บทที่ 2/6 ยังรักและคิดถึง

เสียงจามของหล่อนค่อนข้างเบา แต่แค่นั้นก็ทำให้คนที่อยู่ในห้องนอนสามารถแยกแยะได้ว่าบุคคลที่เข้ามาหาตนเองเป็นใคร

ไกรสรเลื่อนดวงตาแห้งแล้งปราศจากความสุขมองผ่านชั้นวางโทรทัศน์ปลายเตียงไปทางประตู เพียงแค่ได้เห็นเด็กสาวจากมุมไกลน้ำตาเขาตื้นขอบ ข่มอารมณ์เจ็บปวดไว้ลึกสุดใจ ขยับแผ่นหลังไปทางข้างเตียง คว้าชายผ้าห่มมาคลุมท่อนล่าง ปิดบังท่อนขาลีบแบนสองข้างที่ใช้งานไม่ได้

ชายสูงวัยบนเตียงสกปรกทำทีไม่สนใจเด็กสาวที่วิ่งวุ่นเปิดหน้าต่างรับลม สายลมอ่อนๆ พัดเข้ามาลดกลิ่นเหม็นอับให้ผู้อาศัยหายใจโล่งมากขึ้น แต่ไกรสรที่มีความประสงค์จะตรอมใจตายไม่ปรารถนาอย่างนั้น เขาต้องการห้องมืดและเหม็นเหมือนเดิมปิดเปลือกตาลงประชด

“หิวหรือยังคะ พิมเก็บผักของแม่มาผัด รับรองว่าอร่อย”

“ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”

“อะไรกันคะ เจอกันครั้งแรกในรอบปีไม่ทันไรก็ไล่”

“ฉันบอกให้ออกไป แกไม่ได้ยินที่ฉันสั่งหรือไง!” ดวงตาชายแก่ขยายออกกว้าง อาฆาตมาดร้ายใส่คนที่เตรียมตักข้าวป้อน

“ไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ ทั้งที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว”

“แกกล้าเยาะเย้ยคนที่ชุบเลี้ยงได้ยังไง! ไปให้พ้นหน้าฉัน เอาอาหารออกไปด้วย ฉันยอมหิวจนไส้ขาดตายดีกว่ากินอาหารฝีมือแก”

วู่วามใช้หลังมือปัดแก้วน้ำล้มลงบนถ้วยข้าวต้ม ไม่หยุดแค่นั้น ผลักมือ ผลักแขน ไล่เด็กสาวไม่ยอมให้หล่อนนั่งบนเตียงเดียวกัน

“อย่ามาบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสารจากฉัน! ฉันไม่เคยให้ค่าให้ราคากับน้ำตาแก! ไสหัวไปให้พ้น! กลับไปเก็บเสื้อผ้าพาแม่แกย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ฉันไล่พวกแกสองคนออกจากบ้านนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!”

หยิบจับอะไรได้ชายพิการขว้างลงพื้นทั้งหมด ไม่แคร์แม้บางชิ้นจะกระทบร่างกายเด็กสาว หล่อนร้องไห้จนขอบตาแดงช้ำ ตัวสั่นเทิ้มทรงตัวยืนไม่ไหว เจ้าของห้องนอนยังใจร้ายขว้างของใส่ไม่ขาดมือ

“ต้องให้ฉันออกปากไล่กี่ครั้งแกถึงจะไป! กลับมาทำไม ฉันอุตส่าห์ใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายส่งแกเรียนตามที่แกฝัน แต่แกกลับทรยศความตั้งใจของฉันด้วยการมายืนทำหน้าโง่ตรงนี้! ฉันไม่ได้ขอให้แกกลับมา เสนอหน้ากลับมาทำไม ฉันจะเป็นจะตายไม่เกี่ยวอะไรกับแก!”

ไกรสรตะเบ็งเสียงและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน ไม่ต้องการให้เด็กที่ตัวเองโยนเศษข้าวเศษน้ำเลี้ยงดูประหนึ่งสัตว์มาห่วงใย แต่ไล่อย่างไรมันก็ไม่ไป โยนของใส่มันก็ยังอยู่ ท่านปวดร้าวลึกเข้ามาในหัวใจ เสียใจสุดซึ้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยยอมรับในตัวเด็กคนนี้ ทั้งที่รู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่พัดชาตั้งครรภ์ว่าหล่อนคือเลือดเนื้อเชื้อไข

“พอได้แล้ว เลิกด่าทอ เลิกขับไล่ไสส่งแสร้งทำว่าเกลียดพิมสักที! จะให้พิมเรียนจบสูง แต่กลับมาเจอบ้านว่างเปล่าที่ถูกยึดไปแล้ว และไม่รู้ว่าแม่กับทุกคนหายไปอยู่ไหนอย่างนั้นเหรอ พิมจะทำได้ยังไง”

“ไม่ได้เสแสร้ง! ฉันเกลียดแกจริงๆ แกมันอ่อนแอ ไม่สู้คน ไม่มีความทะเยอทะยาน แกไม่มีอะไรเหมือนฉันเลยแม้แต่อย่างเดียว!”

“คุณเกลียดพิมเพราะเหตุผลแค่นี้เองเหรอ คุณอยากให้พิมเข้มแข็งไปรังแกคนที่อ่อนแอกว่าเหมือนพี่เมศ อยากให้พิมขี้โมโห ขี้โวยวาย ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้คนอื่นทำตามใจตัวเองเหมือนคุณเดือน อยากให้พิมนิสัยเหมือนลูกๆ ที่ทอดทิ้งคุณอย่างนั้นเหรอ”

จมูกหญิงสาวตันหายใจไม่สะดวก คุกเข่าลงบนพื้นคลานเข้าไปใกล้เตียงวางมือลูบผ้าปูที่นอนสกปรกไปถึงมือชายชรา หล่อนไม่กล้าจับ กลัวถูกสะบัดทิ้งหรือขับไล่ซ้ำสอง เคยปฏิเสธตัวเองมาทั้งชีวิต ไม่ต้องการความรักความอบอุ่นจากชายคนนี้ แต่ใครเล่าจะรู้ หล่อนโหยหาความรักและปรารถนาให้ท่านยอมรับตัวตน

ปลายปีนี้พิยดาอายุครบยี่สิบห้าปีบริบูรณ์ อาจสายเกินไปในการเปลี่ยนความคิดให้รอบข้างให้มองหล่อนเป็นลูกสาวท่าน ทดแทนภาพลักษณ์เด็กรับใช้เนื้อตัวสกปรกที่ทำงานแลกข้าวแลกที่พักพิง ใครจะคิดอย่างไร จะมองแบบไหน พิยดาไม่สนใจ ขออย่างเดียว ให้ท่านเปิดใจยอมรับ เพียงแค่นี้ปมด้อยทั้งหมดที่เก็บกดมาแต่แรกเกิดจะหายไป

“แกสิ ควรเป็นคนแรกที่ทิ้งฉัน ไม่ใช่พวกมัน... ฉันเคยให้ของขวัญแกสักชิ้นหรือเปล่า เคยให้เงินแกไปซื้อเสื้อผ้าดีๆ ใส่หรือเปล่า ฉันไม่เคยให้อะไรแกเลย ต่างจากพวกมัน มีเงินเท่าไหร่ฉันให้มันไปหมด ฉันเลี้ยงพวกมันด้วยเงิน พอไม่มีเงินพวกมันถึงได้หนีหน้าหายตากันไปหมด”

ขยับตัวแต่ละครั้งร่างกายไกรสรส่งกลิ่นเหม็น เขาฝืนสังขารเอียงท่อนบนมาทางพิยดาสำเร็จ เกลี่ยเช็ดหยดน้ำตาเม็ดใหญ่ออกจากแก้มนุ่ม เจ็บแปลบภายในอก เมื่อนึกถึงวันเก่าๆ ที่เคยสะบัดข้อมือตบวงหน้านี้

“ฉันไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน ไม่มีความหวังในการมีชีวิต ฉันเกิดที่นี่ จะตายที่นี่ แกไปเถอะ พาแม่แกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ฉันทำร้ายพวกแกมานาน ถึงเวลาที่ฉันควรปล่อยให้พวกแกมีอิสระ แกเป็นคนดี ดี... จนฉันละอายที่เลือดครึ่งหนึ่งในตัวแกมาจากคนเลวๆ อย่างฉัน”

“พิมแค่อยากได้ความรักจากพ่อบ้าง สักครั้งก็ยังดี พิมไม่ได้รังเกียจถ้าคุณจะมาอยู่ด้วย ลุงกับป้าจะพายายกลับบ้าน พิมเหลือแค่คุณกับแม่ เราจะหาบ้านเช่าสักหลัง แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน”

มีเพียงน้ำตาเท่านั้นสามารถบรรยายความรู้สึกชายชราได้ ไกรสรไม่เคยดีใจและเสียใจมากเท่าวันนี้มาก่อน เขาตะโกนร้องไห้เสียงดังเป็นห่าฝนดึงตัวลูกสาวนอกสายตาเข้ามากอดบนอก ผสานเสียงร้องไห้ดังก้องห้องนอนเหม็นอับ

ความเครียดก่อตัวภายในร่างกายบีบรัดหัวใจชายชราจนเจ็บปวด เสียงร้องไห้หยุดไปชั่วขณะทดแทนด้วยเสียงครวญคราง อดีตนักธุรกิจใหญ่เลื่อนมือสั่นระริกมาบีบหน้าอกข้างซ้าย เขายังไม่อยากตาย ความคิดนี้ผุดเข้ามาในหัว เอียงใบหน้าบิดเบี้ยวไปทางขวดยาที่วางอยู่ไม่ไกลเพื่อชี้นำลูกสาวให้เอามาป้อนตน