ตอนที่ 112 เซ็นสัญญาเสร็จสิ้น

57 1-2

            ตอนที่ 112 เซ็นสัญญาเสร็จสิ้น

            ในเมื่อติงเสวี่ยเหม่ยไม่คิดจะเชื่อกัน ต่อให้หลินยจิงซูอธิบายจนปากเปียกปากแฉะอย่างไร คนไม่เชื่อก็คือไม่เชื่ออยู่ดี

            “แม่คะ ถ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ว่าแต่ทำไมถึงยังยอมทำตามที่หนูบอกคะ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามอีกฝ่ายบ้าง

            ติงเสวี่ยเหม่ยระบายยิ้มจางๆ ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยติดประหม่าเล็กน้อย

            “ลูกคงมีเหตุผลของลูกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ? ต่อให้แม่คัดค้านไปก็คงเปล่าประโยชน์”

            “แล้วแม่ไม่กลัวเหรอคะ บางทีหนูอาจจะตัดสินใจผิดไปก็ได้”

            “แต่ในสถานการณ์แบบนี้ มันก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆไม่เลือกทางไหนเลยไม่ใช่เหรอจ๊ะ? ต่อให้ตัดสินใจผิดก็ตามทีเถอะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยพักหยุดชั่วคราว หันไปจ้องหน้าลูกสาวและพูดยิ้มๆว่า

            “อีกอย่าง แม่เองก็ไม่ได้กลัวอะไรแล้ว สุดท้ายเงินทองก็แค่ของนอกกาย ตายไปก็เอาไปไม่ได้อยู่ดี เพราะฉะนั้น ลูกเองก็อย่ากดดันตัวเองให้มากล่ะ”

            ได้ฟังคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยของผู้เป็นแม่ หลินจิงซูก็โน้มตัวเข้าสวมกอดกันเธอด้วยความซาบซึ้งใจ ความอบอุ่นที่มอบให้แก่กันได้ส่งตรงถึงจิตใจ เธอพูดทั้งน้ำตาที่เอ่อล้นเปื้อนหน้าว่า

            “แม่คะ แม่ดีกับหนูจังเลยค่ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยปาดเช็ดน้ำตาพลางจิ้มปลายจมูกลูกสาวด้วยความหมั่นเขี้ยว

            “เด็กโง่ ถ้าแม่ไม่รักลูก แล้วใครกันที่จะรักลูกได้มากกว่า? ว่าแต่..แผนการต่อจากนี้ล่ะ?”

            “ออกไปตั้งร้านกันเถอะค่ะ”

            หลินจิงซูเตรียมเดินหน้าเริ่มแผนการต่อไป เธอพูดขึ้นว่า

            “ตอนนี้นับเป็นฤกษ์ดีสำหรับการเปิดตัวชานมไข่มุกรสชาติใหม่แล้วค่ะ ได้เวลาทวงคืนลูกค้าเก่าๆจากหวังหลิวแล้ว!”

            “แล้วพวกคนตระกูลหลินล่ะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

            หลินจิงซูตอบกลับในทันที

            “ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูเตรียมกับดักทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว จะเหลือก็แค่รอให้เหยื่อมาติดเบ็ดเท่านั้น!”

            สองแม่ลูกช่วยกันเข็นรถเข็นออกมาตั้งร้านขายตามปกติ และด้วยกระแสการเปิดตัวชานมไข่มุกรสชาติใหม่ ชื่อเสียงด้านลบที่พวกเธอถูกโจมตีเมื่อวานนี่จึงแทบไม่มีผลกระทบต่อยอดขายเลย

            เดิมทีหวังหลิวมั่นใจอย่างยิ่งว่า ในวันนี้เขาจะสามารถทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำอย่างแน่นอน แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ลูกค้าเกือบทั้งหมดล้วนหันไปให้ความสนใจกับชานมรสชาติใหม่ของหลินจิงซูแทน

            อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ซ่อนตัวอยู่บริเวณร้านค้าข้างเคียง ซุ่มสังเกตการณ์ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความตื่นเต้นเกินจะหักห้ามไว้ได้

            พวกเธอกำลังวาดฝันจินตนาการถึงเงินก้อนโตที่กำลังจะหลั่งไหลเข้ากระเป๋าตนเอง

            ย่าอู๋เฝ้ามองภาพฉากที่ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังรับธนบัตรจากมือลูกค้า แล้วยัดใส่กระเป๋าคาดเอวใบโตของตนเองอย่างลวกๆ ภายในนั้นล้วนแต่อัดแน่นไปด้วยฟ่อนเงินปึกหนา! แทบจะในทันทีนั้น ดวงตาทั้งคู่ของหญิงชราก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวฉับพลันด้วยความอิจฉาริษยา เธอกัดฟันแน่นจนเสียดสีกันเสียงดังครืดคราดด้วยความโลภสุดขีด

            “นังสุนัขตัวเมียกับลูกของมันจะโชคดีอะไรขนาดนี้! นี่เป็นกิจการที่ทำเงินได้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ! รีบไปเอามันมาเป็นของเราเร็วๆเถอะ!”

            อู๋ซิ่วเหลียนรีบพูดเสริมขึ้นทันที

            “แม่คะ บอกตัวเองดีกว่ามั้ยคะ? ขอแค่แม่ยอมสละบ้านเน่าๆหลังนั้นทิ้งไป กิจการของพวกมันก็จะตกอยู่ในกำมือของเราทันที! และเมื่อเวลานั้นมาถึง อย่าว่าแต่บ้านซอมซ่อสกปรกแบบนั้นเลย ต่อให้เป็นบ้านสุดหรูใจกลางเมือง หรือจะเป็นบ้านพักตากอากาศริมทะเล เราก็มีปัญญาซื้อทั้งนั้นล่ะค่ะ!”

            ทันทีที่พูดจบ ดวงตาของแม่สามีและลูกสะใภ้ต่างสว่างไสวไปด้วยความละโมบ พวกเธอทั้งคู่แทบอดใจรอให้ถึงเวลาปิดร้านไม่ไหว และทันทีที่เห็นหลินจิงซูตั้งป้ายปิดร้าน สองคนก็รีบวิ่งตรงดิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็วพร้อมกับโฉนดบ้านในมือ

            นึกถึงมูลค่าของบ้านโทรมๆติดแม่น้ำหลังนี้ในอนาคต หลินจิงซูค่อนข้างมั่นใจ หากวันนั้นมาถึงเมื่อใด จะต้องเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นแน่นอน และเพื่อเตรียมการไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้น เธอจึงได้เชิญจางหลานและสามีที่เป็นตำรวจมาร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยกันในฐานะพยาน

            ภายหลังที่ทุกคนมาถึง หลินจิงซูก็ขอให้ย่าอู๋นำโฉนดบ้านออกมา ทั้งสองฝ่ายเริ่มลงนามเซ็นสัญญาการโอนกรรมสิทธิ์อย่างถูกต้องตามกฎหมายต่อหน้าทุกคนบนโต๊ะอาหารแห่งนี้

            หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพแล้ว เวลานี้ก็เท่ากับว่าบ้านโทรมติดแม่น้ำหลังนั้นได้ตกเป็นของติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูโดยสมบูรณ์แล้ว ขั้นตอนต่อมา สองแม่ลูกได้ทำการส่งมอบสูตรลับวิธีทำชานมไข่มุกและรถเข็นสำหรับขายของให้แก่คนทั้งคู่

            เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายขอตัวกลับ จางหลานแอบกระตุกแขนเรียกหลินจิงซูออกมา เพื่อขอคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวอย่างเร่งด่วน

            “แผนขายกิจการแลกกับบ้านโทรมๆหลังนั้นใครเป็นคนต้นคิด?”

            “หนูเองค่ะ” หลินจิงซูยอมรับไปตามตรง

            จางหลานได้ฟังแบบนั้นถึงกับต้องกระทืบเท้าด้วยความโมโหสุดขีด

            “จิงซูน้อย! นี่โง่รึเปล่า? เราเพิ่งจะเอาธุรกิจที่สามารถทำเงินได้มหาศาลไปแลกกับบ้านซอมซ่อไร้ค่าหลังหนึ่งเท่านั้น! รู้ตัวมั้ยว่าทำบ้าอะไรลงไป?! แล้วต่อจากนี้เรากับแม่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อกันยังไง? ทีแรกป้าก็หลงคิดว่าแผนการไร้สาระแบบนี้แม่เราคงเป็นตัวตั้งตัวตี! ป้าตั้งใจว่าจะไปช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง แต่ที่ไหนได้…”

            จางหลานส่ายหัวอย่างจนปัญญาเช่นกัน เอกสารฉบับดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วินาทีที่ทั้งสองฝ่ายลงนามเซ็นสัญญาไปแล้ว และต่อให้พูดอะไรไปในตอนนี้ มันคงจะสายเกินแก้แล้ว…

            “ป้าจางคะ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ครั้งนี้หนูไม่ได้ขาดทุนอะไรเลย”

            หลินจิงซูยิ้มตอบปราศจากทีท่าทุกข์ร้อนใจใดๆ

            กลับเป็นจางหลานเสียมากกว่า ที่ดูร้อนใจเป็นพิเศษ เธอยังบ่นต่ออีกว่า

            “เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ! บทจะโง่ก็โง่เอาดื้อๆแบบนี้! ตลอดเวลาที่ผ่าน ไม่ว่าเราจะหยิบจับอะไรก็มีแต่ประสบความสำเร็จไปซะหมด ทีแรกป้าก็คิดว่าเราเป็นเก่งมีความสามารถ แต่ตอนนี้ป้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เราน่ะเก่งจริงหรือว่าโชคช่วยกันแน่! ไม่ว่าจะมองมุมไหนป้าก็ไม่เข้าใจเอาซะเลย เราต้องการบ้านโทรมๆหลังนั้นไปทำอะไร? ถ้าอยากได้บ้านสักหลังจริงๆ ระดับป้าหาได้ดีกว่านั้นตั้งเยอะ! จะเอาสักกี่สิบหลังเดี๋ยวป้าจะหามาประเคนให้เลย!”

ได้ฟังเสียงบ่นที่ดุเด็ดเผ็ดร้อนของจางหลาน หลินจิงซูกลับไม่รู้สึกโมโหหงุดหงิดแต่อย่างใด เพราะเธอรู้ดีว่า อีกฝ่ายมีเจตนาดีและเป็นห่วงเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเธอแม่ลูกจริงๆ แต่ไม่ว่าอย่างไร ในส่วนของเหตุผลเธอขอปิดปากเงียบไม่พูดเสียดีกว่า เพราะต่อให้พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อเธออยู่ดี