ตอนพิเศษ วันเกิดของไซรัส [3/3]

“อีกไม่กี่ชั่วโมงไซรัสจะกลับมาแล้วสินะ”

“หม่าม้า ไซม่อนตื่นเต้นจังเลย” ไซม่อนวิ่งมาจับชายเสื้อเธอ

“เซธก็เหมือนกันฮะ อยากเห็นหน้าป่ะป๊าตอนเปิดผ้าคลุมจัง!”

“หม่าม้าก็เหมือนกันค่ะ พวกเราจะทำให้คุณพ่อประทับใจที่สุดในโลกเลย ดีไหมคะ?” 

เซเรน่าย่อตัวลง โอบลูกชายทั้งสองเข้ามากอดแน่น เสียงเด็กสองคนดังประสานกับเสียงหัวเราะของแม่อย่างอบอุ่น

“ดีฮะ!”

“ดีฮะะะ!”

ในขณะเดียวกันเสียงเครื่องยนต์คุ้นหูพลันดังมาจากนอกคฤหาสน์ เสียงที่ทำให้หัวใจของเซเรน่ากับลูกชายทั้งสองเต้นระรัว ราวกับจะทะลุออกมาจากอก และวันนี้เป็นวันที่ไซรัสดันกลับมาก่อนเวลา

“ป่ะป๊ามาแล้ว!!!”

“เร็วสิหม่าม้า ซ่อนก่อน!!”

ไซม่อนรีบวิ่งไปที่ม่านแล้วซ่อนหัวไว้ แต่ครึ่งตัวโผล่มา ส่วนเซธแอบอยู่หลังแจกันดอกไม้ขนาดใหญ่ที่โยกเยกอันตรายสุด ๆ เซเรน่าก้มลงมองภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจพลางยิ้ม 

“สายลับของหม่าม้านี่น่าจะโดนจับก่อนภารกิจเริ่มแน่ ๆ ” เธอเดินไปดูที่ประตู พลางกระซิบ “ป่ะป๊ากลับมาแล้วจริง ๆ ” 

ในเวลาเดียวไซรัสเปิดประตูเข้ามาพร้อมกล่องเอกสารในมือ เขาดูเหนื่อยแต่ยังมีรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อได้เห็นบ้านของเขา ทว่าเมื่อเห็นความเงียบที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หลังจากที่มีเจ้าก้อนแป้งสองคน ทำให้เขาหันไปมองศรันข้างกายทันที ราวกับสั่งให้ไปสำรวจรอบ ๆ 

“ที่รัก อยู่บ้านหรือเปล่า?” เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา มีเพียงเสียง เบา ๆ ของแจกันที่โยกไปมาก่อนจะล่วงลงอย่างแรงจนแตกละเอียด 

“โอ๊ะ!!” 

เสียงเซธร้องออกมาอย่างตกใจ พร้อมกับที่ไซม่อนโผล่พรวดออกมาจากหลังม่าน

“ป่ะป๊า!! ไม่ใช่นะครับ มันไม่ใช่แผนนี้!!” ไซม่อนพูดลั่นก่อนจะรีบยกมือปิดปากตัวเอง

“ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม”

ไซรัสขมวดคิ้วขณะมองลูกชายทั้งสองที่ยืนหน้าเลอะครีมและแป้ง มีเศษลูกโป่งติดหัวคนละใบ แต่เขารีบไปอุ้มเซธจากเศษแจกันทันที ก่อนจะสั่งให้แม่บ้านเก็บกวาด

“อืม ดูเหมือนว่าป่าป๊าจะพลาดงานปาร์ตี้อะไรบางอย่างไปสินะ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มขำในแววตา

“เซอร์ไพรส์ค่ะ!!”

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ป่ะป๊า!!”

เซเรน่าวิ่งมาจากห้องครัว พยายามทำหน้ายิ้มแม้ในใจอยากร้องไห้ เด็กทั้งสองรีบยกมือขึ้นเหนือหัว เสียงใส ๆ ดังพร้อมกัน ก่อนทั้งคู่จะลากผ้าคลุมโซฟาออกเผยให้เห็นเค้กก้อนนั้น

“นี่ไงฮะ เค้กของป่ะป๊า!!”

ใต้ผ้าคลุมคือเค้กก้อนโตสีสันประหลาด บางส่วนไหม้เกรียม บางส่วนมีครีมกองหนาเหมือนภูเขาหิมะ และเทียนปักเอียงจนแทบจะล้ม

“ฮ่ะๆๆๆ นี่เหรอของขวัญสุดพิเศษของป่ะป๊า?” ไซรัสนิ่งไปสองวินาที ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ใช่ฮะ!” ไซม่อนพูดอย่างภูมิใจ “พวกเราทำเองเลยนะ”

“หม่าม้าช่วยนิดเดียวเองฮะ!” เซธเสริมพลางชี้ไปที่ครัวที่ยังมีครีมติดผนังอยู่บ้าง

“ฉันสาบานเลย ว่ามันดูดีในตอนแรก...” เซเรน่าเอามือแตะหน้าผากตัวเอง

ไซรัสเดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงให้ระดับสายตาเท่ากับลูกทั้งสอง เขามองเค้กไหม้ตรงหน้าอย่างตั้งใจราวกับกำลังพิจารณางานศิลป์

“ทำเองหมดเลยเหรอ?” เขาถามด้วยเสียงอบอุ่น

“ใช่ฮะ!” เด็กทั้งสองตอบพร้อมกันอย่างภาคภูมิใจ

“งั้นพ่อขอลองชิมหน่อยนะ”

“อ๊ะ เดี๋ยวก่อน มัน...อาจจะยังไม่ค่อย--”

เซเรน่าร้องเบา ๆ  แต่ไม่ทันจบประโยค ช้อนในมือไซรัสก็แตะลงไปแล้วตักเข้าปากทันที ทั้งสามคนหยุดนิ่งรอดูสีหน้าเขา ไซรัสเคี้ยวเบา ๆ แล้วหลับตา เหมือนกำลังลิ้มรสของหวานที่ซับซ้อนที่สุดในโลก

“ป่ะป๊ษจะร้องไห้ไหม?” เซธกระซิบกับน้อง

“หรือไม่ก็หมดสติ...” ไซม่อนกระซิบตอบ

แต่แล้วชายหนุ่มกลับลืมตาขึ้น ยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยน “อร่อยที่สุดในโลกเลยครับ”

“จริงเหรอคะ...?” เซเรน่าถามแบบไม่แน่ใจ

“จริงที่สุด ป่ะป๊าไม่เคยกินเค้กที่มีรสชาติแบบนี้มาก่อนเลย หวานจากน้ำตาล ขมจากขอบไหม้ และมีรสของความพยายามอยู่เต็มไปหมด” เขาพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวลูกชายทั้งสอง

“เย้! ป่ะป๊าชอบจริง ๆ ด้วย!”

“ไซม่อนบอกแล้วว่าเราเก่งใช่ไหมฮะเซธ!”เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็นั่งล้อมโต๊ะเล็ก ๆ กันทั้งครอบครัว มีเค้กไหม้หนึ่งก้อน กับเสียงหัวเราะที่ดังไม่หยุด เซเรน่ามองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกหัวใจอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ไม่ต้องมีของขวัญราคาแพง ไม่ต้องมีเทียนครบจำนวนปี มีแค่เสียงหัวเราะของคนที่รักก็เพียงพอแล้ว

“สุขสันต์วันเกิดนะคะ ป่ะป๊าคนเก่งของพวกเรา” เธอคลี่ยิ้มหวาน 

“ขอบคุณนะครับ ทั้งสามคนเลย” ไซรัสเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้แน่น พลางมองหน้าลูกแล้วพูดต่อ “ปีนี้ พป่ะป๊าไม่อยากได้อะไรเลย เพราะมีทุกอย่างแล้ว”

“จริงเหรอ?” ไซม่อนถามอย่างสงสัย

“จริงสิ เพราะป่ะป๊ามีพวกเราทั้งหมดนี่ไง”