บทที่ 7 รางวัลอะไรก็ไร้ค่า 2

“คืนนี้วันศุกร์ผมต้องกลับไปนอนที่บ้าน ผมคงทำตามคำสั่งของคุณไม่ได้” ทศวรรษถึงขั้นเอาทะเบียนสมรสมาขู่หากเขาไม่ยอมกลับไปที่คอนโดห้องนั้น แถมยังบังคับให้เขานอนที่นั่นให้ได้อีก

“อ้อ…” ทศวรรษขานรับไปอย่างนั้น

“บอกคนรับรถให้ไปส่งผมที่บ้าน”

“แล้วคุณไม่อยากฟังแล้วเหรอว่าเบียร์นี้มีที่มายังไง”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับผม ผมคงดีใจหรอกที่คราฟท์เบียร์แบ่งพื้นที่ทางตลาดกับบ้านผมน่ะ”

“อ้อ เบียร์บ้านคุณถูกปากอยู่เจ้าเดียวว่างั้น?” ทศวรรษเบะปาก แต่สืบสานกลับเลือดขึ้นหน้า

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาลามปามบ้านผม”

“อ้อ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมากีดกันตลาดเบียร์กัน อร่อยไม่อร่อยให้ลูกค้าตัดสินไม่ดีกว่าเหรอไง”

“งั้นเหรอ” สืบสานเอียงตัวมาใกล้ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำเสียดแทงไปถึงกระดูกคนฟัง

“สักวันผมจะเหยียบบริษัทคุณให้จม อย่าหวังว่าจะโลดแล่นอยู่เส้นทางสายนี้ได้อีก”

“เอาสิ หุ้นส่วน 51% ก็เป็นของคุณ คุณเองก็มีสิทธิ์ในบริษัท จะสร้างหรือทำลายก็แล้วแต่คุณ แต่พนักงานบริษัทตัวเล็ก ๆ ก็คงจะขำไม่ออก เจ้าของบริษัทกลับทำลายบริษัทที่สร้างเองมากับมือเพียงเพราะอีโก้ที่มันสูงเสียดฟ้า”

“ผมไม่ได้ทำเพราะอีโก้ แต่ที่ผมทำเพราะเกลียดคุณ” ทศวรรษม่านตาเบิกกว้างแต่ก็ทำใจดีสู้เสือผลักอกอีกฝ่ายอย่างแรง

“คิดว่าผมจะกลัวคุณเหรอไง ถ้าคุณแตะต้องบริษัทก็อย่าหวังว่าจะได้ใบหย่าจากผมไปง่าย ๆ ต่อให้ผมตายผมก็จะทำให้คุณสืบพันธุ์ไม่ได้อีกคอยดู!” ฝ่ามือเหมือนคีมเหล็กบีบลงลำคอทศวรรษอย่างไม่ออมแรง

“ก่อนหน้าผมคงตาบอดหรือไม่ก็หลงผิดจริง ๆ นั่นแหละที่จดทะเบียนสมรสกับคนหน้าด้านแบบคุณ ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่ตั้งบริษัทมาชนกับทางบ้านของตัวเอง” ทศวรรษไม่ได้คิดแม้แต่จะปกป้องตัวเอง

“เอาสิ บีบคอผมให้ตายไปเลย คุณก็จะได้เป็นอิสระ!” น้ำเสียงสั่นเครือแต่สีหน้าและแววตาไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด สืบสานผลักอีกฝ่ายจนชนกับผนังรถอย่างแรง

“หึ ฆ่าคุณก็เสียมือเปล่า ๆ คุณบีบผมอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก” ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปเคาะกระจก เลื่อนกระจกออกอย่างแรงก่อนจะสั่งคนขับ

“ไปส่งผมที่บ้านคุณาปกร”

“ครับ” สั่งเสร็จก็นั่งหันหลังให้อีกฝ่ายหลับตาจนถึงปลายทาง เขาไม่อยากจะเห็นหน้าอีกฝ่ายที่ได้ชื่อว่าคู่สมรสอะไรนั่นอีก

คู่สมรสงั้นเหรอ เอาสิ…หากอีกฝ่ายไม่ยอมหย่าเขาก็จะไม่ปรานีจะทำทุกวิถีทางให้เจ้าตัวยอมออกปากขอหย่าเอง!

 

 

 

หลังจากรถแล่นมาถึงรั้วคฤหาสน์คุณาปกร คุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างสืบสานก็ลงจอดลงโดยที่ใบหน้าปราศจากอารมณ์ กระชับสูทอย่างลวก ๆ สองเท้ากลับชะงักเมื่อได้ยินคำพูดทะเล้นของคนข้างหลัง

“ฝันดีนะครับ…สามี อย่าลืมฝันถึงผมด้วยล่ะ” เขาปรายตามองเห็นอีกฝ่ายโบกมือหยอย ๆ หน้าระรื่นเหมือนไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ก่อนหน้าเลยสักนิด แถมยังส่งมินิฮาร์ทมาให้อีกเขาเลยหันไปปิดประตูดังปึงอย่างแรง แม้ว่าจะเป็นประตูบานเลื่อนก็เถอะ สืบสานรีบสาวเท้าเข้าตัวบ้านที่มีแม่บ้านยืนคอยรับใช้อยู่หน้าประตูอย่างนอบน้อม ลับหลังบานประตูรถรอยยิ้มนั้นพลันจืดเจื่อนลง ถ้วยรางวัลชนะเลิศที่ทศวรรษกำไว้ในมือตั้งแต่ได้มา ตอนนี้แนบอยู่กับหน้าอก เขากอดมันไว้แน่นคล้ายกับว่ามันเป็นตัวแทนของใครอีกคน แรงบีบที่คอเมื่อครู่ทศวรรษไม่คิดปัดป้อง เพราะลึก ๆ เขาไม่อยากทำร้ายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทางพฤตินัย ไม่ใช่ว่าเขาสู้ไม่ได้ แต่เขาไม่คิดสู้ตั้งแต่แรก ก่อนหน้านั้นพวกเรารักกันมากจริง ๆ สองมือนั้นที่คอยปัดเป่า คอยโอบกอดเขานั้นอย่างทะนุถนอมแต่วันนี้กลับแปรเปลี่ยนไป มันอาจเป็นเพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น ทศวรรษคิดปลอบใจตัวเอง พยายามประคองเศษหัวใจที่เหนื่อยล้าและเต้นอย่างเหี่ยวเฉาในทุก ๆ วัน ปลอบประโลมมันว่าสักวันชีวิตคู่ของเราจะกลับมามีความสุขตามเดิม

แม้ว่าเขาจะเป็นคู่สมรสตามกฎหมายก็จริง แต่ก็ถูกกีดกันจากครอบครัวคุณาปกร เพราะโรงพยาบาลเอกชนเป็นหนึ่งในธุรกิจของครอบครัวด้วยเช่นกัน แม้จะมีทะเบียนสมรสแต่อำนาจก็ด้อยกว่าเป็นไหน ๆ เขาเป็นเพียงลูกชาวไร่ชาวสวนคนหนึ่งของจังหวัดจันทบุรีก็เท่านั้น

เดิมทีความรักครั้งนี้ก็ไม่ควรจะสมหวังตั้งแต่แรก…

“พี่สัญญาว่าต่อแต่นี้ต่อให้ทางบ้านตัดหางปล่อยวัดพี่

แต่พี่จะไม่มีวันปล่อยมือจากทศเด็ดขาด

เราดีกะพี่ขนาดนี้

พี่จะไปหาใครได้อีก…หืม” สองร่างที่ต่างกอดก่ายกันบนเตียงกว้างในห้องนอน ตระกองกอดกันเช้าค่ำ แต่ทว่าตอนนี้เตียงกว้างกลับเย็นชืดไร้เงาของใครอีกคนเป็นเวลาเกือบสี่เดือนเต็ม

สี่เดือนที่เขาต้องพยายามข่มตานอนอย่างยากลำบาก แต่เพราะประโยคถ้อยคำสัญญานั้นที่ทำให้ทศวรรษปักใจไม่อาจยอมแพ้ต่อโชคชะตานี้ได้

สืบสานรักเขาขนาดนั้น รักขนาดที่ว่ายอมตัดจากครอบครัวเพื่อที่จะใช้ชีวิตคู่จดทะเบียนสมรสด้วยกันกับผู้ชายบ้าน ๆ คนนี้ แต่ทว่าครั้งนี้…คำตอบอาจเปลี่ยนไปจากเดิม อาจรวมไปถึงใจคนและความรู้สึก

แม้ว่าล้อรถจะหยุดนิ่งอยู่ใต้คอนโดแต่เสียงโฮภายในรถของผู้เป็นนายกลับทำให้คนขับวัยใกล้เกษียณอย่างเขาพลันหดหู่ไปด้วยไม่ได้ “สารภี” เป็นคนเชียงใหม่ ทำหน้าที่ขับรถให้กับเจ้านายสองคนนี้มาได้สามปีกว่าแล้ว แม้ว่าเขาจะเป็นคนหัวโบราณไม่ค่อยเข้าใจเรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาวและคนรักเพศเดียวกัน แต่คู่ตรงหน้าเขากลับตรงกันข้าม

คุณสืบสานเคยรักและทะนุถนอมคุณทศวรรษขนาดนั้น หลังจากอุบัติเหตุก็เปลี่ยนไปเหมือนคนละคน เสียงร้องปานจะขาดใจนั้นทำเอาคนนอกอย่างเขาก็วางตัวไม่ถูกเหมือนกัน ได้แต่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับอยู่อย่างนั้น นั่งรอเป็นเพื่อนในรถเงียบ ๆ จนกว่าเจ้านายจะสงบลง