ตอนที่6

ตอนที่ 6

“จะเสียงดังไปไย เจ้าคงไม่คิดว่าเป็นลี่จื่อที่ขวัญกล้าบังอาจวางยาข้าจริงใช่หรือไม่?” 

กายเล็กดีดตนเองขึ้นจากเตียงมานั่งกอดเข่า วางคางเรียวลงบนหัวเข่ามองจับจ้องสาวใช้รุ่นพี่ด้วยสายตาสงสัย

“เอ่อ…” 

ลู่เจียวถึงกับพูดไม่ออกยามเจอกับคุณหนูสี่ผู้มากปัญญา หาใช่คุณหนูสี่คนเดิมก่อนรถม้าตกลงไปในแม่น้ำจนศีรษะกระทบกระเทือนเมื่อหนึ่งหนาวก่อน

“ถึงข้าไม่ได้ไปดูการสอบสวน แต่ก็พอจะคาดเดาได้ พี่สามคงไม่ตรงไปตรงมา เพราะเช่นไรพี่หญิงใหญ่ที่เป็นพี่สาวร่วมมารดาเดียวกันกับข้าที่เป็นน้องสาวต่างมารดา เขาคิดช่วยใครเจ้าย่อมรู้แจ้ง” 

หนึ่งในต้าเซิ่งสอนนางได้หลายสิ่งว่าที่เคยดูซีรีส์แล้วมองว่ามันน้ำเน่าไกลตัวนั้น บัดนี้ความน้ำเน่านั้นกลับมาใกล้จนหายใจรดต้นคอนางเลยทีเดียว การแก่งแย่งระหว่างภรรยาเอกและอนุภรรยาไม่เกินจริง เช่นไรบุตรที่เกิดจากภรรยาเอกและอนุภรรยาอิจฉาริษยากันยิ่งกว่าเป็นจริงหลายเท่านัก ยิ่ง ‘พี่รอง’ ที่เป็นพี่ชายร่วมมารดาของคุณหนูสี่ต้องไปอยู่ไกลถึงชายแดนมานานกว่าหกหนาว คาดว่าในจวนที่ขาดฮูหยินเอกคงมีเพียงบิดาและท่านย่าที่รักใคร่ห่วงใยคุณหนูสี่จากใจจริงนอกจากนั้นยิ่งคุณหนูสี่ย่อยยับ คนเหล่านั้นมีแต่ยินดีปรีดาอย่างไม่ต้องสงสัย

หึ! ‘เกรงว่าบัดซบกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว’ ถานเมิ่งจีกดยิ้มมุมปากอย่างเบื่อหน่าย ยิ่งคิดว่าอีกไม่ถึงหนึ่งเดือนต้องแต่งงานออกไปเป็นพระชายาเอกก็ยิ่งเบื่อหน่าย เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงท่านอ๋องแปด สตรีท้ายตำหนักคงมากเกินครึ่งร้อยเป็นแน่ แต่นางจะถือเสียว่าตนเองฐานะเหนือกว่านับเป็น ‘หัวหน้า’ ส่วนท่านอ๋องแปดหลี่ปิงเฉิงนับเป็นเจ้านายใหญ่ของตำหนักจึงยกให้เป็น ‘ท่านประธาน’ ส่วนสตรีมากล้นก็นับเป็น ‘พนักงานประจำ’ ก็แล้วกัน

“เช่นไรข้าก็จะต้องได้เจรจากับลี่จื่อให้จงได้ เพราะมีเพียงนางที่จะบอกความจริงแก่ข้าได้ อย่างน้อยนางก็ต้องทราบว่าม่านอวี้ได้ยามาจากที่ใด หากจับคนไร้หลักฐานก็เหมือนถ่มน้ำลายขึ้นท้องฟ้าให้มันกลับมาทำร้ายตนเองเจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่” 

“คุณหนู…” 

ลู่เจียวพึมพำเสียงแผ่ว เพราะมิคาดว่าศีรษะบาดเจ็บหนึ่งครั้งจะทำให้คนโง่เขลากลับมามากปัญญาจนน่าตกใจเช่นนี้ หรือว่านางจะหาก้อนหินสักก้อนมาทุบศีรษะตนเองบ้างจะได้เฉลียวฉลาดได้สักกึ่งหนึ่งของคุณหนูสี่ก็ยังดี

“ไปจัดเตรียมของที่ข้าต้องการมา อ้อ ทางที่ดีหากเจ้าหาเด็กหนุ่มมาติดตามข้าสักคนได้จะยิ่งดีมาก ขออายุสักสิบสองถึงสิบสามหนาว” 

กำชับออกไปเพราะนางต้องการให้ตนเองมีคนติดตามเป็นบุรุษจึงค่อยสมจริง ถึงหน้าและรูปร่างของตนเองไม่ให้ปลอมเช่นไรก็คงถูกจับได้อยู่ดี แต่ผู้ใดสนใจกัน นางมีตั๋วเงินเป็นใบผ่านทาง จะให้นกบนฟ้ากลายเป็นปลามีปีกก็ยังทำได้เลย!

…ตำหนักซ่างหยาง…

“นับว่านางเฉลียวฉลาดกว่าบิดาของนางสินะ” 

หลังจากฟังที่ ‘ซ่งจิน’ องครักษ์เงาฝีมือดีของตนที่ส่งไปสอดแนมยังจวนถานไท่เว่ย หลี่ปิงเฉิงก็พึมพำออกมาด้วยสีหน้าพึงใจไม่ปิดบัง เพราะหากนางเฉลียวฉลาด การเป็นพระชายาเอกให้เขาก็นับว่าเลือกไม่ผิด

“ไป๋ลู่ เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้ข้าจะไปดูเรื่องสนุกยังหอชุนอวี่” 

แน่นอนว่าเขาทราบเรื่องที่ถานม่านอวี้ป้ายความผิดให้สาวใช้ตนเอง แต่ก็มิคาดว่าถานเมิ่งจีที่อดีตโง่เง่าเต่าตุ่นไม่พอยังเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจจะยอมเลือกวิธีลงมือเงียบเชียบแทนการดื้อดึงเอาแต่ใจ ใช้ฐานะคุณหนูสี่ที่เหล่าฮูหยินทั้งรักทั้งตามใจเรียกร้องให้ปล่อยคน แทนที่จะหาเรื่องลำบากและยุ่งยากด้วยการหนีออกจากจวน เพราะหากนางยืนยันจะเอาลี่จื่อกลับไปสอบสวนให้ได้ อย่างไรเหล่าฮูหยินถานก็ย่อมตามใจหลานรักอยู่ดี

แต่นางกลับคิดการใหญ่วางแผนหลบหนี เขาจึงอยากไปดูให้เห็นกับตาว่าแท้จริงนางเฉลียวฉลาดจริง หรือเพียง ‘เล่นใหญ่’ ไปเท่านั้น…

“กินอีกคำสิเสี่ยวเมิ่ง” 

ค่ำนี้เหล่าฮูหยินถานก็สั่งคนครัวทำอาหารอ่อนที่หลานสาวคนเล็กชอบมาเอาอกเอาใจถึงเรือน สร้างความหมั่นไส้ให้กับถานม่านอวี้อย่างยิ่ง แต่แน่นอนที่นางแสดงออกไปมีเพียงคิดปั้นแต่ง และเสแสร้งเช่นเดิม

“ใช่น้องสี่ เพียงหกวันก็ซูบผอมลงไปมาก ยามต้องแต่งชุดเจ้าสาวเต็มพิธีการคงจะลำบากหากยังผ่ายผอมเช่นนี้ กินอีกหน่อยเถิด ปลานึ่งบ๊วยนี้พี่สาวตั้งใจปรุงรสตามที่น้องสี่ชอบเลยนะ ยังมีซี่โครงหมูตุ๋นรากบัวนี้อีก” 

กับข้าวมากมายถูกคีบมาวางในถ้วยอย่างเอาใจ ถานเมิ่งจีถึงกับผวาหลังจากเจอฤทธิ์เจอเดชของอีกฝ่ายที่ใส่ยาปลุกกำหนัดให้กินจนตนเองได้สามีมาหนึ่งคน

“ลำบากพี่สาวแล้ว ดูสิเจ้าคะท่านย่า พี่สาวช่างน่ารักน่าใคร่ ห่วงใยเสี่ยวเมิ่งถึงเพียงนี้ เสี่ยวเมิ่งตื้นตันใจเหลือเกิน” 

กล่าวจบเด็กสาวจึงคีบเนื้อปลานึ่งบ๊วยป้อนให้ถึงปากของถานม่านอวี้ไปพลางเปิดยิ้มหวานแสนปัญญาอ่อนไปพลาง คิดว่านาง ‘แสดงเก่ง’ ผู้เดียวหรือไร จะบอกให้ว่า ‘เจ้าจันทร์’ คนนี้ก็ไม่ธรรมดาหรอกนะนางปีศาจอสรพิษม่านอวี้!

“โธ่…เห็นพี่น้องรักใคร่เช่นนี้ ย่าถึงตายก็ตายตาหลับแล้ว” 

เฮ้อ!

‘รักใคร่ราวกับกาสะลองกับซ้องปีบน่ะสิท่านย่า เกรงว่าหากท่านตายคงได้ผวาตื่นจากหลุมแทบไม่ทันเท่านั้น!’ ภายในใจของถานเมิ่งจีคิดเช่นนั้น หากแต่ภายนอกเด็กสาวกลับยิ้มแย้มอ่อนหวานราวกับคุณหนูแสนซื่อบื้อ แล้วต่างสลับกันคีบกับข้าวให้กับนางปีศาจอสรพิษม่านอวี้มิได้ขาด จนต่างคนต่างกลืนอาหารไม่ลง เพราะรู้สึกอยากอาเจียนที่ต้องมาฝืนใจเช่นนี้มิต่างกัน

“เฮ้อ!” 

กว่าจะจบมื้ออาหารก็เล่นเอานางหมดพลังงานไปไม่น้อย มองท้องฟ้าที่มืดสนิทก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ที่สามารถส่งท่านย่ากลับเรือนไปได้

“ทุกสิ่งที่ข้าต้องการเตรียมพร้อมแล้วหรือไม่ลู่เจียว” 

พอลู่เจียวกลับมาพร้อมข้าวของหอบใหญ่กับเด็กชายวัยราวสิบสามหนาว จึงย่อมยิ้มออกมาได้พร้อมกับคิดว่าจะยุคใดสมัยไหน เพียงมี ‘เงิน’ จะติดเหล็กหรือดัดก้อนหินล้วนง่ายดายจริง ๆ 

“เรียบร้อยดีเจ้าค่ะคุณหนูสี่ แล้วนี่คือโต้วซาน บุตรชายของท่านลุงโต้วหานคนเลี้ยงม้าเจ้าค่ะ โต้วซานคารวะคุณหนูสี่เสีย” 

“โต้วซานคารวะคุณหนูสี่ขอรับ” 

ถานเมิ่งจีมองดูเด็กชายตรงหน้า เห็นแววความฉลาดของอีกฝ่ายก็ยิ้มพึงใจส่งไปให้สาวใช้คนสนิทเช่นลู่เจียวทันทียิ่งอีกฝ่ายเลือกบุตรของทาสเลี้ยงม้ามาให้ เด็กสาวก็ยิ่งพึงใจ เพราะชนชั้นทาสย่อมแปลกหน้าสำหรับผู้เป็นนายหญิงอีกคนในจวนถานไท่เว่ยแห่งนี้

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าไม่ชอบใช้คนปากมาก” 

“ทราบขอรับคุณหนูสี่” 

“ดี! ไปเตรียมม้ารอข้ายังนอกกำแพงจวน อีกครึ่งชั่วยามข้าจะเป่าขลุ่ยดินเหนียวนี้เป็นสัญญาณ บอกให้เจ้านำม้ามารอรับ” 

“ขอรับคุณหนูสี่” 

เด็กหนุ่มจากไปว่องไวจนนางที่มองตามยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้สาวใช้คนสนิทมาช่วยตนเองแต่งกายอยู่ครู่ใหญ่จึงเสร็จสิ้น

“ขออภัยนะลู่เจียว” 

“!?” ลู่เจียวทำหน้าไม่เข้าใจหลังจากตนเองช่วยแต่งกายให้คุณหนูของตนเรียบร้อย อีกฝ่ายกลับหันมากล่าวขอโทษ

ตุ๊บ!

แต่ก็สงสัยได้ไม่นานเมื่อท้ายทอยของตนคล้ายถูกของหนักกระแทกลงมา จนบังเกิดความเจ็บวูบ หนึ่งสติของลู่เจียวก็มืดมนไม่รับรู้อันใดอีก ยังดีที่ขนาดร่างกายของสาวใช้คนสนิทและถานเมิ่งจีไม่ต่างกันมาก หาไม่นางคงต้องปล่อยให้อีกฝ่ายล้มลงไปกระแทกพื้นเสียเป็นแน่

ถึงจะเจ็บมือไม่น้อยที่ต้องออกแรงทุบตีลงไปบนท้ายทอยของลู่เจียว แต่ทำเช่นไรได้ในเมื่อท่านย่าคาดโทษสาวใช้ของนางเอาไว้ มีเพียงต้องลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้จึงปกป้องอีกฝ่ายได้นาง จึงต้องทำ เพราะเพียงทุบกำปั้นลงไปหนึ่งตุ๊บยังดีกว่าถูกลงโทษโบยหลายสิบไม้ตามกฎบ้านสกุลถาน

“ขอโทษนะลู่เจียว” 

หลังจากลากอีกฝ่ายไปมัดเอาไว้ยังเสาเรือนกลางห้องนอนสำเร็จ สาวน้อยถานเมิ่งจีจึงถอนหายใจโล่งอกจากนั้นจึงถอยหลังไปยืนมองสภาพภายในเรือนอีกรอบ สำรวจว่ามีอันใดขาดตกแล้วท่านย่าจะสืบสาวไปเอาความผิดกับลู่เจียวได้อีกหรือไม่ พอแน่ใจนางจึงอาศัยความมืดอำพรางกายจนไปถึงกำแพงจวนด้านทิศเหนือ ซึ่งต่ำที่สุดแล้วในจวนถานไท่เว่ย

“เฮ้อ! โคตรเหนื่อยบอกเลย” 

คนเพิ่งฟื้นไข้ที่ต้องออกแรงมากถึงกับทรุดกายลงนั่ง พร้อมกับหายใจทางปากพักเหนื่อยอยู่ราวหนึ่งเค่อจึงปีนป่ายขึ้นไปอยู่บนกำแพงได้สำเร็จ ใบหน้างามบัดนี้มีหยาดเหงื่อชุ่มไปหมด แต่หากช้าไปกว่านี้จะเลยเวลาที่นัดกับโต้วซานแล้วแผนอาจล่ม หรืออาจช้าเกินไปจนลี่จื่อถูกปิดปากไปตลอดกาลเสียก่อน

ทว่าพอปีนขึ้นมานั่งบนกำแพงสำเร็จ ปัญหาใหญ่ก็บังเกิด!

“เพิ่งรู้แจ้งก็วันนี้แหละว่าข้ามันกลัวความสูง” 

นางจับกิ่งหลิวเอาไว้แน่นเรียวปากเล็กพึมพำออกมาด้วยเสียงจวนเจียนจะร้องไห้จากนั้นจึงสวดมนต์มั่วซั่วไปหมดขาเรียวก็สั่นระริกหากรู้ว่ากำแพงสูงเช่นนี้นางยอมมุดช่องสุนัขลอดแต่แรกก็ดีแต่มาคิดได้ในยามนี้ก็สายเสียแล้ว

“เอาน่ามันไม่สูงหรอกสูงที่ใดกันไม่สูง…เล้ย” 

สะกดจิตตนเองอยู่อีกสองเค่อจึงค่อยสงบใจหยิบขลุ่ยดินเหนียวมาเป่าส่งสัญญาณเรียกเด็กหนุ่มโต้วซานให้นำม้ามารอรับแต่จนแล้วจนรอดเด็กสาวกลับทำใจกล้าโดดจากกำแพงลงไปบนหลังม้าไม่ไหว ก็โธ่…

ใครไม่เคยหวาดกลัวความสูงคงไม่เข้าใจนางเป็นแน่นั่งทำใจอยู่สองเค่อถานเมิ่งจีกลับยากจะตัดใจเคยตายมาแล้วก็ใช่ว่าจะไม่กลัวตายอีกนี่นานั่งอยู่จนแสงจันทร์มาเยือนถูกแมลงกัดกินจนเลือดแทบหมดตัวกลั้นใจแล้วตัดใจอีกนางก็ไม่กล้ากระโดดกำแพงสักครา…

พลั่ก!

“!!!” 

ตุ๊บ

จวบจนครึ่งชั่วยามผ่านพ้นกลับถูกมือดี…ไม่สินางรู้สึกว่าที่’ ผลัก’ ตนเองลงจากกำแพงนั้นหาใช่มือแต่น่าจะเป็นเท้าที่’ ถีบ’ ส่งนางลงมาบนหลังอาชาอย่างแม่นยำมากกว่าแต่พอตั้งสติหลังจากหายจุกและตกใจยังดีที่โต้วซานนั้นมีฝีมือบังคับม้ามันจึงไม่ตื่นเตลิดในยามที่นางตกลงมานั้นถานเมิ่งจีจึงแหงนหน้าขึ้นไปมองกลับไม่พบสิ่งใดแม้แต่เงาหรือว่าที่แท้ตนเองจะถูก ‘ผี’ ถีบเข้าเสียแล้ว

…ให้ตายเถอะ!…

ขนลุกไปทั้งกายทันทีที่เมื่อครู่คิดว่าความสูงน่ากลัวแล้วบัดนี้ผีกลับน่ากลัวว่า ‘เวรกรรมจริง ๆ เลยนางจันทร์เอ๊ยสงสัยแต้มบุญที่มีจะใช้ไปหมดแล้วช่วงนี้จะทำอะไรก็ติดขัดไปหมดราหูอมอยู่แน่ ๆ’ 

“บังคับม้าพาข้าไปหอชุนอวี่” 

บ่นในใจเสร็จจึงปั้นเสียงขรึมสั่งการโต้วซานราวกับบุคคลที่นั่งทดท้อกับชีวิตบนกำแพงอยู่ครึ่งชั่วยามนั้นมิเคยมีมาก่อนจวบจนม้าของสองนายและบ่าวพ้นตรอกไปแล้ว บุรุษที่ใช้ความมืดอำพรางกายอยู่จึงใช้กำลังภายในลงมาจากต้นหลิวด้วยกิริยาองอาจอย่างยิ่ง

“ท่านอ๋องผลักคุณหนูสี่ลงมาเช่นนั้นมิกลัวนางพลาดแล้วบาดเจ็บหรือพ่ะย่ะค่ะ” 

เกิดมาจนจะสามสิบหนาว ซ่งจินและไป๋ลู่ก็เพิ่งจะเคยเห็นบุรุษเต็มกายใช้เท้าผลักสตรีบอบบางเป็นบุญตาก็ราตรีนี้

“ใครบอกว่าข้าผลักนาง ข้าถีบนางต่างหาก แล้วหากนางเกิดตกลงไปคอหักตายนั่นก็เพราะคนของนางไร้ฝีมือบังคับม้า ส่วนข้าถือว่าถีบได้ดีแล้ว” 

“…..” ซ่งจิน

“…..” ไป๋ลู่

สององครักษ์อยากหัวเราะก็ไม่กล้า จะร้องไห้กลับไม่สมควรมีเพียงทำหน้าราวกับกลืนก้อนถ่านแดง ๆ ลงท้องเท่านั้นที่อีกฝ่ายดูภาคภูมิใจที่ตนเองนั้น ‘ถีบ’ ได้ดีดีจนถึงขั้นมาคุยโอ้อวด

“ไปกันเถอะ เผื่อภรรยาของข้านางเกิดเรื่อง ข้าผู้เป็นสามีที่ดีจะได้ช่วยเหลือนางได้ทัน” 

…เกรงว่าที่ช่วยเหลือคงเป็นช่วยซ้ำเติมเสียละมากกว่า…

ซ่งจินและไป๋ลู่ต่างคิดตรงกันราวกับนัด เพราะที่เห็นเมื่อครู่ก็เป็นเช่นนั้น จะให้ดีกว่านั้นเกรงว่าจะมิใช่ท่านอ๋องแปดแล้ว แต่กล่าวจากใจถึงพวกตนล้วนทราบว่าท่านอ๋องแปดหาใช่คนดี ทว่าถึงขึ้นถีบภรรยาตนเองนี้พวกเขากลับนับถือเพิ่มพูนไปอีกหลายส่วน