Lahat ng Kabanata ng รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL): Kabanata 61 - Kabanata 70

“พี่ทศนอนหรือยัง ดาวเข้าไปได้หรือเปล่า”“เข้ามาสิ” ทศวรรษที่ยืนเหม่ออยู่ที่ริมหน้าต่างเลื่อนม่านลงมาปิดบังทิวทัศน์ข้างนอก ก่อนจะเดินไปนั่งที่ปลายเตียง ทัดดาวเดินมานั่งที่ปลายเตียงด้วยเช่นกัน“ดาวพอจะได้ยินข่าวพี่สืบมาบ้าง”“อือ”“แล้วพี่จะทำยังไงต่อไป”“จะทำอะไรได้”“เอ้า แล้วพี่จะเลิกกับพี่สืบเหรอ”“ไม่รู้สิ แค่เหนื่อย” ทศวรรษนอนแผ่หลาอยู่บนที่นอนยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาพาดดวงตา“แล้วพี่สืบอาการเป็นไงบ้าง”“อาการทางสมองไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง อาจจะรู้สึกปวดบ้างบางครั้ง”“พี่ว่ามันไม่แปลกบ้างเหรอ”“ช่างเถอะ”“เอ้า คบกันมาตั้งนาน”“ทำไงได้ ความจริงมันขึ้นกับสืบทั้งนั้น อีกอย่างเขาก็ได้ครอบครัวกลับคืนมาแล้ว สืบเป็นลูกชายคนโต ความจริงถ้าไม่มัวมาขลุกอยู่กับพี่ป่านนี้เขาคงดำรงตำแหน่งผู้บริหารไปนานแล้ว”“เหอ ๆ ถ้าพี่สืบเขาชอบแบบนั้นเขาไปตั้งนานแล้ว สิบปีนะพี่ทศไม่ใช่สิบเดือน”“~~คำว่ารักมันกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว~~” ทศวรรษร้องท่อนฮุคเพลงหนึ่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่สีหน้าทัดดาวนั้น“….”ทศวรรษลุกขึ้นมาถามยิ้ม ๆ“ทำไมทำหน้างั้น”“ไม่ตลกนะพี่ทศ”“ก็ไม่ได้เล่าเรื่องตลกหนิ…เอาน่าเรื่องนี้พี่จัดการเอง พ

พลันหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏสายเข้าจากต้นตาล“…ว่า”“อีทศมึงอยู่ไหนค้า”“อยู่บ้าน กูกลับมาเยี่ยมแม่” ปลายสายเงียบเสียงไป“มีอะไรหรือเปล่ามึง”“ปะ เปล่า ๆ ว่าแต่มึงจะกลับมาเมื่อไหร่”“อีกสองวัน วันพรุ่งนี้กูไปงานแต่งพี่ที่รู้จัก อีกวันถึงจะกลับ”“แล้วมึงกลับมายังไง”“กลับกับยัยดาว”“ก็ดี ก็ดี”“เดี๋ยวเอาผลไม้ไปฝาก”“ดีมากค่ะเพื่อนสาว ไม่กวนละ กลับแล้วโทรหากูด้วย อีปลายกับอีมะเดี่ยวเป็นห่วงมึงเลยให้กูโทรหา”“ฝากขอบคุณพวกมันด้วย ได้ ได้ เจอกัน” ทศวรรษวางสาย“พี่ต้นตาลเหรอ”“ทำไมรู้” ทัดดาวกลอกตา“เสียงแหลมทะลุออกจากโทรศัพท์มาขนาดนั้นมีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ”“จะฟ้องอีต้นว่าแกนินทา”“ฮ่า ๆ กลัวตายแหละ”หลังกลับมาจากในเมืองทศวรรษก็บอกให้ทัดดาวแวะดูบ้านที่เพิ่งลงเสาเข็มไปได้ไม่กี่เดือนก่อนหน้า วันสุดท้ายที่เขามาที่นี่ก็คือวันลงเสาเอกพร้อมกับสืบสานนั่นแหละ บ้านที่พวกเขาทั้งสองตั้งใจออกแบบบ้านเอง โดยมีลักษณะชั้นเดียวเป็นรูปตัวยู โดยมีห้องนั่งเล่นเป็นจุดกึ่งกลางของบ้านหลังนี้ มี 6 ห้องนอน 7 ห้องน้ำ ไม่ใช่เพียงบ้านพักตากอากาศธรรมดา แต่พวกเขาวางแผนสร้างบ้านหลังนี้เอาไว้สำหรับยามแก่ชรา ยังเผื่อแผ่ไปย

แม้วันนี้จะเป็นเช้าวันจันทร์ แต่อยู่ในช่วงวันหยุดยาวนักขัตฤกษ์ ทศวรรษเลยถือโอกาสกลับบ้านเกิดที่จันทบุรีในช่วงนี้เหมือนกัน เช้านี้สมาชิกทุกคนในบ้านต่างก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตายกเว้นพรรณพิลัยที่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องบนโต๊ะสมาชิกทุกคนต่างนั่งทานอาหารเงียบ ๆ สานฝันเองก็ไม่มีเรื่องอะไรชวนคุย ไม่เหมือนในตอนที่พี่สะใภ้ของเธออยู่ เธอมักจะชวนคุยเปิดประเด็นในเรื่องต่าง ๆ ทศวรรษแม้ภายนอกจะดูเหมือนคนเงียบ ๆ แต่ทว่าเป็นเพื่อนคุยได้ดี อีกฝ่ายสามารถพูดคุยได้ทุกเรื่อง อีกทั้งไม่ใส่ความคิดเห็นของตัวเองลงไปในเรื่องเล่านั้นอย่างสุดโต่ง เป็นนักฟังที่ดี และเป็นคนโยนคำถามให้ผู้ถามกลับไปขบคิดทุกครั้ง ไม่แปลกใจว่าทำไมพี่ชายที่เจ้าระเบียบอย่างสืบสานถึงคบหากับอีกฝ่ายได้ยาวนานขนาดนั้น หากเป็นเธอก็เลือกที่จะคบคนคนนี้เหมือนกัน อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ขณะที่ขบคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นแม่บ้านก็ยกกล่องของขวัญเข้ามาในบ้าน“ของคุณสานฝันค่ะ” สานฝันนั่งมองกล่องของขวัญขนาดไม่ใหญ่ในมือแม่บ้าน ก่อนจะเอ่ยถาม“จากใครคะ”“คนเดิมแหละค่ะ ส่งมาทุกปี ปีนี้เป็นปีที่ 10 พอดี” แม่บ้านคนสนิทของสานฝันตอบเสียยืดยาว“ขอบคุณค่ะ ยกไปไว้ใ

ทางด้านท่านเจ้าสัวเมื่อหวนคิดไปถึงบทสนทนาเมื่อตอนเช้าบนโต๊ะอาหาร กวาดตามองภายในห้องชาของตัวเอง เขาก็รู้ทันทีว่าคนส่งคือใคร อีกอย่างมันไม่ใช่วิถีของสืบสาน รายนั้นเป็นคนยอมหักไม่ยอมงอ และไม่มีทางที่จะคอยส่งของขวัญพวกนี้เพื่อถักทอสะพานใจที่มันหักโค่นลงในวันวาน อีกฝ่ายจะเข้ามาพูดคุยเปิดอกกับเขามากกว่า ท่านเจ้าสัวถอดแว่นก่อนจะคลึงหัวตาหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่งออกมากดโทรหา ไม่นานปลายสายก็รับ“เรื่องที่คุณท่านไหว้วานให้ทำ ผมยังหาคนแฝงตัวเข้าไปไม่ได้เลยครับ แต่ว่างานนี้น่าจะมีมูล อีกอย่างเบาะแสที่เคยได้มาจู่ ๆ ก็ขาดหายไป”“ผมไม่ได้โทรมาเร่งเรื่องนั้น แต่ผมอยากให้คุณช่วยสืบเรื่องคนคนหนึ่งให้ผมต่างหาก” ท่านเจ้าสัววางสายก่อนจะยกแก้วชาใบโปรดขึ้นมาจิบ พลางคลึงหมุนแก้วในมือช้า ๆ ครุ่นคิดถึงเรื่องเก่าในวันวาน รวมไปถึงการกลับมาของสืบสานในช่วงที่บริษัทเกิดปัญหาใหญ่พอดี และอุบัติเหตุในครั้งนั้นก็เป็นเพียงฉากหน้า บางทีสืบสานอาจไม่ได้ความจำเสื่อม แล้วมีเหตุผลอะไรที่ต้องลงทุนทำถึงขนาดนั้น หรือว่ามีคนกำลังเล็งเป้าไปยังลูกสะใภ้คนโตของคุณาปกร? แม้ว่าสืบสานจะออกจากบ้านคุณาปกรไปร่วมสืบปี แต่ก็ไม่ได้ออกไปตัวเป

ทั้งห้าคนต่างก็แปลงโฉมในคอนโดของทศวรรษ สานฝันเจ้าภาพงานวันเกิดวันนี้ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกันมะเดี่ยว : “อีทศมึงปล่อยให้ตัวเองโทรมอย่างงี้ได้ไงอีห่า เสียของหมด มา…เดี๋ยวกูจะเสกเบ้าหน้าจากลูกเป็ดขี้เหร่ที่ร้องไห้เตร็ดเตร่ในทุ่งหญ้าสะวันนา กลายเป็นพญาหงส์ขาวที่นอนแช่ตัวอยู่ในอ่างบลูลากูน”ทศวรรษ : “…หน้ากูเหี้ยขนาดนั้นเลย?”มะเดี่ยว : “ขนาดนั้นเลยค่ะ” ทศวรรษหน้างอง้ำแต่ก็ไม่พูดอะไรออกไปอีก ทางด้านสานฝันหลังจากที่แต่งตัว แต่งหน้าเสร็จก็นั่งรอพลางมองดูนั่นนี่ในห้องนอนทศวรรษไปเรื่อยจนไปเจอเอกสารเที่ยวบินและแผนการท่องเที่ยวที่กำลังจะมาถึงนี้ ในหัวก็ผุดแผนการขึ้นมาเป็นฉาก ๆสานฝัน : “วันนี้พวกพี่ไม่ไลฟ์กันเหรอคะ”ต้นตาลที่กำลังตบแป้งอยู่นั้นเป็นฝ่ายตอบ “ไลฟ์สิจ๊ะ แต่ว่าตอนนี้ต้องแปลงร่างซะก่อน เดี๋ยวบรรดา FC จะตกใจเอา” พูดเสร็จก็หัวเราะร่วนปลายฟ้าที่กำลังหาเสื้อผ้าอยู่ในกองที่วางเรี่ยราดบนพื้นเอ่ยขึ้นมา “มีวลีแสงและสีทำให้ผีกลายเป็นคน แต่กูว่าไม่จริง”มะเดี่ยว : “ทำไม” มือที่กำลังสะบัดแปรงบรรจงแต่งแต้มเครื่องสำอางลงบนใบหน้าของเพื่อนรักอย่างขะมักเขม้น อดที่จะถามออกมาไม่ได้ปลายฟ้า : “กูว่ารอง