ตอนที่ 114 คมตัดคม (1)

58 1-2

            ตอนที่ 114 คมตัดคม (1)

            ทว่าช่างน่าสงสาร อู๋ซิ่วเหลียนมีความสุขได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น ก่อนจะพบกับความผิดปกติครั้งใหญ่ จู่ๆยอดขายชานมไข่มุกของร้านเธอก็ตกฮวบแทบไม่เหลือ!

            หลังจากตะเวนสอบถามสืบหาข่าวสารจนทั่วแล้ว ในที่สุด เธอและหลินเสวี่ยก็ค้นพบสาเหตุที่แท้จริง เพราะเมื่อไม่นานมานี้ มีร้านขายชานมไข่มุกนับสิบร้านผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดทั้งในตัวเมืองและชานเมือง และแต่ละร้านต่างก็มีรสชาติความอร่อยที่เป็นเอกลักษณ์ไม่แพ้กัน พูดง่ายๆก็คือ ไม่มีใครสนใจร้านของอู๋ซิ่วเหลียนอีกต่อไป

            ภายในระยะเวลาเพียงไม่กี่วันหลังจากนั้น ร้านของอู๋ซิ่วเหลียนก็ไม่สามารถทำกำไรได้อีกเลย สิ่งที่ตามมาก็คือตัวเลขสีแดงที่ค่อยๆติดลบเพิ่มขึ้นบนหน้าบัญชี

            แต่เริ่มเดิมที ย่าอู๋มีหน้าที่คอยจัดการเรื่องการทำบัญชีและเก็บเงิน แต่เป็นเวลากว่าสองวันติดต่อกันแล้วที่อู๋ซิ่วเหลียนไม่ได้นำเงินมาให้ โดยให้เหตุผลไปตามความจริงว่า ช่วงนี้ร้านไม่สามารถกำไรได้เลย แต่ทว่าย่าอู๋กลับไม่เชื่อและคิดเองเออเองว่า อู๋ซิ่วเหลียนแอบยักยอกเงินในร้านค้าไป ภาพบรรยากาศความขัดแย้งระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งท้ายที่สุดต่างฝ่ายต่างก็ระเบิดออกมา กลายเป็นศึกทะเลาะวิวาทครั้งใหญ่ชนิดระเบิดภูเขาเผากระท่อมเลยทีเดียว!

            ตลอดทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในบ้านตระกูลหลิน มีป้าผางที่คอยทำหน้าที่เป็นหน่วยสืบข่าวกรองแห่งมาตุภูมิ เป็นสายข่าวคอยรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้แก่ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูฟังอยู่เป็นระยะๆ

            แต่เมื่อได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้น ติงเสวี่ยเหม่ยกลับไม่มีท่าทียินดีในความโชคร้ายของคนตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย เธอปั้นสีหน้าเป็นกังวล แล้วรีบหันไปถามหลินจิงซูอย่างอดไม่ได้ว่า

            “ซูซู คิดว่าคนพวกนั้นจะมาสร้างปัญหาให้เราอีกรึเปล่า? เพราะพวกเราเองที่…”

            ติดที่ว่ามีป้าผางร่วมวงสนทนาอยู่ตรงนี้ด้วย ติงเสวี่ยเหม่ยจึงไม่กล้าเปิดเผยอะไรออกไปมากนัก

            หลินจิงซูยิ้มพร้อมบอกกับติงเสวี่ยเหม่ยไปว่า

            “แม่คะ ป้าผางไม่ใช่คนอื่นคนไกลซะหน่อย ระหว่างเราไม่จำต้องเป็นมีเรื่องปิดบังกันหรอกค่ะ”

            ได้ฟังเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยจึงรับอาสาบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ป้าผางฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

            ถูกต้องแล้ว แผนการที่แท้จริงของหลินจิงซูตั้งแต่แรกเริ่ม ไม่ใช่การเปิดธุรกิจขายชานมด้วยตนเอง

            แต่…เป็นการเปิดแฟรนไชส์!

            หลังจากที่หลินจิงซูยื่นเรื่องขอจดลิขสิทธิ์ในตอนนั้น ในที่สุดเธอก็ได้รับเอกสารแสดงเครื่องหมายการค้าเป็นของตัวเอง ต่อมา เธอก็ได้ขายสูตรชานมไข่มุกของตนให้กับพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลาย ที่ในอดีตเคยพยายามที่จะเปิดร้านเลียนแบบเธอ

และเพราะเหตุใดเธอถึงตั้งเป้าขายแฟรนไชส์ให้คนพวกนี้น่ะเหรอ? เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก!

เพราะคนกลุ่มนี้ตระหนักดีอยู่แล้วว่า ธุรกิจชานมไข่มุกนั้นทำกำไรได้มากมายมหาศาลเพียงใด เห็นเงินกองโตอยู่ต่อหน้าแบบนี้ ใครบ้างจะไม่กล้าลงทุนล่ะ? หลังจากที่คนเหล่านี้ได้รับคำแนะนำจากหลินจิงซู พวกเขาก็แยกย้ายกระจายกันไปตั้งแผงขายชานมไข่มุกตามจุดสำคัญต่างๆ อาทิเช่นหน้าโรงเรียนหรือข้างโรงงานเป็นต้น และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่คาดไว้ กิจการของพวกเขาล้วนมีกระแสตอบรับที่ดียิ่ง

พ่อค้าแม่ค้ากลุ่มนั้นต่างให้การชื่นชมในความฉลาดของหลินจิงซู

เมื่อป้าผางได้รับฟังเรื่องราวและยังได้ทราบอีกว่า แผนการทั้งหมดที่เกิดขึ้นล้วนแล้วแต่เป็นความคิดของสาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซูทั้งสิ้น เธอถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง อีกทั้งยังรู้สึกชื่นชมสาวน้อยคนนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมักจะได้ยินหลินชิงอี้บ่นอยู่เสมอว่า หลินจิงซูโง่ไม่มีสมอง ฉลาดไม่ได้ครึ่งหนึ่งของหลินเสวี่ยด้วยซ้ำ วันๆเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไม่สุงสิงกับใคร แต่เขาหารู้ไม่ว่า หลินจิงซูในตอนนี้สามารถเอาชนะหลินเสวี่ยได้อย่างสบาย ไม่ใช่สิ…ต่อให้เอาหลินเสวี่ยอีกสักสิบคนมามัดรวมกัน ก็ยังต้องเสียรู้ให้กับหลินจิงซูอยู่ดี! และจุดแข็งที่สุดของสาวน้อยคนนี้ที่นอกเหนือจากความเฉลียวฉลาดแล้ว ก็คือจิตใจที่เด็ดขาดเด็ดเดี่ยวไร้ปราณีของเธอ!

                  นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ป้าผางทั้งรู้สึกตกใจและโล่งอกในเวลาเดียว โชคดีแค่ไหนที่เมื่อครั้งติงเสวี่ยเหม่ยยังอยู่ในบ้านตระกูลหลิน เธอไม่หูเบาหลงเชื่อคำยั่วยุของอู๋ซิ่วเหลียน ไม่อย่างนั้นแล้ว เธอไม่รู้เลยว่าตัวเธอในตอนนี้จะมีสภาพเป็นอย่างไร!

เพราะใครก็ตามที่ถูกสาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซูออกโรงเล่นงาน พูดได้เลยว่าคนๆนั้นต้องดวงซวยขั้นสุดขีด!

                  เวลาผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์หลังจากนั้น ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ติงเสวี่ยเหม่ยคาดเดาไว้ไม่มีผิด อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ต่างพากันบุกมาถึงบ้านของพวกเธอเพื่อหาเรื่องโดยเฉพาะ!

                  “นังตัวซวย! ออกมาเดี๋ยวนี้! ออกมาพร้อมกันทั้งนังแม่นังลูกนั่นแหละ!!”

                  ย่าอู๋ยืนตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่หน้าบ้าน พร้อมหวดกำปั้นหนักเคาะประตูเสียงดังตึงตัง เห็นว่าด้านในปราศจากการตอบสนองใดๆ เธอก็คำรามสาปแช่งต่อ

                  “ฉันบอกให้ออกมาเดี๋ยวนี้!! ถ้ายังไม่ออกมา ฉันจะจุดไฟเผาบ้านของพวกแกให้วอดเลยคอยดู! รู้เอาไว้เลยนะพวกสัตว์นรก1 พวกแกเล่นผิดคนแล้วที่กล้าหลอกลวงฉัน! คนอย่างฉันน่ะไม่ใช่พวกอ่อนแอที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ!”

                  “นังติงเสวี่ยเหม่ย! ยังเห็นพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่รึเปล่า? ทำไมต้องใจร้ายรังแกพวกเราสามคนถึงขนาดนี้ด้วย! ชอบมากนักรึไงที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นแบบนี้!!”

                  “หลินจิงซู! นังเด็กเวร! จิตใจของแกต้องอำมหิตขนาดไหน ถึงกล้าช่วยแม่ตัวเองวางแผนโกงพวกเราแบบนี้! แกเองก็เป็นคนตระกูลหลินไม่ใช่รึไง? ยางอายน่ะยังมีอยู่รึเปล่านังเด็กชั่ว! ตอนที่ติงเสวี่ยเหม่ยมันคลอดแกออกมา ฉันน่าจะจับแกโยนลงส้วมให้ตายๆไปซะ! ออกมานะ! พวกแกออกมาเดี๋ยวนี้!!”

                  สองคนนั้นยืนร้องตะโกนโวยวายอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง แต่แล้วก็ปราศจากวี่แววว่าติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูจะออกมาเปิดประตูให้