บทที่ 24 บางอารมณ์ฉันก็เป็นตัวโกง 3

ทศวรรษลืมตาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้าแล้ว เพราะว่าเป็นเรียวกัง บุฟเฟต์อาหารมื้อเช้าจะบริการถึงแค่ 8 โมงเช้าเท่านั้น ลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นสืบสานนั่งจิบชา เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ทศวรรษรวบชุดยูกาตะที่หลุดลุ่ยของตัวเองพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำล้างหน้า คนไทยหนาวแค่ไหนก็ต้องอาบน้ำวันละสองครั้งเป็นอย่างน้อย ทศวรรษรีบทำเวลาพอเดินไปถึงโต๊ะอาหารที่มีชื่อห้องติดไว้ก็นั่งลงไปสภาพที่อิดโรย เขาแลบเลียริมฝีปากบ่อยครั้งเพราะรู้สึกเจ็บ

สืบสานเองก็ยื่นกระป๋องเครื่องดื่มเลม่อนน้ำผึ้งที่ไม่รู้ว่าไปหาซื้อมาตอนไหนเลื่อนมาตรงหน้าเขา

“ดื่มหน่อยจะได้รู้สึกสบายตัว”

“ขอบคุณครับ” ทศวรรษละมือจากถ้วยซุปมิโสะตรงหน้าก่อนจะหมุนเกลียวฝาเพื่อเปิดดื่ม ริมฝีปากเม้มเข้าหากันน้อย ๆ ก่อนจะแสร้งถามไถ่เรื่องเมื่อคืนด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“เมื่อคืน…ผมทำเรื่องแย่ ๆ อะไรลงไปหรือเปล่า” สืบสานคีบเครื่องเคียงเข้าปากก่อนจะวางตะเกียบเบา ๆ ช้อนสายตาจ้องมองคนตรงหน้า

“ไม่นี่”

“เหรอครับ” ทศวรรษไม่ติดใจอะไรอีกก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้าโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก พอกลับมาห้องพักก็ร้องเสียงหลงอยู่หน้ากระจก เพราะริมฝีปากเขาทั้งบวมเจ่อ ทั้งจ้ำสีเลือด ก่อนจะหันมาถามคนข้างหลังที่ยังคงวางตัวสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม

“คุณแน่ใจนะว่าผมไม่ได้เมาจนอาละวาดอะไรทำนองนั้น”

“ไม่จริง ๆ”

“…แต่” พอเห็นสายตาที่อีกฝ่ายจ้องมองมาทศวรรษก็ไม่อยากจะถามอะไรอีก จึงเปลี่ยนไปถามในเรื่องอื่น

“วันนี้เราจะไปไหนกันต่อ”

“ไปกินไข่ดำ นั่งกระเช้า ล่องเรือ”

“แล้วแต่คุณเลยก็แล้วกัน” ทศวรรษเลือกที่จะเดินตามหลังมัคคุเทศก์จำเป็นอย่างสืบสานต้อย ๆ แต่อาจเป็นเพราะที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตในหมู่ต่างชาติ ไม่ว่าว่าจะเป็นรถบัส เรือ ต่างก็แออัดไปด้วยผู้โดยสาร ทศวรรษจึงต้องแนบชิดกับสืบสานอย่างช่วยไม่ได้ สืบสานเองก็ไม่ได้ว่าอะไร

ฝ่ามือใหญ่คว้ามือเล็กมาจับไว้อย่างมั่นเหมาะ พร้อมกับเอ่ยลอย ๆ

“คนเยอะ ผมกลัวคุณจะหลง” เพราะทศวรรษเอาแต่ถ่ายทิวทัศน์จนไม่ได้มองตรงไปด้านหน้า สืบสานเลยแกล้งหยุดเดิน แล้วอีกฝ่ายก็ชนเขาจริง ๆ

“อะ” ทศวรรษลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ

“คุณจะหยุดทำไมเนี่ย”

“คนเยอะ” มุมปากของสืบสานยกยิ้มก่อนจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าเหมือนเป็นเข็มทิศนำทางให้ทศวรรษอย่างที่เคยทำ หากอีกฝ่ายตามหลังเขาทางเดินแต่ละก้าวย่อมปลอดภัย ไร้สิ่งกีดขวางใดใด

บรรยากาศที่ศาลเจ้าริมน้ำแห่งนี้ทำให้ทศวรรษรู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก ว่ากันว่าอากาศอึมครึม ท้องฟ้าไม่แจ่มใสชวนให้บรรยากาศหดหู่อย่างบอกไม่ถูกน่าจะเป็นเรื่องจริง แม้ว่าจะอยู่ในตอนกลางวัน แต่ความหม่นของท้องฟ้าและก้อนเมฆเหมือนใกล้ค่ำเข้าไปทุกที ตั้งแต่มาถึงที่นี่ทศวรรษถ่ายรูปวิวและทิวทัศน์ของประเทศญี่ปุ่นไว้มากมาย แต่กลับไม่มีรูปคู่ของพวกเขาสองคนเลยสักรูป และในตอนที่สืบสานยืนหันหลังเพื่อจ้องมองผืนน้ำตรงหน้านั้น…มือก็ไวกว่าความคิดกดชัตเตอร์ถ่ายรูปด้านหลังของอีกฝ่ายเอาไว้ ทศวรรษลดโทรศัพท์ลงก่อนจะเดินไปซื้อเครื่องรางต่าง ๆ เอาไว้เป็นของฝากสำหรับครอบครัวและเพื่อนฝูง เห็นข้อความขอพรภาษาไทยต่าง ๆ รวมไปถึงข้อความภาษาไทยทำเอาทศวรรษอดยิ้มบาง ๆ กับถ้อยคำขอพรเหล่านั้นไม่ได้ ตัวเองได้แต่ยืนอ่านถ้อยคำขอพรของคนอื่น แต่ตัวเขาเองกลับไม่ได้เขียนคำขอพรใดใดลงไป

เพราะที่เห็นและเป็นอยู่ก็ดีที่สุดแล้ว…

ส่วนสืบสานเองก็หันมาจ้องมองด้านข้างทศวรรษอยู่นาน เราต่างก็แอบถ่ายรูปกันและกันเหมือนดั่งวันวานสมัยเรียนมหาลัย ไม่มีใครกล้าเปิดเผยความในใจก่อน แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างกันออกไป เพราะมันไม่ใช่เรื่องของความรู้สึกแต่เป็นความลับที่เราต่างก็ไม่กล้าถามและหันหน้าเปิดอกคุยกัน เอาแต่คิดว่าวิธีการของแต่ละคนดีสำหรับอีกฝ่ายโดยไม่ได้ถามถึงความสมัครใจ และวาดผลลัพธ์เอาไว้อย่างดีมากมาย แต่สุดท้ายเราต่างก็ไม่รู้ตัวเลยว่า “ความรู้สึกนึกคิดของคนเรา ควบคุมยากที่สุดแล้ว” ไม่มีใครสามารถนั่งเดาใจใครไปได้ตลอด สืบสานยืนนิ่งจ้องมองรอยยิ้มบาง ๆ ที่แต่งแต้มบนใบหน้าขาวซีดด้วยความรู้สึกกลืนไม่ได้คายไม่ออก

ทำไมเขาไม่เคยเอ่ยเรื่องที่บ้านของเขาให้อีกฝ่ายได้รู้กันนะ

หากอีกฝ่ายรู้บางทีเขาอาจไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังเหมือนอย่างตอนนี้ แต่ละก้าวย่างของเขาในตอนนี้ไม่มั่นคงอีกทั้งยังพะวงข้างหลังตลอด กลัวว่าหากเขาพลาด…คู่สมรสที่ประคองชีวิตคู่ด้วยกันมาเกือบสิบปีจะจบลง