ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

นี่คือครั้งแรกนับจากมาเป็น ‘คุณหนูสี่’ ถานเมิ่งจีที่นางได้ออกมาท่องราตรีจึงตื่นตาไม่น้อย 

“นี่หรือคือถนนคนบาปแห่งซั่วหยาง” 

ร้านรวงนับร้อยไม่นับรวมแผงลอยอีกด้วยบนถนน ‘คนบาปแห่งซั่วหยาง’ นี้มองจากหัวตรอกไปสุดตรอกนางมิอาจมองไปถึงท้ายตรอกได้ เรียวปากเล็กจึงเผยออ้างค้าง ตาก็โตแวววาว เพราะตื่นตาตื่นใจ คาดไม่ถึงเลยว่ายุคโบราณเช่นนี้จะมีแหล่งเริงรมย์ยิ่งใหญ่ อาจใหญ่เสียกว่าตรอกข้าวสารหรือย่านทองหล่อในยุคที่ตนเองตายจากมาเสียด้วยซ้ำ 

“แล้วตรอกนี้มีหอนางโลมกี่แห่งกันเล่า ยาวสุดลูกหูลูกตาถึงเพียงนี้” 

“ข้าน้อยก็ไม่ทราบขอรับ” โต้วซานคิดว่าคุณหนูสี่นั้นถามตนเองจึงตอบออกมา 

“เจ้าทราบก็แปลกแล้ว” ถานเมิ่งจีกล่าวออกไปจากใจจริง ก็อีกฝ่ายอายุสิบสามหนาวเท่านั้น รู้จักหอนางโลมก็แปลกเต็มทน คิดแล้วให้ปวดใจ หากรู้ว่าถนนคนบาปนี้กว้างใหญ่นางคงเรียกใช้บ่าวชายที่อายุมากกว่านี้คงดีกว่า แต่มาคิดได้ในยามนี้จะมีประโยชน์อันใดเล่า 

“เอาเช่นนี้ดีกว่านะโต้วซาน เจ้านำม้ารอข้าอยู่ภายนอกก็แล้วกัน” 

เอาเด็กชายเข้าไปก็คงช่วยอันใดนางไม่ได้ ให้เขาเฝ้าม้ายังได้ประโยชน์กว่ามาก พลันนั้นก็คิดขึ้นมาได้ว่าตนเองนับจากอายุครบสิบหกหนาวในต้าเซิ่งนี้ทำอันใดก็ติดขัดนองเลือดไปหมด สงสัยคำว่าราหูเข้าพระเสาร์แทรกนี้คงมีอยู่จริงเสียแล้ว 

“แต่ว่า…” 

โต้วซานรู้สึกอยากเข้าไปเปิดโลกสักครั้งจึงบังอาจคิดคัดค้าน แต่พอนึกได้ว่าจวนไท่เว่ยที่ร้ายกาจที่สุดคือคุณหนูสี่ผู้นี้เขาจึงหุบปากแทบไม่ทัน 

“เฝ้าม้าตัวนี้ราวกับมันคืออาชาจากสวรรค์จนกว่าข้าจะกลับมา หากข้ากลับมาพบคนพร้อมม้า ชีวิตของเจ้าจะไม่จบลงเพียงโรงเลี้ยงม้าของสกุลถาน ข้าคุณหนูสี่ ‘ถานเมิ่งจี’ ให้คำมั่น” 

นางกล่าวจบก็ปลดป้ายหยกประจำกายมอบให้เด็กหนุ่มเพื่อเป็นแรงใจให้เขาคุ้มครองม้าตัวนี้อย่างดี จนกว่านางและลี่จื่อจะกลับมา 

“ลำบากเจ้าแล้วโต้วซาน” 

กล่าวแล้วจึงตบลงไปบนหัวไหล่ผอมโซของเด็กหนุ่มที่มีความสูงกว่านาง แต่ร่างกายกลับซูบผอมกว่านาง คงเพราะลำบากมาตั้งแต่จำความได้เป็นแน่ 

เท้าเรียวก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่น สองตาสอดส่ายอ่านป้ายหน้าร้านรวงต่าง ๆ ไม่นานก็ยิ้มออกมาเมื่อพบเป้าหมายที่ต้องการ 

“คุณชายน้อยผู้นี้รูปงามเสียจริง สนใจจะเข้าไปท่องเที่ยวในหอชมบุรุษซ่างเสินของเราหรือไม่” 

‘ซ่างเสิน’ คงหมายถึงเทพเซียนรูปงามกระมัง เด็กสาวยิ่งเดินลึกเข้าไปมากเท่าใดกลับมีแต่ความแปลกใจ มิคาดเลยว่าแม้แต่หอชมบุรุษต้าเซิ่งก็ยังมีอยู่หลายแห่ง ไม่ต่างจากหอนางโลมเลยด้วยซ้ำ 

“ข้าไม่ชอบบุรุษ ข้าชอบนารี ขอบคุณพี่ชายที่แนะนำ” 

กว่าจะหลุดมาจากสถานเริงรมย์ของสตรีและบุรุษที่ชมชอบบุรุษด้วยกันมาได้ เด็กสาวก็ถึงกับเหงื่อตกจนต้องซื้อพัดกระดาษมาโบกไล่ความร้อน แสงสีของถนนคนบาปนี้ช่างงดงามไม่น้อย 

“คุณชายน้อยสนใจแวะชมบุปผางามของหอชุนอวี่ของเราก่อนหรือไม่เจ้าคะ ราตรีนี้มีงานประมูลบุปผางามนับสิบดอกนะเจ้าคะ” 

สาวน้อยแหงนมองขึ้นไปยังหอสูงเจ็ดชั้นก็เห็นชื่อ ‘ชุนอวี่’ เด่นชัดจึงโล่งใจว่าตนเองมาถึงสักครา ที่สำคัญราตรีมีงานประมูลบุปผา นับว่านางได้มาเปิดโลกเป็นกำไรชีวิตแล้ว 

“แต่ก่อนเข้างานคุณชายน้อยต้องมีตั๋วเงินห้าสิบตำลึงก่อน จึงสามารถเข้าไปชมการประมูลได้เจ้าค่ะ” 

สาวงามทั้งสามนางที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังนางอยู่นี้ช่างตาถึงไม่เบา เพราะขณะนี้นางสวมอาภรณ์ของชนชั้นกลาง หาใช่อาภรณ์แสนแพงระยับเช่นคุณชายสกุลใหญ่ ก่อนเข้าไปจึงออกปากเรียกหาตั๋วเงิน เพราะห้าสิบตำลึงนี้คุณชายชนชั้นกลางไม่มีปัญญาหามาจ่ายได้เป็นแน่ 

“ได้สิ นี่ตั๋วเงินห้าสิบตำลึงสำหรับเข้างาน ส่วนนี่คือค่าแนะนำของพี่สาวทั้งสาม” 

มีเงินก็ต้องใช้ ยิ่งวันนี้เล่นใหญ่เป็นคุณชายน้อยผู้ร่ำรวยก็ต้องไปให้สุด นอกจากตั๋วเงินห้าสิบตำลึงเงิน นางจึงแจกสาวงามทั้งสามไปอีกคนละสามตำลึงเงิน ทำเอาทั้งสามแทบจะอุ้มนางเข้าไปยังห้องประมูลบุปผาเลยทีเดียว 

‘คนมีเงินมันดีเช่นนี้เอง’ 

เรียวปากงามยกยิ้มลึกซึ้ง ทำเอาสาวงามทั้งสามแทบละลายกลายเป็นน้ำ เพราะในยาม ‘คุณชายน้อย’ แย้มยิ้มราวกับเทพเซียนลงมาจุติลงมาให้เหล่าสาวงามได้เชยชมก็มิปาน 

“หากข้าอยากนั่งเก้าอี้ที่ดีที่สุดต้องจ่ายอีกเท่าใด” 

หากไม่เปิดเผยว่ามีเงินหนา นางคงยากจะสืบได้ว่าสาวใช้นามลี่จื่อผู้นั้นอยู่ที่ใด แต่มันก็เสี่ยงไม่น้อย เพราะนางไม่มีผู้ติดตามเลย มือเล็กขยับมือไปยังรองเท้าบุรุษที่ยาวมาถึงครึ่งหน้าแข่งเพื่อดูว่ามีดสั้นนั้นยังอยู่ดีหรือไม่ 

“เก้าอี้ตรงนั้นดีที่สุด แต่มีนายท่านผู้หนึ่งจับจองไปแล้ว มิทราบว่าคุณชายน้อยยินดีจะรับเก้าอี้อันดับสองหรือไม่เจ้าคะ” 

สตรีสาวงามวัยคงเกินสามสิบหนาว พอนางโลมหนึ่งในสามที่มารับ ‘คุณชายน้อย’ เงินหนาเข้าไปรายงานเท่านั้นก็เร่งรุดมาต้อนรับด้วยตนเอง กิริยาแทบจะคุกเข่านั้นทำเอาถานเมิ่งจีแทบผงะหงายหลัง ยังดีตั้งสติได้ไว ยืนได้อย่างมั่นคงเสียก่อน 

“ได้ ข้ารับ” 

ตั๋วเงินสองร้อยตำลึงถูกเหน็บลงไปยังหน้าอกขนาดมหึมาของสตรีผู้เป็นเหล่ามาม่าของหอชุนอวี่ ก่อนที่นางจะโน้มกายลงไปกระซิบยังใบหูขาวผ่องของอีกฝ่ายว่า… 

“สองร้อยตำลึงนี้คงพอให้ข้าได้นั่งสบายใช่หรือไม่พี่สาวคนงาม” 

อวี่หนงมาม่าถึงกับใบหน้าแดงก่ำราวกับสาวน้อยก็มิปาน ยิ่งมองสบกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแพรวพราวจากหนุ่มน้อย แต่ความหล่อเหลานั้นกลับมีมากตรงหน้า ก็ยิ่งทำให้หัวใจของสาวงามวัยเกินสามสิบหนาวที่พบพานบุรุษมามากมายเกินจะนับ กลับมาสะเทิ้นเขินอายกับเพียงหนุ่มน้อยกิริยาร้ายกาจตรงหน้าจนเสียกิริยาเสียแล้ว 

“ย่อมได้เจ้าค่ะ ย่อมได้อยู่แล้ว” 

มุมปากงามพลันกระตุกเหยียดยิ้มให้นางยิ่งหล่อเหลาเกินบรรยาย ขนาดบุรุษด้วยกันยังตกหลุมของคุณชายน้อยที่แต่งกายหาได้โดดเด่น แต่เพราะผิวพรรณกับสง่าราศีนั้นมากล้น ไม่จำเป็นต้องสวมอาภรณ์ชั้นดีก็มากเสน่ห์อยู่ดี 

“มิคาดว่าคุณหนูสี่พอแต่งกายเป็นบุรุษเช่นนี้จะหล่อเหลา จนบุรุษแท้จริงยังต้องอายม้วนเสื่อกลับจวนไปหลายคนเช่นนี้” 

ซ่งจินหันไปกระซิบกระซาบกับสหายเช่นไป๋ลู่ แต่ก็ยังดังไปถึงหูของท่านอ๋องแปดหลี่ปิงเฉิงอยู่ดี เมื่อครั้งนางปีนออกมาจากจวนถานไท่เว่ยนั้นมืดนัก จึงมองไม่ชัด พอพบพานในหอชุนอวี่เช่นนี้เขาเองก็ต้องยอมรับจากใจว่า ‘ภรรยา’ ของตนเองไม่ว่าจะเป็นสตรีหรือบุรุษ ถานเมิ่งจีผู้นี้กลับรูปโฉมงดงามไม่แตกต่าง 

“ระวังอย่าให้ผู้ใดรังแกนางได้” 

เพราะสำหรับเขาแล้วนับจากราตรีนั้น ถานเมิ่งจีก็นับเป็นคนของตนไปแล้ว ที่มีสิทธิ์รังแกนางได้จึงมีเพียงเขาเท่านั้นและราตรีนี้ก็ออกจะขัดใจพอสมควรที่นางบุกเดี่ยวมายังสถานที่แห่งนี้เพียงผู้เดียว ยังดีว่าเขากำลังเบื่ออยู่พอดี จึงมาผ่อนคลายในราตรีนี้ 

“ขอรับนายท่าน ขอรับนายท่าน” 

พอได้โต๊ะยังชั้นที่สามของหอชุนอวี่ ถานเมิ่งจีจึงนั่งลงแล้วมองสำรวจโดยรอบด้วยความระมัดระวัง แม้แต่สุราที่ถูกยกมาวางแล้วมีสาวงามรุ่นพี่ทั้งสามนางคอยเทลงจอกหรูหราป้อนให้ถึงปาก เด็กสาวกลับไม่ยอมดื่ม เพราะไม่วางใจจนสาวงามต่างมองมาด้วยสายตาสงสัย 

“ข้านั้นคออ่อนนัก ขอพี่สาวทั้งสามได้โปรดเห็นใจสิบสี่ด้วย” แน่นอนว่านางมีตั๋วเงินมาไม่น้อย จึงใช้มันให้เกิดประโยชน์ สามงามทั้งสามโดนตั๋วเงินปิดปากไปจึงรับเอาสุรานั้นดื่มแทนนางไปเสียหึ! 

‘นี่สินะที่มีคำกล่าวว่าเงินตัดเหล็กก็ได้ โน้มให้ก้อนหินอ่อนเป็นดินเหนียวก็ยังได้ ไม่ผิดไปจริง ๆ’ คิดไปสายตาก็สอดส่ายมองรอบกายไปด้วย ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดยังโต๊ะที่ยื่นออกมายังชั้นที่ห้า แต่เพราะไกลเกินไป สายตาของนางจึงมองไม่เด็ดขาดว่าบุรุษที่นั่งอยู่ตรงกลางโดยมีบุรุษถึงห้าคนยืนอารักขาอยู่นั้นใช่คนที่นางสงสัยหรือไม่ 

“โต๊ะนั้นคงเป็นโต๊ะที่ดีที่สุดใช่หรือไม่พี่สาว” 

นางหันไปถามสาวงามที่หน้าอกหน้าใจเหลือกินเหลือใช้ จนนางที่มีแค่พอใช้รู้สึกริษยาอยู่บ้าง หากแต่ก็เล็กน้อยเท่านั้น เนื่องจากคิดขึ้นมาอีกทีมันมีแค่พอใช้ก็ไม่ลำบาก หากของนางใหญ่เท่าหัวทารกเช่นนี้คงไม่กล้าเดินออกจากจวนเป็นแน่ 

“ใช่เจ้าค่ะคุณชายน้อย” 

“แล้วพี่สาวทราบหรือไม่ว่าคุณชายโต๊ะนั้นคือผู้ใด” 

“มิทราบเลยเจ้าค่ะ คาดว่าคงเป็นนายท่านจากต่างแคว้น เพราะไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเช่นเดียวกันกับคุณชายน้อยกระมังเจ้าคะ” 

พอได้คำตอบเช่นนี้นางจึงไปต่อไม่ถูก เพราะตนเองก็เป็นคนแปลกหน้าเช่นกัน 

“พี่สาว ข้ามีข้อสงสัยอยากจะถาม” 

คิดทบทวนดูแล้วหากตนเองไม่เร่งสอบถามถึงสาวใช้ของถานม่านอวี้ก็กลัวจะไม่ทันการ ถึงทราบดีว่าการทำสิ่งใดใจร้อนผลอาจเสียหาย แต่สถานที่แห่งนี้ยิ่งอยู่นานยิ่งไม่ปลอดภัย 

“คุณชายน้อยเชิญถาม” 

“อย่างที่พวกท่านเห็น ข้าไร้คนติดตามและสาวใช้ เพราะระหว่างเดินทาง สาวใช้ข้างกายเกิดล้มป่วยจึงคิดอยากได้สาวใช้เพิ่มสักนางสองนาง ไม่ทราบว่าพี่สาวทั้งสามพอจะแนะนำข้าได้หรือไม่” 

แน่นอนว่าคำถามย่อมต้องมีค่าตอบแทนตั๋วเงินอีกสามแผ่นจึงย้ายจากกระเป๋าของนางไปเหน็บอยู่ระหว่างเต้าทรวงของสาวงามทั้งสามอย่างแม่นยำ 

“โธ่…คุณชายน้อยก็ช่างกล่าวเกรงใจไปแล้ว คนกันเองมีหรือจะแนะนำมิได้ ขอบอกตามตรงวันนี้นอกจากบุปผางามก็ยังมีสาวใช้จากจวนสกุลใหญ่ถูกขายออกมาถึงสามนาง หากคุณชายน้อยสนใจก็เพียง…” 

สาวงามทิ้งสายตามายังส่วนหน้าอกที่นางเก็บตั๋วเงินเอาไว้ เพียงเท่านั้นถานเมิ่งจีก็กระจ่างว่าหากตั๋วเงินของนางมากพอการซื้อชีวิตคนล้วนไม่ยากเย็น 

“เช่นนั้นก็ลำบากพี่สาวทั้งสามแล้ว” 

ตั๋วเงินอีกร้อยห้าสิบตำลึงปลิวไปต่อหน้า ไม่นานสตรีที่ดูเป็นหัวหน้าหอนางโลมแห่งนี้ก็ถูกเชิญมาเจรจากับนางอีกครั้ง 

“มิทราบว่าคุณชายต้องการสาวใช้แบบใดเจ้าคะ ที่ด้านหลังนั้นมีมากกว่าสิบชีวิต หากคุณชายสนใจจริงเช่นนั้นมิสู้ไปเลือกที่ด้านหลังดีหรือไม่เจ้าคะ” 

‘หากเป็นกับดัก นางจะทำเช่นไรดีนะ’ ถานเมิ่งจีที่เพิ่งเสียทีให้นางปีศาจอสรพิษม่านอวี้มาเมื่อไม่กี่วันจึงยากจะวางใจคนมากเล่ห์ภายในหอนางโลม เพราะตนนั้นแสดงตนเป็นคุณชายน้อยผู้ร่ำรวยแจกจ่ายตั๋วเงินราวกับมันคือกระดาษเปล่า แต่มาถึงที่แห่งนี้ไม่ไปดูคนที่ดั้นด้นมาก็สูญเปล่าเท่านั้น 

“เช่นนั้นหลังจบการประมูลก็ลำบากพี่สาวคนงามพาสิบสี่ไปพบคนแล้ว” 

หากนางดึงเวลาอีกหน่อยย่อมไม่ดูอยากได้คนมากไป ก็คงพอทำให้เหล่ามาม่าคนงามไม่ระแวงสงสัย เลยเลือกจะรอให้ใกล้จบการประมูลนี้เสียก่อน 

“ย่อมได้เจ้าค่ะ” 

หลังจากเหล่ามาม่าคนงามถอยจากไป การประมูลก็เริ่มต้นขึ้น บุปผางามทั้งสิบหกดอกงดงามจริงเสียจนนางที่เป็นสตรีด้วยกันยังเคลิบเคลิ้ม แต่เพราะหาใช่ ‘เป้าหมาย’ นางจึงใจเย็น ไม่มือลั่นเผลอประมูลเอาบุปผางามกลับจวนไปด้วย จนเหลืออีกเพียงสองนางสุดท้าย นางจึงลุกขึ้นไปหาเหล่ามาม่าประจำหอชุนอวี่เพื่อแจ้งความประสงค์ว่าตนเองไม่ถูกใจบุปผางาม แต่อยากไปเลือกสาวใช้คนใหม่แทน 

“คุณชายน้อยเชิญ…” 

เหล่ามาม่าได้มอบหมายหน้าที่นำพาไปพบสาวใช้ที่ถูกขายออกมาให้แก่บุรุษผู้คุมหอนางโลมที่มีร่างกายใหญ่โตสองคน ถานเมิ่งจีจึงเดินรั้งแทน ไม่ยอมตกอยู่ตรงกลางเด็ดขาด เพราะหากนางเลือกอยู่ตรงกลางที่จะเสียเปรียบดูแล้วมีมาก 

ครืด! ครืด! 

ไม่นานประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกจนกว้าง ทำให้ถานเมิ่งจีได้เห็นภาพภายในที่เป็นห้องคล้ายห้องคุมขังนักโทษเพราะมีลูกกรงเหล็กแน่นหนาอยู่ด้านในอีกชั้น 

“เชิญคุณชายน้อยดูชมได้ตามต้องการขอรับ” 

คนที่ตัวใหญ่ที่สุดเชื้อเชิญนางด้วยกิริยานอบน้อมผิดรูปกายภายนอก มองแล้วนางก็หายใจไม่สะดวกเท่าใดนัก แต่ไม่เสี่ยงเข้าถ้ำเสือมีหรือจะได้ลูกเสือมาครอบครอง เท้าเรียวก้าวมั่นคงเมื่อตัดสินใจเด็ดขาด 

สภาพภายในนั้นย่ำแย่ยิ่งนัก เหม็นอับจนแทบอาเจียน กลิ่นฉี่กลิ่นอึคละคลุ้งไปหมด จนนางถึงกับต้องยกพัดกระดาษขึ้นมาบังยังปลายจมูกโด่งเรียวทันที ห้องคุมขังแรกไร้วี่แววของสาวใช้ที่ตนต้องการ จนไปถึงห้องที่ห้าซึ่งเป็นห้องท้ายสุดจึงพบคนที่นางตามหา 

“ข้าสนใจนาง” 

พบแล้วมิอาจรอช้าต้องเร่งพาคนจากไป จากนั้นค่อยหาที่ซ่อนตัวให้ลี่จื่อผู้นี้ หาไม่คนเช่นถานม่านอวี้คงไม่ปล่อยคนเป็นแน่ 

“แต่นางบาดเจ็บ และเป็นใบ้ คุณชายสนใจผู้อื่นหรือไม่ เพราะทั้งบาดเจ็บและเป็นใบ้ รับนางออกไปเกรงว่าจะเป็นภาระแก่คุณชายน้อยมากกว่านะขอรับ” 

เป็นใบ้?! 

‘คิดแล้วเชียวว่าคนเช่นถานม่านอวี้และถานเถียนหย่งคงไม่ยอมวางใจปล่อยคนมาโดยง่าย’ เรียวปากเล็กขบเม้มกันจนแน่น สุดท้ายจึงหันไปมองอีกหลายชีวิตในกรงขังดังกับขังสัตว์มิใช่ขังมนุษย์อีกครั้ง 

“ข้าต้องการนาง นาง แล้วก็นาง กับนางผู้เป็นคนใบ้ผู้นั้นอีกคน เพราะปกติข้าก็เบื่อหน่ายคนพูดมาก ได้คนใบ้จึงถูกใจนัก รบกวนพี่ชายช่วยไปแจ้งแก่เหล่ามาม่าว่าข้ารับพวกนางทั้งสี่ คิดราคามาได้เลย ข้าจะออกไปรอด้านนอกก็แล้วกัน” 

หากนางรับไปเพียงคนเดียวย่อมเป็นที่สงสัย แต่รับมาถึงสี่นางแล้วแจ้งแก่เหล่ามาม่าว่าให้ออกใบผ่านทางเพราะนางจะกลับต่างแคว้น คงเข้าทางถานเถียนหย่งและถานม่านอวี้พอดี ก้าวเดินออกจากห้องใต้ดินของหอชุนอวี่ไป เด็กสาวก็ขบคิดวางแผนไป 

สรุปสุดท้ายราตรีนี้ถานเมิ่งจีก็ผลาญตั๋วเงินไปถึงหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงเงิน หลังจากจ่ายค่าตัวคนและค่าเช่ารถม้าเพราะนางต้องพาทั้งสี่คนไปหาที่หลบซ่อนก็เข้าสู่ยามจื่อพอดี ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้ากระจ่าง แต่ภายในใจของถานเมิ่งจีกลับมืดครึ้ม เพราะลี่จื่อพูดไม่ได้หนังสือก็ยังมาเขียนไม่เป็น แถมบาดเจ็บสาหัสคิดไม่ตกว่าจะพาสี่ชีวิตไปซ่อนที่ใดจึงพ้นหูพ้นตาของถานเถียนหย่งและถานม่านอวี้ได้