บททั้งหมดของ เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: บทที่ 121 - บทที่ 130

หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างเงียบงัน ไม่นานนักสติสัมปชัญญะก็กลับมาอีกครั้ง เซเรน่าลืมตาตื่นขึ้นมาอีกพบว่าตนเองยืนอยู่กลางหมอกสีขาวโอบรอบไปทั่ว ไม่มีทิศ ไม่มีขอบ ไม่มีเงา แม้แต่เสียงลมหายใจของตนเองก็แผ่วราวกับถูกกลืนหายไปในความนิ่งงันนั้นพื้นใต้ฝ่าเท้านั้นเย็นเฉียบ แต่กลับไม่แข็งราวกับดิน ไม่อ่อนเหมือนเมฆ เธอไม่รู้ว่ากำลังเหยียบอยู่บนอะไร ทว่ากลับรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของมันอย่างชัดเจน“ที่นี่ คือที่ไหนกันแน่...” เสียงเธอดังก้องในอากาศ แต่กลับไม่สะท้อนออกไปไกล เหมือนถูกหมอกซับหายทันทีในขณะที่เธอกำลังพยายามตั้งสติ หมอกสีขาวตรงหน้าก็ค่อย ๆ แหวกออกทีละน้อย ภาพบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า ประตูขนาดใหญ่สองบาน สูงตระหง่านราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ทว่าแสงจากบานประตูทั้งสองแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงบานหนึ่งเปล่งแสงขาวเย็น สะท้อนแสงหม่น ๆ คล้ายกระจกแข็งที่เย็นชืด อีกบานกลับทอแสงอบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าในฤดูหนาว มีไออุ่นอ่อน ๆ แผ่ออกมาจนเซเรน่ารู้สึกได้แม้ไม่ได้เข้าใกล้หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปช้า ๆ สายตาจับจ้องไปยังประตูทั้งคู่ ทันทีที่เธอเข้าใกล้ ภาพเบื้องหลังบานประตูก็เริ่มชัดเจนขึ้นราวกับม่านบางถูกเปิ

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจากโคมไฟเหนือศีรษะส่องกระทบผิวซีดขาวของหญิงสาวบนเตียง เธอนอนนิ่งมาเกือบครึ่งเดือนจนผิวแทบกลืนไปกับสีผ้าปูเตียง ข้างลำคอมีสายออกซิเจนพาดผ่าน หน้าอกขยับขึ้นลงช้า ๆ ใต้ผ้าห่มบางเสียงลมหายใจนั้นเบาแทบไม่รู้สึก แต่สำหรับคนที่เฝ้ามาตลอดมันคือเสียงแห่งชีวิตติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด…“ไซรัส...” เสียงของวศินเอ่ยเบา ๆ เขาเงยหน้าจากเก้าอี้เห็นเครื่องวัดชีพจรมีสัญญาณเพิ่มขึ้นเล็กน้อยไซรัสที่หลับพิงอยู่ข้างเตียงสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ขยับอยู่ในมือ เขารีบก้มลงมองมือของเซเรน่า ดวงตาที่ล้าและคล้ำมาหลายวันเบิกกว้างทันที“เธอขยับครับ! เซเรน่าขยับมือ”วศินกับธันวาที่นอนพักอยู่บนโซฟาได้ยินแบบนั้นก็รีบเข้ามาล้อมข้างเตียง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความหวังกลิ่นยาฆ่าเชื้อยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นที่เซเรน่าเคยเกลียดเพราะมันมักหมายถึงความเจ็บปวด แต่คราวนี้... กลิ่นนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงสีขาวนวลจากหลอดไฟเหนือศีรษะทำให้เธอต้องหรี่ตาอยู่ครู่หนึ่ง กว่าที่สายตาจะเริ่ม

“ผมไซรัส นัว ขอสัญญาว่าจะดูแลคุณเซเรน่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะไม่ปล่อยมือคุณอีก ไม่ว่าจะยามทุกข์กายหรือยามสุขใจ ผมจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ และผมจะซื่อสัตย์และซื่อตรงแด่คุณเพียงผู้เดียวเซเรน่า”เสียงทุ้มของเขาดังก้องในโถงจัดเลี้ยงราวกับกำลังประกาศคำประกาศิต ทว่าแววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนหัวใจดวงน้อย ๆ สั่นระริกจวนจะทะลุจากอก“ฉันก็สัญญา ว่าจะซื่อตรงและซื่อสัตย์กับสามีอย่างคุณไซรัสเพียงคนเดียว จะไม่มีวันผลักคุณออกจากชีวิต และจะเผชิญทุกสิ่งด้วยกันไม่ว่าจะอันตราย หรือความสุขที่พานพบ ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้ในวันที่ฉันหมดศรัทธาในตัวเอง” เซเรน่ากล่าวตอบ น้ำเสียงเธอสั่นพร่าด้วยอารมณ์เมื่อสิ้นคำกล่าวของชายหนุ่มและหญิงสาว เสียงปรบมือพลันดังขึ้นทั่วห้อง ผู้คนบางส่วนถึงกับยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา ภาพหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยนอนนิ่งบนเตียงคนไข้ในห้องไอซียู บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเจ้าสาวงดงามราวเทพธิดา มันคือปาฏิหาริย์ที่ไซรัสต่างรอคอย“ฉันรักเธอเซเรน่า”ไซรัสกระซิบเพียงเท่านั้น แต่สำหรับเซเรน่า มันคือประโยคที่เธอเฝ้ารอฟังมาชั่วชีวิต ถึงแม้ว่าแกฝ่ายจะเคยบอกมานับไม่ถ้วน ทว่าเธอกลับไม่เคย

เสียงลมยามค่ำพัดกระทบหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์นัว นาฬิกาเรือนใหญ่บ่งบอกว่าเวลาตอนนี้ล่วงเลยเข้าสู่เกือบตีหนึ่งแล้ว ทั่วทั้งบ้านเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงส่องกระทบผิวเนียนของหญิงสาวที่นอนตะแคงอยู่ท้องกลมโตขนาดเกือบแปดเดือนทำให้การขยับตัวเป็นเรื่องลำบาก แต่สิ่งที่ทรมานกว่านั้นสำหรับเซเรน้่าคือความหิว“อืม...ไซรัส...”เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นจากใต้ผ้าห่ม เซเรน่าหันซ้ายหันขวาแล้วคว้าแขนสามีที่นอนหลับสบายอยู่ข้าง ๆ“ไซรัส ตื่นหน่อยสิ”“หืม...เกิดอะไรขึ้น ซเรน่า ปวดท้องเหรอ”เสียงงึมงำตอบกลับมาพร้อมการขมวดคิ้ว เขาลืมตาขึ้นแทบจะทันที ชายหนุ่มขยับลุกพรวดด้วยความตกใจ แต่สิ่งที่ได้กลับมาทำเอาเขาแทบลมจับ“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่...หิว อยากกินข้าวผัดกุ้ง”ไซรัสนิ่งไปสามวินาที ก่อนหลุดเสียงหัวเราะในลำคอ “ตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ?”หญิงสาวพยักหน้า ใบหน้าซื่อเหมือนเด็กที่ขอของเล่น เธอเอามือกุมท้องไว้พลางทำตาปริบ ๆ“ลูกอยากกินค่ะ ไม่ใช่ฉันซะหน่อย” “ลูกอยากหรือแม่อยากครับ หืม?”เขาถอนหายใจยาวแต่ก็ยอมลุกขึ้นจากเตียงอย่างจำนน พลางลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาคนสวยอย่างเอ็นดู“ก็…ลูกอยากสิ” เธอตอบพลางเลิกคิ้

“ศรัน!”เสียงเรียกดังจากห้องครัวทำเอามือขวาของเขาสะดุ้งสุดตัวไซรัสยืนพิงเคาน์เตอร์ มือถือจานส้มตำหน้าตาเย้ายวนแต่ดูแล้ว เหมือนมีอะไรผิดปกติ“ครับบอส?”“ส้มตำจานนี้ เผ็ดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เขาถามเสียงนิ่งแต่ดวงตาเริ่มมีแววอันตราย“คือ...นายหญิงบอกให้ผมบอกแม่ค้าว่าใส่พริกสิบเม็ดครับ ผมก็เลย---”“สิบเม็ด?”“ครับ...”ไซรัสยกมือกุมขมับ เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีนี้ และเขาก็คิดไม่ผิดเลย เพราะทันทีที่เขาเดินถือจานส้มตำเข้าไปในห้องนั่งเล่น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที“ไซรัส! นี่มันเผ็ดมากเลยนะ!”เสียงโวยวายของเซเรน่าทำให้เขาชะงักไปสามวินาทีเต็ม เธอนั่งอยู่บนโซฟาในชุดเดรสคนท้อง ลมหายใจแรงราวกับผ่านสงครามโลกมาหมาด ๆ“เธอบอกศรันให้ใส่พริกสิบเม็ดเหรอครับ?”“ใช่สิ! ตอนนั้นอยากกินเผ็ด แต่พอกินจริง ๆ แล้วมันเผ็ดเกินไป!”ไซรัสพยายามกลั้นหัวเราะแต่ไม่สำเร็จ เสียงขำหลุดออกมาพร้อมรอยยิ้มที่เขาพยายามซ่อน“นายหัวเราะเหรอ!?”“ไม่ครับ ฉัน...ฉันแค่---”“ไซรัส นัว!”เสียงเรียกชื่อเต็ม ๆ แบบนี้แปลว่าอันตรายแล้วแน่ ๆ เขารีบเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ แล้วจับมือเธอไว้“โอเค ๆ ไม่หั