๑๔ นกต้องโบยบิน (๑)

๑๔

นกต้องโบยบิน

            ร่างสูงสวมชุดทางการนั่งอยู่ในห้องอาหารของโรงแรม ดวงตาคมจ้องไปข้างหน้าอย่างไรจุดหมายเพราะตกอยู่ในภวังค์คิดเรื่องของอัญชิสาหลังจากบอกกับหล่อนว่าจะให้ออกจากบ้านหลังนั้น อยากยุติเรื่องทุกอย่างกลัวว่าตัวเองจะถลำลึกมากกว่านี้

            ปิดเปลือกตาแล้วเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจเสียงหนักไล่ความกังวลแต่ก็ยังคิดมากเหมือนเดิม เรื่องที่กำลังเผชิญดูจะเกินกำลังแบกรับทั้งที่คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอสมควร

            เรื่องลูกชายไม่มีข้อใดโต้แย้งหลักฐานเป็นประจักษ์ เดินเอกสารทุกอย่างเพื่อรับรองบุตรเพราะไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับหล่อน เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวอีก แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็เกินกว่าจะแบกรับไหวแล้ว

            เขารู้ดีว่าตัวเองเคยชอบอัญชิสา...เรียกว่าเป็นความรักเดียวก็ไม่ผิดนัก

            สิบเอ็ดปีที่ผ่านมาไม่เคยมีคนอื่น แต่ก็ไม่ได้รอคอยเธอเช่นเดียวกัน เขาใช้ชีวิตตัวเองโดยใช้ความสำเร็จเป็นที่ตั้ง จนตอนนี้ได้ทุกอย่างมาครองแล้วจึงหมดความท้าทายในอาชีพของตัวเอง เพียงแค่อยากประคองทุกอย่างไม่ให้ล่มเท่านั้น

            “ขอโทษที่มาช้านะคะ” ตื่นจากภวังค์เมื่อมีคนเดินมานั่งตรงหน้า พอลืมตากลับต้องขมวดคิ้วเพราะลูกสาวของเพื่อนพ่อคือคนคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ถึงกับไม่อยากเชื่อว่าอีกฝ่ายเป็นคนรู้จักมักคุ้นเพราะเคยเรียนมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศด้วยกัน

            “แพม...” ไม่ใช่เพียบเขาที่ชะงัก หล่อนเองก็มองอีกฝ่ายด้วยความตกใจเช่นเดียวกัน

            ไม่เคยเชื่อว่าโลกจะกลมขนาดนี้จนทำให้ได้พบเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขาไม่ได้สนิทกันมากนักแต่ก็พบกันบ้างตอนงานสังสรรค์ของนักเรียนไทยในต่างแดน ธนนท์ปภพไปเพื่อสร้างคอนเนคชั่น ส่วนเธอไปเพราะเพื่อนช่วยจึงได้พูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนคติ ส่วนใหญ่มักจะเอ่ยถึงการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ไม่ได้ถามประวัติ

            เพิ่งทราบว่าพิรมล ศาสตร์ปรีชาเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทพ่อ กระพริบตาปริบไม่อยากเชื่อในความบังเอิญ ขณะที่หล่อนก็ไม่นึกว่าจะได้พบเขาอีกครั้งหลังจากแยกย้ายเมื่อเรียนจบ ตนเลือกจะทำงานอยู่ต่างประเทศเพิ่งกลับไทยไม่นาน โดนเรียกตัวมาดูแลกิจการต่อจากพ่อพร้อมกับนัดหมายให้เจอลูกชายเพื่อนสนิท

            เธอไม่คิดว่าเราจะได้พบกันด้วยซ้ำ...

            “หนึ่ง ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่” แย้มยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ดวงตาเป็นประกายขณะที่เขาก็ยิ้มตอบเช่นเดียวกัน

            นึกเบาใจที่คนตรงหน้าคือหญิงสาวที่ตนรู้จักอยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องนั่งอึดอัดตลอดมื้ออาหารเหมือนที่คิดเอาไว้ในตอนแรก

            “เธอเป็นลูกคุณอาวาดเหรอ”

            “ใช่ แต่ฉันไม่ยักรู้ว่านายเป็นลูกของเพื่อนพ่อ ตอนแรกกะจะมาปฏิเสธตอนนี้คงต้องคิดใหม่แล้วล่ะ...ดีใจที่ได้เจอ” ไม่ชอบการคลุมถุงชนระหว่างครอบครัว เชื่อว่าการแต่งงานต้องมีพื้นฐานมาจากความรัก แต่เมื่อได้พบกับเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานานก็ต้องกลับมาคิดใหม่อีกรอบ

            ขอบคุณบิดาเหลือเกินที่เลือกชายในฝันมาให้เธอ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าตนแอบชอบก็ตาม

            “เหมือนกัน” พูดจากใจจริงโดยไม่ได้คิดอะไร มองหล่อนเป็นเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น

            เมฆหมอกสีทะมึนหายไปหลงเหลือเพียงความสดใสจากรอยยิ้มของคนตรงหน้า เขาเองก็เริ่มสนุกในการพูดคุยเพราะมีเพื่อนที่ร่วมประสบการณ์จึงมีเรื่องให้คุยได้ตลอดมื้ออาหาร ไม่รอช้ารีบยกมือเรียกบริกรทันที

            “สั่งอะไรกินไหม หิวจะแย่ทำงานจนไม่ได้แตะอะไรตั้งแต่เที่ยงแล้ว” เธอเริ่มหิวขึ้นมาบ้างแล้วหลังจากที่ตอนแรกคิดจะปฏิเสธผู้ชายที่พ่อนัดแล้วออกไปหาอะไรกินข้างนอก แต่เมื่อเห็นดวงหน้าหล่อเหลาของเขาก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันที

            ยื่นเมนูให้ชยหนุ่มพร้อมกวาดสายตาเพื่อไล่ดูอาหารที่หล่อนอยากรับประทาน มีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้พบคนซึ่งไม่ได้เจอหน้ากันมานาน เขาคงไม่รู้ว่าเป็นรักแรกของเธอ

            ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่ไม่อยากเอ่ยออกไปเพราะทราบดีว่าชายหนุ่มไม่ได้คิดเหมือนกัน

            เขาคิดกับตนแค่เพื่อนเท่านั้น...

            “เอาสิ” เขาสั่งเมนูที่ตัวเองอยากกินมาสองถึงสามอย่าง

            รอไม่นานอาหารก็เต็มโต๊ะจึงได้เริ่มรับประทาน เหมือนว่าร่างหนาจะผ่อนคลายกว่าเดิมเมื่อมีเพื่อนอยู่ด้วย เขาคุยกันถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมาเป็นสิบกว่าปี หัวเราะกับสิ่งที่เธอเล่าคล้ายว่าจะลืมเรื่องของใครบางคนไปช่วงเวลาหนึ่ง

            “ช่วงนี้พ่อฉันค่อนข้างเจ้ากี้เจ้าการเรื่องคนรัก เอามาให้เลือกจนเบื่อ แต่พอเจอนายก็ดีเหมือนกัน...คนคุ้นเคยน่าจะช่วยกันเรื่องนี้หน่อยนะ” พูดเรื่องที่ตัวเองกำลังเผชิญ ซึ่งต่างจากธนนท์ปภพที่ไม่ค่อยถูกบังคับเท่าไหร่ การมาครั้งนี้ก็เต็มใจเพราะรู้ดีว่าบิดาคงถูกเพื่อนขอร้องจนเกิดความอึดอัดถึงได้มาบอก ปกติท่านไม่ยุ่งเรื่องความรักของเขาด้วยซ้ำ

            คิ้วหนาเลิกขึ้นแล้วมองเธอด้วยความสงสัย ไม่คิดว่าหล่อนจะขอความช่วยเหลือจากตัวเอง

            “ช่วยเรื่อง...” รับประทานอาหารแล้วฟังไปด้วย สำหรับเขาถ้าขอความช่วยเหลือเรื่องเงินทองหรือเส้นสายไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย ตนสามารถจัดการทุกอย่างได้รวดเร็ว แต่พอได้ฟังประโยคที่เธอเอ่ยทำให้ต้องคิดหนัก

            “แต่งงานกันไหม” เอ่ยออกมาเหมือนมันง่ายโดยที่เขาไม่รู้ว่าเธอต้องรวบรวมความกล้าเช่นเดียวกันที่จะพูดประโยคนี้

            “หือ” นึกสงสัยไม่คิดว่าจะถูกขอแต่งงาน เขาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งจ้องเธอคล้ายกับต้องการมองให้แน่ใจว่าสิ่งที่พูดออกมาผ่านการคิดอย่างดีไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ ที่มากกว่านั้นคือเขาอยากรู้ว่าเธอมีความรู้สึกอย่างไรกับตน

            บอกตามตรงว่าไม่ได้คิดกับพิรมลมากเกินกว่าเพื่อน แล้วถ้าการแต่งงานของเราเกิดจากความรู้สึกของใครอีกคนที่มากล้น กลัวว่าชีวิตอิสระจะหมดไป

            เขาไม่อยากถูกเธอรักฉันชู้สาว อยากเป็นเพื่อนกับหญิงสาวต่อไปมากกว่า...