Tous les chapitres de : Chapitre 401 - Chapitre 410

209 1-2 ตอนที่ 402 ไม่ว่าเป้าหมายของเธอคืออะไร นั่นก็คือเป้าหมายของฉันด้วย (1) แต่แทบจะในทันที หลินจิงซูก็ถูกคลื่นมหาชนที่กำลังเดือดดาลตอบโต้สวนกลับ นิสิตนักศึกษามากมายต่างไม่ให้การยอมรับเธอเหมือนในอดีต ในเมื่อความจริงทุกอย่างได้ปรากฏอยู่ตรงหน้า หวู่ฮ่าวชิงได้รับทุนการศึกษาในสิทธิ์สุดท้ายไปอย่างค้านสายตาเช่นนี้ จึงเปรียบเสมือนการเปิดโปงธาตุแท้ที่อัปลักษณ์ของคนทั้งคู่ “หยุดโกหกได้แล้วหลินจิงซู! พวกเรารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า เธอกับหวู่ฮ่าวชิงกำลังคบหากันอยู่! คงจะใช้ทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัยมาเป็นของขวัญเอาใจผู้ชายสิท่า? นี่คิดว่าพวกเราโง่จนดูไม่ออกจริงๆเหรอ!?” “สรุปแล้ว ทั้งเธอทั้งหวู่ฮ่าวชิงก็แค่ทำเพื่อชื่อเสียงแล้วก็ผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น พวกเรามันก็แค่นักศึกษาจนๆที่สุดท้ายก็ต้องลาออกอยู่ดี สุดท้ายก็เป็นได้แค่เบี้ย เป็นได้แค่เครื่องมือให้คนรวยหลอกใช้เท่านั้น! นี่ยังเห็นพวกเราเป็นคนอยู่บ้างรึเปล่า?” “ถูกต้อง! พวกแกทั้งสองเล่นสนุกกับอนาคตของพวกเรามากพอแล้ว! สุดท้ายที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น! ไอ้พวกคนเห็นแก่ตั

211 ตอนที่ 404 หลินจิงซูผู้โด่งดัง นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มหาวิทยาลัยก็ได้รับเงินบริจาคอย่างต่อเนื่องจากนิสิตที่มีฐานะทางบ้านร่ำรวย เนื่องจากพวกเหล่านั้นมีหวู่ฮ่าวชิงเป็นแบบอย่าง มันเป็นความรู้สึกเอิบอิ่มเกินกว่าจะบรรยายได้อย่างแท้จริง เมื่อได้เห็นว่าเงินที่ตนบริจาคไปนั้นได้ส่งต่อถึงมือของนิสิตยากไร้ และเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่กำลังเดือดร้อนอย่างแท้จริง จากแรงสนับสนุนเล็กๆจากนักศึกษาเพียงแค่สองคน บัดนี้ได้ก่อตัวกลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ แม้ว่าทัศนคติความคิดของพ่อแม่ผู้ปกครองบางคนจะยังคงคับแคบไม่เปิดใจรับ และยังคงยืนกรานคัดค้านไม่ให้ลูกตนเองเรียนต่อก็ตามที แต่เมื่อได้เห็นตัวเลขจำนวนมหาศาลของทุนการศึกษาแล้ว กระทั่งพ่อแม่ประเภทนี้เองยังต้องหุบปากไม่กล้าพูดอะไรอีก หลังจากที่นักเรียนทุนทั้งหลายได้รับเงินสนับสนุนก้อนแรกไป สิ่งแรกที่พวกเขาทำก็คือการมอบเงินจำนวนนั้นให้กับผู้ปกครองของตนทันที ต่อให้คนพวกนั้นจะโง่เขลาอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ หรือไม่แม้แต่จะยอมทำเข้าใจว่าการศึกษานั้นสำคัญไฉน แต่เมื่อมีเงินกองโตมาวางสุมอยู่ตรงหน้า พวกเขาต่างก็ยิ้มออกมาได้

212 2-2 ตอนที่ 406 แอบกลับมาประเทศจีน (2) จังหวะนั้น หลินจิงซูก็เชิดหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกอันแสนคุ้นเคย เธอถึงกับถอนหายใจพร้อมรำพึงรำพันออกมา “จู้หยาน!? นี่นายกลับมาได้ยังไง? แล้วจะมาทั้งทีทำไมถึงไม่บอกกันก่อนล่ะ?” หลินจิงซูแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เธอคิดไม่ถึงว่าจะได้พบเจอจู้หยานอีกครั้งในเวลานี้ เธอคิดเสมอว่า ระหว่างเธอกับเขานั้น กว่าจะได้พบเจอกันอีกครั้งคงจะต้องเป็นหลังเรียนจบอย่างแน่นอน เธอลุกขึ้นยืนทันที แล้ววิ่งตรงเข้าไปหาจู้หยานอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องรู้สึกทึ่งอย่างมากที่ชายหนุ่มตรงหน้าเวลานี้ ไม่รู้ว่าส่วนสูงของเขานำหน้าเธอไปมากเท่าไหร่แล้ว ไหนจะร่างกายที่กำยำมีกล้ามเนื้อมากมายกว่าแต่ก่อนด้วย จากหนุ่มน้อยได้กลายมาเป็นสุภาพบุรุษเต็มตัว ภาพตรงหน้าทำเอาเธอถึงกับประหลาดใจเกินพรรณนาจริงๆ ด้วยความตื่นเต้นและตื้นตันใจอย่างที่สุด จู้หยานถึงกับพุ่งเข้าสวมกอดหลินจิงซูไว้ในอ้อมแขนโดยไม่บอกกล่าวแต่อย่างใด “เป็นคุณจริงๆด้วยจิงซู! ในที่สุดเราสองคนก็ได้เจอกันแล

213 2-2 ตอนที่ 408 โชคชะตาหรือความบังเอิญ (2) จู้หยานไม่ต้องการให้หลินจิงซูต้องคิดมากในเรื่องเหล่านี้ เขาจึงส่ายหน้าปฏิเสธ และตัดสินใจที่จะปิดบังเรื่องนี้ต่อไป “ชีวิตที่อังกฤษเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก ผมไม่มีแม้แต่เพื่อนหรืออาจารย์ที่จะสามารถเปิดอกพูดคุยด้วยได้เลย เพราะแบบนี้ไงก็เลยอยากกลับจีน แต่ครอบครัวมักเข้มงวดกับผมเสมอ ถ้าผมบอกไปตามตรงมีเหรอจะได้กลับมาที่นี่?” หลินจิงซูพยักหน้ารับทราบถึงเหตุผลที่จู้หยานหยิบยกมาพูดให้ฟัง “เฮ้อ คงจะดีไม่น้อยถ้านายได้กลับมาเรียนต่อที่นี่ ถึงการศึกษาในต่างแดนจะพัฒนาไปไกลมากแล้วก็ตามที แต่การศึกษาในบ้านเราก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นมากแล้วนะ” “ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่า พวกที่ไปเรียนต่างแดนจะเก่งกว่าเด็กที่เรียนในจีนทุกคน เพราะทองคำก็ต้องเป็นทองคำอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สามารถเปล่งประกายได้ทั้งนั้นจริงมั้ย?” คำพูดของหลินจิงซูได้ปลุกความฮึกเหิมในตัวจู้หยานขึ้นมา แต่น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ยังนับว่าน้อยเกินกว่าจะปะทะชนกับครอบครัว

214 2-2 ตอนที่ 410 ศัตรูหัวใจ พฤติกรรมของเธอดูแปลกและแตกต่างออกไปเมื่ออยู่ต่อหน้าจู้หยาน ไม่เพียงหลินจิงซูจะดูเป็นผู้หญิงอ่อนโยนและมีอัธยาศัยดีกว่าปกติ แต่ยังดูเอาใจใส่ในทุกคำพูดของอีกฝ่ายอย่างมากด้วย เห็นแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจชะมัด! หวู่ฮ่าวชิงที่กำลังปั้นหน้าบูดบึ้ง เดินติดตามขึ้นไปส่งจู้หยานที่ห้องอย่างไม่เต็มใจนัก แต่เพราะเกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางกับแขกของโรงแรม เขาจึงจำต้องทำหน้าที่ ในฐานะพนักงานคนหนึ่งของโรงแรม หวู่ฮ่าวชิงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเชื่อฟังคำสั่งและปฏิบัติตัวดีต่อแขกผู้เข้าพักทุกท่าน จำต้องส่งจู้หยานชายหนุ่มผู้มีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนนักกับหลินจิงซูให้ถึงห้องโดยสวัสดิภาพ ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัดระหว่างทางเดินและชายทั้งสองคน แต่ทันใดนั้น ก็เป็นจู้หยานที่ปริปากพูดขึ้นก่อนว่า “ตอนนี้คุณกับจิงซูเป็นอะไรกัน? ดูจากสารรูปคุณแล้ว ท่าจะเป็นบริกรในโรงแรมสินะ?” พูดจบ จู้หยานก็กวาดสายตามองไปทางหวู่ฮ่าวชิง พินิจพิเคราะห์จากล