บททั้งหมดของ เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: บทที่ 131 - บทที่ 140

บรรยากาศในคฤหาสน์หรูตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนบ้านของหัวหน้าแก๊งมาเฟียแม้แต่น้อย มันเหมือนสนามรบที่เต็มไปด้วยของเล่น รถบังคับ ผ้าอ้อม และเสียงหัวเราะของเด็กสองคนไซรัสยืนพิงขอบประตูห้องเล่นเด็ก ใบหน้าเคร่งขรึมที่ปกติทำให้ลูกน้องสะดุ้งเฮือก ตอนนี้ดูอ่อนแรงจนน่าสงสาร สามปีผ่านไปเร็วกว่าที่คิด เจ้าก้อนแป้งตัวแสบอย่างเซธ และไซม่อนที่เคยตัวแดง ๆ เท่ากำมือ ตอนนี้กลายเป็นเด็กชายตัวกลมผมฟู ที่วิ่งทั่วคฤหาสน์จนแม่บ้านแทบหมดแรงไล่ตาม“เซธ! ห้ามปีนขึ้นโต๊ะนะลูก เดี๋ยวตก!”“ไม่ตก~ ป่ะป๊าดูสิ หนูบินได้!”“ไซม่อน! อย่าเอารีโมตแช่นมลูก!!”“หนูจะให้มันว่ายน้ำ~”ไซรัสถอนหายใจเสียงดัง เขารู้สึกเหมือนตัวเองแก่ขึ้นสิบปีในครึ่งวันเดียว เขาเคยผ่านสงครามมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าการเผชิญหน้ากับลูกชายฝาแฝดสองคนที่รวมพลังกันสร้างความโกลาหลในบ้าน“เด็กชายเซธ นัว กับเด็กชายไซมอน นัว มานั่งเรียงกันตรงนี้เดี๋ยวนี้” เขาพยายามใช้เสียงเข้ม “ป่ะป๊า...ทำไมต้องเรียกชื่อเต็ม?” ทั้งคู่ชะงักเล็กน้อย มองหน้ากัน ก่อนที่ไซมอนจะยกมือขึ้นถาม“เพราะพวกเรากำลังคุยกันเรื่องสำคัญ”“เรื่องอะไรเหรอ~?”“เรื่องที่ว่าทำไมรถบั

“ภรรยาครับ สามีขอทำได้ไหม”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนเซเรน่า หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ทว่าก็ยอมพยักหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบเมื่อเซเรน่าอนุญาตแล้ว ไซรัสยกยิ้มกว้างพลางค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่บนร่างของเธอออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ ละเมียดละไมราวกับจะซึมซับทุกความงาม นัยน์ตาคมวาววับพร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่อย่างประหม่าครั้นได้เห็นเรือนร่างของเซเรน่าที่เปลือยเปล่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา ไม่ว่าจะหน้าอกอวบอิ่มที่ไม่คิดว่าจะเต็มไม้เต็มมือถึงเไซรัสยงนี้ หน้าท้องแบนราบ เอวบางคอด และสะโพกผาย ยังไม่รวมถึงกเซเรน่าบดอกไม้ที่กำลังฉ่ำวาวราบกับเชื้อเชิญ“วันนี้เธอสวยที่สุดเลยเซเรน่า ทำเอาฉันแทบบ้า”เขาเอ่ยเสียงกระเส่า พลางเลื่อนตัวลงไปจูบที่ซอกคอของเธอ ไล่ลงมาตามเนินอกอวบอิ่ม ก่อนตวัดเรียวลิ้นโลมเเซเรน่ายยอดบัวสีหวานอย่างหยอกเย้าเมื่อไซรัสได้ยินเสียงครางแผ่วๆ จากลำคอของเธอ ชายหนุ่มก็รู้สึกถึงความเร่าร้อนที่เพิ่มขึ้น เขาบดเบียดร่างกายเข้าหา จนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านจากร่างบาง เขารู้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความสุขสม“เธอเป็นของฉันคนเดียว คืนนี้จะเอาเธอจนช้ำไปทั้งตัวเลยดีไหม”

“เธอสวยมากเลย เวลาเสร็จออกมา แถมตรงนั้นยังชมพู แน่น แล้วก็ร้อนขนาดนี้” ไซรัสไม่รอให้เซเรน่าพักหายใจ เขาดึงเธอลุกขึ้นนั่งบนตัก พลางใช้มือโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ชายหนุ่มจ้องมองดวงตาที่พร่าเลือนด้วยอารมณ์ของเธอด้วยแววตาแพรวพราว ไซรัสรู้สึกถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่กำลังปะทุขึ้นในตัวเขา“ท่านี้คงจะเสียวถึงทรวงเลยนะครับคนดี ลองดูไหม”“จะต่ออีก...เหรอ”“ต่อสิครับ เธอเสร็จไปแล้ว แต่สามีคนนี้ยังไม่ได้แตกเลย รู้สึกไหมว่าเมื่อกี้มันแข็งแค่ไหนในรูเธอ”เขาเอ่ยเสียงกระเส่า พลางยกสะโพกของเธอขึ้นเล็กน้อย แล้วจัดให้นั่งลงบนแท่งเนื้อแข็งขืนของเขา จนรู้สึกถึงความรัดแน่นที่โอบล้อมจนเขาแทบจะแตกคารูในทันที ไซรัสซบหน้าลงกับซอกคอของเธอ สูดดมกลิ่นกายหอมหวานอย่างลุ่มหลง ชายหนุ่มเริ่มสวนสะโพกขึ้นลงช้าๆ เพื่อให้เธอได้ปรับตัวกับจังหวะของเขา ก่อนจะจูบซับไปตามไหล่มน พลางบีบเคล้นสะโพกงอนอย่างแรง“ครางออกมาเลยคนดี ไม่ต้องอาย”ไซรัสกระซิบข้างหู ชายหนุ่มค่อยๆ เพิ่มจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้น เขาสอดประสานกายเข้าออกอย่างหนักหน่วง รู้สึกถึงความเปียกแฉะในโพรงนุ่มที่เพิ่มขึ้น เธอครางเสียงหลง จิกเบนไหล่ของเขาอย่างแรงเพื่อระ

กลิ่นเค้กไหม้ยังลอยอบอวลในครัว ราวกับมันตั้งใจจะบอกทุกคนว่า ฉันโดนเผามาแล้ว! แต่สำหรับเซเรน่าและลูกชายทั้งสอง ภารกิจยังไม่จบ ตราบใดที่หัวใจของพวกเขายังอยากให้ของขวัญชิ้นนี้สำเร็จ“ไม่เป็นไรค่ะ เราจะทำให้มันสวยเอง” เซเรน่าพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น“ใช่ฮะ หม่าม้าเคยบอกว่าอย่าทิ้งของกิน!” เซธพยักหน้าหนักแน่น“เราจะตกแต่งมันให้เหมือนภูเขาแห่งความสุข!” ไซม่อนพูดพลางยกมือตั้งท่าเหมือนเชฟตัวจิ๋วเซเรน่ากลั้นหัวเราะไว้แทบไม่อยู่ นี่มันไม่ใช่แค่การทำเค้กแล้ว นี่คือภารกิจของลูกชายสองคนที่เชื่อว่าความรักแก้ไขทุกอย่างได้ แน่นอนว่าเธอไม่กล้าขัดมันอยู่แล้ว ก็ลูกชายของเธอน่ารักขนาดนี้!เด็กชายทั้งสองจัดแจงหยิบกล่องวิปครีมและช็อกโกแลตหลากสี ที่เซเรน่าเตรียมไว้มาเปิดอย่างระมัดระวัง อย่างน้อยก็ในตอนแรก…“ไซม่อนลูก อย่าบีบแรงนะคะ เดี๋ยวครีมมัน--”พรืดดด!!เสียงครีมพุ่งกระจายราวกับระเบิดเล็ก ๆ ทำให้วิปครีมสีขาวฟุ้งเต็มหน้าไซม่อนทันที แทนที่จะร้องไห้หรือตกใจ เขากลับหัวเราะร่า และป้ายครีมบนแก้มตัวเองอย่างสนุก“ฮ่าๆๆ หม่าม้าดูสิ มันเหมือนหิมะเลย!” “เซธอยากได้หิมะด้วย!” เซธไม่ยอมน้อยหน้า รีบคว้าครีมอีกหลอด

เช้าวันนั้น อากาศในคฤหาสน์เขตใต้เงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงเซเรน่าพูดอ่อน ๆ ปลุกลูกชายสองคน ไม่มีเสียงหัวเราะคิกคักของแฝดที่วิ่งไล่กันอยู่ในโถงใหญ่ มีเพียงความเงียบอึมครึมและสายตาของคนงานที่มองกันไปมาอย่างระแวดระวังไซรัสรู้สึกถึงความผิดปกติตั้งแต่เปิดประตูห้องนอนออกมา บ้านที่เงียบเกินไป มักไม่ใช่สัญญาณที่ดี โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของเขากำลังงอนชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูถอนหายใจเบา ๆ ขณะเดินลงบันได มือถือในมือยังแสดงข้อความจากเมื่อคืนที่เขาไม่ได้เปิดอ่าน[เซเรน่า]: “นายลืมอะไรไปหรือเปล่า ไซรัส?”[เซเรน่า]: “เด็ก ๆ รอจนโรงเรียนปิดแล้วนะคะ”“โธ่ เอาอีกแล้ว” เขากดหน้าผากตัวเองเบา ๆใช่ เมื่อวานนี้เขาติดประชุมกับเขตเหนือที่ลากยาวจนค่ำ และลืมสนิทว่าตัวเองอาสาไปรับลูกจากโรงเรียนแทนเซเรน่า ลูกแฝดสองคน เซธกับไซม่อนต้องรออยู่นานจนหม่าม้าต้องรีบไปรับเอง“ป่ะป๊ามาช้า! ป่ะป๊าไม่รักพวกเราแล้วเหรอครับ!” คำพูดเล็ก ๆ นั่นที่ลูกพูดในรถคงยังฝังในใจเซเรน่าแน่ ๆตอนนี้เขาต้องยอมรับว่าสถานการณ์อันตรายกว่าเจรจาระดับเขตซะอีก“บอสครับ” ศรัน มือขวาคนสนิทกระซิบอย่างระมัดระวัง “นายหญิงสั่งไม่ให้ผมรับโทรศัพท์จากบอส เธอบอ