ตอนที่ 113 หวังหลิวถูกจับกุม!

57 2-2

                  ตอนที่ 113 หวังหลิวถูกจับกุม!

                  ภายหลังเซ็นสัญญาได้ธุรกิจมาครอบครองแล้ว อู๋ซิ่วเหลียนก็รีบตรงดิ่งกลับบ้าน และได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลินเสวี่ยฟัง และเมื่อหลินเสวี่ยได้รู้ว่า การขายชานมไข่มุกสามารถทำกำไรได้มหาศาลเพียงใด เธอก็ตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนทันที ไม่ขอเรียนซ้ำชั้นเพื่อไปสอบมหาวิทยาลัยอะไรนั่นให้เสียเวลาอีกต่อไป และออกมาช่วยผู้เป็นแม่ขายชานมไข่มุกด้วยกัน

                  อู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยสองแม่ลูกช่วยกันตั้งร้านขายชานมไข่มุกอย่างขยันขันแข็ง เนื่องด้วยกระแสความนิยมของชานมรสชาติใหม่ที่เพิ่งเปิดตัว ส่งผลให้พวกเธอทำเงินไปกว่าหลายร้อยหยวนต่อวัน

                  ทางด้านหวังหลิวที่เห็นผลประกอบการของร้านอู๋ซิ่วเหลียนพุ่งแรงจนฉุดไม่อยู่ เขาก็เกิดความอิจฉาตาร้อนขึ้นทันที มีหลายต่อหลายครั้งที่เขากับภรรยาพยายามเดินไปตีสนิทสร้างมิตรไมตรีด้วย แต่กลับถูกไล่ตะเพิดคว้าน้ำเหลวออกมาทุกครั้งไป

วินาทีนั้นเอง หวังหลิวเพิ่งจะรู้สึกตัวคิดได้ว่า ตนเลือกใช้คนผิดอย่างมหันต์ มาถึงตอนนี้ก็ได้แต่เสียใจกับการตัดสินใจเข้าหาพวกตั๊กแตนสูบเลือดสูบเนื้ออย่างคนตระกูลหลิน พวกมันเอาทุกทางชนิดที่ว่าไม่เปิดช่องโอกาสให้คนอื่นทำมาหากินได้เลย!

ภายใต้สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด หวังหลิวไม่มีทางเลือกอื่นอีก นอกจากต้องยอมลดราคาสินค้าเพื่อประคองธุรกิจไม่ให้ล้ม

จากราคาเดิมหวังหลิวกัดฟันลดลงเหลือเพียงแค่ 80เจียวต่อแก้ว แม้ส่วนต่างกำไรจะลดลงจนแทบเข้าเนื้อ แต่แน่นอนว่าผลที่ตามมาก็คือยอดขายที่พุ่งทะยานสูงขึ้นทันตาเห็น

อู๋ซิ่วเหลียนเป็นพวกไม่มีหัวด้านธุรกิจ แค่เห็นอีกฝ่ายขายถูกกว่า เธอจะยอมได้อย่างไรกัน? เธอจึงลดราคาชานมของตัวเองลงในทันที เหลือเพียงแก้วละ70เจียวเท่านั้น!

หวังหลิวกัดฟันกรอดไม่ขอยอมทน ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ สิ่งที่หลินจิงซูหวาดกลัวและปฏิเสธมาโดยตลอดก็คือ การลงแข่งขันในศึกสงครามราคากับเขา ส่งผลให้วัฏจักรการค้าขายเครื่องดื่มประเภทนี้ถูกยืดชีวิตให้ยาวออกไป แต่ทว่าอู๋ซิ่วเหลียนกับหลินเสวี่ยนั้นแตกต่างกัน พวกเธอไร้ซึ่งความรอบคอบอย่างสิ้นเชิง คิดแต่จะหากำไรตรงหน้าเพียงอย่างเดียว ไม่เคยมองถึงผลลัพธ์ในระยะยาวแม้แต่น้อย

และในศึกครั้งนี้ เป็นฝ่ายหวังหลิวที่ต้องพ่ายแพ้ก่อน

หวังหลิวตระหนักได้ว่า หากยังฝืนลดราคาสินค้าไปมากกว่านี้ สุดท้ายเขาจะไม่เหลือกำไรอะไรเลย เขาเริ่มเสาะหาวิธีการอื่นเพื่อขยายส่วนต่างเป็นกำไร และวิธีที่เขาทำก็คือการลดต้นทุนในการผลิตต่อวัน โดยการใส่สารกันบูดลงไปในชานมและยืดอายุให้ได้นานที่สุด ทว่าสิ่งที่ตามมากลับเป็นฝันร้ายครั้งใหญ่ของเขา เพราะเริ่มมีลูกค้าบางคนท้องเสียและอาเจียนอย่างหนักหลังจากที่ได้ดื่มชานมจากร้านเขา

หวังหลิวก็ถูกตำรวจจับกุมตัวไปสอบสวนทันทีในวันรุ่งขึ้น

ภายหลังที่ได้รับการปล่อยตัวและกลับมาที่ร้าน ก็มีคนบ้าคลั่งกลุ่มหนึ่งกำลังทุบตีรถเข็นของเขาจนมีสภาพบุบยับ

ชายวัยกลางคนที่เป็นแกนนำกลุ่ม หันไม้หน้าสามชี้เข้าใส่หลีหลี่ที่กำลังนั่งสั่นอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับสบถด่าสาปแช่งด้วยความเคียดแค้นว่า

“ลูกสาวของฉันซื้อชานมไข่มุกจากร้านไร้จรรยาบรรณของแก จนตอนนี้ท้องเสียอย่างหนักต้องเข้าโรงพยาบาล! พี่น้องทั้งหลาย ช่วยกันทุบร้านของมันให้พังไม่เหลือซากเลยดีกว่า!”

“หึ! ไอ้พวกพ่อค้าแม่ค้าประเภทนี้นี่มันขยะสังคมจริงๆ! ขอแค่ให้ได้เงิน พวกมันถึงกับยอมใช้วิธีสกปรกทุกอย่าง!”

“ไอ้เวรเอ๊ย! ทำลายให้หมด! อย่าให้พวกมันได้ผุดได้เกิดในสังคมเราอีกเลย!!”

หลังจบประโยคนั้น กลุ่มคนคลั่งก็เริ่มพากันทุบข้าวของต่างๆที่ใช้ทำมาหากินของหวังหลิวกันอย่างดุเดือด หลีหลี่ที่พยายามแทรกตัวเข้าห้ามปราม แต่กลับถูกลูกหลงโดนฟาดจนล้มหัวคะมำกลิ้งไปกับพื้น

เธอร้องห่มร้องไห้แทบขาดใจ ตะโกนลั่นร้องขอทั้งน้ำตาว่า

“ฮือออ…ฉันไหว้ล่ะจ้ะ! หยุดทุบเถอะนะ! อย่าทำแบบนี้กันเลยขอร้อง! นั่นเป็นทรัพย์สินทั้งหมดที่เราสองผัวเมียเหลืออยู่! พวกเราขายต้องทุกอย่างแม้กระทั่งบ้านที่ใช้ซุกหัวนอน เพื่อนำเงินมาลงทุนกับธุรกิจเล็กๆนี่! ฮือออ…อย่าทำลายชีวิตกันเลยนะ! พวกฉันหมดตัวไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ ฮืออ…ฮือออ…ฉันไหว้ล่ะนะ! หยุดซะทีเถอะ!!”

หลีหลี่คุกเข่าพนมมือไหว้และก้มศีรษะจรดติดพื้นดิน กราบกรานขอความเมตตา หวังให้คนเหล่านี้หยุดเสียที แต่ไม่ว่าอย่างไร กลับไม่มีใครสักคนที่รู้สึกเห็นใจหรือสงสารเธอเลยแม้แต่น้อย และยังคงหวดกระหน่ำใส่เครื่องมือทำมาหากินของสองสามีภรรยาต่อไป หนึ่งในนั้นหันมาพูดกับเธอที่กำลังคุกเข่ากราบเท้าว่า

“ทุบให้หมด! ทุบอย่าให้เหลือ! คิดว่าตัวเองฉิบหายอยู่คนเดียวรึไง! คนอื่นเขาต้องมาซวยเพราะพ่อค้าแม่ค้าไร้จรรยาบรรณอย่างพวกแก! ทั้งค่ารักษาพยาบาล ค่ายา ค่าเสียโอกาสที่ต้องหยุดพักงาน! มีแต่เสียกับเสีย! พวกเราเองก็หมดตัวไม่ต่างจากแกนั่นแหละ!”

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หลีหลี่ก็ถึงกับหน้าถอดสีซีดเผือด แทบเป็นลมสิ้นสติอยู่ตรงนั้น

มันจบแล้ว! ทุกอย่างมันจบแล้ว!!

ฝั่งครอบครัวของหวังหลิวถือได้ว่าดวงซวยล้มละลายหมดตัวแตกต่างจากพวกคนตระกูลหลินที่มีแต่เจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน! นับตั้งแต่ที่ไร้คู่แข่งตัวฉกาจอย่างหวังหลิวไป แผงร้านค้าของอู๋ซิ่วเหลียนกับหลินเสวี่ยก็กลายมาเป็นเพียงแห่งเดียวที่เปิดขายชานมไข่มุกบนถนนสายนี้ ความมั่งคั่งร่ำรวยอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมของพวกเธอแล้ว!

อู๋ซิ่วเหลียนร้องเล่นฮัมเพลงอย่างมีความสุดทุกวันที่กลับถึงบ้าน และนับตั้งแต่ที่เริ่มเปิดแผงขายชานมไข่มุก เธอก็เริ่มขี้เกียจไม่ใส่ใจกับงานบ้านอีกต่อไป อาหารมื้อเย็นที่ต้องเตรียมไว้ให้หลินชิงอี้ทุกวัน ก็ทำบ้างไม่ทำบ้างขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเธอ

หลายวันมานี้ ทุกครั้งที่กลับบ้าน หลินชิงอี้ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ทานข้าวสวยร้อนๆด้วยซ้ำ ไม่เปิดจากฝาชีกินอาหารเหลือค้างจากเมื่อวาน ก็ต้องออกไปซื้อกินข้างทางแทน และในที่สุดเขาก็เหลืออด ต้องเดินไปบอกกับอู๋ซิ่วเหลียนด้วยความหงุดหงิดใจว่า

“เดี๋ยวนี้ออกไปทำอะไรตั้งแต่เช้า กลับมาก็ดึกๆดื่นๆแทบทุกวัน? แค่ข้าวเย็นยังเตรียมไว้ร้อนๆให้ไม่ได้! ฉันนี่มันซวยจริงๆ! ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ไม่หย่ากับเสวี่ยเหม่ยตั้งแต่แรกก็ดี!”

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา อู๋ซิ่วเหลียนสามารถสร้างรายได้จากการขายชานมไข่มุกได้มากกว่าที่หลินชิงอี้ทำงานตลอดทั้งเดือน สถานการณ์ภายในบ้านหลังนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว อู๋ซิ่วเหลียนในปัจจุบันย่อมไม่เห็นหัวอีกฝ่ายเป็นธรรมดา

“บ่นได้ก็บ่นไปเถอะ ถ้าคิดถึงจนทนไม่ไหวก็แค่กลับไปหามัน! ช่วงนี้ฉันเองก็ยุ่งตลอดทั้งวัน ไม่มีเวลามานั่งทำอาหารให้คนอย่างคุณหรอก! ก้มหน้าก้มตาทำงานลำบากแบบนี้ต่อไปจนตายเถอะ! เงินเดือนของคุณทั้งเดือนยังไม่เท่ากับรายของฉันหนึ่งอาทิตย์ด้วยซ้ำ! อ่อ! ฉันลืมบอกไป คุณเคยได้ยินเรื่องร้านชานมไข่มุกที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่ารึเปล่า? นั่นน่ะเป็นร้านของฉันเอง! ความจริงแล้ว…ควรจะเป็นคุณมากกว่าที่ต้องทำอาหารไว้รอรับฉันตอนเย็น!”

หน้าตาและศักดิ์ศรีของเขาถูกอู๋ซิ่วเหลียนบดขยี้ย่ำยี่จนไม่เหลือชิ้นดี หลินชิงอี้โกรธจัดจนพูดไม่ออกอยู่เป็นเวลานาน

“ตอนนี้ไม่มีใครขอให้คุณออกไปทำงานหาเงินแล้วล่ะ งั้นลองฝึกทำงานบ้านดูดีมั้ยล? เผื่อว่าจะพอมีประโยชน์ขึ้นบ้าง?”

อู๋ซิ่วเหลียนหัวเราะคิกคักไม่มีท่าทีหวั่นเกรงเหมือนในอดีตอีก

หลินชิงอี้หน้าดำทะมึนเป็นก้นหม้อไหม้ กัดฟันตอบกลับอย่างเย็นชา

“ครอบครัวของเราลำบากจนไม่มีจะกินแล้วรึไง ถึงต้องกระเสือกกระสนออกไปหาเงินเพิ่มอีกทาง?”

“จุ๊จุ๊ แค่เศษเงินไม่กี่ร้อยหยวนของคุณ มันไม่พอเช็ดเท้าด้วยซ้ำ! ถ้าขายชานมไข่มุกไปอีกสักระยะ ฉันกับลูกตั้งใจว่าจะหาซื้อบ้านเล็กๆสองชั้นในตัวเมืองสักหลัง ถึงเวลานั้นพวกเราก็คงจะย้ายออกไปจากที่นี่ เพราะไม่อยากรบกวนคนแถวนี้ที่ดีแค่ปากแต่ไร้น้ำยา!”

อู๋ซิ่วเหลียนตั้งใจไว้แล้วว่าจะย้ายจากบ้านหลังนี้ทันทีที่มีเงิน เพราะเธอเบื่อหน่ายผู้ชายอย่างหลินชิงอี้ที่ไม่เคยทำอะไรได้แบบที่พูดสักอย่าง อีกทั้งป้าผางและคนอื่นๆ ต่างก็ชอบจับกลุ่มนินทาเธอกับลูกสาวทุกวันทั้งเช้าทั้งเย็น ไม่เว้นกระทั่งวันหยุด!

นังพวกนี้ชอบดูถูกกันนักใช่มั้ย? ได้! สักวันฉันจะกลับมาพร้อมความร่ำรวยมั่งคั่ง ฉันจะกลับมาเพื่อเยาะเย้ยถากถางพวกแกโดยเฉพาะ!