บทที่ 30 [1/2]

บรรยากาศยามค่ำคืนกลางเมืองใหญ่ที่ไม่เคยหลับใหล ยังคงส่องแสงระยิบจากตึกสูงนับร้อยแห่ง เช่นเดียวกับเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอย่างไซรัสที่ยืนอยู่ริมระเบียง

ไซรัสยืนพิงราวระเบียง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ส่วนอีกข้างแตะผ้าพันแผลที่หน้าท้องเบา ๆ แสงไฟจากตึกตรงข้ามสะท้อนในดวงตาคมปราบที่เย็นชา ขณะที่เสียงปลายสายดังขึ้น

“บอสครับ ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง”

“หามันให้เจอ ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม เค้นความจริงออกมาว่าใครที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน”

คำสั่งของเขาแฝงไว้ด้วยบารมีเกรงขาม เฉกเช่นผู้มีอำนาจเหนือกว่า ไม่กราดเกรี้ยวแต่ก็ไม่ใจเย็น จนปลายลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงลำคอแห้งผาก

“ครับบอส...” เสียงนั้นลังเลเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ “แล้วให้พวกผมไปรับไหมครับ ที่นั่นไม่ปลอดภัย บอสควรกลับไปกบดานที่เซฟเฮ้าส์ของเรา”

“ไม่ต้อง ฉันจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก”

ไซรัสเอ่ยขัดทันที น้ำเสียงเย็นเยียบชวนเสียวสันหลังวูบ จนปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนพูดอย่างระมัดระวังไม่ให้ผู้เป็นนายดือดดาลขึ้นมา

“แต่ที่นั่น... เป็นที่ของคุณเซเรน่า ภรรยาเก่าของคุณภาคิน ไม่ใช่เหรอครับ?”

“ใช่ แต่ฉันไม่ได้มายุ่งกับเธอในฐานะนั้น” ไซรัสหรี่ตามองท้องฟ้าที่มืดสนิท

“อย่างไรก็ตามบอสครับ วงการของเรา คุณรู้ดีมิตรในวันนี้อาจเป็นศัตรูในวันพรุ่งนี้ โดยเฉพาะคุณภาคินที่เป็นถึงหัวหน้ามาเฟียเขตเหนือ เขาไม่ใช่คนที่จะไว้ใจได้ทั้งหมด แม้ว่าเขาจะเป็นเพื่อนเก่าบอทก็ตาม”

“ฉันรู้ดี เรื่องนั้นฉันจะจัดการเอง”

ไซรัสมองลงไปยังแสงไฟจากถนนเบื้องล่าง แล้วกดวางสายทันที ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เขายกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ ขณะความคิดมากมายถาโถมเข้ามา ภาพการทรยศ การซุ่มโจมตี เสียงปืน เสียงเลือดหยดกระทบพื้น และเสียงของเซเรน่าตอนที่ช่วยเขาไว้วันนั้น

วันนั้นเธอเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน เป็นการขอบแทนบุญคุณของเธอจริง ๆ เหรอ

เขาไม่อาจหาคำตอบได้ และก็ไม่อยากยอมรับว่าความอบอุ่นเล็ก ๆ นั้น ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเริ่มสั่นไหว ในขณะเดียวกันเสียงฝีเท้าเบา ๆ พลันดังขึ้นจากข้างหลังชายหนุ่ม

“คุณไซรัส...” เสียงของเซเรน่าแผ่วเบาและงัวเงีย

เสียงหวานเรียกให้ไซรัสหันกลับไป เธอยืนตาปรืออยู่ที่ประตูระเบียง สวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีครีมพอดีตัว ผมยาวสลวยปรกใบหน้าเล็กน้อยราวกับคนที่ยังไม่ตื่นดีนัก

“มาทำอะไรตรงนี้คะ” เธอถามเสียงอู้อี้

“ฉันคุยธุระนิดหน่อย เธอกลับไปนอนเถอะ”

รอยยิ้มผุดบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของเธอ

“ธุระตอนตีหนึ่งเหรอคะ...”

เซเรน่าพึมพำเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ เพียงหาวเล็กน้อยแล้วเดินกลับไปที่ฟูกข้างเตียง เธอล้มตัวลงโดยไม่ทันรู้ว่าเขามองตามอยู่เงียบ ๆ

ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของไซรัส เขาย่อตัวลงข้างเธอ มองใบหน้าที่หลับพริ้มด้วยความเหนื่อยล้า เขายกมือแตะปอยผมที่ปรกแก้มออกเบา ๆ ไล้ปลายนิ้วสัมผัสผิวนุ่มของเธออย่างไม่ตั้งใจ

แสงจากดวงจันทร์ลอดผ่านกระจกตกกระทบใบหน้าเธอ สวยงามจนหัวใจของชายหนุ่มที่เย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งเริ่มสั่นคลอน

แต่เพียงเสี้ยววินาที เขากลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ สัญชาตญาณมาเฟียที่ฝังในสายเลือดเตือนขึ้นทันที เขาหันขวับไปทางกระจกระเบียงด้วยดวงตาแข็งกร้าว

ไม่นานเสียงคล้ายเหล็กเสียดสีกันดังขึ้นแผ่ว ๆ จากด้านนอก ร่างของกลุ่มชายในชุดปฏิบัติการพิเศษห้อยตัวลงมาจากสะลิงด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะตามด้วยเสียงกระแทกดังที่สนั่น พร้อมกระจกระเบียงแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

ไซรัสไม่คิดแม้เสี้ยววินาที เขาพุ่งเข้าอุ้มเซเรน่าที่ยังหลับพริ้มขึ้นพาดบ่าทันที มืออีกข้างคว้าปืนพกสีทองวาววับประจำตัวออกมาจากเก๊ะโต๊ะข้างเตียง

ปัง! ปัง”

ไม่นานเสียงปืนก็ดังสนั่นภายในห้องนอน ลูกกระสุนพุ่งจากปลายกระบอกของไซรัส ทะลุผ้าม่านขาวขาดสะบั้นกระแทกเข้าร่างหนึ่งในชุดสวาทจนล้มลง แต่ยังมีอีกหลายคนที่บุกเข้ามาจากระเบียงเพร้อมอาวุธครบมือ

ในจังหวะนั้นเองเซเรน่าสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางสงคราม เสียงหวานกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกลุ่มชายฉกรรจ์ที่จะพยายามพุ่งเข้ามาทำร้ายพวกเธอ

“กะ…เกิดอะไรขึ้น!”

“อย่าพึ่งพูด! ก้มหน้าไว้!”

ไซรัสคำรามเสียงต่ำ เขายิงสวนออกไปอีกชุด เสียงกระสุนกระแทกผนังและเฟอร์นิเจอร์จนแตกกระจาย ช่อดอกไม้บนโต๊ะล้มลงน้ำในแจกันสาดกระเซ็นทั่วพื้น

ชายในชุดดำอีกคนพุ่งเข้ามา แต่ไซรัสใช้เท้าถีบโต๊ะกลางห้องกระแทกใส่จนร่างนั้นล้มกระเด็น แล้วหันคว้าผ้าคลุมผืนใหญ่ขว้างใส่หน้าหนึ่งในพวกมันแล้วลั่นไกล ก่อนจะลากเซเรน่าพุ่งไปทางประตู

“พวกมันไปที่ประตูแล้ว!”

เสียงของหนึ่งในพวกมันตะโกนไล่หลังพวกเขา ไซรัสพาเซเรน่าวิ่งไปตามโถงทางเดิน ทว่าทันใดนั้นก็ปรากฏชายอีกกลุ่มในชุดสูทสีกำขลับเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมอาวุธปืนในมือ

“บ้าเอ๊ย” ไซรัสสบถเบา ๆ

“พวกนั้นมันใคร!?” เซเรน่าร้องถาม เสียงเธอสั่นด้วยความตื่นตระหนก

“คนที่อยากให้ฉันตาย” เขาตอบเรียบ แล้วดึงมือเธอแน่น “ก้มตัวไว้ แล้วอยู่ข้างหลังฉัน!”