ตอนที่5

ตอนที่ 5

“ไม่!” 

กายเล็กลุกพรวดขึ้นมาจากที่นอนราวกับแผ่นหลังถูกจี้ด้วยถ่านไฟร้อน ๆ ใบหน้าและตามร่างกายมีแต่เหงื่อกาฬไหลชุ่ม

“คุณหนูท่านฟื้นแล้ว” 

เสียงของสาวใช้ที่รับใช้ใกล้ชิดกันมาหนึ่งฤดูหนาวดังขึ้นพร้อมสัมผัสอบอุ่นที่ต้นแขน ทำให้ถานเมิ่งจีเพิ่งได้สติว่าที่แท้ตนเองเพียงฝันไปเท่านั้น

“ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งกลับเรือนไปเมื่อครู่นี้เจ้าค่ะ คุณหนูสี่ต้องการสิ่งใดหรือไม่ บอกลู่เจียวมาได้เลย” 

ลู่เจียวเป็นดังพี่สาวที่ดี หากตลอดหนึ่งหนาวไม่มีสาวใช้และฮูหยินผู้เฒ่าซึ่งเป็นท่านย่าคอยเคียงข้าง ชีวิตของคนหลงภพที่ไร้ความทรงจำในภพนี้เลยคงลำบากกว่านี้ไม่น้อย

“ข้ากลับมาที่จวนแล้วหรือลู่เจียว” พอหันมองสำรวจรอบกายแล้วพบกับภาพของห้องนอนคุ้นเคยจึงพอจะทราบแล้วว่าตนเองกลับมาถึงจวนถานไท่เว่ยแล้ว

“เจ้าค่ะ กลับมาได้หลายชั่วยามแล้ว” 

ลู่เจียวเทน้ำใส่ถ้วยส่งให้ผู้เป็นนายได้ดื่มดับความกระหายไปพลางก็ตอบอีกฝ่ายไปพลาง

“ว่าแต่ข้ายังไม่ได้คำตอบเลยว่าเหตุใด้ข้าทำผิดถึงเพียงนั้นกลับยังคงสุขสบายอยู่ในจวนและนอกจวนมาถึงสามหนาวได้” 

นี่คือสิ่งที่ติดค้างใจของถานเมิ่งจีไป แม้แต่ในความฝันเมื่อครู่ใหญ่ ภาพสองมือที่เต็มไปด้วยเลือดติดตายากจะลบเลือน ชีวิตคนถึงสองคนกับม้าหนึ่งตัวสำหรับนางมันโหดร้ายเกินไป ตอนเป็นเจ้าจันทร์ที่เลือกเรียนเภสัชก็เพราะจิตไม่แข็งพอจะเรียนหมอ พอมาเป็นถานเมิ่งจีไม่คิดเลยว่าเด็กสาวอายุเพียงสิบสามหนาวกลับคิดเอาชีวิตคน นางรับไม่ได้จริง ๆ 

“ก็เพราะคุณหนูคือบุตรสาวสายตรงเพียงคนเดียวของถานไท่เว่ย ไหนจะยังมีตำแหน่งคู่หมั้นคู่หมายขององค์ไท่จื่อกับสกุลเดิมของต้าฮูหยินนั้นเป็นพระญาติกับอดีตไทเฮา เพียงเท่านี้สกุลเหลิ่งแค้นเพียงใดก็ยากจะต่อกรเจ้าค่ะ” 

เพราะท่านตาของคุณหนูสี่เป็นจวิ้นกั๋วกง แล้วส่งต่อมาให้ท่านลุง ไหนจะเป็นสกุล ‘ฮั่ว’ ซึ่งเป็นสกุลเดิมของอดีตไทเฮา ดังนั้นฮ่องเต้จึงต้องไว้หน้าคนสกุลฮั่ว เพียงเท่านี้สกุลเหลิ่งก็อยากจะเอื้อมถึง คงไม่ต้องกล่าวถึงบิดาที่เป็นไท่เว่ยซึ่งกุมกำลังทหารอยู่ในกำมือเรือนแสน ดังนั้นจะให้คนตายมาขายคนเป็นเห็นทีท่านอัครมหาเสนาบดีเหลิ่งคงไม่ทำเป็นแน่

“อำนาจวาสนานี่มันช่างน่ากลัวจริง ๆ” 

เพราะระหว่างอำนาจกับชีวิตของบุตรสาวและหลาน ตาเฒ่าเหลิ่งคงเลือกอำนาจวาสนาแทน บัดนี้จึงยังคงอยู่ในฐานะอัครมหาเสนาบดีใหญ่ไม่เปลี่ยน ใจดวงน้อยเพิ่งกระจ่างถึงสัจธรรมจริงแท้ที่ไม่ว่าจะเป็นยุคใดสมัยไหนอำนาจและเงินตราก็อยู่เหนือทุกสิ่งก็วันนี้

“เจ้าไปพักเถอะลู่เจียว” 

“มิได้เจ้าค่ะ คุณหนูยังตัวร้อนไม่คลาย คืนนี้ลู่เจียวจะนอนหน้าเตียงนี้ไม่ไปที่ใดเจ้าค่ะ” 

ท้องนภาใกล้กระจ่างแล้ว สาวใช้เช่นลู่เจียวคงหลับได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามถานเมิ่งจีไม่กล่าวอันใดอีกเพราะราตรีนี้นางคิดว่าตนเองทำให้สาวใช้คนสนิทลำบากมามากแล้ว ให้สาวรุ่นพี่ได้พักบ้างมีเพียงตนเองว่าง่ายดื่มยาแสนขมบาดลิ้นแล้วนอนต่อจึงเป็นทางเลือกที่สมควรที่สุด

แต่ดูเหมือนนางจะคาดผิดไปพอสมควร เพราะหลังจากนั้นถึงห้าวัน สาวน้อยหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะพิษไข้เล่นงานแม้ขับถ่ายก็ยังต้องอาศัยกระโถนทำเอานางถึงกับขยาดเรื่องระหว่างชายหญิงไปเลย คิดว่าหากต้องมีอีกคงถึงตาย

“เสี่ยวเมิ่งตื่นแล้วหรือ” 

น้ำเสียงโอบอ้อมอารีนี้ย่อมจดจำได้ขึ้นใจว่าเป็นผู้ใดต่อให้นางยังไม่ทันได้ลืมตา

“ท่านย่า…” 

ภายในปากที่ขมจนไม่อยากกลืนน้ำลายทำเอาคนกินยาง่ายมาตลอดถึงกับหวาดกลัวถ้วยบรรจุน้ำสีน้ำตาลแก่เกือบดำถึงสามถ้วยในถาดที่ลู่เจียวประคองอยู่เบื้องหลัง

“เด็กดีกินยาก่อนนะ มา ย่าเป่าให้” 

สตรีวัยหกสิบหนาวรับเอาถ้วยบรรจุน้ำยากลิ่นเกินต้านมาถือเอาไว้ในมือแล้วเป่า ถึงชิงชังมันมาก แต่เพราะอยากหายดีถานเมิ่งจีจึงจำใจรับมาดื่มรวดเดียวสามถ้วยไม่ปริปากบ่นเช่นในอดีต ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าถานยิ้มเอ็ดดู

“ผูเถาเคลือบน้ำตาลที่หลานชอบ” 

ถานเมิ่งจีรับเอาองุ่นเคลือบน้ำตาลมาจิ้มเข้าปากแล้วอมซึมซับความหวาน หกวันผ่านพ้นปากของนางแทบไม่รับรสใดอีกเลยนอกจากรสขมของยาสมุนไพรมากมาย แต่สายตาห่วงใยของท่านย่าและลู่เจียวก็กระตุ้นเตือนให้นางอยากแสดงความอ่อนแอออกไป

“ท่านพ่อคงโกรธเสี่ยวเมิ่งจนไม่อยากพบหน้ากระมัง” ห้าวันที่หลับ ๆ ตื่น ๆ เด็กสาวจำได้ว่าไม่พบหน้าบิดาเลย ส่วนพี่ชายคนที่สามแต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่ชอบนางอยู่แล้ว คงไม่ต้องเอ่ยถึงถานม่านอวี้ เพราะคนนั้นชิงชังนางจนคิดให้ตายไป ถึงจะทำทีมาเยี่ยมนางทุกวัน แต่ภายในใจของนางรู้แจ้ง สตรีผู้นั้นเพียงมาดูให้แน่แก่ใจว่านางใกล้ตายหรือยังเพียงเท่านั้น

“เข้าใจผิดแล้วเสี่ยวเมิ่ง ช่วงนี้ท่านพ่อของเจ้ากำลังวุ่นวาย ไหนจะจัดเตรียมงานแต่งของเจ้ากับท่านอ๋องแปด และงานของม่านอวี้และองค์ไท่จื่อ มาเยี่ยมเจ้ายามใด เจ้าก็ยังหลับอยู่ นี่ขนาดหน้าที่สวบสวนลี่จื่อผู้นั้นก็ยังยกให้เป็นหน้าที่ของพี่สามของเจ้าเลย” 

คิ้วเรียวขมวดฉับพลันทันใด มิใช่ประหลาดใจที่บิดาต้องจัดเตรียมพิธีรสของตนเองกับหลี่ปิงเฉิง เพราะนางทราบดีว่าคงหนีไม่พ้นต้องแต่งงานกับบุรุษต่ำทรามผู้นั้น เนื่องจากฐานะของตนเองไม่ธรรมดา จะให้จบลงด้วยการต่างคนต่างแยกย้ายเห็นทีจะไม่ใช่ แต่ที่นางประหลาดใจก็คือลี่จื่อเป็นสาวใช้ของถานม่านอวี้ แล้วเหตุต้องไปสอบสวนสาวใช้ต่ำต้อยกันเล่า?

“ท่านย่าหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ เหตุใดต้องสอบสวนลี่จื่อ นางทำสิ่งใดผิดจนต้องยกให้พี่สามสอบสวนนางเร่งด่วนแทนท่านพ่อด้วย” 

“ก็เพราะนางคือคนที่คิดร้ายวางยาคุณหนูสี่ในราตรีนั้นเช่นไรเล่าเจ้าคะ” กลับเป็นลู่เจียวที่ตอบไขข้อข้องใจของนางแทนเหล่าฮูหยินถาน

“ลี่จื่อน่ะหรือวางยาข้า?” จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ถึงสาวใช้ผู้นั้นจะเคารพรักถานม่านอวี้มาก แต่ตลอดหนึ่งหนาวในจวนถานไท่เว่ย นางล้วนทราบดีลี่จื่อขี้ขลาดที่สุดแล้ว นางจะเอาความกล้าใดมาวางยานรกนั้นแก่คุณหนูสี่สายตรงเช่นตนเองไปได้

“แต่นางก็ยอมสารภาพแล้วนะเจ้าคะคุณหนูสี่ นางยอมรับว่าเป็นผู้วางยาคุณหนูในราตรีนั้น เนื่องจากเก็บความแค้นมานานที่คุณหนู่สี่คอยแต่จะรังแกนาง” 

ลู่เจียวกล่าวออกมาด้วยอารมณ์ชิงชังสาวใช้รุ่นพี่เช่นลี่จื่อ แต่ถานเมิ่งจีที่สติวันนี้คืนกลับมาครบถ้วนกลับไม่คิดเช่นนั้น เพราะให้เป็นความจริงที่ใดอดีตถานเมิ่งจีคนเดิมนิสัยไม่ดีรังแกคนไปทั่ว แต่คนที่ขี้ขลาดเช่นนั้นไม่มีวันคิดการใหญ่ขนาดวางยานางในงานเลี้ยงใหญ่ที่สำคัญ ราตรีนั้นลี่จื่อและลู่เจียวล้วนรอคอยอยู่ที่ประตูวัง มิได้ก้าวติดตามพวกตนเข้าไปในงานเลย

‘เห็นทีนางปีศาจอสรพิษนั่นเพื่อพ้นผิดถึงกับป้ายสีคนสนิทตนเองเสียเป็นแน่’ ไม่นานถานเมิ่งจีก็วิเคราะห์เหตุการณ์คราวนี้ได้เด็ดขาด

“แล้วบัดนี้ลี่จื่อนางถูกลงโทษเช่นไร” 

ผ่านมาถึงหกวันนับจากราตรีนั้น ไม่แน่ใจว่าคุณชายสามกับถานม่านอวี้ สองพี่น้องคู่นั้นลงมือเด็ดขาดกำจัดลี่จื่อทิ้ง ตัดตอนความผิดของตนไปแล้วหรือยัง เพราะหากนางต้องการจะเอาคืนถานม่านอวี้ คงมีเพียงเล่นบทคนดีช่วยศัตรูของศัตรูเท่านั้น

“โบยนางหนึ่งร้อยไม้แล้วจึงขายขาดนางให้แก่หอนางโลมชุนอวี่แล้วเจ้าค่ะ ชาตินี้จนตายก็ไม่ได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันแล้วหึ! สารเลวเช่นนางก็สมควรแล้ว” 

นี่คือกฎบ้าน แต่นางเกรงว่าถานม่านอวี้และถานเถียนหย่งคงไม่มีวันปล่อยให้ลี่จื่อรอดชีวิตออกมาพูดความจริงที่ทั้งสองร่วมกันทำชั่วเป็นแน่

“ขายนางออกไปกี่วันแล้ว” 

ถานเมิ่งจีถามออกไปด้วยกิริยาร้อนรน เพราะหากลี่จื่อตายลง ความชั่วของสองพี่น้องคู่นั้นเช่นไรนางก็คงไร้หลักฐานจะตีแผ่ออกมาได้แล้ว

“เพิ่งขายออกไปเมื่อยามเฉินเจ้าค่ะ” 

“เตรียมอาภรณ์ ข้าจะออกไปหอนางโลมชุนอวี่” 

“มิได้นะเสี่ยวเมิ่ง ไข้ของเจ้าเพิ่งจะหาย จะออกไปถูกลมด้านนอกมิได้ อีกสิ่งนี่ใกล้งานมงคลแล้ว จะให้คนเห็นเจ้าไปสถานที่เช่นหอนางโลมได้เช่นไร” 

เหล่าฮูหยินถานลุกขึ้นกดหัวไหล่ของหลานสาวคนเล็กให้นอนลงไปบนเตียง สีหน้าจริงจังเข้มงวดจนถานเมิ่งจีมองไม่เห็นทางว่าตนเองจะหลุดออกไปภายนอกจวนได้อย่างไร

“อะ…เอ่อ เจ้าค่ะ ๆ เสี่ยวเมิ่งรู้สึกเพลียอย่างยิ่ง เช่นนั้นขอเสี่ยวเมิ่งหลับอีกสักงีบนะเจ้าคะท่านย่า” 

เข้าเมืองตาหลิ่วมีแต่ต้องหลิ่วตาตาม หาไม่หากแข็งข้อคงมีเพียงแต่ข้อของนางที่จะหัก ยิ่งโทษเดิมที่ตนเองสร้างเรื่องงามหน้าเอาไว้ หากบิดาและฮ่องเต้กับสกุลฮั่วไม่วิ่งเต้นบิดเบือนข่าวจากร้ายให้บรรเทา ป่านนี้ชื่อเสียงคุณหนูสี่ที่ได้ดีอยู่แล้วคงแหลกยับเป็นแน่ คิดแล้วก็แค้นใจถานม่านอวี้อย่างยิ่ง

“เจ้าดูแลคุณหนูสี่ให้ดี จนกว่าจะถึงวันสมรสจะให้นางออกจากจวนมิได้ เข้าใจหรือไม่ลู่เจียว” 

พอถานเมิ่งจีทำเป็นว่าหลับไปแล้วเสียงของเหล่าฮูหยินที่กำชับลู่เจียวก็ลอยมาเข้าหู ซึ่งนางก็ซาบซึ้งในความห่วงใยและหวังดีของท่านย่าอย่างยิ่ง แต่ชีวิตของพยายานหนึ่งเดียวเช่นลี่จื่อก็สำคัญสำหรับนางมาก ถึงในวันนี้นางยังไม่อาจทราบได้ว่าตนจะกระชากหน้ากากคนชั่วเช่นถานม่านอวี้ได้อย่างไร แต่อนาคตก็ไม่แน่ เพราะหากตนเองแต่งงานออกไปเป็นพระชายาเอก อำนาจในมือคงมากกว่านี้ คนที่แต่งงานออกไปเป็นเพียงเหลียงตี้เช่นไรก็ด้อยกว่านางอย่างเห็นได้ชัดเจน หากหลี่ไท่หยางไม่ขยับฐานะอีกฝ่ายขึ้นเป็นไท่เฟย นางก็ยังสามารถกระชากหน้ากากสตรีอ่อนแอและอ่อนโยนของอีกฝ่ายได้อยู่ดี

เสียงปิดประตูเรือนจางหายไปครู่ใหญ่ คนเจ้าเล่ห์จึงค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นมาทีละข้างด้วยกิริยาระมัดระวัง ส่วนภายในหัวก็วางแผนเป็นขั้นเป็นตอนว่าตนเองจะหลบหนีออกจากจวนแล้วไปชิงตัวของลี่จื่อมาได้อย่างไร

“ลู่เจียว เจ้าไปหาชุดของบุรุษที่มีร่างกายใกล้เคียงกับข้ามา คืนนี้ข้าต้องได้ออกไปหอชุนอวี่” 

ถึงแผนปลอมตัวจะตื้นเขินไปบ้าง แต่มันคือวิธีเดียวที่นางจะสามารถทุ่มเงินซื้อตัวของลี่จื่อออกมาเป็นคนของตนเองได้ หากนางไปในฐานะคุณหนูสี่เห็นทีคนของถานเถียนหย่ง หรือไม่ก็คนของถานม่านอวี้จะต้องจับได้

“คุณหนูสี่!” 

ลู่เจียวถึงกับแตกตื่นร้องเสียงหลงที่เพิ่งฟื้นไข้คุณหนูสี่ของตนก็จะหลบหนีออกจากจวน ขัดคำสั่งเหล่าฮูหยินอีกแล้ว และมิใช่หลบหนีไปสถานที่ซึ่งสตรีสมควรไป หากแต่คุณหนูของนางถึงกับใจกล้าจะเข้าไปในหอนางโลมอีกด้วย ลู่เจียวอยากพุ่งศีรษะโขกเสาเรือนให้ตายเสียจริง!