All Chapters of พ่ายรักภรรยาตีทะเบียน: Chapter 11 - Chapter 20

“เช้านี้อากาศดี เหมาะแก่การชื่นชมดอกไม้จังเลยนะคะ”ดอกกุหลาบหลากสีเบ่งบานเต็มสวนหลังคฤหาสน์อรัญรัตนา คุณนฤมล ภรรยาเจ้าของคฤหาสน์ตื่นเช้ามารับลมชมสวนตามกิจวัตร มีสกาวใจ แม่บ้านตาคมตามประกบทุกฝีก้าว คอยยื่นตะกร้ามาให้ทุกครั้งที่กรรไกรบรรจงตัดก้านกุหลาบ เตรียมนำไปจัดช่อดอกไม้มอบให้คนสำคัญ“ความสุขของคนวัยฉัน แค่ได้ตื่นมาเห็นดอกไม้สวยๆ ก็มีความสุข” เพราะไม่มีหลานให้เลี้ยง จึงต้องเลี้ยงแมว ปลูกกุหลาบแก้เหงา“ตัดเยอะนะคะ คุณนายจะจัดช่อดอกไม้ไปฝากใครเหรอคะ ให้ทาย คุณหนูพิมใช่ไหม เพราะจะว่าปักแจกันอย่างเดียวก็ไม่น่าจะใช่”“สู่รู้นักนะแม่คุณ ยกเว้นรหัสตู้เซฟของฉันมั้งที่หล่อนไม่รู้”“คุณนายพูดไปเรื่อย สกาวไม่อยากรู้หรอกค่ะ สกาวยังไม่อยากเก็บของออกจากบ้านไปหางานใหม่ อยู่ที่นี่สบายจะตาย นั่งๆ นอนๆ ดูซีรีส์ แทบไม่ได้ทำงาน ต่างประเทศหรูๆ ก็ได้ไป แค่คอยประจบคุณนายไปวันๆ ก็สบายไปทั้งชาติ”“สักทีดีไหม” ยกมือขู่จะตี เพราะแสบซนอย่างนี้ไงถึงไม่มีแฟนกับเขาสักที อายุก็ไม่ใช่

ท้องถนนแน่นขนัดไปด้วยเครื่องยนต์หลายชนิด ฝูงชนเดินขวักไขว่ริมสองข้างทาง ต่างคนต่างมุ่งตรงไปยังจุดหมายใช้ชีวิตเร่งรีบในเมืองหลวง ไม่ใช่ทุกคนจะได้หยุดพักผ่อนช่วงสุดสัปดาห์ต้องมาทำงานตามปกติ เช่นเดียวกับศรันย์ ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากประเทศอังกฤษกลางดึกที่ผ่านมา รุ่งเช้าต้องอาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมออกมาทำงาน เขาเคยชินกับชีวิตแบบนี้ ชีวิตที่ไม่มีวันหยุดไม่มีวันว่าง ตาคมเสมองออกกระจกด้านข้าง เพ่งพิศดวงหน้าทุกคนบนทางเท้าเผื่อจะเจอคนที่หัวใจปรารถนา“เดือนหน้าคุณรันจะให้ผมเคลียร์ตารางงานช่วงไหนดีครับ”“ยังไม่แน่ใจ ก่อนกลับไทย ฉันบังเอิญเจอพิมในสนามบิน”ดวงตาสลดวูบ เจ็บปวดทุกครั้งเมื่อนึกถึงแววตาโศกเศร้า เขาอยากถนอมหัวใจของหล่อนให้มีแค่ความสุข แต่ช่วงหลายปีมานี้เป็นเขาที่ทำให้หล่อนมีทุกข์ ในกระจกสะท้อนวงหน้าเศร้าของชายวัยสามสิบสาม อายุประมาณนี้เพื่อนรุ่นเดียวกันแต่งงานมีลูกหลายคน แต่เขายังโสด รอคอยผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นรักแรกและรักเดียวมาจนถึงปัจจุบัน“เธอเดินทางกลับไทยเหมือนกันเหรอครับ”“ไม่รู้ เราบังเอ

“น้องชายเพชรทำวุ่นวายทั้งโรงพยาบาล กล่อมนานกว่าจะยอมนอนดูอาการ แต่ไม่วายสั่งเลขาฯ วิ่งแจ้นกลับไปเอางานมาทำ เพชรล่ะเพลีย”“เห็นภาพสะท้อนตัวเองแล้วใช่ไหม วันที่ทุ่มเทให้การทำงาน ละเลยชีวิตส่วนตัว จนมีปัญหาทั้งเรื่องสุขภาพและเรื่องครอบครัว”“ค่ะอาจารย์ เพชรถึงไม่อยากให้น้องชายบ้างานแบบเพชร แต่ก็ว่าไม่ได้ค่ะ ตารันโสด ยังไม่แต่งงาน ก็มีแค่พ่อแม่เขาที่เป็นห่วงลูกชายมาก เพชรโทรไปส่งข่าว พวกท่านตกใจบอกจะรีบมาให้เร็วที่สุด”“อาจารย์มัวแต่ยุ่งๆ กับการรักษาคุณไกรสร ไม่มีเวลาแวะไปเยี่ยมน้องชายเพชร ขอให้หายไวๆ นะ อื้ม วันนี้ช่วงบ่ายอาจารย์ไม่ว่าง ติดธุระครอบครัว อยากวานเพชรให้ช่วยดูแลคุณไกรสรแทนสักวัน”“ได้ค่ะ อาจารย์คุยแนวทางรักษากับญาติคนไข้หรือยังคะ”“คุยแล้ว แต่อาจารย์คุยกับลูกสาวบุญธรรมของท่าน”“ลูกสาวบุญธรรม ใครเหรอคะ”“เธอชื่อพิยดา อาจารย์คุ้นหน้ามานานแต่ไม่เคยคุยกันสักที”“อ๋อ เด็กคนนั้น เพชรรู้จักมานานแต่ไม่เคยคุยกัน”

 “คุณเขม ดูหน้า ดูปากลูกสิคะ แทบจะไม่มีสี ถ้าตารันป่วยหนักกว่านี้จะทำใจได้ยังไง ฮึก... พูดมาก เตือนมากก็หาว่าบ่น รำคาญแม่แก่ๆ แล้วดูสิคะ ทำงานหนักจนล้มป่วยจนได้ อยากให้แม่ขาดใจหรือยังไง”“คุณยายอย่าร้องไห้เลยนะคะ น้ารันเก่ง พรุ่งนี้ก็หายป่วยค่ะ”“ไว้ลูกหายผมจะคุยกับลูกไม่ให้ลูกทำงานหนัก ไม่ให้ลูกเดินทางไปต่างประเทศเป็นว่าเล่นแบบเดิม”“ตารันบ้างานเหมือนคุณพ่อของคุณ เย็นนี้คุณโทรไปบอกท่านเลยนะคะ หัวเด็ดตีนขาดยังไงถ้าตารันไม่หายขาด มลจะไม่ยอมให้ลูกออกนอกประเทศ เรื่องงานเรื่องประชุมถ้ามีเข้ามาขอให้เลื่อนออกไป โธ่ ลูกชายแม่ เพราะอย่างนี้ แม่ถึงอยากให้ลูกแต่งงานมีภรรยาคอยดูแล ตัวก็ร้อน มีไข้หรือเปล่า ตารันป่วยเป็นอะไร หมอได้บอกไว้หรือเปล่า”เลื่อนสายตาชุ่มน้ำไปทางน้ำเพชรกับอรรถพล เลขานุการคนสนิทของลูกชายที่อาสาเฝ้าไข้และหอบงานมาทำที่นี่“คุณรัน/รัน...” อรรถพลกับน้ำเพชรพูดพร้อมกันเพราะคุณนฤมลไม่ได้ระบุชื่อว่าถามใคร สองหนุ่มสาวสบตาพริบตาเดียวอรรถพลเป็นฝ่ายเงียบให้น้ำเ

“ดิฉันเพิ่งมาถึงค่ะ ขอเวลาจอดรถสักครู่นะคะ” เงาในประตูตู้แช่เครื่องดื่มสะท้อนภาพแตกต่างจากน้ำเสียง แยกเขี้ยวใส่เลขาฯ เจ้านายที่โทรตามงาน จะเร่งอะไรกันนักกันหนา ทำเหมือนว่าโรงพยาบาลอยู่หน้าปากซอยสตูดิโอ ไม่เผื่อเวลาให้ขับรถบ้างเหรอ ทำงานเช้าจวบบ่ายข้าวสักเม็ดไม่มีตกถึงท้อง หิวแทบแย่ ลงทุนโกหกเลขาฯ หน้านิ่งว่าเพิ่งมาถึงเพื่อจะได้มีเวลาว่างสักนิดใส่อารมณ์ผลักปิดประตูตู้แช่เครื่องดื่มจินตนาการว่าเป็นใบหน้าเจ้านายหน้าหยิ่งกับเลขานุการหน้ายักษ์ ก่อนที่สาวรูปร่างสูงเพรียวจะตกใจสะดุ้งสุดตัวเมื่อสบตาใครอีกคนที่ยืนเลือกอยู่ข้างๆ กัน ผู้หญิงคนนั้นตัวเล็กกว่าหล่อนที่นอกจากจะตัวสูงแล้วยังสวมรองเท้าส้นสูง หากมองจากระดับสายตาอาจจะมองผ่านไปง่ายๆ แต่โชคดีที่อยู่ในช่วงอารมณ์เสียหญิงสาวจึงมีโอกาสได้พบรุ่นน้องคนสนิท“ยายพิม!” กระโดดกอดรุ่นน้อง ออร่ากดวางสายทันทีที่นึกขึ้นได้ไม่สนใจอีกฝ่ายจะกล่าวหาว่าเสียมารยาท พิยดากอดตอบแนบแน่นระดับเดียวกันดีใจที่ได้เจอหน้าในรอบปี“พี่ออร่า! มาทำอะไรที่นี่ บังเอิญจังเลย ไม่คิดว่าจะได้เจอกัน&r