บทที่ 24 บางอารมณ์ฉันก็เป็นตัวโกง 4

และที่สืบสานยอมเดิมพันกับอนาคตทั้งหมดที่มีก็เพราะอยากจะพาทศวรรษเข้าบ้านคุณาปกรก็เท่านั้นเอง เขาไม่อยากให้คนรักไร้ตัวตนในสายตาของครอบครัวเขา แม้ว่าครอบครัวของทศวรรษจะรับรู้ถึงชีวิตคู่ของพวกเขา แต่ฝั่งคุณาปกรและวงศาคณาญาติของเขาไม่เคยรับรู้การมีอยู่ของทศวรรษเลย ต่อให้รับรู้ชื่อของอีกฝ่ายก็เป็นเพียงลมปากที่ไม่มีค่าอะไรให้เอ่ยถึงด้วยซ้ำ ไม่แม้แต่จะชายตามองเพราะคิดว่าต้นเหตุทั้งหมดก็คือผู้ชายตรงหน้าเขาที่แพร่คำสาปเกย์ใส่ลูกชายคนโตจนแข็งข้อกับที่บ้าน

เขาจะทำยังไงดี แม้ว่าบรรยากาศระหว่างเราในตอนนี้จะไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ดีนัก และทศวรรษตรงหน้าเขาก็ไม่ใช่ทศวรรษคนเดิมที่เอาแต่พึ่งพิงสืบสานเหมือนอย่างแต่ก่อน สืบสานสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงพลางครุ่นคิดแต่สายตากลับจับจ้องที่อีกฝ่ายไม่วางตา อาจเพราะเป็นคนไทยเหมือนกัน พอเห็นทศวรรษอยู่คนเดียวเลียบเคียงถามก็เห็นคู่รักชาย-ชายสองคนที่สวมเสื้อคู่ยืนเก๊กท่าให้ทศวรรษถ่ายอย่างยิ้มแย้มมีความสุขเสียเต็มประดา ทั้งสามคนพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนาน คล้อยหลังคู่รักทั้งสองคนทศวรรษก็จ้องมองแผ่นหลังคนทั้งสองจนหายลับในครรลองสายตา รอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้าเมื่อครู่ ๆ ค่อย ๆ จืดเจื่อนไป พลางคิดถึงเสื้อฮู้ดคู่สีดำที่เขาแอบสั่งทำเพื่อการมาท่องเที่ยวที่นี่โดยเฉพาะ แต่สุดท้ายก็ถูกพับเก็บไว้ในกระเป๋าเดินทางในส่วนที่ลึกที่สุด

ทศวรรษกวาดสายตามองใบไม้ที่ร่วงโรยก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอ หมุนตัวไปเรื่อย ๆ จนเห็นใครบางคนยืนมองอยู่ตรงนั้นเหมือนมีเรื่องกลัดกลุ้มใจ เขาจึงลดมือถือลงเดินไปหา

“ขอโทษที่ทำให้คุณต้องรอ”

“ไม่เลย”

“งั้นกลับกันเถอะครับ”

“เดี๋ยว…” สืบสานสีหน้าไม่ได้มีความปรีดายามเอ่ยถึงเรื่องงานวันเกิดของแม่ตัวเอง

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“งานวันเกิดคุณแม่”

“ผมไม่ไปหรอกครับ คุณสบายใจได้” ทศวรรษยิ้มแหย ๆ อีกอย่างเขาก็ไม่อยากจะไปร่วมงานเลยสักนิด สังคมไฮโซพวกนั้นไม่เหมาะกับเขา อีกอย่างไม่รู้ว่าจะโดนแกล้งอะไรอีก ดีไม่ดีคุณหญิงพรรณพิลัยอาจจะจงใจฉีกหน้าเขาต่อหน้าประชาชีอีกก็ได้ ใครจะรู้

“คุณแม่อยากให้คุณไป”

“เหอ ๆ…จากใจหรือเปล่าครับ หรือว่าชวนไปงั้น”

“ถ้าคุณไม่สบายใจก็ไม่ต้องไปก็ได้”

“ไหน ๆ แม่คุณก็เอ่ยปากแล้ว” ทศวรรษเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ยังไงเขาก็ต้องกลับไปบ้านคุณาปกรในเร็ววันนี้อยู่แล้ว อีกไม่ถึงสัปดาห์ก็จะถึงงานวันเกิดแล้ว จะว่าไปทศวรรษยังงงเป็นไก่ตาแตกไม่หายที่จู่ ๆ สืบสานก็มาปรากฏตัวหน้า Gate ขึ้นเครื่อง เขาคิดว่าอีกฝ่ายลืมไปแล้วแท้ ๆ แม้ว่าก่อนหน้าทศวรรษเคยพูดกวนประสาทอีกฝ่ายตอนที่ยังไม่ย้ายไปอยู่ด้วยกันที่บ้านคุณาปกรอยู่บ้าง อีกทั้ง…หลัง ๆ ที่อยู่ด้วยกันไม่เคยพูดถึงทริปญี่ปุ่นครั้งนี้อีกเลย อีกอย่างคุณหญิงพรรณพิลัยปล่อยให้ลูกชายสุดที่รักมาเที่ยวไกลหูไกลตาได้ขนาดนี้ทศวรรษเองก็อดแปลกใจไม่ได้

“คุณมาเที่ยวทางบ้านไม่ว่าเหรอครับ”

“ไม่หรอก” ทศวรรษเบะปากก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำ ช่างเถอะ มาแล้วก็คือมา แต่ก็อดถามไม่ได้อยู่ดี

ตอนเย็นกลับถึงเรียวกังทศวรรษปวดขาไปหมด เพราะบรรยากาศดี อากาศไม่ร้อนจนเกินไป บวกกับคนแน่นขนัดทั้งรถบัสพวกเขาจึงอาศัยสองเท้าในการเดินกลับที่พัก ค่อย ๆ ละเลียดชมนกชมไม้ระหว่างทาง พอกลับมาถึงที่พักถึงรู้ว่าตัวเองเดินทั้งวันร่วมสองหมื่นกว่าก้าว ให้ตาย! อีกอย่างอาหารทางเรียวกังจะปรุงตามฤดูกาลและเลือกใช้วัตถุดิบท้องถิ่นซะส่วนใหญ่ แต่พอมาเจออาหารสดอย่างหอยเป๋าฮื้อที่กำลังดิ้นพล่านในขณะที่ถูกย่างอยู่บนเตาไฟ ต่อมความอยากอาหารของทศวรรษก็ค่อย ๆ ดับมอดลงไป ร้องด่าในใจอยู่หลายหน จะร้องเตือนพนักงานก็เห็นสีหน้าที่ยิ้มแย้มคอยบริการหยิบไอแพดที่มีข้อความภาษาไทยมาให้ทศวรรษก็พยักหน้าเออออห่อหมกไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ สุดท้ายเป๋าฮื้อย่างเนยนั้นก็ถูกเลื่อนไปวางตรงหน้าสืบสานอย่างช่วยไม่ได้

ทศวรรษเลยหันมาจัดการกับปลาดิบตรงหน้าทันทีพอหันไปเห็นหัวปลาที่กำลังหายใจเฮือก ๆ ทั้ง ๆ ที่ถูกแล่เนื้อจนเหลือแต่ก้าง ทศวรรษร้องเชี่ย! เสียงหลงจนเกือบจะตกเก้าอี้

“ปะ ปลา” ก่อนจะชี้ไปยังจานเปลปลาดิบที่จัดวางเรียงสวยงาม เข้าใจว่าเป็นอาหารสดแต่ไม่คิดว่าจะสดขนาดนี้ ทศวรรษหน้าเสีย แต่พอเห็นสืบสานก้มหน้าก้มตาทานหอยเป๋าฮื้ออย่างเอร็ดอร่อยทศวรรษได้แต่กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ และไม่พูดในสิ่งที่หัวคิดออกมาเพื่อทำลายบรรยากาศรอบข้าง กวาดสายตาดูรอบห้องแต่ละคนก็ดูมีความสุขดีกับมื้ออาหารและยกโทรศัพท์มาถ่ายกับอาหารจานแปลกที่ถูกเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ ต่อมอยากอาหารลดฮวบลงทันที ดีที่เขาไปเจอบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของนิชชินสีม่วงรสต้มยำกุ้งเจ้าดังเลยซื้อมาสองกระป๋อง ไม่คิดว่าจะได้เปิดกินเร็วขนาดนี้ แม้ว่าอาหารโต๊ะนี้จะเลิศรสโอชา ราคาแพงแค่ไหนแต่สำหรับทศวรรษที่แม้แต่ปลายังทุบไม่ลง เลยเลือกที่จะขอผ่าน กุ้งมังกรอิเสะดิบเอย ปูหิมะดิบเอย บนโต๊ะนี้แค่มื้อนี้มื้อเดียวราคาหลายหมื่นเยน แต่เพราะวัฒนธรรมความเชื่อที่แตกต่างทศวรรษเลยขอตัว เอ่ยขอโทษเจ้ามือ และลุกออกจากห้องอาหารไปทั้งอย่างนั้น

สืบสานเองพออีกฝ่ายลุกไปตะเกียบในมือก็ถูกวางลงด้วยเช่นกัน เขานั่งกระดกเบียร์หมดไปสามขวดก่อนจะลุกตามออกไปด้วยนัยน์ตาที่มืดครึ้ม

 

พอกลับมานึกว่าจะเห็นทศวรรษหนีไปนอนก่อน แต่เปล่าเลย ทศวรรษยังคงสวมชุดของวันนี้สวมเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ยืนอยู่ระเบียงไม้ที่ทางเรียวกังทำตีไม้ระแนงยื่นออกไปเพื่อชมความงามของคลองสายเล็ก ๆ แห่งนี้ เสียงไฟสลัว ๆ และท่าทีของอีกฝ่ายที่บ้างกระทืบเท้า เตะเท้าไปมา บ้างเท้าสะเอวดูก็รู้ว่าหัวเสีย ไหนจะตอนกัดริมฝีปากและกัดเล็บพลางใช้ความคิดแบบนี้ สืบสานที่ใช้ชีวิตร่วมกับอีกฝ่ายมาสิบกว่าปีดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องกลัดกลุ้มใจและร้อนใจ ไอ้ท่าทีที่คิดไม่ตกแบบนั้นน่าจะเรื่องใหญ่ แต่ว่าเรื่องอะไร พอเห็นท่าทีว่าทศวรรษกำลังจะเดินกลับมาสืบสานก็แอบไปหลบที่ฉากกั้นหน้าประตูแรกสุดทันที ทศวรรษที่กลับเข้าห้องมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหยิบชุดนอนในกระเป๋าเดินทางออกมาเตรียมตัวแช่อ่าง ทิ้งโทรศัพท์ไว้บนฟูกที่นอนด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนหน้าเขาวางสาเกสองชนิดที่ยังไม่ได้ลองดื่มไว้ข้างอ่างออนเซนส่วนตัวแล้ว

พอทศวรรษแช่ออนเซนสืบสานก็กลับเข้ามาในห้อง ข้อความที่เข้ามาไม่หยุดของแอปเขียว แสงสะท้อนของหน้าจอโทรศัพท์ทำให้สืบสานอดที่จะหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายขึ้นมาไม่ได้ มือไวกว่าสมองก็ปลดล็อกหน้าจอแล้ว ข้อความต่าง ๆ ที่ปรากฏสู่สายตาทำเอามือที่กำโทรศัพท์ยิ่งออกแรงกำแน่นจนขึ้นข้อขาว สายตาดุดันที่ไล่อ่านข้อความตั้งแต่ต้นจนจบยิ่งกระตุ้นให้เขาทำเรื่องบ้าบิ่นลงไป