บททั้งหมดของ เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: บทที่ 141 - บทที่ 150

152

ตอนพิเศษ ภารกิจง้อภรรยา [2/2]

“ฉันว่าคนที่อบมันก็เหมือนกัน อาจจะเลอะไปหน่อย แต่ก็รักเธอที่สุดในโลกเหมือนกัน” ไซรัสยิ้มมุมปากหลังจากครัวดูเหมือนผ่านสงครามโลกไปหนึ่งรอบ และเค้กไหม้ถูกชิมเรียบร้อยแล้ว ไซรัสก็คิดว่าภารกิจง้อเมียคงจบลงอย่างสวยงามแต่ยังไม่ทันได้พัก เสียงกระซิบกระซาบของคู่แฝดก็ดังขึ้นอีกมุมหนึ่งของบ้าน“ป่ะป๊ายังไม่โรแมนติกพอเลย” ไซม่อนทำท่าครุ่นคิด“ใช่ ๆ หม่าม้ายังไม่เขินเลย ต้องมีขั้นตอนสอง!”“ขั้นตอนสอง?” ไซรัสที่เดินผ่านมาได้ยินเต็มสองหู เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย“ชู่ว์! ความลับของทีมง้อหม่าม้าครับป่ะป๊า!” เซธยกนิ้วแตะปากไซรัสหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาไม่รู้ว่าเด็กสามขวบสองคนนี้ไปเอาความคิดพวกนี้มาจากไหน แต่ในใจกลับอบอุ่นอย่างประหลาดบ่ายนั้นทั้งคฤหาสน์เต็มไปด้วยความวุ่นวายอีกครั้ง แฝดทั้งสองลากโต๊ะอาหารยาวออกมากลางสวน ดึงผ้าม่านลูกไม้จากห้องรับแขกมาปูเป็นโต๊ะผ้า ไซรัสมองลูกชายทั้งสองที่ตั้งใจ แล้วก็ช่วยจัดอย่างว่าง่าย“ป่ะป๊าต้องใส่สูทนะครับ เดตต้องดูเท่!” เซธบอกพลางถือหวีหวีผมตัวเองอย่างตั้งใจ“แล้วหม่าม้าต้องใส่ชุดสวย ๆ ด้วย!” ไซม่อนพูดเสียงใส “พวกเราจะบอกว่า มีประชุมลับ!”“ประชุมลับเหรอครับ?” ไซรัสหัวเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ เมื่อโลกที่ไม่มีเซเรน่า [1/2]

เช้าวันหนึ่ง ไซรัสตื่นขึ้นมาในห้องที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกกลับแปลกประหลาด กลิ่นดอกไม้ประจำโต๊ะข้างเตียงที่มักหอมอ่อน ๆ กลับหายไป ไม่มีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ วิ่งเล่นหน้าห้องและที่น่าประหลาดที่สุด เตียงข้างกายว่างเปล่า“เซเรน่า?” เขาหันไปมองรอบห้องด้วยหัวใจที่เริ่มหนักอึ้งไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงความเงียบว่างเปล่าที่เย็นเยียบจนเขารู้สึกเหมือนถูกกลืน ไซรัสเดินออกมาจากห้อง เห็นคฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงัด ไม่มีของเล่นลูก ไม่มีเสื้อผ้าของผู้หญิง ไม่มีแม้แต่ภาพถ่ายครอบครัวบนผนังเขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน ภาพกรอบรูปที่เคยตั้งอยู่ตรงกลางหายไป เหลือเพียงรอยฝุ่นที่บ่งบอกว่ามันไม่เคยอยู่ตรงนั้น สถานการณ์ตอนนี้ทำให้หัวใจเขาบีบรัดอย่างเจ็บปวดทันที“ไม่จริงแน่ ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไร...”เขารีบเปิดโทรศัพท์ พยายามโทรหาเบอร์ที่จำขึ้นใจ ภรรยาคนสวย แต่หน้าจอขึ้นข้อความว่าไม่มีรายชื่อนี้ในเครื่องของคุณ ไซรัสยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เหมือนเวลาหยุดหมุนทุกอย่างที่เคยเป็นชีวิตของเขา ยามนี้กลับหายไปหมดเขาขับรถออกไปทั้งที่ไม่รู้จะไปไหน เมืองทั้งเมืองเหมือนถูกกลืนด้วยหมอกหนา ผู้คนแปลกหน้า ไม่มีใครรู้จักชื่อเซเรน่าเลยแม้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ เมื่อโลกที่ไม่มีเซเรน่า [2/2]

“เซเรน่า...ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน”เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นในห้องทำงานอันว่างเปล่า ก่อนที่ภาพของเธอในความทรงจำจะเริ่มเลือนหายไปทีละน้อย...และในขณะเดียวกันไซรัสก็สาบานในใจว่าต่อให้ต้องพลิกทั้งเมืองทั้งเขตใต้ เขาก็จะหาผู้หญิงคนนั้นให้เจอ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไรก็ตามสามวันผ่านไป ไซรัสไม่ได้นอนแม้แต่วินาทีเดียว ทุกตึก ทุกตรอก ทุกแฟ้มข้อมูลในฐานระบบของเขตใตต้และเขตเหนือเขาค้นมันทั้งหมดแต่ไม่มีชื่อ “เซเรน่า”ไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยการมีอยู่ของเธอเขาไปยังเพนเฮ้าท์หรูของเธอในเขตเหนือที่จำได้แม่นยำ กลับพบว่าที่ตรงนั้นกลายเป็นลานกว้างโล่ง ๆ มีเพียงหญ้าแห้งถูกลมพัดเอนเขาเดินไปกลางพื้นที่นั้น หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังถูกบีบ“เกิดอะไรขึ้นกันเธอ ไม่สิ กับฉันกันแน่...” เขาทรุดตัวลง คว้าเศษดินในมือ“เธอต้องอยู่ตรงนี้สิ เซเรน่า...”ลมหอบหนึ่งพัดผ่าน พาเอากลีบดอกไม้ปลอมสีขาวปลิวขึ้นจากพื้น เหมือนเสียงหัวเราะแผ่วเบาของใครบางคนแว่วอยู่ในความทรงจำ“ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ...” เขาพูดทั้งที่น้ำเสียงแหบพร่า “ต่อให้โลกทั้งใบลืม ฉันก็จะจำเธอไว้คนเดียว”เขากลับไปที่คฤหาสน์ยามค่ำคืน ไฟในห้องครัวดับสนิท แต่ไซรัสก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [1/5]

เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านช่องระบายอากาศดังลอดเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ของคอนโดชั้นแปด เสียงนั้นปนกับเสียงเหล็กเสียดสีกันที่เกิดจากป้ายร้านค้าซึ่งแกว่งไปมาจากแรงลมด้านนอก มันทำให้เซเรน่ารู้สึกเหมือนอยู่ในโลกที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอีกต่อไปหญิงสาวนั่งพิงกำแพง สีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกและดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนล้า รอบตัวเธอมีกระป๋องอาหารว่างเปล่าและขวดน้ำที่เหลือแต่ก้นขวด ความเงียบสงัดภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงท้องร้องของตัวเอง เธอก้มมองข้าวของเหล่านั้นด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง“อีกวันเดียว…ฉันคงอดตายแน่…”เสียงพึมพำเบา ๆ ของเธอแทบจะจมหายไปกับเสียงลมพายุที่พัดโหมจากภายนอกตั้งแต่ไวรัสเริ่มแพร่ระบาดเมื่อสามเดือนก่อน เมืองนี้ก็กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนต่างหนีตาย บางคนกลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป พวกมันคือซอมบี้ที่ไม่มีสติ ไม่มีความรู้สึก มีเพียงสัญชาตญาณหิวโหยเลือดสด ๆ และเนื้อของมนุษย์เธอเคยเป็นพนักงานบริษัทเอกชนธรรมดา ชีวิตวนเวียนอยู่กับโต๊ะทำงานและกาแฟยามเช้า แต่ตอนนี้ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว ไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว เหลือเพียงความโดดเดี่ยวและเสียงฝีเท้าของซากศพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [2/5]

“ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงผู้ชายดังขึ้นพร้อมเสียงขึ้นนกปืน “ออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นยิง”เซเรน่าชะงักแขนขาแข็งเป็นหิน เธอรู้ทันทีว่านั่นไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นคนและนั่นอาจเลวร้ายยิ่งกว่าซอมบี้เสียอีก เธอค่อย ๆ ชูมือทั้งสองขึ้นเหนือหัว พลางก้าวออกมาจากหลังชั้นวางสินค้าช้า ๆ เสียงหัวใจเธอดังก้องในหู“อย่ายิงนะ! ฉัน…ฉันไม่ใช่ผู้ติดเชื้อ!”ไฟจากไฟฉายส่องตรงมาที่ใบหน้าของเธอ มันแสบตาจนเซเรน่าต้องหรี่ตามองเห็นเงาร่างของชายสามคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ พวกเขาสวมเสื้อเปื้อนเลือดและมีปืนอยู่ในมือชายที่อยู่ตรงกลางซึ่งดูเหมือนเป็นหัวหน้าขมวดคิ้ว “พูดอีกทีสิ”“ฉันแค่มาหาอาหาร…ไม่ได้มีเชื้อ”อีกคนหนึ่งพูดเสียงแข็ง “ ถอดเสื้อคลุมออกแล้วหมุนตัว!”เซเรน่าชะงักก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวที่เธอสวมอยู่ออกแล้วค่อย ๆ หมุนร่างหนึ่งรอบตามคำสั่ง เธอสัมผัสได้ว่าพวกเขากำลังสำรวจว่าร่างกายเธอมีบาดแผลหรือไม่เมื่อเห็นว่าไม่มีใดน่าสงสัยชายที่เป็นหัวหน้าลดปืนลง แต่ทว่าเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนหน้าตาสะสวยและรูปร่างดี สายตาของพวกเขาจากที่เคยระแวงกลับเปลี่ยนเป็นสายตาอีกแบบหนึ่ง สายตาที่ทำให้เซเรน่าเย็นวาบไปทั่วสันหลังชายร่างสูง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [3/5]

แสงสีส้มอ่อนของรุ่งอรุณค่อย ๆ ทาบผ่านขอบหน้าต่างที่แตกร้าว เสียงนกตัวเล็ก ๆ ที่ยังเหลือรอดร้องเบา ๆ อยู่บนสายไฟข้างตึกเป็นเสียงเดียวที่ทำให้เมืองนี้ยังดูเหมือนมีชีวิตอยู่บ้างเซเรน่าขยับกายขึ้นจากเตียงนอนในห้องของเธอ หญิงสาวกระพริบตาไล่ความง่วงก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน นัยน์ตาคู่สวยมองเห็นแผ่นหลังของไซรัสที่กำลังตรวจอาวุธอยู่ข้างหน้าต่าง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาดูมั่นคงอย่างประหลาดในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเขากำลังตรวจเช็กกระสุนในปืนสั้นอย่างละเอียด เสียงคลิกดังขึ้นเป็นจังหวะ เซเรน่ารู้สึกได้ถึงความเงียบที่อบอวลอยู่ในห้อง มันไม่ใช่ความอึดอัดแต่เป็นความสงบและปลอดภัย“คุณตื่นแต่เช้าเลยนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นเสียงเบาไซรัสเงยหน้าขึ้นจากปืนแววตาคมคายใต้แสงเช้าดูอ่อนลงเล็กน้อย “อืม...ผมจำเป็นต้องตรวจเช็ดอาวุธก่อนที่พวกเราจะเดินทาง”เซเรน่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้มเก็บของในกระเป๋าเป้ของตัวเอง เธอจัดเสื้อผ้า ขวดน้ำ อาหารกระป๋อง และชุดปฐมพยาบาลลงไปอย่างระมัดระวัง ทุกอย่างที่มีอยู่ตอนนี้คือสิ่งจำเป็นต่อชีวิตพลาดไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียวไซรัสก้าวมาหยุดข้าง ๆ เธอ เขายื่นมีดพับเล่มเล็กให้ “เธอยิงปืนไม่เป็น งั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [4/5]

ไซรัสมอบต่ำใช้รถที่จอดอยู่บนถนนเป็นที่กำบัง เขาจับปืนไรเฟิลที่สะพายไว้บนหลังขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเริ่มเล็งจุดตายที่หัวของซอมบี้เซเรน่าไม่ยืนมองเหตุการณ์จากอีกฝั่งหนึ่งของถนนหัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างของซอมบี้ก็ล้มลงไปนอนกับพื้นทีละตัว “เรียบร้อยแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ“คุณ...ไม่เป็นไรใช่ไหม?”“ผมไม่เป็นอะไร”เซเรน่ามองเขาอย่างตะลึงทั้งความกลัวและความชื่นชมปะปนกันอยู่ในใจ “คุณเป็นใครกันแน่…คือฉันสังเกตว่าปืนที่คุณมีกับฝีมือการยิงของคุณมัน....ดูไม่ธรรมดา”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ “ฉันทหารหน่วยพิเศษ”เธอเบิกตากว้าง “จริงเหรอ?”“อืม...แต่ว่าตอนนี้พวกเราควรออกเดินทางได้แล้ว”เซเรน่ามองแผ่นหลังของไซรัสที่กำลังเดินนำไป แม้จะมีความสงสัยอยู่ในใจเกี่ยวกับตัวตนของเขาแต่สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะความคิดสงสัยนั้นไป...ระหว่างวันทั้งคู่เดินข้ามสะพานที่มีรถหลายสิบคันจอดทิ้งไว้ เสียงน้ำจากแม่น้ำด้านล่างดังคลื่นซัด เสียงฝีเท้าทั้งสองสะท้อนก้องไปทั่วสะพานเมื่อมาถึงอีกฟากหนึ่งก็พบว่าพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว พวกเขาจึงเลือกหยุดพักค้างคืนในร้านอาหารร้างที่มีประตูปิดแน่นหนา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [5/5]

ห้าวันต่อมาเมื่อเข้าเขตเมืองอาร์เทน เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ ดังมาจากทิศเหนือ ไซรัสหยุดเดินหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นดู“เป็นรถหุ้มเกราะ...มีสัญลักษณ์ของกองทัพ”ไม่นานรถคันนั้นก็หยุดลงตรงหน้า ชายในชุดทหารสามคนลงมาคนหนึ่งถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มและแววตาที่คุ้นเคย“ผู้พันไซรัสจริง ๆ ด้วย!”ไซรัสเบิกตากว้าง “ศรัน!”ศรันยิ้มกว้าง รีบเดินเข้ามากอดเขาแน่น “ผมคิดว่าท่านตายไปแล้ว!”“ฉันไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก” ไซรัสหัวเราะก่อนจะหันไปมองเซเรน่า “เซเรน่านี่ศรันครับ เขาเป็นทหารที่คุ้มกันศูนย์อพยพ ส่วนนี่เซเรนะ....”ศรันมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น “สวัสดีครับดีครับคุณเซเรน่า ผมได้ยินชื่อมานานแล้วไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะสวยขนาดนี้ ไม่แปลกเลยที่ผู้พันจะหลบหนีจากศูยน์อพยพแล้วไปช่วยคุณที่นั่น”“คะ?”“อะ...อ้าว...ผู้พันอย่าบอกนะว่าไม่ได้บอกเธอ” ศรันหันไปถามไซรัสที่ตอนนี้กำลังยืนมองเขาอย่างคาดโทษ ไซรัสภายในใจรู้สึกกระวนกระวายเพราะตอนนี้ความจริงที่เขาหลบหนีออกจากศูนย์อพยพเพื่อไปช่วยหญิงสาวที่ตนแอบรักมาตลอดหลายปีกำลังถูกเปิดเผย“ไซรัส....ที่คุณศรันพูดหมายความว่ายังไง”“เซเรน่าเรื่องนี้พวกเราค่อยคุยกันทีหลังดีไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ สามีความจำเสื่อม... [1/2]

แสงแดดอ่อนสีทองลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว กลิ่นยาผสมกลิ่นสะอาดของผ้าปูเตียงใหม่ลอยอยู่ในอากาศ เครื่องวัดชีพจรส่งเสียงแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พื้นที่เงียบสงบนี้มีเพียงเสียงลมหายใจของชายหนุ่มบนเตียงที่เพิ่งฟื้นจากความมืดมิดยาวนานไซรัสขยับเปลือกตาอย่างเชื่องช้าดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลืมขึ้น สายตาเขายังพร่าเลือนอยู่แต่ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง มือเล็กของเธอกุมมือเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยไปเขาจะหายลับจากโลกนี้อีกครั้งแววตาของเธอแดงช้ำ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาขยับตัว เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงเบาเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัวในเวลาเดียวกัน“ไซรัส... คุณตื่นแล้ว...” เสียงนั้นสั่น แต่แฝงด้วยความอบอุ่นลึกซึ้งชายหนุ่มกระพริบตาถี่ ๆ พยายามรวบรวมความทรงจำ แต่ในหัวกลับว่างเปล่า มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่แน่นอยู่ในอก เหมือนเขาควรจะรู้จักเธอ เหมือนเธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิต แต่เขากลับจำไม่ได้เลย“ผม...” เขาขมวดคิ้ว มือที่ถูกเธอกุมไว้เริ่มขยับเล็กน้อย “คุณ...เป็นใคร....แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่”คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ ที่กรีดผ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ สามีความจำเสื่อม... [2/2]

หลายวันต่อมาบ้านพักตากอากาศริมทะเลขนาดกลางตั้งอยู่บนเนินทรายต่ำ ล้อมรอบด้วยต้นมะพร้าวและเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะอันคุ้นหู ลมทะเลยามบ่ายพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ ปะปนกลิ่นดอกลีลาวดีที่ปลิวจากสวนหน้าบ้าน ที่นี่เป็นบ้านตากอากาศริมทะเลบนเกาะส่วนตัวที่พวกเขาเคยมาด้วยกันในทุกปีแต่สำหรับไซรัสแล้วทุกอย่างกลับดูแปลกใหม่ เขามองภาพครอบครัวที่ติดอยู่บนผนัง ภาพถ่ายที่เขาอุ้มลูกฝาแฝดและหัวเราะอย่างมีความสุข ทว่าความทรงจำนั้นกลับกลายเป็นเพียงภาพเบลอในใจ“ที่นี่ดู...อบอุ่นดีจัง” เขาพูดเบา ๆ ขณะเดินช้า ๆ ไปตามโถงทางเดินเซเรน่ามองตามแผ่นหลังของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “คุณเคยชอบที่นี่มากค่ะ ทุกเช้าคุณจะตื่นก่อนใครเพื่อลงมาทำอาหารให้ฉันและเด็ก ๆ”“จริงเหรอ...” เขายิ้มบาง ๆ “อืม...ไม่รู้สิ ผมไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะมีฝีมือด้านการทำอาหาร”เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ “แต่เด็ก ๆ ชอบฝีมือการทำอาหารของคุณนะคะ”“เซเรน่า....คือผมมีคำถามหนึ่งครับ”“อะไรเหรอคะ?”“ผมดีกับคุณและลูกจริง ๆ ใช่ไหมครับ” “คะ?”“คือ...ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพูดนะครับ เพียงแต่เมื่อวานในหัวของผมก็มีความทรงจำไม่ดีโผล่ขึ้นมา ผมในต
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
111213141516
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status