บทที่ 17 [2/2]

“เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง กอหญ้าบอกว่าเธอผลัก!”

“งั้นก็ถามแขกที่อยู่ตรงนี้ดูสิคะ ว่าฉันแตะต้องเธอจริง ๆ ไหม”

เซเรน่าถอนหายใจกับความโง่งมของภาคิน ที่ยามเห็นเพียงเซเรน่าเพียงคนเดียว น้ำเสียงของเธอที่เอ่ยไปยังคงนิ่งสงบ ไม่มีการโต้เถียง ไม่มีการขึ้นเสียงใด ๆ จวบจนกระทั่งผ่านไปชั่วครู่ แขกหญิงสูงวัยคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้เหตุการณ์เริ่มพูดขึ้นทันที

“ฉันก็เห็นชัดเลยค่ะ ว่าคุณเซเรน่าไม่ได้ขยับตัวของเธอเลยค่ะ ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่เดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วแกล้งล้มเอง”

“ใช่ค่ะ!” อีกคนพูดเสริม “ดิฉันยืนอยู่ตรงนั้นพอดี คุณเซเรน่ายังถือแก้วอยู่เลย มือเธอไม่ว่างจะผลักใครหรอกค่ะ”

เสียงเห็นพ้องดังขึ้นรอบทิศ กอหญ้าเริ่มหน้าซีดทันที ยิ่งเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าสวยของเซเรน่ายิ่งโกรธแค้น ดูเหมือนคราวนี้เธอพึ่งเดินเกมผิดจังหวะไป จึงเงยหน้าขึ้นแก้ตัวกับภาคิน

“ม...ไม่ค่ะ ฉันแค่รู้สึกเหมือนถูกชน...ฉันอาจจำผิดก็ได้...” เธอพูดอ้ำอึ้ง เสียงสั่นระรัว

บรรยากาศในห้องกลายเป็นความเงียบงันแสนอึดอัด ทุกคนมองเธอด้วยสายตาแปลกไป ราวกับว่าเธอเป็นคนน่ารังเกียจ เซเรน่าจึงยิ้มบาง ๆ แล้ววางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเบา ๆ พลางเอ่ยทำลายความเงียบ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณกอหญ้า ฉันเข้าใจว่าคนเราบางทีก็...ตื่นเต้นเกินไป”

เธอพูดอย่างสุภาพ ทว่าในรอยยิ้มแฝงด้วยประกายที่เหมือนคนรู้ทันทุกอย่าง ทำเอากอหญ้ากำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว

หลังจากเหตุการณ์นั้น งานเลี้ยงที่ควรจบลงด้วยดี กลับเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบโดยที่มีกอหญ้าเป็นประเด็นหลักของบทสนทนา

“เมื่อกี้เห็นไหม...ยัยนั่นแกล้งล้มแน่ ๆ”

“หน้าไม่อายเลย คุณเซเรน่ายังไม่ว่าอะไรด้วยซ้ำ”

“ดูสิ ท่าทางคุณเซเรน่าน่าชื่นชมขึ้นเยอะ”

คำพูดเหล่านั้นลอยไปทั่วห้อง เสียงหัวเราะเบา ๆ ของแขกบางคนยิ่งตอกย้ำความอับอายของกอหญ้า เธอยืนก้มหน้าน้ำตาคลออย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ภาคินเองก็เงียบเช่นกัน เขามองภรรยาของตัวเองที่ยังยืนสงบในมุมห้อง ใบหน้าของเธอไม่ได้แสดงความโกรธหรือเสียใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มบางที่ดูเยือกเย็น

ที่มันทำให้เขารู้สึกสับสนในใจ

นี่เธอเป็นใครกันแน่...ผู้หญิงที่ฉันแต่งงานด้วย หรือใครอีกคนที่ฉันไม่เคยรู้จัก…

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์หลังจากงานประมูลพันล้านได้จบลง ภาคินตัดสินใจเดินเงียบ ๆ เข้าไปในห้องนอนของเซเรน่า นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังเซเรน่าที่กำลังถอดต่างหูออกหน้ากระจก พร้อมความรู้สึกผิดในใจ

“เซเรน่า เรื่องเมื่อกี้...” เขาเริ่มพูด

“ช่างมันเถอะค่ะ ฉันชินกับคำพูดของคุณแล้ว” เธอตัดบทเบา ๆ พลางยิ้มในกระจก

“ฉันไม่ได้หมายความ--”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้ถือสา”

เซเรน่าหันมามองเขา ดวงตาคู่นั้นนิ่งเสียจนเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกอ่านใจ

“คุณไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ เพราะฉันรู้ว่า...คุณจะปกป้องเธอเสมอ”

“เซเรน่า...” เสียงเขาเบาคล้ายจะขอโทษ แต่ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำ ๆ นั้นออกมา

“คืนนี้คุณควรไปดูแลเธอ กอหญ้าคงเสียใจมากที่เผลอทำให้ตัวเองขายหน้า”

เธอพูดเรียบ ๆ ก่อนหันกลับไปเก็บเครื่องประดับอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าสวยยังคงนิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไร หลังบอกให้สามีของตัวเองไปดูแลผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ ภาคินมองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างคนไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังทำถูกหรือผิด

ทางด้านของกอหญ้า หญิงสาวนั่งร้องไห้บนโซฟาในชุดราตรีที่ยับย่น เมื่อเหลือบเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเดินลงบันไดมา

“ทุกคนมองกอหญ้าเหมือนตัวตลกเลยค่ะพี่ภาคิน...พวกเขาคงคิดว่าฉันโกหก” เสียงใสสะอื้นร้องอย่างเสียใจ จนภาคินต้องเดินเข้าไปปลอบ

“ช่างเถอะ เดี๋ยวมันก็เงียบไปเอง อย่าคิดมากสิ ใบหน้าของเธอไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกนะ” เขาว่าพลางเกี่ยปลายนิ้วเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียน

“แต่คุณพ่อของพี่ภาคินเห็นฉันในสภาพนั้นด้วยนะคะ เขาคงต้องเกลียดกอหญ้าแน่ ๆ”

“กอหญ้า...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงอ่อน “อย่าคิดมาก ฉันจะจัดการเอง”

หญิงสาวซบใบหน้าน่ารักของเธอลงบนแผ่นอกกว้าง ร้องไห้สะอึกสะอื้นน่าสงสารเสียจนภาคินปวดใจ โดยไม่รู้ว่าภายใต้ม่านน้ำตานั้น แววตากลับแฝงความมืดมัวแห่งความแค้น

เซเรน่า อย่าคิดว่าเธอจะชนะฉันได้ เพราะฉันพึ่งเริ่ม...