บทที่ 4/2 ใกล้กันแค่เอื้อมมือ

คุณเขมราชเข้าใจความหมายจากการขยิบตาเพียงครั้งเดียว

“เอาตามที่น้องเพชรพูดก็ได้ เรากลับด้วยกันก่อนดีกว่า ไว้ค่อยกลับมาใหม่ พักนี้คุณเวียนหัวบ่อยเกิดติดไข้สุขภาพจะแย่ลงนะครับ”

“แต่มลอยากอยู่กับลูก อยากให้ลูกตื่นมาเจอแม่คนแรก” ผู้สูงวัยทำเสียงเล็กใส่สามีเหมือนคนหนุ่มสาวงอนง้อกันมากกว่าคนแก่ น้ำเพชรกับอรรถพลมองหน้ากันก่อนเบือนหนีคนละทาง เข้าไม่ถึงคนมีความรัก ท้องไส้เคลื่อนไหวแปลกๆ

“กลับด้วยกันเถอะนะครับ เราวิดีโอคอลมาเยี่ยมก็ได้ คุณไม่อยากไปบ้านหนูพิมเหรอ จัดดอกไม้ช่วยกันตั้งนานทิ้งไว้ข้ามวันจะเหี่ยวเอานะ”

“อุ๊ย เกือบลืมไปเลยว่าเรากำลังจะไปบ้านหนูพิม ถ้าอย่างนั้นไว้ตอนเย็นค่อยมาใหม่ มลจะทำกับข้าวมาให้ลูกด้วย หนูพราวจ๋า บ๊ายบายคุณแม่เร็วลูก กลับไปนอนกลางวันบ้านคุณยาย ตอนเย็นค่อยหาคุณแม่”

หนูน้อยว่าง่าย ทำตัวน่ารักบอกลาน้ารันที่นอนหลับ ก่อนบอกลาน้าเอ็มอีกคน ทั้งสามคนออกจากห้องพักฟื้นโดยมีน้ำเพชรเดินมาส่ง

“ผู้หญิงชื่อพิมที่คุณน้าทั้งสองพูดถึง หมายถึงพิมพ์มาดา ลูกสาวคุณนายเจ้าของร้านเพชรเหรอคะ หรือพิม เด็กบ้านอัศวเมฆินทร์”

“ต้องเป็นลูกสาวคุณนายปิ่นสิจ๊ะ จะหมายถึงเด็กคนนั้นได้ยังไง”

เจ้าแม่วงการแฟชั่นแต่งหน้าแต่งตัวสวยศีรษะจรดปลายเท้า มองค้อนหลานสาวเชิงเอ็ดว่าถามไม่เข้าท่า เรื่องอะไรท่านจะต้องไปหาพิยดาถึงบ้าน ทั้งๆ ที่รู้กันดีว่าท่านไม่ชอบคนในบ้านอัศวเมฆินทร์

“นั่นสิคะ เพชรก็นึกอยู่ว่ามันแปลกๆ ไม่น่าจะใช่”

“หนูพิม ลูกสาวคุณนายปิ่นแพลนไปเรียนต่อปริญญาโทที่เมืองนอก สมัครผ่านโรงเรียนสอนภาษาของตารันให้ช่วยเดินเอกสารกับเตรียมการทุกอย่าง ช่วงต้นสัปดาห์ที่ผ่านมาตารันต้องไปทำงานที่นั่น หนูพิมขออนุญาตแม่เดินทางไปไฟล์ทเดียวกัน ตั้งใจว่าจะให้ตารันพาไปตระเวนดูมหาวิทยาลัยกับอพาร์ทเม้นท์ที่จะเช่า พ่อแม่ฝ่ายนั้นฝากฝังให้ตารันช่วยดูแลน้อง แต่ตารันมันเป็นบ้า ฟาดงวงฟาดงาหาว่าผู้ใหญ่สองฝ่ายอยากจับคู่ พาลทำนิสัยแย่ด่าน้องเสียๆ หายๆ น้ากับแม่น้องค่อนข้างสนิทกัน กลัวจะมองหน้าไม่ติดเลยกะจะแวะไปหา”

“อย่างนี้นี่เอง โธ่... เจตนาโจ่งแจ้งเป็นใครก็มองออกค่ะ”

“อยากมองออกก็มองออกไป ยังไงก็โป๊ะแตกไปแล้ว” คุณนฤมลไม่อาย เชิดหน้าขึ้นสูง

“น้าไม่สบายใจ น้าควรทำยังไงตารันถึงจะแบ่งเวลางานกับเวลาส่วนตัวได้ เพราะอย่างนี้ไงน้าถึงอยากให้มันแต่งงาน”

“การแต่งงานไม่ใช่จุดหมายเสมอไปหรอกนะคะน้ามล ดูอย่างคู่เพชรสิ เพชรคบกับพี่ตุลย์มานานคิดว่าหนีกันไม่พ้นยังเลิกกันได้”

“อย่าเปรียบเทียบให้น้าท้อสิน้องเพชร ไม่ต้องถึงขั้นแต่งงานก็ได้ แฟนสักคนมันยังไม่มีเลย ขอให้มีในปีนี้เถอะจะผู้ชายผู้หญิงก็ให้มีสักคน น้าเปิดกว้าง ยอมรับลูกได้เสมอ”

“ตารันเนี่ยนะ น้ามลไปฟังใครมา”

“ตารันครบสามสิบสามแล้วนะน้องเพชร กะพริบตาทีเดียวก็สามสิบสี่ แต่ไม่เคยเปิดตัวว่าคบกับใคร น้าก็ต้องคิดไปเรื่อยสิ”

“ไม่มีทางค่ะ เพชรเอาหัวเป็นประกัน ชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงเลื่องลืออย่างนั้นไม่มีทางเบี่ยงเบน น้ามลรออุ้มหลานได้เลย”

“เชอะ! หลานลูกกรอกเหรอน้องเพชร ไม่มีมาสักคน”

“โธ่ น้ามลก็ประชดเก่งเกินไป” คุณหมอสาวโคลงศีรษะในความปากจัดชอบประชดประชันของคุณน้าผู้หญิง ถ้าถามว่าศรันย์ได้นิสัยชอบเหวี่ยงมาจากใคร ตอบแบบไม่คิดได้เลยว่าล้วนถอดแบบมาจากแม่ “พูดถึงพิมคนนั้นแล้วมาพูดถึงพิมคนนี้บ้างดีกว่าค่ะ น้ามลเจอเธอแล้วใช่ไหมคะ เพชรมองจากมุมไกลไม่มั่นใจว่าได้คุยกันหรือเปล่า”

“เด็กพิมน่ะเหรอ คุยนิดหน่อย แค่ถามตามมารยาทว่ามาทำอะไรที่โรงพยาบาล แต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นไม่ค่อยอยากคุยกับน้ามากนัก เอาแต่ก้มหน้า สงบปากสงบคำ พอน้องเพชรมาถึงก็เดินหนีไปเลย น้าไม่อยากขุ่นเคืองใจไร้สาระ แต่พอเห็นหน้าคนบ้านนั้นก็อดหงุดหงิดไม่ได้”

“ก่อนหน้าที่น้ามลจะเจอเด็กคนนั้น เธอเพิ่งเข้าไปคุยกับอาจารย์หมอมาค่ะ อาจารย์หมอเรียกเข้าไปพูดคุยแนวทางรักษาคุณไกรสร”

“เขาเป็นอะไรเหรอน้องเพชร” ชื่อเพื่อนเก่าที่เคยคบหากันมาหลายสิบปี ทำให้คุณเขมราชหยุดเดินกะทันหันและหมุนตัวกลับมา อุ้งมือใหญ่อ่อนแรงคลายกุมข้อมือหลานสาวจนเกือบหลุดออกจากกัน

“หัวใจล้มเหลวค่ะ เด็กคนนั้นพามาส่งโรงพยาบาลกับคนงานอีกคน แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว แค่ยังไม่ได้สติ อาจารย์หมอเรียกเด็กคนนั้นเข้ามาคุยด้วยและแนะนำให้รักษาท่านด้วยการผ่าตัดหัวใจเทียม แต่ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดสูงมาก จะเอาปัญญาไหนมาจ่าย”

“หัวใจเทียม ค่าผ่าประมาณเท่าไหร่เหรอน้องเพชร”

“สูงมากกว่าสิบล้านค่ะน้าเขม แพง แต่เป็นวิธีเดียวจริงๆ เพราะอาจารย์หมอ เพชร กับหมอคนอื่นๆ รักษาท่านมาไม่รู้กี่ปี ทำมาหมดทุกหนทาง ซ้ำร้ายคุณไกรสรยังมีโรคภัยแทรกซ้อนมากมาย”

“เงินสิบล้านจะว่ามากก็มาก แต่ลูกสาวเขาอยู่จีน น่าจะมีเงินเก็บ”

“ไม่รู้สิคะ อาจารย์บารมีบอกเพชรว่าเคยคุยกับดุจเดือนแล้วเมื่อหนึ่งปีก่อนหน้า แต่ดุจเดือนกลับเงียบไม่ตอบรับการรักษา ปล่อยให้พ่อตัวเองอาการทรุดหนัก ถ้าทำตั้งแต่ตอนนั้นก็คงไม่แย่ลงอย่างนี้”

“ชีวิตมนุษย์เราตั้งอยู่บนความไม่แน่นอน เมื่อวานยังรวยอยู่เลยมาวันนี้กลับสิ้นเนื้อประดาตัว” คุณนฤมลปลงสังเวช มองเห็นถึงสัจธรรมของชีวิต “คุณเขมอยากแวะไปเยี่ยมเพื่อนเก่าสักหน่อยไหมคะ”

คุณเขมราชส่ายหน้าโดยไม่ทบทวน “ไม่ล่ะ เรากลับกันดีกว่า”

ท่านห่วงใยเพื่อนเก่า แต่ทิฐิในใจสูงเกินไปเลือกนิ่งเฉย จับมือหลานสาวเข้าไปรอในลิฟต์ อึดใจเดียวภรรยาตามเข้ามายืนข้างกัน

“คุณแม่ อย่าลืมมารับหนูพราวที่บ้านคุณตาคุณยายนะคะ”

“ได้จ้ะ หนูพราวอย่าดื้อนะลูก เป็นเด็กดีของคุณตาคุณยาย ตอนเย็นคุณแม่ไปรับ บ๊ายบาย” โบกมือลาลูกสาวสุดที่รักไม่นานประตูลิฟต์ปิดลง ย้อนกลับเข้ามาในห้องพักฟื้น ในนั้นน้องชายตัวแสบเอนตัวนอนเคาะแป้นพิมพ์ก๊อกแก๊กทำงานทั้งที่มีสายน้ำเกลือ

เจ้าน้องชายเข้าใจผิดว่าบิดามารดาย้อนกลับมาตลบผ้าห่มขึ้นคลุมถึงหน้าอกแกล้งหลับ น้ำเพชรสบตาชายหนุ่มรุ่นน้องยกนิ้วชี้มาชิดปากให้เงียบๆ เข้าไว้ จับหมอนอิงได้เข้ากระหน่ำตีขานายตัวแสบจนมันดึงผ้าลงโวยวาย

“โอ๊ย อย่าตีๆ โธ่ พี่เพชรนั่นเอง พอก่อน ผมป่วย ไม่มีแรงสู้”

คนป่วยป่วยจริงไม่ได้แกล้ง โก่งคอไอแค๊กๆ หมดสภาพ หมุนต้นคอมองรอบห้องตรวจดูให้แน่ใจอีกครั้งว่าบิดามารดามาด้วยหรือเปล่า แน่ใจว่ากลับไปแล้วถึงหัวเราะไม่มีเสียงทั้งที่หน้าตาซีดปานกระดาษ

“อย่ามาสำออย คนป่วยที่ไหนเขาลืมตาข้างหนึ่งมาส่งสัญญาณให้ช่วยไล่พ่อแม่กลับบ้านฮะ นิสัยเสียนะรัน พวกท่านเป็นห่วงรันจะแย่”

“พ่อไม่เท่าไหร่ แต่แม่นี่สิ พูดมาก พูดไม่หยุด ผมขี้เกียจฟัง อยากพักเงียบๆ พี่เพชรโทรไปบอกเลยนะไม่ต้องให้แม่ทำกับข้าวมาให้ผม กินขนมปังหมดอายุดีกว่ากินกับข้าวฝีมือแม่” แม่เขาทำอาหารไม่เป็น ยังงงอยู่เลย ทำไมหว่านเสน่ห์คุณพ่อหลงหัวปักหัวปำสามสิบกว่าปีไม่สร่างรัก 

“ปากเหรอนั่น มิน่าล่ะสาวๆ ถึงวิ่งหนี” น้ำเพชรแยกเขี้ยว

“อย่าด่าคนป่วย” ทำตาอ้อน ยกแขนข้างที่มีสายน้ำเกลือขึ้นมาอวดพี่สาวคนสวย น้ำเพชรจะยกหมอนอิงมาตีอีกรอบถึงวางแขนลง

“อย่าดื้อ นอนไปเลย น้ำเกลือครบสิบกระปุกเมื่อไหร่ค่อยกลับบ้าน เอ็ม ฝากดูแลรันด้วยนะ ฉันต้องกลับไปทำงาน พยาบาลโทรตาม”

“ได้ครับ เชิญคุณเพชรตามสบาย” วางฟอร์มไม่สนใจรัวนิ้วพิมพ์งาน กระทั่งน้ำเพชรเปิดประตู เขามองแผ่นหลังบอบบางจนประตูปิดลง

คนป่วยทิ้งศีรษะลงบนหมอน เอียงคอมองสายตาสื่อรักจนน่าอาเจียนที่อรรถพลใช้มองตามน้ำเพชร ทำงานด้วยกันมานานกว่าสิบปีทำไมจะมองไม่ออกว่าเพื่อนสนิทกำลังคิดอะไร

“น่ารำคาญเสียจริง รออะไร ชอบก็จีบสิ ฉันไม่ได้ห้ามสักหน่อย”

“คุณรันหมายถึงอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ”

“เออ! ไม่ชอบไฟเขียวก็ดี ช้ามากๆ ฉันจะเปิดไฟแดงใส่นาย”

“เรื่องอะไรผมจะยอมให้เปิด”

“รีบเคลียร์งาน ก่อนฉันจะเหม็นหน้าไม่ยอมให้นายจีบพี่เพชร”