บทที่ 25 อยากได้ทุกสิ่งแต่ไม่ยอมเสียบางอย่าง

ทศวรรษตัวแดงก่ำจากการแช่อ่างน้ำร้อน ไหนจะซาเกสองขวด เขาค่อย ๆ เดินไต่กำแพงห้องอาบน้ำออกมา กะว่าหัวถึงหมอนจะนอนหลับไปเลย ไม่ต้องพูดคุยกับสืบสานให้เสียอารมณ์ พรุ่งนี้เช้าพวกเขาทั้งสองต้องเดินทางไปอีกเมืองหนึ่งโดยรถไฟชินคังเซน เปลี่ยนโรงแรม เพราะอีกเมืองที่จะไปขึ้นชื่อเรื่องคราฟเบียร์ โดยจะให้ลูกค้าสามารถทำเบียร์ด้วยตัวเอง แล้วสามารถจัดส่งไปยังบ้านเกิดเมืองนอนได้อีกด้วย เป็นทริปที่ทศวรรษตั้งตารอเพราะต้องการนำแนวคิดและไอเดียไปต่อยอดธุรกิจที่กำลังลุ่ม ๆ ดอน ๆ ของตัวเอง อีกอย่างรางวัลชนะเลิศคราฟเบียร์ที่ได้มา อาจเป็นเพียงความทรงจำครั้งเดียวในชีวิตการทำงานในถนนสายนี้ก็ได้ อีกทั้งคราฟเบียร์เองก็มีหลายยี่ห้อ น้องใหม่หลายเจ้าผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ดเมื่อกฎหมายคราฟเบียร์ผ่านมติในสภา

คราฟเบียร์ที่ไม่มีสืบสาน ก็เหมือนบริษัทไร้แกนกระดูก มีแรงกายแต่ทว่าไม่มีแรงใจที่จะสานต่อ หากบริษัทที่ร่วมก่อตั้งมาด้วยกันไปไม่ถึงฝั่งฝันอย่างที่ได้วาดเอาไว้ ทศวรรษก็ไม่โทษใคร เพราะตัวเขาเองทั้งนั้นที่เอาแต่ผูกติดและยึดติดกับคนรักจนทำอะไรไม่เป็น ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ทศวรรษแทบจะคลานมาที่เบาะนอนของตัวเอง อีกทั้งภายในห้องพักก็อาศัยไฟจากหน้าห้องน้ำเพียงเท่านั้น ทศวรรษไม่ได้เปิดไฟในห้อง มีเพียงแสงโคมไฟตรงมุมห้องสองดวงที่ช่วยทำให้ภายในห้องไม่มืดมิดจนเกินไป แสงสลัว ๆ พอจะทำให้ความคิดที่วิ่งวนสับสนสงบลงบ้าง พอควานหาโทรศัพท์มือถือหน้าจอดับสนิทจนอดบ่นกับตัวเองไม่ได้

“เอ้า แบตหมดตอนไหน” ควานหาสายชาร์จในกระเป๋าเป้ก่อนจะเปิดเครื่องแต่มีมืออีกข้างมาแย่งโทรศัพท์ของเขาไปหน้าตาเฉย ทศวรรษตกใจจนร้องเสียงหลง

“ว้ายตาเถร” เงาทะมึนสูงใหญ่ที่ยืนข้างหน้าเขานั่นคือสืบสาน แต่สีหน้าและแววตาของอีกฝ่ายที่มองมาทำเอาทศวรรษประหม่า เหมือนว่าเขาทำอะไรผิดไปยังไงยังงั้น ไอ้สีหน้าแบบนี้ของสืบสาน โกรธแต่ไม่พูด…แต่ถ้าหากอ้าปากพูดขึ้นมาละก็

“สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” คำถามนั้นเต็มไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองและต้องการซักฟอกกันอย่างเห็นได้ชัด ทศวรรษก็ทำทีเป็นใจดีสู้เสือถามกลับ

“อะไร”

“ไอ้โต เราสนิทกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่?” ประโยคนี้ สรรพนามก็เปลี่ยนไป ทศวรรษยิ่งแน่ใจว่าที่ผ่านมาอีกฝ่ายเล่นละครตบตาเขามาโดยตลอดเหมือนอย่างต้นตาลว่า แต่ตอนนี้เขาไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ใจเป็นอันขาด

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็เรื่องของผม” สืบสานปรี่เข้ามาจับไหล่ทศวรรษอย่างแรง

“ทำไมต้องเป็นมัน”

“แสดงว่ากับคนอื่นยังไงก็ได้งั้นเหรอ” สืบสานไม่ตอบ เอาแต่จ้องหน้าทศวรรษเขม็ง

“ผมไม่อยากทนอยู่ในสภาพแบบนี้ คุณรู้หรือเปล่าตลอดเวลาที่ผ่านมาผมทรมานมากแค่ไหน ความพยายามที่มีทั้งหมดในชีวิตก็คือวิ่งตามคุณ ผมวิ่งตามคุณจนเหนื่อยแล้ว วิ่งไล่คว้าความฝันลม ๆ แล้ง ๆ วิ่งไล่คว้าเศษเสี้ยวความรักที่คิดว่าคุณยังเหลือให้กันอยู่บ้าง แต่เปล่าเลย…เมื่อก่อนผมภาวนาให้คุณจดจำเรื่องราวระหว่างเราได้ในเร็ววัน แต่ทว่าตอนนี้ผมอยากให้คุณลืม ลืมมันไปทั้งหมดซะ ผมไม่อยากหลอกตัวเอง คุณใจร้ายมากเลยรู้หรือเปล่า ทุกครั้งที่คุณทำดีเหมือนล้อเล่นกับความรู้สึกผม หากผมเชื่อคำเตือนของคนรอบข้าง ผมอาจไม่ต้องเจ็บเจียนตายเหมือนอย่างวันนี้ก็ได้” พูดเสร็จทศวรรษก็เบี่ยงตัวหลบและผลักสืบสานอย่างแรงพยายามจะลุกหนี แต่สืบสานไม่ยอมให้โอกาสทศวรรษได้ทำตามใจตัวเองแม้แต่น้อย

“จะไปไหน”

“ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีคุณ”

“เรายังพูดกันไม่จบ!”

“เหอ ๆ คุณยังกล้าใช้คำว่า ‘เรา’ แต่ตั้งคุณลืมตาตื่นขึ้นมาคุณเกลียดผมอย่างกะอะไรดี” ทศวรรษเม้มปาก พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เขาไม่อยากยอม และไม่อยากเอาแต่ร้องไห้ขอร้องความเมตตาจากอีกฝ่ายอีกแล้ว คืนนี้หากคุยกันไม่รู้เรื่อง เป็นไงเป็นกัน

ทศวรรษลุกยืนข้อแขนก็ถูกกระชากอย่างแรงจนตัวเซ

“เรายังคุยกันไม่จบ” น้ำเสียงสืบสานเข้มขึ้นทุกขณะ

“งั้นก็คุยไปคนเดียวเถอะ”

“อะ” ทศวรรษถูกกระชากข้อมืออย่างแรงจนตัวปลิวกระทบกับอกกว้าง ถูกกกกอดเอาไว้จนไม่สามารถดีดดิ้นได้ตามใจชอบ

“ปล่อย ปล่อยนะ”

“ทศ” ทศวรรษหยุดดิ้นรนแล้วเงยหน้ามองสืบสานก่อนจะแค่นเสียงพูดกับตัวเองเบา ๆ

“กะแล้วเชียว” สืบสานไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เอาแต่มองสีหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย นัยน์ตาที่มีแต่ความสั่นไหวระคนตัดพ้อ

“ไม่เล่นละครตบตาคนอีกแล้วเหรอ”

“ทศ ฟังพี่ก่อน”

“อยากให้ฟังอะไร สิบปีนะที่เราคบกันมา ชีวิตคู่ในความหมายของพี่คืออะไร ทศไม่มีความสามารถมากพอให้เชื่อใจ และจับมือไปด้วยกันเลยเหรอ” ทศวรรษร้องไห้โฮจนตัวสั่น และพยายามดีดดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดแข็งแรงนั้น ทศวรรษรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนไม่เอาไหน อ่อนแอ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นที่พึ่งให้สามีอย่างสืบสานไม่ได้ เพียงแค่เอ่ยปากบอกสักคำไม่ว่าหนทางจะยากลำบากขนาดไหนเขาก็พร้อมที่จะลุยไฟไปพร้อมกับอีกฝ่าย แค่บอกสักคำ สักคำก็ยังดี ไม่ใช่หักดิบโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวสักอย่าง ไม่แม้กระทั่งคำร่ำลา หากเพียงเอ่ยปากว่าให้เขารอ จะอีกสิบยี่สิบปีทำไมเขาจะรอไม่ได้ มีแต่คำว่าทำไมวิ่งวนอยู่ในหัวของทศวรรษ สภาพจิตใจยับเยินไม่มีชิ้นดี แต่สืบสานกลับอยากให้เขาใจเย็นนั่งฟังอีกฝ่ายอธิบายอย่างตั้งใจ บ้าไปแล้วเหรอไง!