เข้าสู่ระบบแชร์
6.3 | ทุกวันเลยเหรอ
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-25 11:13:13“ก็ต้องลอง ตอนนี้เราไม่มีอะไรจะเสียแล้ว กินๆ ไปเถอะ ถึงช่วยไม่ได้ อย่างน้อยก็ทำให้ร่างกายแข็งแรงละน่า” แพรวาบอกน้องชาย แล้วหันมาพูดกับอมรดา “พี่ฝากรดาจัดการต่อด้วยนะ พี่ต้องรีบเข้าโรงแรม ไปเตรียมการต้อนรับลูกค้าซุปเปอร์วีไอพี”
“ใครเหรอพี่แพร ทำไมพี่ต้องไปต้อนรับด้วยตัวเองด้วย” อคิณถามด้วยความแปลกใจ เพราะงานแบบนี้ไม่ใช่หน้าที่ของผู้บริหารระดับสูงที่จะต้องทำ
“นักธุรกิจชาวต่างชาติน่ะ คิณไม่ต้องสนใจหรอก พักรักษาตัวให้หายเร็วๆ ดีกว่า เรื่องงานพี่กับคุณแม่เอาอยู่”
“ความจริงตอนนี้ผมก็เข้าไปทำงานได้แล้วนะ”
“เดินเองให้คล่องก่อน แล้วค่อยว่ากันนะจ๊ะน้องชายที่รัก” แพรวาเดินมาตบแก้มน้องชายตัวโตของเธอเบาๆ ด้วยความรักใคร่ “พี่ต้องรีบไปแล้ว อย่าดื้อกับพยาบาลพิเศษนะ” ว่าแล้วก็เดินยิ้มออกไปอย่างเบาใจ ที่เห็นอมลรดากับอคิณมีท่าทางเข้ากันได้ดี
“คุณอคิณอยากทานอะไรก่อนคะ” อมลรดาเลือกไม่ถูกเพราะมันละลานตาไปหมด จึงให้คนป่วยเป็นคนเลือกเอง
“เอามาให้หมดทุกอย่างเลย”
“คุณจะทานหมดนี่เลยเหรอ” หญิงสาวตกใจ “ขืนทานหมดนี่ในครั้งเดียวไม่ท้องแตกตายก็ต้องท้องเสียแน่”
“ผมอยากหายเร็วๆ อะไรที่ว่าดี ผมก็จะกินให้หมด”
“ใจเย็นๆ ค่ะ” อมลรดาบอกพลางมองอาหารตรงหน้าอย่างครุ่นคิด “ทานไก่ดำตุ๋นยาจีนก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยล้างปากด้วยน้ำทับทิม มื้อนี้ทานแค่นี้ก่อน มื้อต่อไปค่อยทานอย่างอื่น” หญิงสาวจัดการตักแบ่งไก่ดำตุ๋นยาจีนจากกระติกเก็บความร้อนใส่ถ้วยใบเล็ก แล้วเอาไปยื่นให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียง
“ป้อนด้วยสิ ผมเจ็บแขนอยู่จะให้กินยังไง”
“เมื่อวานคุณยังทานเองได้”
“แต่วันนี้ผมอยากให้คุณป้อน”
“เกเร” อมลรดาบ่นอุบ
“มันเป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องดูแลผม”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะคุณเจ้านาย” หญิงสาวตอบรับแล้วนั่งลงที่ขอบเตียง ถึงแม้คำพูดเธอจะดูเหมือนไม่เต็มใจทำสักเท่าไหร่ หากแต่การกระทำของเธอกลับนุ่มนวลอ่อนโยน เธอตักน้ำซุปขึ้นมาเป่าให้คลายความร้อนลงนิดหนึ่ง แล้วสูดกลิ่นเบาๆ ก่อนจะยื่นช้อนมาจ่อที่ริมฝีปากของเขา “ยาจีนจะกลิ่นแรงหน่อยนะคะ”
อคิณจิบน้ำซุปจากปลายช้อนนิดหนึ่งก่อนเพื่อทดสอบรสชาติ เมื่อเห็นว่ารสชาติและกลิ่นพอกลืนไหวจึงดื่มน้ำซุปจนหมดช้อน “อร่อยใช้ได้นะ คุณลองชิมดูสิ”
“พี่แพรเอามาให้คุณ”
“แต่ผมอยากให้คุณทานด้วย เพราะเราต้องทำงานร่วมกัน”
“งานอะไรของคุณ”
“งานปลุกเร้าผมไง คุณก็ต้องบำรุงเหมือนกัน จะได้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ”
แก้มนวลของหญิงสาวร้อนผ่าว แต่เจ้าตัวก็พยายามปั้นหน้านิ่งเฉยกลบเกลื่อนอาการหวั่นไหว “สรุปว่ามันเป็นงาน ฉันต้องทานไก่ดำตุ๋นยาจีนกับคุณ”
“ครับผม” ชายหนุ่มตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างที่อมลรดาไม่คิดว่าจะได้เห็น
“ก็ได้ค่ะ คุณเจ้านาย” อมลรดาวางถ้วยซุปไก่ดำบนโต๊ะที่เลื่อนมาไว้ใกล้ๆ แล้วทำท่าจะลุกขึ้น อคิณรีบโอบแขนรัดเอวเธอไว้ทันที
“จะไปไหน”
“ไปตักไก่ดำตุ๋นยาจีนอีกถ้วยไงคะ”
“ทานถ้วยเดียวกันนี่แหละ”
“ได้ไงคะ”
“เราเคยจูบกันแบบดีพคิสมาแล้ว แค่ทานไก่ดำตุ๋นยาจีนถ้วยเดียวกัน ช้อนเดียวกันแค่นี้ทำไมจะไม่ได้” เขาบอกหน้าตาเฉย “เข้าใจคำว่าดีพคิสมั้ย”
อมลรดานิ่งอึ้ง ผู้ชายคนนี้ทำไมขยันพูดจาให้เธอใจสั่นหวั่นไหวนักนะ
“เงียบแปลว่างง” อคิณรวบรัดสรุปเอาเอง “งั้นผมคงต้องอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียด แล้วก็สอนให้คุณรู้จักดีพคิสอีกครั้งแล้วละ”
ยังไม่ทันที่อมลรดาจะตอบปฏิเสธ เขาก็ฉวยถ้วยไก่ดำตุ๋นยาจีนจากมือเธอไปวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แล้วโอบวงแขนรอบเอวบางก่อนจะรั้งตัวเธอเข้ามาใกล้
อมลรดาขืนตัวไว้ “ไม่ต้องอธิบายค่ะ ฉันไปหาข้อมูลในเน็ตเอาเองก็ได้”
“ผู้เชี่ยวชาญอยู่ตรงนี้ทั้งคน คุณจะไปหาข้อมูลในเน็ตทำไม ข้อมูลมั่วหรือเปล่าก็ไม่รู้” อคิณยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แตะหน้าผากของตัวเองลงบนหน้าผากมนของเธอ “อันดับแรก คุณต้องทำตัวสบายๆ ก่อน หายใจเข้าหายใจออกช้าๆ ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องตื่นเต้น คุณต้องฝึกจูบให้เก่ง เพราะเราต้องจูบกันทุกวัน”
“ต้องทุกวันเลยเหรอ” อมลรดาเอนหลังหนี แต่เขาก็ขยับใบหน้าตามมาแนบชิดดังเดิม
บทล่าสุด
คุณสามีที่รัก 19.3 | แต่งงาน (ตอนจบ)
“คุณปู่กับคุณแม่ดูมีความสุขมากนะ แล้วก็ปล่อยวางความคาดหวังในตัวคิณลงได้แล้วด้วย” แพรวาพูดกับอคิณพลางมองไปยังสุมาลีและดนัยที่เล่นกับอนาคิณอยู่ที่สนามหญ้าของบ้านพักเชิงดอยที่เชียงใหม่ สองวันที่อยู่ที่นี่ผู้อาวุโสทั้งสองท่านไม่ยอมอยู่ห่างจากเจ้าตัวเล็กเลย “คงเป็นเพราะอนาคิณ นี่คุณปู่กับคุณแม่ไม่สนใจผมเลยนะ วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับอนาคิณ ตอนนี้ผมกลายเป็นหมาหัวเน่าไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ “คิณจะให้ลูกโตที่นี่จริงๆ เหรอ” แพรวาตะล่อมถามด้วยความกังวลใจ อคิณนิ่งไปอย่างใช้ความคิด ความจริงเขาก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน โรงเรียนที่นี่ดีก็จริง แต่เขาก็มีศักยภาพมากพอที่จะให้ลูกได้เรียนในที่ที่ดีกว่านี้ อยากให้ลูกได้เห็นโลกที่กว้างกว่ารีสอร์ตในป่าเขาแบบนี้ และอีกใจก็เป็นห่วงแพรวาด้วย เขารู้ดีว่าในแวดวงธุรกิจมีแต่พวกเสือสิงห์เขี้ยวลากดิน ผู้หญิงที่ทำงานเก่งแต่ไร้เล่ห์เหลี่ยมอย่างพี่สาวเขาคงต้องเหนื่อยยากแสนสาหัสในการต่อสู้กับคู่แข่ง “กลับไปอยู่ที่กรุงเทพด้วยกันนะคิณ แกรนด์ธาดาต้องการคิณ พี่ก็ต้องการคิณ ตอนนี้โรงแรมกำลังจะเปิดสาขาให
คุณสามีที่รัก 19.2 | เด็กน้อยคือกาวใจ
“คุณอคิณคะ พวกเขามาถึงกันแล้วค่ะ” อมลรดาเดินเข้ามาบอกสามีในห้องทำงาน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเล่นกับลูกอย่างสนุกสนานชะงักแล้วตีหน้าขรึมขึ้นมาทันที “ท่าทางคุณปู่กับคุณแม่ใจอ่อนลงมากแล้วอย่างที่พี่แพรบอกจริงๆ ค่ะ มาถึงก็เรียกหาอนาคิณเลย คงอยากเจอหน้าหลานกันมาก” “อนาคิณ ไปรับแขกกับพ่อนะครับ” พูดพลางจูงมือลูกชายเดินออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบไม่ยินดียินร้ายอะไรทั้งสิ้น “แขกคืออะไรครับคุณพ่อ” เด็กชายทำหน้างุนงง “แขกก็คือคนที่มาบ้านเราแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับกันแล้ว” คุณพ่อตอบหน้านิ่ง “แขกที่ไหนกันคะ ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น” อมลรดายิ้มส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินตามไปจูงมืออีกข้างของลูกชาย ภาพสามคนพ่อ แม่ ลูกเดินจูงมือกันเข้ามาในล็อบบี้เป็นภาพที่ดนัยและสุมาลีเห็นแล้วถึงกับน้ำตาซึมเพราะเป็นภาพที่ทั้งคู่ปรารถนาที่จะได้เห็นมานานแล้ว อคิณยกมือไหว้คุณปู่และแม่ด้วยท่าทีหมางเมินตามารยาทโดยไม่กล่าวคำทักทายก่อนจะนั่งลงร่วมโต๊ะแล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นนั่งบนตัก อมลรดานั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างสามีและลูก พลางมองสบตากับแพรวาด้วยความลำบากใจที่อคิณยังมีทิฐิกับค
คุณสามีที่รัก 19.1 | เริ่มต้นกันใหม่
“ดูอะไรอยู่คะคุณแม่” แพรวาเดินเข้ามาถามสุมาลีที่นั่งดูไอแพดด้วยอาการยิ้มกว้างอย่างมีความสุขสลับกับปาดน้ำตาเป็นระยะ “ลูกชายคิณ” สุมาลีตอบพลางปาดน้ำตาอีกครั้ง “ว่าไงนะคะ!?” แพรวาอุทานด้วยความประหลาดใจแล้วปราดเข้าไปนั่งข้างแม่เพื่อจะดูคลิปหลานชายที่กำลังเล่นกับพ่ออยู่ “คิณแอบซุกเมียไว้ที่เชียงใหม่เหรอคะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมแพรไม่รู้เรื่อง แล้วคุณแม่ได้คลิปนี่มายังไงคะ” “แม่แอบจ้างพนักงานในรีสอร์ตของคิณให้คอยส่งข่าวคิณมาให้แม่เป็นระยะตั้งแต่คิณไปเปิดรีสอร์ทที่นั่นใหม่ๆ” “เด็กนี่น่ารักมากเลยนะคะ หน้าเหมือนคิณตอนเด็กเปี๊ยบเลย ว่าแต่แม่ของเด็กเป็นใครคะ” “รดา” สุมาลีตอบเสียงอ่อน พอได้เห็นหน้าหลาน ผู้สูงวัยก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำกับอมลรดา จากเหตุการณ์นั้นทำให้เธอเสียลูกชายไปด้วย เพราะตั้งแต่วันนั้นอคิณก็ไม่กลับมาเหยียบที่บ้านอีกเลย โทร.ไปก็ไม่รับสาย เขาตัดขาดจากครอบครัวราวกับอยู่กันคนละโลก “รดากลับมาหาคิณตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” “พนักงานบอกว่ากลับมาได้สองอาทิตย์แล้ว” สุมาลีตอบโดยที่ไม่ยอมละส
คุณสามีที่รัก 18.3 | พ่อลูกได้พบกัน
“เรื่องมันผ่านไปตั้งนานแล้วรดา” อคิณบอกเสียงอ่อนแล้วเดินไปนั่งข้างหญิงสาวที่เอามือปิดหน้าตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน อยากโอบกอดปลอบขวัญแต่ก็ไม่กล้า เพราะรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์เหนือร่างกายเธออีกต่อไปแล้ว “อย่าโทษตัวเองเลย ลูกคุณมาแล้ว หยุดร้องไห้เถอะ เดี๋ยวเด็กตกใจ” อมลรดารีบกลั้นสะอื้นแล้วใช้สองมือปาดน้ำตาออกจากแก้มแบบลวกๆ “สวัสดีคุณอคิณ” โอลิเวอร์ที่กำลังอุ้มเด็กชายยื่นมือข้างหนึ่งมาตรงหน้าอคิณ “สวัสดีโอลิเวอร์” อคิณลุกขึ้นจับมือทักทายกับหนุ่มอังกฤษตามมารยาทพลางมองหน้าหนูน้อยด้วยความเอ็นดู อีกทั้งยังรู้สึกคุ้นหน้ามากแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร “ลูกชายคุณน่ารักมาก” “ลูกชายผมเหรอ?” โอลิเวอร์ทวนคำด้วยรอยยิ้มกึ่งขบขันแล้วหันไปถามอมลรดา “คุณยังไม่ได้บอกเขาเหรอเอด้า” “บอกอะไร” อคิณถาม “ถ้าเอด้ายังไม่ได้บอก งั้นผมบอกให้เอง” โอลิเวอร์พูดพลางมองหน้าอคิณอย่างนับถือหัวใจเขามากที่ยอมทิ้งเงินทองมากมายเพื่อแลกกับความรัก “ผมพาภรรยากับลูกชายของคุณมาคืนให้” บอกพลางส่งเด็กชายในอ้อมกอดคืนให้คนเป็นพ่ออุ้
คุณสามีที่รัก 18.2 | ความหวังดีที่สูญเปล่า
“คุณรดา!” เสียงที่ไม่คุ้นหูของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์ที่อมลรดากับโอลิเวอร์ซึ่งกำลังอุ้มเด็กชายอนาคิณอยู่เปิดออก อมลรดาชาวาบไปทั้งตัวเมื่อละสายตาจากลูกชายแล้วหันมามองเจ้าของเสียง“คุณริต้า...” อมลรดาเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่วอย่างจำได้แม่นทั้งที่เคยพบกันแค่ครั้งเดียวที่โรงพยาบาลในจังหวัดเชียงใหม่“ผมพาลูกไปรอที่รถนะ คุณคุยกับเพื่อนตามสบาย” โอลิเวอร์บอกอมลรดาแล้วหันไปยิ้มทักทายกับรชิตาตามมารยาทแล้วอุ้มเด็กชายอนาคิณเดินออกไป“คุณรดาแต่งงานกับ...เอ่อ...” หญิงสาวมองตามหลังโอลิเวอร์กับเด็กชายไปด้วยแววตาสงสัยอมลรดายิ้มก่อนตอบ “โอลิเวอร์เป็นเพื่อนของฉันค่ะ เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนที่ฉันเรียนไฮสกูลอยู่ที่อังกฤษ แล้วเขาก็ช่วยฉันดูแลลูกตั้งแต่แรกคลอดด้วย สองคนนั้นก็เลยสนิทกันเหมือนพ่อลูกจริงๆ คุณริต้าท้องกี่เดือนแล้วคะเนี่ย” ถามพลางก้มลงมองหน้าท้องที่นูนป่องของอีกฝ่าย“เจ็ดเดือนแล้วค่ะ” รชิตาตอบเสียงใสพลางลูบท้องตัวเองอย่างเบามือ “นี่ท้องสองแล้วนะคะ คนแรกเป็นผู้ชาย ตอนนี้สองขวบแล้ว”“แล้วคุณอคิณไม่มาด้วยเหรอคะ” อมลรดาอดที่จะถามถึงผู้ชายที่เธอคิดถึงทุกวินาทีไม่ได้“พี่ค
คุณสามีที่รัก 18.1 | อย่าโทษตัวเอง
สี่ปีเต็มที่อมลรดากับอคิณแยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเองและถึงแม้ว่าหญิงสาวกลับมาเยี่ยมพ่อที่เรือนจำในวันพบญาติทุกปี แต่เธอก็หลีกเลี่ยงที่จะรับรู้ข่าวสารของอคิณทุกช่องทาง เนื่องจากไม่อยากทำให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ เพราะจนถึงวันนี้เธอก็ยังรักเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย อีกทั้งเวลาที่เธอมองหน้า ‘อนาคิณ’ ลูกชายวัยสามขวบกว่าของเธอกับเขาที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อทุกกระเบียดนิ้วทีไรก็ยิ่งทำให้เธอคิดถึง ‘พ่อของลูก’ ขึ้นมาจับใจทุกที “อนาคิณก็อยากมาเยี่ยมคุณตาด้วยนะคะคุณพ่อ” อมลรดาบอกสุรชัยที่อยู่ในชุดผู้ต้องขัง “อย่าพาลูกเข้ามาในที่แบบนี้เลย อีกปีเดียวพ่อก็พ้นโทษแล้ว พ่ออยากไปเจอหน้าหลานอย่างสง่าผ่าเผยมากกว่า ไม่อยากให้หลานถามว่าทำไมตาต้องมาอยู่ในนี้” “คุณเจษฎาจะพ้นโทษพร้อมพ่อด้วยหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามอย่างเป็นกังวล เพราะกลัวว่าถ้าเจษฎาพ้นโทษแล้วจะกลับไปแก้แค้นอคิณ “คุณเจษต้องอยู่อีกหลายปี เพราะมีคดีจ้างวานฆ่าคุณอคิณถึงสองครั้งด้วย” พูดแล้วสุรชัยก็ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างรู้สึกผิด “ถ้าพ่อไม่ติดหนี้พนัน ก็คงไม่ถูกคุณเจษชักจูงเข้าร่วมขบวนก
บางทีคุณอาจจะชอบ
เรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C87.2K viewsท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น508.8K viewsDEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
อะพอลโล่_51.3K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ131.0K viewsหัวใจวิศรุต (วิศรุต&แพรพรรณ)
เดลิล1.3K viewsBad Love of Cold รักร้ายของนายเย็นชา
Lazy./เลซี่.3.0K viewsเมียลับลับของท่านประธาน
ญาณิน168 viewsคลั่งรักมายบัดดี้
เจ้าเหมียวโอโจะ89 views
