บทที่ 3/4 เลิกราแต่ไม่เลิกรัก

“คุณแม่ขา เมื่อไหร่คุณพ่อจะมา รอนาน หนูง่วงนอน”

หนูน้อยวัยห้าขวบนั่งๆ นอนๆ เอามือเท้าคางเฝ้าประตูคอยฟังเสียงรถ คล้อยบ่ายไม่มีมาจอดหน้าบ้านสักคัน หนูน้อยเริ่มงอแงวิ่งกระโปรงปลิวมายืนบังพัดลมหน้าง้ำงอ ปีนขึ้นมานั่งบนตักมารดา

“คุณแม่บอกให้นอนกลางวัน หนูวาไม่ยอมนอนเองนะลูก”

“หนูรอเจอคุณพ่อ ไม่ได้เจอคุณพ่อตั้งนาน”

ความผิดของญาตาวีที่พรากลูกพรากพ่อจากกัน พาลูกสาวย้ายมาอยู่เสียไกลทั้งที่รู้ว่าปรเมศวร์งานยุ่งมากแค่ไหน

“เปียหนูหลุดลุ่ยหมดแล้ว นั่งนิ่งๆ คุณแม่ทำให้ใหม่”

คุณแม่ยังสาววางมือจากแล็ปท็อป จับร่างกายเล็กกระจิริดให้นิ่ง ถอดหนังยาง หวีตรง เริ่มต้นถักเปียก้างปลาให้ใหม่

“หนูคิดถึงคุณพ่อมากที่สุดในโลก อยากให้คุณพ่อมาถึงเร็วๆ เครื่องบินของคุณพ่อแวะเติมน้ำมันหรือเปล่า กรุงเทพไกลเชียงใหม่ ตอนที่หนูวานั่งรถมากับคุณแม่ กว่าจะมาถึงตั้งสองวันเลยนะ”

“คุณแม่ไม่ได้ขับรถช้า แค่พาหนูวาเที่ยวระหว่างทาง” ขายแม่ไม่หยุด เรื่องแม่ขับรถช้าแวะนอนโรงแรมสองคืนกว่าจะมาถึงให้คนอื่นฟังไปเรื่อย คนเขารู้กันหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งป้าข้างบ้าน

“เที่ยวอะไร หนูวาไม่ได้เล่นสระว่ายน้ำสักครั้ง”

ริมฝีปากสีแดงอ่อนหาวนอน ตาหยี เอาหลังมือมาเช็ดตา หนูน้อยนั่งตัวตรงไม่ไหวเอนตัวมาพิงอกแม่เงยหน้ามาอ้อน

ดวงตาของลูกสาวถอดแบบมาจากปรเมศวร์ และดวงตาปรเมศวร์ถอดแบบมาจากนายแพทย์สิทธิเดชคุณพ่อของเขาอีกที เสี้ยววินาทีที่สบสายตาลูกสาว พลั้งเผลอนึกถึงแววตาเครียดจัดของนายแพทย์สิทธิเดช วันที่โทรเรียกเธอออกไปพบนอกบ้าน

ท่านไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา วางเช็คเงินสดลงบนโต๊ะอาหาร พร้อมกับภาพถ่ายหนึ่งใบที่ทำให้ญาตาวีชาไปทั้งตัว

‘ลูกชายฉันอนาคตเขาจะไปได้ไกลกว่านี้ ถ้ามีผู้หญิงที่ดีและคู่ควรมากกว่าเธอเป็นภรรยา ฉันไม่อยากให้ตาปลื้มพลาดผู้หญิงดีอย่างหนูแหวน หวังว่าเธอจะยอมจากไปด้วยดี และไม่เรียกร้องจากเขามากกว่าที่ฉันเสนอให้ ที่ผ่านมาเธอน่าจะได้จากลูกฉันมาเยอะแล้ว!’

‘พี่ปลื้มไม่ได้คุยเรื่องหย่ากับญามานานมาก ถ้าพี่ปลื้มอยากหย่า ทำไมเขาไม่มาพูดด้วยตัวเองล่ะคะ ทำไมถึงต้องให้ท่านพูดแทน’

‘จะเลือกคนพูดทำไม! ในเมื่อไม่ว่าใครความหมายก็เหมือนกัน! ลูกชายฉันกับหนูแหวนดูใจกันจวนจะหาฤกษ์แต่งงาน แต่ทำไม่ได้เพราะคาราคาซังทะเบียนสมรสของเธอนี่ไง! ฉันโกหกพ่อแม่หนูแหวนว่าตาปลื้มไม่เคยจดทะเบียนสมรสกับเธอ ฉันไม่อยากให้พวกเขารู้! ไม่อยากให้ตาปลื้มจมปลักอยู่กับผู้หญิงที่เรียนไม่จบชั้น ม.5 อย่างเธอ!’

ภาพแอบถ่ายใบนั้นปรากฏปรเมศวร์รับประทานอาหารกับสาวสวย ฉากหลังภายในร้านอาหารไม่มีแขกโต๊ะอื่นยกเว้นพวกเขาสองคน ไม่รวยจริงคงทำไม่ได้ สวยหล่อเหมาะสมกันด้วยรูปลักษณ์ภายนอกไปถึงวงศ์ตระกูล ญาตาวีไม่มีคำถาม ไม่มีความสงสัย ว่าเหตุใดนายแพทย์สิทธิเดชกับปรเมศวร์จึงเลือกหญิงสาวคนนี้เข้ามาในชีวิต

แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม แพ้ตั้งแต่ในมุ้ง เคยได้ยินคำนี้มานานความรู้สึกน่าจะประมาณนี้ ญาตาวีไม่มีอะไรสักอย่างเป็นของตัวเอง เงิน ทอง ไม่มีเลย สมบัติเดียวที่เธอมีและมีค่ากับชีวิตมากที่สุดหนีไม่พ้นลูกสาว คุณหนูแหวนอาจจะสวยกว่า รวยกว่า การศึกษาดีกว่า ชาติตระกูลดีกว่า แต่สิ่งที่ญาตาวีมั่นใจว่ามีดีกว่าคือการเป็นแม่ที่ดี

ปรเมศวร์เป็นคนบ้างาน เขาทุ่มเทชีวิตให้การทำงาน อาจจะยกลูกให้ผู้หญิงคนนั้นดูแล โดยไม่มีเวลาสนใจความทุกข์ความสุขของลูก ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดีมีเมตตารักลูกเขาเหมือนลูกตัวเองก็ดีไป แต่ถ้าผู้หญิงคนนั้นใจร้ายไม่รักเด็กมาทุบตีลูก เธอคงใจสลาย

‘ตกลงค่ะ ญาจะหย่ากับพี่ปลื้มให้เร็วที่สุดตามที่ท่านต้องการ’

ริมฝีปากได้รูปขยับช้า บอกออกมาถึงประโยคที่คนฟังอยากได้ยิน เธอสังเกตเห็นมุมปากมหาเศรษฐีวงการเเพทย์ยกขึ้นเหยียดยิ้ม ทว่าอาจจะเร็วไปหน่อยหากจะด่วนสรุปว่าเธอตกลงโดยไร้เงื่อนไข

‘แต่มีข้อแม้ ว่า...ท่านต้องยกหนูวาให้ญาดูแลแค่คนเดียว!’

มุมปากเคยมีรอยยิ้มบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคือง นายแพทย์สิทธิเดชไม่เคยรักไม่เคยเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้ เมื่อถูกเด็กสาวคราวหลานลูบคม มือใหญ่ที่เคยชี้หน้าคนมานับครั้งไม่ถ้วนฟาดลงบนโต๊ะอาหาร สะเทือนไปถึงโต๊ะข้างๆ ก่อนยกปลายนิ้วชี้หน้าเด็กปากดี

‘ลำพังตัวเองยังเอาไม่รอด จะมีปัญญาจากไหนมาเลี้ยงหลานฉันให้มีคุณภาพชีวิตที่ดี! โรงเรียนเอกชน โรงเรียนนานาชาติ ค่าเทอมหลักแสนหลักล้าน มีปัญญาจ่ายให้ลูกหรือเปล่า! บ้าน เสื้อผ้า อาหาร ของเล่น เธอมีปัญญาจ่ายให้ลูกอย่างนั้นเหรอ ฉันกลัวแต่เธอจะเอาลูกมาอ้าง เพราะหวังขอเงินจากฉันจากตาปลื้มล่ะสิไม่ว่า!’

‘ถ้าญาให้คำมั่น ว่าจะดูแลลูกเป็นอย่างดีและส่งให้เรียนโรงเรียนนานาชาติจนจบชั้นประถม 6 โดยไม่ขอเงินพี่ปลื้มแม้แต่บาทเดียว ท่านจะตกลง ยอมให้ลูกมาอยู่ใต้การดูแลของญาคนเดียวไหม’

‘อย่าอวดดี! ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะมีปัญญาส่งลูกเรียนระดับนั้น!’

‘ญาไม่ได้ถามว่าท่านเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่ญากำลังยื่นข้อเสนอให้ท่าน เหมือนที่ท่านยื่นเงินให้ญา เพื่อไล่ญาออกไปจากชีวิตพี่ปลื้ม’

‘ได้’ เค้นเสียงทุ้มต่ำระงับความโกรธซึ่งส่งผลเสียต่อสุขภาพ

‘ฉันจะยอมให้หลานฉันอยู่ภายใต้การดูแลของเธอ มีข้อแม้ว่าเธอต้องส่งหลานสาวฉันเรียนโรงเรียนนานาชาติเท่านั้น แต่ถ้าหากฉันรู้ว่าเธอส่งเรียนไม่ไหว หรือแอบขอเงินตาปลื้ม ฉันมีสิทธิ์ตามไปขอรับตัวหลานสาวกลับมาดูแล โดยไม่ให้เธอเข้ามายุ่มย่ามได้ใช่ไหม?’

‘แน่นอนค่ะ แต่ถ้าหากญาดูแลลูกเป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่อง ท่านก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่มย่ามกับลูกหรือญา ตกลงไหมคะ’

‘เธอแสบมาก ได้! ฉันตกลง แต่...’

มหาเศรษฐีเจ้าเล่ห์ฉกเช็คเงินสดมูลค่าหนึ่งล้านบาท กลับมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อรวดเร็ว

‘ขอคืนแล้วกันนะเช็คใบนี้ เธอเก่งอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ น่าจะสูบเลือดสูบเนื้อตาปลื้มได้พอประมาณ ถึงมาปีกกล้าขาแข็งใส่ฉัน’

‘เยอะ ไม่เยอะ ไม่ทราบค่ะ ทราบแค่ว่าในแต่ละปี เงินที่พี่ปลื้มให้ญากับลูกใช้ มากกว่าเงินที่ท่านเอามาฟาดหัวญาหลายเท่า!’

‘ญาตาวี!’

ไม่มีใครเรียกชื่อด้วยเสียงดังฟังชัดเท่านี้มาก่อน

หญิงสาวสะพายกระเป๋าออกไปไม่แคร์ชายสูงวัยที่หัวฟัดเหวี่ยงเหวี่ยงจะเป็นจะตายตรงนั้น ญาตาวีปีกกล้าขาแข็งตามที่ท่านพูดไว้ ไม่อยากหดหัวอยู่ในกระดองให้ท่านรังแกเหมือนช่วงอายุสิบเจ็ด สู้ด้วยวิธีไหนได้ก็อยากจะลองสู้สักครั้ง ต่อให้ไม่ชนะก็ขอแค่ไม่ต้องอยู่อย่างคนแพ้

หลับตาค่อนข้างนาน ดึงตัวเองกลับสู่ปัจจุบัน เลิกนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา ถึงอย่างไรเธอกับลูกสาวก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่สมใจ

“คุณแม่ขา ให้คุณพ่อมาอยู่กับหนูกับคุณแม่ที่นี่ได้หรือเปล่า”

“ได้ค่ะ ตอนกลางวันจะชวนคุณพ่อเล่นซนถึงกี่โมงก็ได้”

“กลางคืนล่ะคะ หนูอยากให้คุณพ่อกล่อมหนูนอน”

“รอถามคุณพ่อ คุณพ่ออาจจะไม่ได้มาคนเดียวก็ได้นะลูก”

ลูกสาวเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความสัมพันธ์ซับซ้อนของผู้ใหญ่

“น่ารักหรือยัง มาให้คุณแม่ดูหน่อย” ถักเปียผมสองข้างเสร็จพอดี จับไหล่เล็กหมุนร่างกายเล็กกระจิริดกลับมาชื่นชม

“น่ารักที่สุด เจ้าหญิงองค์น้อยๆ ของคุณแม่ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะ หนูไม่ชอบเปียที่คุณแม่ถักให้เหรอ”

“หนูชอบผมเปีย แต่หนูไม่อยากมีแม่ใหม่ หนูอยากให้คุณพ่อคุณแม่อยู่ด้วยกัน” วงหน้ากลมอมอากาศไว้ในปากจนแก้มป่อง

“ใครบอกหนูคะลูก ว่าคุณพ่อจะมีคุณแม่ใหม่ให้หนู ที่คุณแม่พูด คุณแม่หมายถึงคุณพ่ออาจจะมากับพ่อกันต์หรือไม่ก็พ่อตรี”

“คุณปู่บอกหนูว่าคุณพ่อจะแต่งงานใหม่ แม่ใหม่สวย แล้วก็ดีกว่าคุณแม่ แต่หนูร้องไห้ บอกคุณปู่ว่าคุณแม่ของหนูดีที่สุดในโลก”

ปลอบลูกสาวเป็นการด่วน ก่อนลูกจะร้องไห้

“คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะลูก ถ้าคุณพ่อจะมีแฟนใหม่ มีแม่ใหม่ให้หนู หนูต้องไม่ร้องไห้ ต้องดีใจที่มีแม่สองคน คุณแม่ไม่ได้หายไปไหน ยังอยู่ตรงนี้ อยู่กับหนูทุกวัน คุณแม่ไม่ได้ทิ้งหนู ส่วนคุณพ่อทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ วันหยุดก็นั่งเครื่องบินมาเยี่ยมหนู”

“ไม่เอาค่ะ หนูไม่อยากให้คุณพ่อแต่งงานใหม่ หนูไม่อยากมีแม่ใหม่ หนูรักคุณแม่คนนี้คนเดียว ถ้าคุณพ่อมีคุณแม่ใหม่ให้หนู หนูไม่รักคุณพ่อจริงๆ ด้วย หนูจะไม่ให้คุณพ่อกอด แล้วหนูจะไม่คุยด้วย”

“หนูมาช่วยคุณแม่เก็บของดีกว่าลูก เราจะเอาขนมในตู้เย็นออกไปปิกนิกที่สนามหญ้ารอคุณพ่อด้วยกัน”

ลูกสาวเบะปากเตรียมจะร้องไห้

ญาตาวีหัวไวเปลี่ยนเรื่องเร็วเสียจนลูกสาวลืมว่าจะทำอะไร สองแม่ลูกช่วยกันสะบัดเสื่อพลาสติกเอาคราบฝุ่นคราบสิ่งสกปรกออก ปูลงบนสนามหญ้าหน้าบ้าน เด็กขี้แยลงไปนั่งเป็นคนแรก แกะกล่องคุกกี้ข้าวโอ๊ตเคี้ยวแก้มป่อง อร่อยจนต้องหยิบชิ้นที่สองมารอป้อนเข้าปาก

“คุณแม่ลืมหยิบขวดน้ำมาด้วย หนูวากินขนมรอคุณแม่ตรงนี้ ห้ามออกไปข้างนอก ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า เข้าใจนะคะ”

ลูกสาวว่านอนสอนง่าย เคี้ยวคุกกี้พลางผงกศีรษะรับคำ

“คุณแม่ หยิบนมมาให้หนูด้วยนะคะ กล่องที่หนูกินไม่หมด”

ทำฟอร์มกำชับไปอย่างนั้น ลูกออกไปไหนไม่ได้ ถ้าไม่ผ่านด่านแม่กุญแจถึงสองชั้นที่ใช้ล็อกประตูรั้วเสียก่อน

เธอคิดมาก ทำเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นล่วงล้ำเข้ามาและป้องกันไม่ให้ลูกสาวออกไป เว้นเสียจากว่าญาตาวีจะเป็นคนพาลูกสาวออกไปด้วยตัวเอง กดเช็กการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ เขาบอกจะมาถึงช่วงบ่าย แต่ตอนนี้จะห้าโมงเย็นยังไม่เห็นแม้แต่เงา

คลาดสายตาจากลูกสาวไม่ถึงหนึ่งนาที เหลียวมองผ่านกรอบหน้าต่างไม่พบลูกบนเสื่อ ร้อนใจกลัวลูกหาย ไม่สวมรองเท้าแตะให้เสียเวลาเหยียบเท้าเปลือยบนพื้นคอนกรีต

“หนูวา! คุณแม่ไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้าไม่ใช่เหรอลูก!”

บางส่วนที่แสงแดดส่องมาถึงยังคงความร้อน ได้เขย่งปลายเท้าเดิน ต่อมา ปรากฏร่างกายสูงใหญ่ของชายคนหนึ่ง เขาคลายมือจากซี่เหล็กประตูรั้วโบกสะบัดให้เป็นกันเอง

น่าเสียดาย ที่เขาไม่ใช่ชายที่ญาตาวีกับลูกสาวกำลังรอ