บทที่ 4/4 เก่าของใครใหม่ของเขา

กลวัชรมีศักดิ์เป็นลูกชายนอกสมรสของพ่อเลี้ยงเกริก บุตรชายคนเดียวของคุณย่าสมสมัย แม่เขาเป็นเพียงแม่บ้านในไร่ ถึงแม้ชาติตระกูลทางแม่จะไม่ได้ดี คุณย่าก็ให้ความรักและเลี้ยงเขามาเป็นอย่างดี ปัจจุบันคุณพ่อเกริกเสียชีวิตไปแล้ว แม่หลวง แม่แท้ๆ ของกฤตพลกับกันต์ดนัยย้ายไปอยู่ที่อื่น ส่วนแม่เขาทำงานเป็นแม่บ้านในรีสอร์ตในไร่ชา ท่านอายุมาก บอกให้ลาออกมาอยู่บ้านก็ดื้อไม่ยอมฟัง แม่เจียมตัว อยากทำงานเพื่อจะได้มีคุณค่า กลวัชรเจียมตัวตามแม่ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับงานในไร่ ช่วยงานแค่ส่วนน้อย กลวัชรไม่อยากได้สมบัติที่ไม่ใช่ของตัวเอง

“คุณย่า ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ”

คุณย่านั่งบนพื้นไม้ ด้านหลังเป็นฟูกนอนบนแผ่นไม้กับเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่หาได้ง่าย ไร่พวกเขามีไม้จำนวนมาก

“ตากลเองเหรอ ย่านึกว่าแม่หม่อนกลับมาเสียอีก”

“ย่าหม่อนกลับบ้านนอนแล้วครับ ผมไปส่งเมื่อกี้ ย่าหม่อนบอกว่าคุณย่ากำลังทวนรายชื่อแขกกับน้องดาร์ลิ้งอยู่เหรอครับ”

กระเถิบขาเข้ามานั่งบนแผ่นปูรองนั่งจัดไว้เป็นมุมรับแขก

“ย่าเพิ่งวางสายจากน้องเมื่อกี้ จะเป็นเจ้าสาวอยู่วันพรุ่งย่าไม่อยากให้นอนดึกมาก กลัวหน้าจะหมอง ตากลมาก็ดีแล้ว ยังไม่ง่วงใช่ไหม ลองอ่านทวนรายชื่อแขกแล้วช่วยย่าคิดว่าตกหล่นใครบ้าง”

“ได้ครับ โอ้ คุณย่า! เกือบพันคน ไม่ใช่เล็กๆ แล้วนะ”

ชายหนุ่มรับกระดาษปึกใหญ่มากวาดตาอ่านลำดับหมายเลขแล้วตกใจกึ่งจะหัวเราะ ใครกัน รับปากกันต์ดนัยไว้ว่าจะจัดงานเล็กๆ

“จะให้ย่าเชิญมาหยิบมือเดียวได้ยังไง ทางเราญาติเยอะ ทางหนูดาร์ลิ้งก็เยอะเหมือนกัน พ่อเขาเป็นถึงนักการเมืองท้องถิ่น พรุ่งนี้ย่าจะให้โรงพิมพ์พิมพ์การ์ดไว้รอ ตกหล่นใครค่อยพิมพ์เพิ่ม”

กลวัชรวางกระดาษ ให้ช่วยอ่านตอนนี้จะได้นอนตอนไหน ขยับเข้าไปใกล้หญิงชราสวมกอดอ้อน “คุณย่า...”

“อะไรจ๊ะพ่อคุณ อ้อนย่าแบบนี้อยากได้อะไร ย่าให้ทั้งหมด”

“ผมไม่อยากได้อะไรจากคุณย่าแล้วครับ แค่คุณย่าส่งผมเรียนจนจบและให้ผมมีอิสระในการใช้ชีวิต ผมก็มีความสุขมากๆ ผมแค่ดีใจแทนพี่กันต์กับน้องดาร์ลิ้งที่คุณย่ารักทั้งสองคนมากขนาดนี้”

“นึกว่าเรื่องอะไร”

กอดตอบหลานชายคนเล็กที่เป็นสีสันชีวิต หากไม่มีกลวัชร ท่านคงจะเหงามากที่ต้องอยู่กับคนงาน

กฤตพลแต่งงานออกไปสร้างบ้านอยู่กับครอบครัวนอกไร่ กันต์ดนัยทำงานเป็นหมอปักหลักอยู่กรุงเทพ นานๆ จะกลับมาเยี่ยมย่าที่เชียงใหม่ เช่นเดียวกับดารินทร์ แม้หญิงสาวจะไม่ใช่หลานสาวแท้ๆ แต่ย่าสนิทกับพ่อของเธอ เมื่อเธอมีปัญหาทางบ้านแตกหักกับพ่อจึงรับมาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยกัน เพิ่งจะแยกกันตอนที่ดารินทร์ไปเรียนกรุงเทพ หลังเรียนจบทำงานเปิดร้านดอกไม้และรับจัดอีเว้นท์อยู่ที่นั่น ยังดีที่สมัยนี้โทรศัพท์เห็นหน้ากัน พอจะทำให้คนแก่หายคิดถึงหลานๆ ได้บ้าง

“ตากลฟังย่านะลูก ย่ารักหลานเท่ากัน ตากฤต ตากันต์ น้องลิ้ง ย่าหมดห่วงในตัวสามคน เหลือตากลคนเดียว ลองตากลมีแฟนสิ วันงานแต่งย่าจะไม่ให้น้อยหน้าใคร จะเชิญแขกมาทั้งจังหวัด”

“แค่คิดก็ขนลุก รักกันเงียบๆ ก็ได้มั้งครับคุณย่า”

ขยับตัวออกจากอ้อมกอดไปนั่งห่างเสียไกล ด้วยกลัวถูกย่าสมสมัยจับแต่งงานกับใครสักคนเหมือนคู่ของกันต์ดนัยกับดารินทร์

สองคนนั้นรักกันเสียเมื่อไหร่ โตมาในบ้านหลังเดียวกัน แค่เพียงเพราะพวกเขาต่างไม่มีใคร คุณย่าโมเมจับแต่งงานกันเฉยเลย

ดีที่เป็นพี่กันต์ไม่ใช่เขา ไม่อย่างนั้นหนีออกจากบ้านไปแล้ว

“ไม่รักย่าแล้วเหรอ ถึงถอยออกไปไกลขนาดนั้น”

มันเขี้ยวจะตีหลานชาย แต่หยุดมือเพราะแพ้สายตาอ้อน

“ย่าจะยอมให้สักครั้ง แค่เรื่องคู่ครองเท่านั้นไม่ใช่เรื่องงาน หลังงานแต่งพี่ ถ้าตากลไม่ยอมเข้ามามาช่วยตากฤตทำงาน ย่าไม่ยอม พ่อเราเขายุติธรรม แบ่งสันปันส่วนธุรกิจให้ลูกทุกคน ตากลจะอ้างว่าตัวเองไม่อยากได้ไม่อยากมีไม่ได้นะ ของตัวเองทั้งนั้น ตบตาย่าเข้าไปช่วยงานนิดๆ หน่อยๆ แต่ลับหลังย่ารู้นะว่าออกไปรับงานทางอื่น พาคนไปดูที่ดิน ดูห้องเช่า ซ่อมบ้าน ซ่อมรถให้เขา ทำย่าขายหน้า”

“ผมก็ช่วยอยู่นี่ไงครับ ต้องจากคุณย่าไปกรุงเทพตั้งสามวัน”

ทำเสียงโอดครวญสำออยใส่คุณย่าที่รู้ทัน เรื่องที่เขาชอบงานไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง มากกว่าเข้ามาช่วยพี่ชายบริหารจัดการธุรกิจ

“ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว ย่าไม่นับวันไปวันกลับ ตากลเลิกทำงานรับจ้างได้ไหม ย่าไม่สบายใจ อยากให้จริงจังกับการสร้างตัว”

“งานสุจริตทั้งนั้น ผมกำลังสร้างตัวในแบบของผม เก็บเงินได้เยอะแล้วด้วย เอาไว้ไปขอสาว แต่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจนะครับ”

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงสดใส มโนภาพในหัวฉายม้วนฟิล์มรอยยิ้มผู้หญิงคนหนึ่งที่สดใสมากกว่าเสียงเขาหลายเท่า พลันกลวัชรหยุดหัวเราะดื้อๆ “หรือเจอ แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมจะรักได้”

“ตากลมีเรื่องอะไรอยากเล่าให้ย่าฟังหรือเปล่า”

“ผมว่า... ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งครับคุณย่า แต่เธอไม่ได้สนใจผม อึดอัดทุกครั้งที่เจอหน้าผม ผมไม่ดีเหรอครับคุณย่า”

“ไม่ใช่ตากลไม่ดี เพียงแต่เวลาที่รู้จักกันสั้นเกินไป ไม่ผิดหรอกนะ ถ้าตากลอยากดูแลหนูญาต่อจากตาปลื้ม แต่ตากลต้องให้เวลาน้องมากกว่านี้ ไม่เป็นไร ย่ารู้ว่าตากลสนใจน้องมาสักพักแล้ว”

“คุณย่า! ผมแสดงออกมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ใช่น่ะสิ เพิ่งรู้ตัวเหรอไง” ฟาดสักทีดีไหม ง้างฝ่ามือขึ้นแกล้งหลานชายอย่างมันเขี้ยว แต่ตีไม่ลง รักหลานมากเกินไป

“ตากลต้องเข้าใจว่าน้องอยู่กับตาปลื้มมาตั้งแต่อายุยังน้อย ถูกพ่อแม่ทิ้ง มีแค่ตาปลื้มคนเดียวคอยเลี้ยงดู ต่อให้เลี้ยงแค่ร่างกายไม่เลี้ยงหัวใจ แต่สายสัมพันธ์บางๆ เชื่อมโยงหัวใจคนทั้งสองไว้ หน้าที่ของตากลคือดูแลน้องกับลูกสาวต่อไป ทำให้น้องเห็นว่าตากลพร้อมจะดูแลน้องตลอดชีวิต ทำให้ตาปลื้มเห็น ว่าตากลจริงใจกับเมียเก่าเขาจริงๆ ถึงวันนั้นตาปลื้มอาจจะเปิดใจยอมรับให้ตากลเข้ามาเป็นพ่ออีกคนของลูกสาวเขา”

“คุณย่าไม่ว่าเหรอครับ ถ้าผมจะชอบผู้หญิงที่เคยผ่านการแต่งงาน เคยผ่านการมีลูก ร้ายกว่านั้น เธอเป็นเมียพี่ชายที่ผมรัก”

“เรื่องนี้ต้องคุยกับตาปลื้มด้วยตัวเอง คนนั้นก็หลาน คนนี้ก็หลาน ย่าพูดไม่ได้ แต่ถ้าถามย่า ย่าไม่ว่า ย่าแก่แล้วอยู่กับตากลได้ถึงร้อยปีเสียเมื่อไหร่ ตากลอยากอยู่กับใครไปตลอดชีวิตก็เลือกเอง”

“ขอบคุณครับคุณย่า ผมรักคุณย่าที่สุดเลย” ชายหนุ่มขี้อ้อนโถมกายกอดหญิงชรา ดีใจสุดชีวิตที่มีย่าแสนประเสริฐอย่างท่าน