บทที่ 1/2 เมียนอกสายตา

ญาตาวีออกจากห้องนอนลูกสาวมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมทำงานรอบดึก ต่อมามีเสียงกริ่งทำลายสมาธิญาตาวีที่กำลังละเลงปลายนิ้วบนแป้นพิมพ์ ถ่ายทอดจินตนาการในหัวออกมาเป็นนิยายรักให้นักอ่านกลุ่มเล็กๆ ที่คอยสนับสนุนผลงานได้อ่าน

งานนี้นับได้ว่าเป็นหนึ่งในรายได้หลักของคุณแม่ยังสาว ญาตาวีมีลูกเร็วไม่เคยทำงานประจำเป็นหลักแหล่ง มองหางานขายของเล็กๆ น้อยๆ มาประคับประคองตัวเองเพื่อไม่ให้รบกวนเงินจากสามีมากเกินไป จนกระทั่งได้ลองเขียนหนังสือและได้เงินพอค่าใช้จ่าย ทุ่มเทเวลาว่างหลังจากการเลี้ยงลูกให้งานเขียนมาจนปัจจุบัน

ตัวเลขบนนาฬิกาดิจิตอลบอกเวลาตีหนึ่ง ใครมา บ้านเดี่ยวตั้งอยู่ในโครงการที่มีพนักงานรักษาความปลอดภัย อุ่นใจได้ระดับหนึ่งสำหรับหญิงสาวที่อาศัยกับลูกสาวสองคน

ญาตาวีถอดแว่นกรองแสงคุณภาพปานกลางวางบนกองหนังสือ เปิดผ้าม่านดูความเคลื่อนไหวจากหน้าบ้าน พบเงาสองคนเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่อยู่ในลักษณะหิ้วปีก ผู้มาใหม่ไม่ได้กดซ้ำแต่ต่อสายเข้ามาที่โทรศัพท์ส่วนตัว

“น้องญา ขอโทษที่มารบกวนกลางดึก”

ญาตาวีออกมาเปิดประตู ตรีวิทย์เมื่อยแขนจากการหิ้วปีกคนเมารีบทักทาย นัยน์ตาคู่อ่อนหวานของสาวหน้าเด็กเลื่อนมามองปรเมศวร์ ได้ทีตรีวิทย์ฟ้อง

“มันเมา พี่เตือนให้เบาๆ มันไม่ยอมฟัง”

“พี่ตรีน่าจะพาพี่ปลื้มไปส่งบ้าน ไม่ก็พากลับไปด้วยกัน”

กลัวปรเมศวร์โกรธหากรู้ว่าเพื่อนสนิทพาเขามาฝากให้เธอดูแล บ้านปรเมศวร์ใหญ่โตราวกับคฤหาสน์สมฐานะทายาทโรงพยาบาลเอกชน พ่อแม่เขาอาศัยในบ้านหลังนั้นร่วมกับแม่รองภรรยาคนที่สองของพ่อเขา และลูกๆ จำนวนหนึ่ง

ปรเมศวร์ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบภรรยาน้อยพ่อ แยกออกไปอยู่คนเดียวที่คอนโดมิเนียมไม่ไกลจากโรงพยาบาล ตรีวิทย์เองก็พักที่เดียวกันน่าจะพากลับไปด้วย กลับขับรถเลยมาเสียไกลจนถึงบ้านเธอ

“สภาพอย่างนี้ปล่อยไว้คนเดียวไม่ไหวหรอกน้องญา พี่ไม่อยากพากลับไปเป็นภาระ ฝากหน่อยนะ พรุ่งนี้เช้าพี่ต้องไปต่างจังหวัด พอตื่นเดี๋ยวมันก็เรียกแท็กซี่กลับเอง”

“แต่...” ญาตาวีลังเล ถ้าเลือกได้ บ้านญาตาวีน่าจะเป็นสถานที่สุดท้ายบนโลกที่เขาอยากแวะมา

“เมื่อไหร่จะถึงบ้านสักทีวะ กูง่วง”

คนเมาสะบัดตัวหลุดจากการจับกุมเซถลามาทางร่างกายเล็ก ญาตาวีผวาคว้าตัวเขาไว้จวนเจียนจะล้มตามกัน ดีที่ตรีวิทย์สอดมือมาช่วย

“ถึงแล้วโว้ย! ไปๆ เข้าบ้าน กูพามึงไปนอน”

เพื่อนตัวหนัก ตรีวิทย์เบ้หน้าเบ้ตาส่งสัญญาณให้ญาตาวีนำทาง ญาตาวีที่ถูกมัดมือชกพาเข้าบ้านอย่างเลี่ยงไม่ได้ จัดแจงให้ตรีวิทย์หิ้วปีกปรเมศวร์เข้ามาในห้องนอนแขก

ตรีวิทย์ผลักปรเมศวร์ลงบนเตียงไม่เบามือ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อ ไม่ถึงครึ่งนาทีคนเมาก็กรน

ไอ้เสือเอ๊ย กว่าจะสิ้นฤทธิ์ ทำเอาเขาเข็ดขยาดจะไม่ยอมให้มันแตะต้องเหล้าไปตลอดชีวิต

ตรีวิทย์แยกเขี้ยวก่อนส่งยิ้มแยบยลให้เจ้าของบ้าน ฝ่ายนั้นยิ้มรับตามมารยาท ในใจว้าวุ่น กังวลจนสังเกตเห็นได้ชัด

“ไอ้ปลื้มมันเป็นคนหลับลึกหลับยาว ได้หลับแล้วยังไงก็ไม่ตื่นมารบกวนน้องญาจนถึงเช้าแน่นอน พี่เอาหัวเป็นประกัน เพราะฉะนั้นฝากดูแลมันด้วยนะ ถือว่าพี่ขอร้อง ได้ไหมน้องญา”

“ถ้าพี่ตรีติดธุระ น่าจะพาพี่ปลื้มไปส่งบ้านใหญ่”

“ทำอย่างนั้นได้ที่ไหนน้องญา ไปส่งมันบ้านใหญ่เกิดแม่รอง หรือลูกๆ คนอื่นเห็นเข้าเอาไปฟ้องผู้อำนวยการ งานเข้าเลยนะ”

ตรีวิทย์ให้เหตุผล ผู้อำนวยการที่กล่าวถึงคือเจ้าของโรงพยาบาลหรืออีกหนึ่งสถานะก็คือบิดาของปรเมศวร์

ญาตาวีเข้าใจเหตุผลที่ตรีวิทย์ยกมาสนับสนุน แต่ยังหนักใจ

“พี่ตรีอย่าลืมโทรมาอธิบายให้พี่ปลื้มฟังด้วยนะคะ”

“ได้ครับ พี่เคลียร์ให้ โอเคแล้วนะ พี่จะได้กลับ ง่วงจะแย่”

“เชิญค่ะ ญาเดินไปส่ง จะได้ปิดประตูด้วย”

“น้องญารู้เรื่องกันต์หรือยัง กันต์มีเมียแล้วนะ เพิ่งจดทะเบียนสมรสวันนี้ รอฤกษ์งานแต่งจะไปจัดที่บ้านเกิดมัน”

“ไม่รู้มาก่อนเลย พี่กันต์มีแฟนตอนไหนคะ”

กันต์ดนัยปิดตายหัวใจหลายปีหลังจากภรรยาเสียชีวิต ไม่มีข่าวว่าคบหาดูใจใคร แต่จู่ๆ กลับมีข่าวว่าจะแต่งงาน

ญาตาวีค่อนข้างสนิทกับกันต์ดนัยและตรีวิทย์มากกว่าชายผู้เป็นสามี พี่ๆ ทั้งสองคนใจดี ชอบวิดีโอคอลมาคุยกับวาววา ไปเที่ยวไหนก็มักจะมีของฝากมาให้หลานเสมอ ครอบครัวกันต์ดนัยมีฐานะ มีชื่อเสียงในจังหวัดเชียงใหม่ คุณย่าเขาเป็นเจ้าของที่ดินจำนวนหลายพันไร่ ดูแลธุรกิจหลากหลายประเภทก่อนจะวางมือส่งต่อให้ลูกชายและหลานชายตามลำดับ เคยได้ยินตรีวิทย์พูดถึงว่าหนึ่งในนั้นมีไร่ชากว้างใหญ่ไพศาล ญาตาวีเหมือนเด็กสาวทั่วไปอยากท่องเที่ยวไปพบเจออะไรใหม่ๆ อยู่กรุงเทพเธออยู่บ้านไม่ได้ออกไปไหน อยากลองทำตามใจตัวเองสักครั้ง ย้ายบ้านไปอยู่เชียงใหม่แค่สองคนแม่ลูก

“น้องญาไม่ต้องตกใจ พี่กับไอ้ปลื้มก็เพิ่งรู้เมื่อเช้านี้เอง ฮ่าๆ”

“เห็นเงียบๆ เบื้องหลังความเงียบแอบร้ายไม่เบานะเนี่ย ฝากพี่ตรีแสดงความยินดีให้พี่กันต์กับภรรยาครองรักกันนานๆ แทนญาด้วยนะคะ ญาคงไม่ได้ไปร่วมงาน”

ตรีวิทย์หยุดเดิน กลับมามองหญิงสาวที่แม้จะเศร้าแค่ไหนก็ยังสดใสและยิ้มได้เสมอ

“น้องญาจะหย่าจริงเหรอ”

“พี่ปลื้มดูแลญากับลูกมานาน ถึงเวลาที่ญาควรเปิดทางให้มีคนดีๆ มาดูแลพี่ปลื้ม ถ้าญาไม่อยู่พี่ตรีอย่าให้พี่ปลื้มดื่มจนเมาไม่รู้เรื่องอย่างวันนี้อีกนะคะ ญาไม่อยากให้พี่ปลื้มมีปัญหากับที่บ้าน”

“มีลูกมีเมียดีไม่รู้จักรักษา ไม่รู้ในหัวมีแต่ขี้เลื่อยหรือเปล่า”

“ญาแค่ผู้หญิงธรรมดา หาจากไหนก็ได้ หลุดพ้นจากญา พี่ปลื้มอาจจะเจอคนที่ดีกว่าร้อยเท่าพันเท่าก็ได้”

“พี่จะลองคุยกับมัน เผื่อว่ามันจะเปลี่ยนใจ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ญาเตรียมเอกสารไว้หมดแล้ว ถ้าเรียบร้อยก็จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้”

“ทำไมต้องไปอยู่ที่อื่น ไอ้ปลื้มมันไม่ทวงบ้านคืนหรอก”

“อยากหาที่สงบๆ เขียนหนังสือค่ะ” เป็นเหตุผลเดียวที่สามารถพูดได้ นอกนั้นเก็บไว้ในใจเถอะพูดไปไม่มีประโยชน์

“อย่าเงียบหายคอยส่งข่าวถึงพี่ด้วยนะ มีปัญหา ต้องการความช่วยเหลือโทรมาได้ น้องญาเหมือนน้องสาวอีกคนของพี่”

“ขอบคุณมากนะคะ ตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมา ถ้าไม่มีพี่ตรีกับพี่กันต์คอยช่วยเหลือคอยห่วงใย ญากับลูกน่าจะแย่เอาการ”

“ที่ไหนล่ะ ที่น้องญาจะพาลูกไป คิดไว้หรือยัง”

“ญารอบอกทีหลังดีกว่าค่ะ พี่ตรีขับรถดีๆ นะคะ ไม่ต้องห่วงทางนี้ ญาจะดูแลพี่ปลื้มให้ดี”

“จ้ะ ล็อกบ้านดีๆ ด้วยนะ” ตรีวิทย์ตัดใจเดินออกจากบ้าน รอให้เธอเข้าบ้านก่อนถึงขับรถออกไป

ญาตาวีกลับมาพิมพ์งานต่อไม่นานก็ปิดเพราะขาดสมาธิ นำผ้าชุบน้ำบิดหมาดไปเช็ดตัวให้ปรเมศวร์ที่นอนแผ่

ปรเมศวร์รู้สึกตัวทำเสียงรำคาญพลิกตัวหนี

“ไปให้พ้น”

เมาไม่รู้เรื่องยังกล้าปากดี สมแล้วที่เป็นเขา เสียสติที่หัวเราะทั้งที่ถูกขับไล่ อาจเพราะชิน ถูกเขาไล่มาหลายปีแล้วนี่นา ไล่ไปเถอะ อีกหน่อยจะไม่มีโอกาส

ญาตาวีตัดสินใจแน่วแน่จะหย่าร้าง และพาลูกสาวย้ายไปอยู่ที่อื่น อยากคืนชีวิต ความสุข และอิสรภาพให้เขา ปรเมศวร์เรียนจบสูง หน้าที่การงานดี เกิดในครอบครัวมีฐานะ รายล้อมด้วยคนสวย คนเก่ง เขาควรมีชีวิต มีคู่ครองที่ดีกว่านี้ ขอบคุณที่ถึงแม้จะไม่ได้รัก แต่ก็ทนดูแลเธอกับลูกมานาน ขอบคุณจากหัวใจ แต่ต่อไปนี้ พี่ปลื้มไม่ต้องลำบากอีกแล้ว ญาจะดูแลลูก ดูแลตัวเองให้ดี จะอยู่ให้ได้ และไม่กลับมารบกวนพี่ปลื้มอีก

หญิงสาวชุบผ้าเปียกในชามน้ำนำมาเช็ดทั่วแผ่นหลังแข็งแรง ออกแรงจับเขากลับมานอนหงายมาเช็ดทั่วแผ่นอก ชุบน้ำใหม่มาเช็ดหน้าจนเขารู้สึกตัวขยับเปลือกตาขยุกขยิกไม่ช้าเปิดดวงตาปรือๆ ขึ้นมา

ญาตาวีถูกแช่แข็งด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยได้รับ ว่ากันว่าคนเมามักจะพูดความจริง แวบหนึ่งในหัวนึกอยากให้เขาบอก รัก สักครั้ง ต่อให้เป็นคำโกหกก็จะถือเป็นคำพูดจริง แต่จนแล้วจนเล่าเขาไม่พูดออกมา เป็นฝ่ายญาตาวีที่โน้มปากอิ่มลงไปจูบเขา