Se connecterPartager
บทที่ 4/4 เก่าของใครใหม่ของเขา
Date de publication:
2026-02-27 05:56:48กลวัชรมีศักดิ์เป็นลูกชายนอกสมรสของพ่อเลี้ยงเกริก บุตรชายคนเดียวของคุณย่าสมสมัย แม่เขาเป็นเพียงแม่บ้านในไร่ ถึงแม้ชาติตระกูลทางแม่จะไม่ได้ดี คุณย่าก็ให้ความรักและเลี้ยงเขามาเป็นอย่างดี ปัจจุบันคุณพ่อเกริกเสียชีวิตไปแล้ว แม่หลวง แม่แท้ๆ ของกฤตพลกับกันต์ดนัยย้ายไปอยู่ที่อื่น ส่วนแม่เขาทำงานเป็นแม่บ้านในรีสอร์ตในไร่ชา ท่านอายุมาก บอกให้ลาออกมาอยู่บ้านก็ดื้อไม่ยอมฟัง แม่เจียมตัว อยากทำงานเพื่อจะได้มีคุณค่า กลวัชรเจียมตัวตามแม่ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับงานในไร่ ช่วยงานแค่ส่วนน้อย กลวัชรไม่อยากได้สมบัติที่ไม่ใช่ของตัวเอง
“คุณย่า ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ”
คุณย่านั่งบนพื้นไม้ ด้านหลังเป็นฟูกนอนบนแผ่นไม้กับเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่หาได้ง่าย ไร่พวกเขามีไม้จำนวนมาก
“ตากลเองเหรอ ย่านึกว่าแม่หม่อนกลับมาเสียอีก”
“ย่าหม่อนกลับบ้านนอนแล้วครับ ผมไปส่งเมื่อกี้ ย่าหม่อนบอกว่าคุณย่ากำลังทวนรายชื่อแขกกับน้องดาร์ลิ้งอยู่เหรอครับ”
กระเถิบขาเข้ามานั่งบนแผ่นปูรองนั่งจัดไว้เป็นมุมรับแขก
“ย่าเพิ่งวางสายจากน้องเมื่อกี้ จะเป็นเจ้าสาวอยู่วันพรุ่งย่าไม่อยากให้นอนดึกมาก กลัวหน้าจะหมอง ตากลมาก็ดีแล้ว ยังไม่ง่วงใช่ไหม ลองอ่านทวนรายชื่อแขกแล้วช่วยย่าคิดว่าตกหล่นใครบ้าง”
“ได้ครับ โอ้ คุณย่า! เกือบพันคน ไม่ใช่เล็กๆ แล้วนะ”
ชายหนุ่มรับกระดาษปึกใหญ่มากวาดตาอ่านลำดับหมายเลขแล้วตกใจกึ่งจะหัวเราะ ใครกัน รับปากกันต์ดนัยไว้ว่าจะจัดงานเล็กๆ
“จะให้ย่าเชิญมาหยิบมือเดียวได้ยังไง ทางเราญาติเยอะ ทางหนูดาร์ลิ้งก็เยอะเหมือนกัน พ่อเขาเป็นถึงนักการเมืองท้องถิ่น พรุ่งนี้ย่าจะให้โรงพิมพ์พิมพ์การ์ดไว้รอ ตกหล่นใครค่อยพิมพ์เพิ่ม”
กลวัชรวางกระดาษ ให้ช่วยอ่านตอนนี้จะได้นอนตอนไหน ขยับเข้าไปใกล้หญิงชราสวมกอดอ้อน “คุณย่า...”
“อะไรจ๊ะพ่อคุณ อ้อนย่าแบบนี้อยากได้อะไร ย่าให้ทั้งหมด”
“ผมไม่อยากได้อะไรจากคุณย่าแล้วครับ แค่คุณย่าส่งผมเรียนจนจบและให้ผมมีอิสระในการใช้ชีวิต ผมก็มีความสุขมากๆ ผมแค่ดีใจแทนพี่กันต์กับน้องดาร์ลิ้งที่คุณย่ารักทั้งสองคนมากขนาดนี้”
“นึกว่าเรื่องอะไร”
กอดตอบหลานชายคนเล็กที่เป็นสีสันชีวิต หากไม่มีกลวัชร ท่านคงจะเหงามากที่ต้องอยู่กับคนงาน
กฤตพลแต่งงานออกไปสร้างบ้านอยู่กับครอบครัวนอกไร่ กันต์ดนัยทำงานเป็นหมอปักหลักอยู่กรุงเทพ นานๆ จะกลับมาเยี่ยมย่าที่เชียงใหม่ เช่นเดียวกับดารินทร์ แม้หญิงสาวจะไม่ใช่หลานสาวแท้ๆ แต่ย่าสนิทกับพ่อของเธอ เมื่อเธอมีปัญหาทางบ้านแตกหักกับพ่อจึงรับมาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยกัน เพิ่งจะแยกกันตอนที่ดารินทร์ไปเรียนกรุงเทพ หลังเรียนจบทำงานเปิดร้านดอกไม้และรับจัดอีเว้นท์อยู่ที่นั่น ยังดีที่สมัยนี้โทรศัพท์เห็นหน้ากัน พอจะทำให้คนแก่หายคิดถึงหลานๆ ได้บ้าง
“ตากลฟังย่านะลูก ย่ารักหลานเท่ากัน ตากฤต ตากันต์ น้องลิ้ง ย่าหมดห่วงในตัวสามคน เหลือตากลคนเดียว ลองตากลมีแฟนสิ วันงานแต่งย่าจะไม่ให้น้อยหน้าใคร จะเชิญแขกมาทั้งจังหวัด”
“แค่คิดก็ขนลุก รักกันเงียบๆ ก็ได้มั้งครับคุณย่า”
ขยับตัวออกจากอ้อมกอดไปนั่งห่างเสียไกล ด้วยกลัวถูกย่าสมสมัยจับแต่งงานกับใครสักคนเหมือนคู่ของกันต์ดนัยกับดารินทร์
สองคนนั้นรักกันเสียเมื่อไหร่ โตมาในบ้านหลังเดียวกัน แค่เพียงเพราะพวกเขาต่างไม่มีใคร คุณย่าโมเมจับแต่งงานกันเฉยเลย
ดีที่เป็นพี่กันต์ไม่ใช่เขา ไม่อย่างนั้นหนีออกจากบ้านไปแล้ว
“ไม่รักย่าแล้วเหรอ ถึงถอยออกไปไกลขนาดนั้น”
มันเขี้ยวจะตีหลานชาย แต่หยุดมือเพราะแพ้สายตาอ้อน
“ย่าจะยอมให้สักครั้ง แค่เรื่องคู่ครองเท่านั้นไม่ใช่เรื่องงาน หลังงานแต่งพี่ ถ้าตากลไม่ยอมเข้ามามาช่วยตากฤตทำงาน ย่าไม่ยอม พ่อเราเขายุติธรรม แบ่งสันปันส่วนธุรกิจให้ลูกทุกคน ตากลจะอ้างว่าตัวเองไม่อยากได้ไม่อยากมีไม่ได้นะ ของตัวเองทั้งนั้น ตบตาย่าเข้าไปช่วยงานนิดๆ หน่อยๆ แต่ลับหลังย่ารู้นะว่าออกไปรับงานทางอื่น พาคนไปดูที่ดิน ดูห้องเช่า ซ่อมบ้าน ซ่อมรถให้เขา ทำย่าขายหน้า”
“ผมก็ช่วยอยู่นี่ไงครับ ต้องจากคุณย่าไปกรุงเทพตั้งสามวัน”
ทำเสียงโอดครวญสำออยใส่คุณย่าที่รู้ทัน เรื่องที่เขาชอบงานไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง มากกว่าเข้ามาช่วยพี่ชายบริหารจัดการธุรกิจ
“ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว ย่าไม่นับวันไปวันกลับ ตากลเลิกทำงานรับจ้างได้ไหม ย่าไม่สบายใจ อยากให้จริงจังกับการสร้างตัว”
“งานสุจริตทั้งนั้น ผมกำลังสร้างตัวในแบบของผม เก็บเงินได้เยอะแล้วด้วย เอาไว้ไปขอสาว แต่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจนะครับ”
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงสดใส มโนภาพในหัวฉายม้วนฟิล์มรอยยิ้มผู้หญิงคนหนึ่งที่สดใสมากกว่าเสียงเขาหลายเท่า พลันกลวัชรหยุดหัวเราะดื้อๆ “หรือเจอ แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมจะรักได้”
“ตากลมีเรื่องอะไรอยากเล่าให้ย่าฟังหรือเปล่า”
“ผมว่า... ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งครับคุณย่า แต่เธอไม่ได้สนใจผม อึดอัดทุกครั้งที่เจอหน้าผม ผมไม่ดีเหรอครับคุณย่า”
“ไม่ใช่ตากลไม่ดี เพียงแต่เวลาที่รู้จักกันสั้นเกินไป ไม่ผิดหรอกนะ ถ้าตากลอยากดูแลหนูญาต่อจากตาปลื้ม แต่ตากลต้องให้เวลาน้องมากกว่านี้ ไม่เป็นไร ย่ารู้ว่าตากลสนใจน้องมาสักพักแล้ว”
“คุณย่า! ผมแสดงออกมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
“ใช่น่ะสิ เพิ่งรู้ตัวเหรอไง” ฟาดสักทีดีไหม ง้างฝ่ามือขึ้นแกล้งหลานชายอย่างมันเขี้ยว แต่ตีไม่ลง รักหลานมากเกินไป
“ตากลต้องเข้าใจว่าน้องอยู่กับตาปลื้มมาตั้งแต่อายุยังน้อย ถูกพ่อแม่ทิ้ง มีแค่ตาปลื้มคนเดียวคอยเลี้ยงดู ต่อให้เลี้ยงแค่ร่างกายไม่เลี้ยงหัวใจ แต่สายสัมพันธ์บางๆ เชื่อมโยงหัวใจคนทั้งสองไว้ หน้าที่ของตากลคือดูแลน้องกับลูกสาวต่อไป ทำให้น้องเห็นว่าตากลพร้อมจะดูแลน้องตลอดชีวิต ทำให้ตาปลื้มเห็น ว่าตากลจริงใจกับเมียเก่าเขาจริงๆ ถึงวันนั้นตาปลื้มอาจจะเปิดใจยอมรับให้ตากลเข้ามาเป็นพ่ออีกคนของลูกสาวเขา”
“คุณย่าไม่ว่าเหรอครับ ถ้าผมจะชอบผู้หญิงที่เคยผ่านการแต่งงาน เคยผ่านการมีลูก ร้ายกว่านั้น เธอเป็นเมียพี่ชายที่ผมรัก”
“เรื่องนี้ต้องคุยกับตาปลื้มด้วยตัวเอง คนนั้นก็หลาน คนนี้ก็หลาน ย่าพูดไม่ได้ แต่ถ้าถามย่า ย่าไม่ว่า ย่าแก่แล้วอยู่กับตากลได้ถึงร้อยปีเสียเมื่อไหร่ ตากลอยากอยู่กับใครไปตลอดชีวิตก็เลือกเอง”
“ขอบคุณครับคุณย่า ผมรักคุณย่าที่สุดเลย” ชายหนุ่มขี้อ้อนโถมกายกอดหญิงชรา ดีใจสุดชีวิตที่มีย่าแสนประเสริฐอย่างท่าน
Dernier chapitre
พิษรักพันธะวิวาห์ บทส่งท้าย
บทส่งท้าย“บ้านเงียบชอบกลน่าจะไม่มีใครอยู่ เราเลี้ยวรถกลับเลยดีไหม” “อ๊ะ! มาถึงขนาดนี้แล้วจะกลับไปทั้งที่ของเต็มมือได้ยังไงคะ จอดรถไว้หน้าบ้านนี่แหละค่ะ เข้าไปแป๊บเดียวไม่เป็นไรหรอก ดับรถแล้วลงมา”ดื้อเหลือเกินสามีเธอ ญาตาวีดับเครื่องยนต์แทนเสียเลย ปรเมศวร์มีสีหน้าหนักใจเล็กน้อยแต่เขาไม่ขัดใจ คว้าถุงของฝากจากห้างฯ เดอะแกรนด์ที่พวกเขาร่วมใจพิถีพิถันเลือกลงจากรถมากดกริ่งหน้าบ้านบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ในโครงการหมู่บ้านจัดสรรราคาหลักหนึ่งร้อยล้าน กว้างขวาง สวยงาม สมฐานะลูกชายคนรองของนายแพทย์สิทธิเดช มหาเศรษฐีเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนยักษ์ใหญ่ในประเทศไทยสุธีไม่ได้มีความสุขในการทำงานในโรงพยาบาลตามคำสั่งของบิดา ไม่ได้สุขใจกับการพาภรรยาย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ แต่เพราะไม่มีเงินทองมากมายมาตั้งต้นธุรกิจจึงต้องพึ่งพาอาศัยบารมีบิดา เมื่อถึงวันหนึ่งที่บิดาปล่อยวาง ยินยอมให้ลูกๆ ทุกคนดำเนินชีวิตตามความต้องการของตัวเองสุธีได้รับเงินทุนก้อนใหญ่ลงทุนเปิดร้านอาหารหลากหลายสไตล์ ได้รับการตอบรับดีเยี่ยม ขยายสาขารวดเร็วภายในระยะเวลาห้าปี มีเงินทองมากมายซื้อบ้านหลังใหญ่ และรับมารดาออกมาอาศัยด้วยกันน้าสิรีห่วงบิ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 20 เส้นทางสู่อนาคต
ในวันครบรอบสี่ขวบของน้องปริ๊นซ์ น้าสิรีเดินทางไกลจากกรุงเทพฯ มาถึงเชียงใหม่เพื่อขอคุยกับปรเมศวร์และครอบครัวน้าสิรีพูดกับเขาว่า ‘น้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อก่อกวน หรือหาเรื่องให้ปลื้มไม่สบายใจ น้าแค่อยากมาส่งข่าวให้ปลื้มรู้ อาการป่วยของคุณพ่อปลื้มทรุดลง ท่านไม่สามารถเครียดและทำงานเต็มตัวเหมือนเมื่อก่อน ตำแหน่งในโรงพยาบาลสั่นคลอน ท่านต้องการผู้สืบทอด ในบ้านเราเห็นจะมีแค่ปลื้มคนเดียว ที่จะเข้ามาบริหารโรงพยาบาลแทนคุณพ่อปลื้มได้ ถึงคุณพี่เดชจะไม่เคยขอร้องให้ปลื้มกลับไป แต่น้ามองออกว่าท่านคิดถึงปลื้มและอยากเจอหลานมาก ปลื้มออกจากบ้านมาเกือบ 5 ปี มันนานเกินไปแล้วนะปลื้ม’‘น้าเคยทำไม่ดีกับปลื้มไว้มาก น้ารู้ แต่ถ้าหากน้ามีสิทธิ์ขอปลื้มได้หนึ่งอย่าง น้าขอร้องให้ปลื้มพาลูกเมียกับคุณพี่นากลับไปอยู่กรุงเทพฯ กับพ่อปลื้มได้หรือเปล่า โรงพยาบาลต้องการคนสืบทอดกิจการ ปลื้มคือทายาทตัวจริง ปลื้มสมควรได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของคุณพี่เดช ปลื้มไม่ต้องกังวลว่าน้ากับน้องๆ จะมาเบียดเบียนปลื้ม พวกเรามีความสุขดี แล้วพวกเราก็อยากเห็นคุณพี่เดชมีความสุข อยากให้ท่านคืนดีกับลูกชายของท่าน น้าไปๆ กลับๆ ระหว่างบ้านธีกับบ้
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 19 เด็กขี้แยแต่ก็รักนะ
“ธุรกิจร้านอาหารกำไรไม่ได้เยอะหรอกนะ ได้สัก 10% ต่อรายรับทั้งหมดต่อหนึ่งสาขาก็ถือว่าเพอร์เฟกต์มาก พี่กับฟ้าถึงต้องวางแผนขยายสาขาร้านออกไปให้ได้เยอะๆ ผลประกอบการโดยรวมจะได้โตตาม”“พูดจาดีมีหลักการ ร่ำรวยเมื่อไหร่ อย่าลืมน้องสาวคนนี้นะคะ”“งานยูทูบเบอร์ของจินก็ไปได้สวยไม่ใช่เหรอ รายได้โฆษณา รายได้สปอนเซอร์ รวมๆ รับต่อเดือนน่าจะหลายแสนเอาเรื่องอยู่ใช่ไหม ยังคุยกับฟ้าอยู่เลย จินเดือนทางบ่อยจะมีเวลาแวะมาเฝ้าไข้คุณพ่อหรือเปล่า”“เรื่องงานเรื่องเที่ยวจะสำคัญเท่าชีวิตคุณพ่อได้ยังไงคะ จินเลื่อนไปหมดแล้ว ถ้าพี่ธีมีงานด่วนปลีกตัวไปได้เลยนะ ไม่ต้องห่วงคุณพ่อ”“มีพยาบาลสวยขนาดนี้คอยเอาใจ คุณพ่อมีหวังหายวันหายคืน”สุธีแซวน้องสาวคนรอง ขโมยผลไม้ที่เธอตั้งใจปอกเปลือกเก็บใส่ตู้เย็นรอป้อนบิดาที่อยู่ระหว่างการพักฟื้นหลังผ่าตัดบายพาสหัวใจ“พี่ธี! มือไม่ล้างมาหยิบกิน เชื้อโรคลงท้องคุณพ่อไปด้วยจะทำยังไง”“ชิ้นเดียวไม่เป็นไรหรอกน่า คุณพ่อนอนหลับ ไม่ตื่นมาบ่นพี่หรอก”“ใครว่าฉันไม่อยาก ฉันไม่มีแรงบ่นพวกแกต่างหาก”นายแพทย์สิทธิเดชตื่นมาส่งยิ้มให้ลูกๆท่านพักฟื้นในห้องไอซียูเจ็ดวัน ก่อนจะย้ายออกมานอนพักที่ห้องผู
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 18 รอยยิ้มที่แสนเศร้า
ในวัย 29 ปีบริบูรณ์ ลูกสาวเพิ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน ปรเมศวร์บินไปประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อเรียนเจาะจงด้านการผ่าตัด เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้การเรียนและทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่าสองปีโรงพยาบาลเอกชนใหญ่ในรัฐนั้นเสนอตำแหน่งงานให้เขา มีช่วงว่างหนึ่งเดือนสั้นๆ ให้พักผ่อนและตัดสินใจ ปรเมศวร์คิดถึงเพื่อนสนิททั้งสองเลือกใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นกลับมาเยี่ยมเพื่อนๆ และครอบครัวกันต์ดนัยกับตรีวิทย์ไปรับถึงสนามบินไม่ได้พาไปกินเลี้ยงสังสรรค์อย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่พาเขามาบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ที่เขาเคยเกือบจะลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยซื้อให้ใครอาศัยในบ้านหลังนั้นเขามีโอกาสได้พบผู้หญิงคนหนึ่งที่โตขึ้นกว่าวันที่เขาไปจากประเทศไทย เธอน่าจะอายุย่าง 20 ปี จูงมือลูกสาววัย 2 ขวบออกมารับแขก เด็กผู้หญิงผิวพรรณดีหน้าตาน่ารักถอดพิมพ์เดียวกับเขา ยิ้มตาหยีหัวเราะดีใจที่เห็นว่าใครมา เด็กร้องเรียก พ่อ ไม่เต็มเสียง เพราะเพิ่งฝึกพูดไม่กี่คำ เท้าเล็กๆ เดินตรงมาทางเขาแต่ผ่านไปกอดกันต์ดนัยสลับกับตรีวิทย์ เพื่อนสนิททั้งสองมีของติดมือมาฝากเป็นขนมกับของเล่นเด็กหญิงจิ้มนิ้วลงบนซองขนมให้พ่อตรีช่วยแกะ ล้วงมือป้อมๆ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 17 แต่งงานกันนะ
ความสัมพันธ์เปราะบางระหว่างสองพ่อลูกจบลงอย่างไม่มีชิ้นดี นายแพทย์สิทธิเดชข้ามสะพานไม้กลับมาฝั่งตัวบ้านมองเห็นหลานสาว จะเรียกให้เข้ามาหาหลานสาวกลับหันหลังวิ่งหนีไปทางอื่น จุดจบคนจิตใจคับแคบไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ ลูกชาย หลานสาว อาจจะรวมถึงหลานอีกคนที่กำลังจะเกิด จะไม่มีใครอยากกราบไหว้และเรียกท่านว่าปู่ชายสูงวัยยืนตัวตรงอยู่ดีๆ ตัวกลับเอียงไปทางด้านขวาซวนเซเกือบจะล้ม คว้าราวจับสะพานไว้ทันแต่มือข้างนั้นกลับหมดแรง ตัวท่านล้มลงเสียงดังโครม! “คุณเดช/ท่าน” ภรรยาหลวงกับสายฝนอับอายขายหน้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนรีบตามมา ทั้งสองคนช่วยกันออกแรงพยุงท่านให้กลับมายืน แต่นายแพทย์สิทธิเดชเกลียดชังเด็กสาวรุ่นลูกเหลือเกิน“สายฝน! อย่ามาแตะตัวฉัน นับต่อจากนี้ ห้ามติดต่อฉันมาอีก!”“โทษดิฉันคนเดียวไม่ได้หรอกนะคะ! ดิฉันแค่ส่งข้อมูลให้ท่านทราบ หน้าที่ปักใจเชื่อหรือเปล่าเป็นของท่าน ดิฉันไม่ได้ผิด อย่ามาว่าดิฉัน!”“ฉันรู้ หนูฝน อย่าถือสาคุณเดชเลย มาช่วยฉันพยุงท่านออกไป”“เห็นแก่คุณกาญจนา ดิฉันจะช่วยค่ะ” สายตาสายฝนก้าวร้าว ในเมื่อแผนแยกปรเมศวร์ออกจากเด็กคนนั้นล่มไม่เป็นท่า เธอไม่มีความจำเป็นต้องพะเน้าพะนอเอาใจ ช
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 16 ฉีกหน้าลูกสะใภ้
‘ประกาศจากกัปตัน ขณะนี้ลมมรสุมพัดผ่านจังหวัดเชียงใหม่ ฝนตกหนัก ลมพัดแรง ท้องฟ้าเหนือท่าอากาศยานเชียงใหม่ปิด ย้ำ ท้องฟ้าปิด ทำให้ไม่สามารถนำเครื่องลงจอด กัปตันจะนำเครื่องบินวนรอสภาพอากาศเปิด แต่หากสุดวิสัยอาจจะต้องนำเครื่องกลับท่าอากาศยานต้นทาง...’ “ไม่ได้!”นายแพทย์สิทธิเดชร้อนใจอยากไปให้ถึงจุดหมายตามกำหนด เตรียมปลดสายรัดเข็มขัดประท้วงแต่ภรรยาหลวงคว้าแขนไว้“คุณเดช มันอันตราย”ท่านไม่พอใจ แต่เพราะเครื่องสั่นและทุกคนต่างหันมามอง ทำให้ท่านจำใจนั่งลงที่เดิมกอดอกรอคอยอย่างใจร้อน“เมื่อไหร่จะมาถึงสักที!”คนมารอรับ รอนานเข้าเริ่มอารมณ์เสียสายฝนสะบัดหน้าสะบัดตาอย่างคนโมโหร้าย แต่งตัวสวยเดินวนรอบโถงผู้โดยสารขาเข้าหลายสิบรอบ รอเที่ยวบินที่เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนโดยสารมาเชียงใหม่ รู้อย่างนี้ไม่รอเสียก็ดี คุณสิทธิเดชกำลังจะทำให้เธอพลาดไปร่วมงานแต่งกันต์ดนัย ระยะทางจากตัวเมืองเข้าไปในไร่อรุณรุ่งไกลเกือบสี่สิบกิโลเมตร กว่าจะไปถึงเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันมาอาจจะแยกย้ายไปหมด เสียงเรียกเข้าแผดลั่น เผลอดีใจนึกว่านายแพทย์สิทธิเดช ที่ไหนได้บิดาเธอนั่นเองที่โทรหา สายฝนกดรับสายอย่างไม่เต็มใจ เสียงเข้มๆ
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 9/3 จุดจบคือแยกทาง
“อาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงอย่างที่คิดก็ได้ แกอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ จะเครียดเปล่าๆ ฟังจากที่แกเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง พี่ปลื้มทะเลาะทุกคนหนักมากขนาดนั้นน่าจะหลบไปเลียแผลใจเงียบๆ รอสภาพจิตใจดีขึ้น เขาโอเค เขาก็กลับมาเอง ให้เวลาเขาอีกนิดเถอะนะ”“ตอนนี้จะสองทุ่มครึ่งแล้วนะจ๋า ฉันโทรหาเขาตั้งแต่บ่ายเขาไม่
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 5/3 คิดถึงสุดหัวใจ
“ไม่ต้องร้อง...”พูดไม่ออกกอดลูกสาวร้องไห้น้ำตาซึมไปด้วยกัน ช่วงที่พยายามรักษาสภาพจิตใจของตัวเองอยู่นั้น ปรเมศวร์เอื้อมมือมาวางบนลาดไหล่ลากมือลูบลงมาจนกระทั่งถึงต้นแขนเธอจุกจนพูดไม่ออก เธอเคยฝันว่าอยากจะมีเขาอยู่เคียงข้าง คอยปลอบโยน คอยให้กำลังใจ ผู้หญิงไร้ที่พึ่ง แค่อยากได้รับเศษเสี้ยวความรักเลี้
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 5/2 คิดถึงสุดหัวใจ
“คุณแม่ไปไหน หนูอยากหาคุณแม่ ฮือ...” ลูกสาวแผดเสียงร้องไห้ดังผ่านประตูออกมาถึงตำแหน่งที่ญาตาวียืน ลูกพยายามจะลงจากเตียงทว่าถูกพยาบาลยืนล้อมไว้ทุกทิศทาง มือเล็กเหยียดยื่นจะให้แม่เข้าไปหา“ขอให้ฉันเข้าไปหาลูกเถอะนะคะ ได้โปรด ฉันจะอยู่เงียบๆ ไม่รบกวนพวกคุณ คุณได้ยินไม่ใช่เหรอคะ ลูกร้องไห้หาฉัน”ใจจะข
พิษรักพันธะวิวาห์ บทที่ 5/1 คิดถึงสุดหัวใจ
‘หย่ากันแล้วจะลงเอยกันได้ยังไง จบไม่แฮปปี้ ขอเท!’‘นางเอกโง่ แทนที่จะบอกพระเอกว่าตัวเองท้อง’‘พล็อตน้ำเน่า! อ่านมาร้อยเรื่องเขียนเหมือนกันหมด’ลงตัวอย่างนิยายเรื่องใหม่สี่ตอนแรกคอมเมนต์มาเป็นร้อย อย่าว่าแต่นักอ่านที่สงสัยเรื่องราวจะจบลงอย่างไร ญาตาวีเขียนบางส่วนอิงมาจากชีวิตจริงตัวเอง ไม่รู้เช่นกัน
Vous vous intéresseriez aussi à
ขย้ำรักเลขา NC-20
C555.0K Vuesงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง65.4K Vuesท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.4K Vuesรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 178.4K Vuesท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา175 Vuesบ่วงรักรอยบาป [NC-20+]
พลับพลึงดำ156 Vuesเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa505 VuesBAD DEAL เดิมพันร้ายของนายวิศวะ
Ladyporn16 Vues
