๑๔ นกต้องโบยบิน (๔)

“เธอรู้หรือเปล่าเรื่องที่พ่อแม่เธอไปต่างประเทศ” เหมือนว่าระหว่างพวกเราเลือกจะไม่กล่าวถึงประเด็นอ่อนไหวของครอบครัวเธอมาตลอด เป็นครั้งแรกหลังจากได้มาอยู่กับเขาแล้วอีกฝ่ายพูดขึ้นมา ร่างบางจึงละมือจากสิ่งที่ตัวเองทำ

            “ค่ะ พอจะทราบ” แม้จะอยู่ไกลก็รู้ว่าโรงงานของพวกท่านล้มละลาย ทุกอย่างสูญสิ้นในพริบตาจนต้องขายบ้านขายรถแล้วไปอยู่ต่างประเทศกับญาติ ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ไม่มีช่องทางการติดต่อเหมือนคนที่ตายจากกันไปแล้ว

            “แล้วรู้ไหมว่าคนที่ทำให้ครอบครัวเธอล้มละลายคือฉัน...” คนฟังถึงกับชะงัก

            “ทำไมคะ”

            “แก้แค้นมั้ง...ฉันมันพวกแพ้แล้วพาลไม่ค่อยยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองเท่าไหร่ อีกอย่างโรงงานของพ่อเธอก็ไม่ได้มาตรฐาน ของที่ทำให้ก็ต่ำกว่ามาตรฐานแต่เรียกเงินสูง แบบนั้นมันทุเรศมากเกินไป” พูดแล้วใส่อารมณ์เข้าไปด้วยโดยที่เธอไม่ได้เอ่ยขัด นั่งฟังอย่างเดียวไม่แสดงความคิดเห็นทำให้เขายิ่งหงุดหงิดกับการนิ่งเงียบของเธอ

            “ค่ะ คุณมีสิทธิ์ทำทุกอย่างนี่คะ”

            “ประชดเหรอ” เขาหันมามองหล่อนที่นั่งทำงานถักอยู่ตรงโซฟา ติดกับห้องครัวที่ตนกำลังรับประทานอาหาร ตอนนี้เริ่มไม่หิวเสียแล้วจึงเลือกจะวางช้อนส้อมก่อนหันมองคนที่ก้มหน้าถักผ้าพันคอราวไม่สนใจสิ่งที่ตนพูด

            “เปล่าค่ะ แค่พูดไปตามความจริง” เงยหน้าสบตาเขา ไร้วาจาเอื้อนเอ่ยมีเพียงความว่างเปล่าชวนใจหาย จนร่างหนาต้องหันกลับมารับประทานอาหาร ปล่อยความเงียบโอบล้อมพวกเราเอาไว้ ก่อนที่เธอจะง่วงจนผล็อยหลับไปบนโซฟา

            ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เปลือกตายังปิดสนิทจนรู้สึกตัวอีกทีเมื่อมือหนาเขย่าที่ไหล่เพื่อต้องการปลุก จึงได้สติกลับมาอีกครั้งแล้วมองไปรอบบ้าน ก่อนหยุดสายตาที่ร่างสูงซึ่งจ้องเธอเหมือนกำลังตำหนิ

            “นี่ ตื่นได้แล้ว...ง่วงอะไรขนาดนั้น”

            “มันดึกแล้วนะคะ” มองไปที่นาฬิกาพบว่าจะเที่ยงคืนแล้ว เพิ่งรู้ว่าตัวเองนอนหลับนานขนาดนี้เกือบชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ

            “ขึ้นนอนเถอะ” เขาเห็นแววตาอ่อนล้าของหล่อนก็ถอนหายใจเสียงหนัก ไม่อยากชวนทะเลาะให้เหนื่อยมากกว่านี้ ร่างบางผงกศีรษะรับคำกำลังจะเดินไปเก็บจานชามเพื่อนำไปล้าง ก่อนพบว่าบนโต๊ะอาหารไม่มีจานเหลืออยู่ จึงได้หันไปถามเขา

            “คุณเก็บจานหมดแล้วเหรอ”

            “ใช่” ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำความสะอาดให้ตนด้วยซ้ำ แต่เธอก็เลือกจะเงียบแล้วจ้องมองเขานิ่ง เผลอเม้มปากยามคิดว่าต้องถามเรื่องสำคัญกับเขาสักที

            “คุณจะให้ฉันออกจากบ้านวันไหนคะ” คนที่เริ่มเรื่องกลับกลายเป็นกลัวการพูดถึงเรื่องนี้ ชายหนุ่มเลือกจะตัดบทอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยประชดประชันจนหล่อนต้องรีบแก้ไขความเข้าใจผิด ไม่อยากถูกเขากล่าวหาว่าเป็นหญิงมักมากหลายใจอีก

            “ตอนไหนก็ตอนนั้นแหละ จะถามเซ้าซี้ทำไม มีคนอยากไปอยู่ด้วยแล้วเหรอ”

            “แค่ไม่อยากให้คุณกับแฟนเข้าใจผิดกัน”

            “ไม่ต้องห่วง เขาเข้าใจฉันดี” เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่คนฟังเจ็บไปถึงขั้วหัวใจแล้วเลือกจะยิ้มให้ชายหนุ่มถึงแววตาจะเศร้ามากเพียงใดก็ตาม

            “ขอไปนอนก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

            เลี่ยงจะเดินขึ้นบนบ้านเพื่อซ่อนรอยน้ำตาเอาไว้ แล้วดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่ต้องการเผชิญหน้ากับหล่อนเช่นเดียวกัน เราสองคนต่างต้องการพื้นที่ของตัวเอง

            ก่อนที่อีกไม่นานจะต้องพบกับการจากลา...

           

            กลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วเมื่อตื่นเช้ามาก็โก่งคออาเจียนทันที เหนื่อยจนต้องทรุดนั่งลงกับพื้นแห้งพลางคิดว่าสิ่งทีเกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้มันผิดปกติหรือเปล่า อาการเครียดลงกระเพาะหรือเป็นสิ่งที่เธอไม่ต้องการให้เกิดกันแน่

            “อ้วก...” อาเจียนแทบหมดไส้หมดพุงแล้วหยัดกายลุกขึ้นมาล้างปากจนสะอาด แปรงฟันอาบน้ำแล้วแต่งตัวเพื่อลงมาข้างล่าง พลางคิดกับตัวเองว่าสิ่งนี้มันผิดปกติมากเกินไป เป็นมาเกือบสัปดาห์แล้วเพียงแต่ไม่ได้บอกชายหนุ่ม

            เธอเริ่มกลัวจนค่อยยกมือขึ้นทาบทับบนหน้าท้องแบนราบของตัวเอง จำไม่ได้ว่ากินยาคุมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ส่วนเขาก็แทบจะไม่สวมถุงยางอนามัยเลยสักครั้ง มองปฏิทินก่อนไล่วันที่เป็นประจำเดือนครั้งล่าสุด

            “ไม่จริงน่า...อย่าเป็นแบบนี้สิ”

            ประจำเดือนไม่มาเกือบสองสัปดาห์แล้ว...

            ใบหน้าหวาดซีดเผือดด้วยความกลัว ไม่รอช้าเธอรีบเดินออกจากบ้านแล้วตรงไปที่ร้านขายยาหน้าหมู่บ้าน ถึงจะถูกห้ามก็ไม่สนใจเพราะความกังวลเกาะกินใจจนไม่สนว่าเขาจะบ่นหรือเปล่า วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้านพร้อมกับบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการ

            “ซื้อที่ตรวจครรภ์สองอันค่ะ”

            “ขอบคุณค่ะ”

            ได้รับที่ตรวจครรภ์มาก็เก็บใส่กระเป๋าทันที ขณะที่กำลังจะกลับบ้านก็นึกขึ้นมาได้จึงซื้อยาแก้ปวดหัวไปสองแผง เผื่ออีกฝ่ายทราบว่าตนมาร้านขายยาจะได้ใช้เป็นข้ออ้าง เดินกลับมาที่บ้านหลังใหญ่อีกครั้งก่อนพบรถยนต์ที่คุ้นเคย

            “ไปไหนมา” ยังไม่ทันก้าวเข้าบ้านคนตัวสูงก็เดินออกมาถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึม อุตส่าห์มาหาหล่อนกลับพบเพียงบ้านที่ว่างเปล่า จนต้องดูจากกล้องวงจรปิดจึงพบหล่อนออกไปข้างนอกทั้งที่สั่งห้ามไว้แล้ว

            “ซื้อยาแก้ปวดหัวค่ะ” เธอยื่นให้เขาดูว่าไปซื้อยาแก้ปวดหัว ใจเต้นรัวกลัวจะถูกค้นกระเป๋า แต่เหมือนว่าธนนท์ปภพจะไม่ได้สนใจเท่าไหร่

            “คราวหลังให้คนอื่นไปซื้อก็ได้”

            “ค่ะ” คืนยาให้หญิงสาวแล้วเดินกลับเข้ามาในบ้าน

            อัญชิสาเดินตามเขาแล้วลอบถอนหายใจโล่งอก เธอเดินเข้าครัวเพื่อไปรินน้ำมาดื่มหลังจากเหนื่อยในการเดินไปร้านขายยา ซ่อนที่ตรวครรภ์เอาไว้ในกระเป๋าอย่างมิดชิด ไม่มีวันให้เขารู้เป็นอันขาดว่าตนไปซื้อของสำคัญอะไรมา

            “ฉันจะต้องไปงานที่กรุงเทพฯ อาจจะไม่ได้มาที่นี่หลายวัน...” นำน้ำมาเสิร์ฟชายหนุ่มตามปกติ ก่อนทราบว่าเขากำลังจะไปทำธุระที่อื่น ใบหน้าหวานเรียบเฉยคล้ายไม่ได้สนใจ เลือกจะตอบเขาตามความเข้าใจของตัวเอง

            “คุณก็บอกแต่แรกอยู่แล้วนี่คะว่าจะไม่ค่อยมาแล้ว”

            นั่นสินะ...เขาบอกเธอว่าจะไม่ค่อยมา

            แต่กลับมาหาเธอทันทียามว่าง ทว่าต่อจากนี้คงไม่สามารถมาบ้านหลังนี้ได้อีกแล้ว เพราะตนกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมและคู่ควร