บทที่ 15 [2/2]

“กอหญ้า...ถูกคนในบ้านพูดไม่ดีค่ะ พวกเขามองกอหญ้าด้วยสายตาน่ากลัว พูดกันว่า...กอหญ้าไม่รู้จักอาย แย่งสามีคนอื่น...”

เธอโผเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที เสียงสะอื้นนั้นทำให้หัวใจชายหนุ่มที่ของภาคินสั่นสะท้าน เขากอดปลอบหญิงสาว พลางลูบหัวอย่างทะนุถนอม

“อย่าไปฟังคนพวกนั้น เธอไม่ได้แย่งฉัน”

“แต่กอหญ้า...กลัวค่ะ...” เธอกระซิบเบา ๆ พร้อมกับซุกหน้าลงบนอกเขา

“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้”

เขาพูดออกไปราวกับคำปลอบโยนธรรมดา แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว มันคือชัยชนะอีกครั้งหนึ่ง หรืออย่างน้อยเธอก็คิดเช่นนั้น ยามนี้เธอรู้สึกเหนือกว่าทุกสิ่ง เพราะภาคินหลงมารยาเธอจนหัวปลักหัวปลํา

“ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง”

ภาคินกล่าวราวกับให้สัญญาว่าจะไม่มีวันยอมให้ใครทำร้ายเธอ

บ่ายวันเดียวกันนั้น ภาคินเดินลงมายังห้องโถงใหญ่ สีหน้าเคร่งเครียด เสียงซุบซิบเงียบลงทันทีเมื่อเขาก้าวเข้ามาพร้อมกอหญ้าข้างกาย มือหนาโอบเอวบางไว้อย่างหวงแหน จนเซเรน่าที่นั่งอยู่แค่นหัวเราะเบา ๆ

“ทุกคนมารวมกันที่นี่”

เขาสั่งเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยหงุดหงิดและไม่พอใจ ทำให้สาวใช้และพ่อบ้านต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะทยอยกันมายืนเรียงแถวตรงกลางห้อง

ทว่าเซเรน่าในเดรสลูกไม้สีขาวยังคงนั่งเช่นเดิม นัยน์คู่สวยจับจ้องไปใบหน้าน่ารักของกอหญ้า ที่ยามนี้ส่งยิ้มเย้ยหยันมาให้เธอโดยไม่ปิดบัง ขณะที่ภาคินยืนอยู่ตรงกลางห้อง มือหนึ่งโอบเอวกอหญ้าไว้แน่น

“ฉันมีเรื่องจะประกาศให้ทุกคนรู้” เสียงของเขาดังชัดเจน

“จากนี้ไป กอหญ้าจะเป็นภรรยาของฉันอีกคนหนึ่ง และเธอไม่ได้เป็นเพียงแขกในบ้านหลังนี้ แต่เป็นนายหญิงคนใหม่”

“ตั้งแต่วันนี้ ห้ามใครรังแกหรือพูดจาไม่ดีกับเธออีกเด็ดขาด หากใครฝ่าฝืน แปลว่ากำลังท้าทายฉันโดยตรง!”

สิ้นเสียงประกาศกร้าวของภาคิน เสียงฮือฮาเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นทั่วห้อง แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา เขากระชับอ้อมแขนที่โอบกอหญ้าไว้แน่นขึ้น ขณะหญิงสาวซบอยู่บนอกเขาเหมือนคนอ่อนแอที่ต้องการการปกป้อง สายตาของเหล่าสาวใช้และพ่อบ้านต่างจับจ้องไปยังเซเรน่า เพื่อดูปฏิกิริยาของเธอ

ในมุมหนึ่งของห้อง เซเรน่าเพียงนั่งนิ่ง ๆ ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา ดวงตาคู่สวยเยียบเย็นราวกับไร้ความรู้สึกกับการกระทำของภาคิน ก่อนรอยยิ้มจะผุดขึ้ยบนใบหน้าสวย

รอยยิ้มที่ไม่มีใครรู้ว่าหมายถึงอะไร

รอยยิ้มบาง ๆ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ ในเกมที่นางเอกอย่างกอหญ้ากำลังเล่น

“เธอไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ” ภาคินถามเสียงแข็ง ราวกับต้องการคำยืนยันบางอย่าง

“จะให้ฉันพูดอะไรดีคะ?” เซเรน่ามองเขา ดวงตาคมลึกจับจ้องโดยไม่หลบ

“ก็...เธอเป็นภรรยาของฉันอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงไม่ต้องการคำพูดของฉันอีกแล้วล่ะค่ะ” เธอยิ้มบาง

เสียงตอบเรียบง่ายนั้นกลับเหมือนคมมีดบางเฉียบ ภาคินนิ่งงันชั่ววินาที ราวกับไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป ภายในใจของเขากำลังสั่นเธอเห็นท่าทีสุขุมของเธอ เขากำลังกลับบางสิ่ง บางสิ่งที่เขาไม่อยากหาคำตอบได้ในตอนนี้ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

“ยินดีด้วยนะกอหญ้า ที่ตอนนี้เธอไม่ต้องแอบกินอีกแล้ว”

เซเรน่าค้อมศีรษะเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน เธอหันหลังกลับอย่างสง่างาม ก้าวเดินอย่างช้า ๆ ออกจากห้องท่ามกลางสายตาทุกคู่ หลังจากนั้นไม่นาน เสียงกระซิบกระซาบในคฤหาสน์ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

“ทำไมคุณเซเรน่าถึงไม่โกรธเลยล่ะ...”

“นายหญิงของพวกเราน่าสงสารเกินไปแล้ว”

“ทั้งหมดมันเป็นความผิดของคุณกอหญ้า ที่เข้ามาเป็นมือที่สาม!”

จากที่เคยเอ็นดูกอหญ้า บัดนี้เหล่าสาวใช้กลับกลายเป็นมองด้วยแววตาไม่ชอบใจ

และจากที่เคยมองเซเรน่าด้วยเกลียดชัง ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นเห็นใจอย่างสุดซึ้ง

ระหว่างนั้นเซเรน่าก็เดินไปนั่งอยู่ในห้องหนังสือ เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายเมื่อครู่ มือเรียวถือถ้วยชาอุ่น ๆ ไว้เบา ๆ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ดูเหมือนกอหญ้าคงพยายามน่าดูเพื่อกำจัดฉัน”

แสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบแก้วชาจนเกิดวาววับ สะท้อนแววสนุกสนานและขบขัน ในดวงตาของเซเรน่าอย่างชัดเจน

“ดูเหมือนเจ้าแกะน้อยกำลังเพลิดเพลินกับการคิดว่าตัวเองเป็นหมาป่าจริง ๆ ”