บทที่ 16 [2/2]

“คุณเซเรน่า วันนี้สวยจังเลยค่ะ เกือบจำไม่ได้เลยนะคะ”

น้ำเสียงของกอหญ้าอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

“ขอบคุณค่ะ คุณกอหญ้าเองก็...แต่งเต็มไม่น้อย”

เซเรน่าหันมามองเธอ พลางยกยิ้มขณะเอ่ยตอบ เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้นรอบข้าง กอหญ้าถึงกับแข็งค้างไปชั่วครู่ แต่ยังฝืนยิ้มอย่างใจเย็น

หลังจากนั้นตลอดช่วงงาน กอหญ้าพยายามเดินเคียงข้างภาคินให้ใกล้ที่สุด ทำตัวอ่อนหวาน ยิ้มให้แขกทุกคนราวกับเป็นภรรยาที่แท้จริง ขณะที่เซเรน่ากลับสงบ เธอพูดเพียงเท่าที่จำเป็น ยิ้มพอดี ไม่มากเกินไม่ขาดไป และนั่นยิ่งทำให้ผู้คนมองว่าเธอมีระดับ

ทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน ใครต่อใครต่างพากันหันมามอง และพูดคุยถึงความงามที่สุขุมของภรรยาทายาทหนุ่มใหญ่ ส่วนกอหญ้าแม้จะแต่งหรูเพียงใด แต่เมื่ออยู่ข้างเซเรน่ากลับดูเหมือนของลอกเลียนราคาถูก

ทว่าทันใดนั้นนักธุรกิจวัยกลางคนเอ่ยทักภาคินอย่างสุภาพ ขณะเอ่ยถึงกอหญ้า

“นี่ใช่เซเรน่า คุณภรรยาคนสวยของคุณภาคินใช่ไหมครับ?”

“อุ๊ย…ไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันแค่…”

กอหญ้ายิ้มกว้างแก้มขึ้นสีระเรื่อ แต่ก่อนเสียงใสจะเอ่ยจนจบ เซเรน่าวางแก้วไวน์ลง แล้วเอ่ยแทรกขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เลขาค่ะ เธอเป็นเลขาของคุณภาคิน มาช่วยดูงานแทนคุณกรันต์ เลขาประจำตัวของเขา ที่ติดภารกิจ” เซเรน่ากล่าวต่อ “ฉันเซเรน่า ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลง นักธุรกิจคนนั้นหัวเราะเก้อ ๆ ทันที เมื่อรู้ตัวว่าเขาดันเอ่ยทักคนผิดเสียแล้ว พอได้มามองดี ๆ ก็ได้เห็นออร่ารอบตัวเซเรน่า ที่สมกับเป็นภรรยาของของมาเฟียทรงอิทธิพลเขตเหนือ

“อ้อ เข้าใจผิดซะแล้ว ขอโทษด้วยครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ใคร ๆ ก็เข้าใจผิดได้ทั้งนั้น”

ในขณะที่กอหญ้ากำลังจะเอ่ยตอบ เซเรน่าก็ไม่ปล่อยโอกาส เธอตั้งใจแทรกขึ้นเพื่อกันซีนของหญิงสาว ทำให้กอหญ้าฝืนยิ้ม แต่ในใจกลับร้อนผ่าว เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบา ๆ ต่อหน้าผู้คน แต่กระนั้นก็ยังยิ้มหวาน

และเมื่อถึงช่วงต้อนรับ ภูวเดช หรือบิดาของภาคินเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง เขาแต่งกายเรียบหรูสมฐานะนักธุรกิจระดับประเทศและอดีตหัวหน้ามาเฟียเขตเหนือ หลังส่งต่อให้ลูกชายเพียงคนเดียว และเมื่อสายตาเขาเห็นเซเรน่า เขาก็เดินเข้ามาทันที

“หนูเซเรน่า!” เสียงทุ้มของเขาดังอย่างดีใจ “เป็นไงบ้าง สนุกกับงานไหม”

“สนุกค่ะคุณพ่อ งานคืนนี้ดูยิ่งใหญ่มากเลยค่ะ” เซเรน่ายกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม

“ใช่สิ พ่อเองก็ตั้งใจให้มันออกมาดี เพราะมีแขกใหญ่ ๆ มาเยอะ” ภูวเดชหัวเราะ ก่อนหันไปเห็นกอหญ้าที่ยืนอยู่ข้างหลัง “อ้อ แล้วนี่ใครหรือหนูเซเรน่า”

“เลขาขอภาคินน่ะค่ะ ชื่อกอหญ้า มาช่วยงานแทนกรันต์ค่ะ เขาติดประชุมแทนภาคินที่ต่างประเทศ” เซเรน่ากล่าว

“สวัสดีค่ะท่านประธาน” กอหญ้ายิ้มหวาน

“อืม...สวัสดีหนู” ภูวเดชตอบเพียงสั้น ๆ แล้วหันกลับมาคุยกับเซเรน่าต่ออย่างอบอุ่น

ทำให้แววตาของกอหญ้าเริ่มมืดหม่นลงทุกที ภายในใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่มีต่อเซเรน่า

เธออุตส่าห์พยายามเข้าหาพ่อของภาคินแล้วแท้ ๆ แต่อีกฝ่ายเอาแต่สนใจนังนั่น!

“โชคดีจริง ๆ ที่มีหนูเซเรน่าอยู่ข้าง ๆ ลูกชายพ่อ ไม่งั้นไม่รู้จะกลายเป็นยังไง”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดกลางหัวใจของกอหญ้า เธอยิ้มจาง ๆ แต่ภายในกลับเดือดพล่าน แม้แต่ภาคินในยามนี้ก็เอาแต่นิ่งเงียบ ไม่คิดแก้ต่างใด ๆ ในคำพูดของภูวเดช

ทำไมพ่อของภาคินต้องมองแต่ยัยนั่น...ทำไมทุกคนต้องเห็นเซเรน่าดีกว่าฉันตลอด!

ช่วงกลางงาน เมื่อการประมูลเริ่มต้น ภาคินขึ้นเวทีในฐานะตัวแทนของตระกูลอภิวัฒน์กุล เสียงปรบมือกึกก้อง และในแสงสปอร์ตไลต์นั้น เขาเหลือบเห็นเซเรน่านั่งอยู่ข้างล่าง ในขณะเดียวกันดวงตาของเธอก็จับจ้องเขาอย่างไม่วางตา

นั่นทำให้ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกใจเต้นแปลก ๆ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวย และใบหน้าดื้อรั้นของเธอ