บทที่ 17 [1/2]

เสียงไวโอลินยังคงขับขานอยู่ในมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ แสงไฟระยิบระยับเหนือเพดานคริสตัลสะท้อนกับพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงา งานประมูลระดับพันล้านใกล้ถึงช่วงสุดท้าย แขกทุกคนเริ่มผ่อนคลายหลังมื้อค่ำสุดหรูในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหรูหราและกลิ่นไวน์ชั้นดี

ภาคินยืนสนทนากับกลุ่มนักลงทุนต่างชาติอยู่ไม่ไกล ข้างกายมีกอหญ้าที่คอยยิ้มหวานและเอ่ยคำทักทายอย่างแสร้งอ่อนโยน แต่ทุกสายตาที่มองมาไม่ได้ชื่นชมอย่างที่เธอหวัง กลับเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะพวกเขาจำได้ดีว่า...

ภรรยาของภาคินคือเซเรน่า ไม่ใช่หญิงสาวที่เกาะแขนเขาแน่นอยู่อย่างนั้น

ในทางกลับกัน เซเรน่ากำลังสนทนาอยู่กับภูวเดช ผู้เป็นบิดาของภาคินอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของห้อง เธอนั่งหลังตรงชุราตรีเรียบหรู แววตาเรียบสงบแต่กลับมีประกายอบอุ่นเมื่อพูดคุยกับผู้ใหญ่

“หนูดูนิ่งขึ้นเยอะเลยนะเซเรน่า ต่างจากเมื่อก่อนมาก พ่อยังจำได้ดีว่าตอนงานเลี้ยงปีที่แล้ว หนูยังโวยวายใส่เจ้าภาคินอยู่เลย”

“บางทีเวลาที่ผ่านมาก็สอนให้เรารู้ว่า การโกรธไม่ได้ทำให้ใครสุขขึ้นเลยค่ะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

“พ่อดีใจที่หนูโตขึ้นแบบนี้ และดีใจที่ได้หนูมาเป็นสะใภ้จริง ๆ ” ภูวเดชหัวเราะชอบใจ

คำพูดนั้นทำให้แขกที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ แอบเหลียวมามอง บางคนพยักหน้าเห็นด้วย บางคนแอบพูดเบา ๆ ว่าภรรยาคุณภาคินช่างสง่างามเหลือเกิน

ในขณะเดียวกัน คำชมเหล่านั้นลอยไปถึงหูของกอหญ้าที่ยืนอยู่ไม่ไกล และทุกถ้อยคำเหมือนมีดบาง ๆ ที่เฉือนหัวใจเธอช้า ๆ หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น แววตาเริ่มแข็งกร้าวขึ้นทีละน้อย พลางนึกในใจว่า

ทำไมทุกคนต้องชมแต่เธอด้วย ทั้งที่คนที่พี่ภาคินรักมันคือฉันไม่ใช่ยัยนั่น!

หลังจากนั้นไม่นานนัก พ่อของภาคินก็ลุกขึ้นขอตัวออกไปสนทนากับนักลงทุนอีกกลุ่มหนึ่ง เมื่อเห็นดังนั้นกอหญ้าจึงถือโอกาสเดินเข้าไปหาเซเรน่าที่ยังนั่งอยู่ลำพัง

“คุณเซเรน่า... เป็นยังไงบ้างคะ งานสนุกไหมคะ ฉันพึ่งเคยมางานแบบนี้ครั้งแรกเลย” เสียงนั้นหวานเอ่ยถาม

“ดีใจด้วยนะคะที่มีโอกาสได้มาเปิดหูเปิดตาแบบนี้ แต่ต้องขอบคุณภาคินที่พาเธอมาด้วย ไม่งั้นคุณกอหญ้าคงไม่มีวันได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้”

คำตอบนั้นเรียบง่าย ทว่าเหมือนโดนตบหน้า เซเรน่าพูดด้วยรอยยิ้ม ขณะที่กอหญ้ากัดฟันกรอดแต่ก็ยังคงยิ้มไว้บนใบหน้าน่ารัก

“ดูเหมือนคนในงานจะพากันประหลาด ตอนเห็นท่าทีนิ่งเฉยของคุณเซเรน่านะคะ”

“งั้นเหรอคะ แต่ฉันว่าการนิ่งเฉยบางครั้ง ก็ดีกว่าการทำอะไรที่ดูน่าสมเพชนะคะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

กอหญ้าชะงัก ใบหน้าน่ารักร้อนผ่าวด้วยความอับอายและโกรธเคือง แต่ทันใดนั้นเอง ดวงตากลมสวยพลันเธอเหลือบเห็นว่าภาคินกำลังเดินเข้ามาทางพวกเธอ วินาทีนั้นรอยยิ้มร้ายก็ปรากฏขึ้นในเสี้ยววินาที เธอค่อย ๆ แสร้งเซถอยหลังราวกับถูกผลัก

“ว้าย!” ดังขึ้นจนหลายคนหันไปมอง

ร่างของกอหญ้าเกือบจะล้มลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ แต่โชคดีที่ภาคินวิ่งเข้ามารับไว้ทัน เขากอดเธอไว้แน่นอย่างโล่งอก ขณะร่างบางของเธอเริ่มสั่นเทาและน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ

“กอหญ้า! เป็นอะไรไหม?”

“กอ...กอหญ้าไม่ได้ตั้งใจค่ะ แค่เข้ามาคุยกับคุณเซเรน่า แต่ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจที่ฉันอยู่ใกล้พี่ภาคิน...เลย...เลยผลักฉันค่ะ”

คำพูดนั้นเหมือนเสียงระเบิดกลางห้องโถง ทุกสายตาหันมามองเซเรน่าเป็นตาเดียว เช่นเดียวกับภาคินที่ยามนี้ความไม่พอใจเผยบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างชัดเจน ต่างจากเซเรน่าที่ยืนนิ่งเฉย เธอไม่ได้ขยับแม้แต่น้อยในขณะที่สายตาของแขกหลายคนเริ่มจับจ้องด้วยความสงสัย

“เซเรน่า! ทำอะไรของเธอ!”

ภาคินหันมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด เขายืนข้างกอหญ้า โดยการกระทำปกป้องอย่างเปิดเผย ที่สายตานับสิบคู่กำลังจับจ้องมาไม่วางตา

“ฉันไม่ได้ทำอะไร” เซเรน่าเอ่ยขึ้นเป็นคำแรก

“เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง กอหญ้าบอกว่าเธอผลัก!”