้าที่โทรศัพท์มือถือเรียกสติอคิณให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่า ก้องภพส่งคลิปที่อมลรดาโผเข้ากอดชายหนุ่มชาวอังกฤษรูปร่างสูงโปร่งกลางสนามบิน และที่ทำให้เขาจี๊ดที่สุดคือเธอแนบแก้มทักทายกับผู้ชายคนนั้นอย่างสนิทสนม ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นธรรมเนียมการทักทายกันของชาวตะวันตก แต่ก็อดหวงไม่ได้

แก้มของเธอต้องเป็นของเขาคนเดียว!

ร่างกายของเธอ ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิแตะต้อง!