๑๕ ปลดหินในใจ (๓)

“ไตร...” เรียกชื่อเพื่อนในลำคอ เจ้าตัวหันไปสั่งเครื่องดื่มก่อนมองคนตัวสูงที่มีอาการเพ้อ เห็นความชอกช้ำในดวงตาก็ยิ่งสงสารมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธนนท์ปภพแต่คิดว่าคงเป็นเรื่องที่มีผลต่อใจพอสมควร อีกฝ่ายถึงได้หม่นหมองขนาดนี้

            “กู กูไม่รู้ว่ะ ตอนนี้กูไม่รู้อะไรเลยมึง” อดไม่ได้ที่จะระบายความในใจซึ่งอัดอั้นมานาน ไม่เคยบอกใครเลยสักคนกระทั่งครอบครัวตัวเอง เขาแบกรับทุกอย่างเอาไว้แล้วโยนความโกรธแค้นให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ทำร้ายและทำลายหล่อนทุกอย่าง

            จนตอนนี้เธอเดินจากไป เพิ่งตระหนักว่าตัวเองร้ายกาจเพียงใด แต่ก็เลือกจะโทษว่าสมควรกับสิ่งที่หญิงสาวเคยทำไว้ในอดีตแล้ว

            แม้ว่าหัวใจของเขาจะเจ็บปวดกับสิ่งที่เลือกลงไปก็ตาม...

            “เกิดอะไรขึ้น เล่าให้กูฟังได้นะ” เห็นอาการของเพื่อนดูท่าจะหนักพอสมควร จึงว่ามือลงบนบ่ากว้างแล้วถามด้วยความอยากรู้ เห็นแล้วก็นึกสงสารเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะแบกความทุกข์ไว้เยอะกว่าที่เขาคิดเสียอีก

            ธนนท์ปภพถือแก้วเหล้าแล้วทำได้แค่มองน้ำสีอำพันซึ่งเติมไปครึ่งแก้ว ไม่ยอมยกขึ้นดื่มแววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น รู้สึกว่าทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมดเพราะเขาผูกปมผิดตั้งแต่แรก

            ถ้าวันนั้นไม่เข้าไปห้องจัดเลี้ยง หากเราไม่ได้พบกันจนความรู้สึกของเขาพัฒนา ป่านนี้ก็ไม่ต้องมานั่งเครียดเรื่องของหล่อน เขาคงมีความสุขไปแล้ว

            ความผิดครั้งนี้จะโทษใครได้บ้าง...

            “คือว่ากู...” กำลังจะเล่าให้เพื่อนฟังแล้วกลับมีบุคคลที่สามเดินเซเข้ามาชนจากทางด้านหลังเสียก่อน

            ผลั่ก

            เลือกนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยความเคยชิน ทุกครั้งยามคนเดินผ่านไปมาก็ไม่เคยถูกชน นี่จึงเป็นครั้งแรกจึงต้องเหลียวกลับไปมอง คิดจะปล่อยผ่านเพราะเห็นอีกฝ่ายเมา แต่เมื่อเพ่งสายตาดูอีกครั้งก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเจอคนที่ตัวเองคุ้นเคยและรู้จักเป็นอย่างดี

            ทำไมวินธาถึงมาอยู่ที่นี่...

            คราวก่อนที่เจอกันเขาแค่ให้คนไล่ออกจากสนามกอล์ฟแล้วห้ามเข้ามาเหยียบที่นี่อีก แต่ไม่คิดว่าแม้แต่บาร์ของตนอีกฝ่ายก็เข้ามาได้ แล้วดูเหมือนจะมาบ่อยเสียด้วย เห็นหน้าก็หงุดหงิดแล้วยังเจอการกระทำที่ทำคล้ายเข้ามาตีสนิทอีก

            “โทษๆๆ ม่ายด้ายต้างงงงงจายยยยย” ตรงเข้ามาจับแขนธนนท์ปภพแล้วยิ้มกริ่ม ยังมองไม่เต็มตาด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร ไตรเตชินขมวดคิ้วมุ่นไม่ชอบใจ กำลังจะยื้อคนเมาออกห่างเพื่อนตัวเองกลับโดนยกมือห้ามเสียก่อนจึงต้องนั่งนิ่งที่เดิม

            “อึก เอิ้ก อ้าวพี่ หวัดดีเพ่!” ตอนแรกคิดจะผละออกแล้ว แต่เมื่อเห็นหน้าคนที่ตัวเองชนก็ยิ้มกว้าง หัวเราะร่าคล้ายคนสติไม่สมประกอบ ยกมือไหว้พลางก้มศีรษะขึ้นลงหลายต่อหลายครั้ง

            เขาเห็นท่าทีก็ยิ่งโมโหมากกว่าเดิมแต่ยังเลือกจะนั่งเฉย กำมือตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้ใส่อารมณ์กับคนเมา ทั้งที่ความจริงอยากต่อยให้คว่ำด้วยซ้ำ เมินหน้าไปทางอื่นไม่อยากสนใจแต่ประโยคที่ออกจากปากของวินธาทำให้เขาต้องหันไปมอง นัยน์ตาเบิกกว้างนึกตกใจจนอาการมึนเมาหายเป็นปลิดทิ้ง

            “เสียเงินให้โผมมมม เป็นไงบ้าง แฮ่ๆ จะบอกให้ อีนั่นมันโง่ โผมมมหลอกมัน ว่านอน อึก ด้วย มันก็เชื่อ ฮ่าๆๆ โง่ๆ” เหมือนว่าหินที่ถ่วงอยู่ในใจถูกปลดออกทีละก้อน หูผึ่งพร้อมกับร่างกายที่ลุกจากเก้าอี้อัตโนมัติ คว้าคอเสื้อคนเมาเอาไว้พลางถามเสียงเข้มด้วยแววตากดดัน

            “มึงว่าไงนะ!” ไม่ถามเปล่าแต่ยังกระชากคอเสื้อให้เข้ามาใกล้อีกต่างหาก วินธาถึงกับถลาตามแรงดึงพลางร้องเสียงดังลำตัวอ่อนปวกเปียก ไม่สามารถสู้แรงของธนนท์ปภพได้เลย จำได้เพียงอย่างเดียวคือยกมือขึ้นเหนือศีรษะแล้วเอ่ยอ้อนวอน

            “ง่า เจ็บบบบ ปล่อยยย มาว ไม่มาววว” คงไม่ได้คำตอบจากคนเมาจึงไม่คิดถามอีก

            ไตรเตชินเห็นอย่างนั้นก็เลือกจะเข้ามาถามเพื่อน ไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างจนนึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของตัวเองกันแน่ เหมือนเจอคู่แค้นก็ไม่ปานดูจากสายอาฆาตของอีกฝ่ายก็รู้ในทันที ถึงรู้ว่าไม่ใช่เวลาแต่ก็อดสงสัยไม่ได้

            “อะไรวะไอ้หนึ่ง มึงรู้จักมันเหรอ” มองเพื่อนสลับกับคนที่ถูกกระชากคอเสื้อไม่ปล่อย เชื่อว่าธนนท์ปภพไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องใครโดยไม่มีต้นสายปลายเหตุ เป็นถึงนักธุรกิจชื่อดังไม่ทำอะไรไร้เหตุผลอย่างแน่นอน

            “เออ มันเป็นคนที่หลอกเอาเงินกูไป มึงกลับบ้านเถอะกูต้องไปคุยกับไอ้นี่ให้เคลียร์ก่อน” ทราบเพียงเท่านั้นก็พยักหน้าตอบกลับ ยินดีจะถอยออกห่างเพื่อให้คนทั้งสองเคลียร์กันเอง ดูเหมือนจะมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นโดยที่ตนไม่ทราบ

            “เออๆ มีอะไรให้ช่วยบอกนะ” ทราบทันทีว่าเรื่องต่อจากนี้ตัวเองไม่ควรเข้าไปยุ่ง

            ดูท่าคนเมาชะตาจะขาดแล้ว...

            “อือ” พยักหน้าแล้วโบกมือลากับหนุ่มชาวไร่

            ค่อยหันกลับมามองคนเมาที่ตอนนี้หลับคอพับไปแล้วเขาจึงยอมปล่อยคอเสื้อ ก่อนกวักมือเรียกพนักงานให้เข้ามารับคำสั่ง เขารู้แค่ว่าตอนนี้อยากทราบความจริงทุกอย่างที่ตัวเองเคยรู้มาก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นถึงหลุมดำขนาดใหญ่ที่ตัวเองมองพลาดไป

            เช็ดแขนเสื้อข้างที่ถูกอีกฝ่ายจับราวรังเกียจ มือหนากำเข้าหากันระงับความโมโห อยากเข้าไปกระทืบด้วยซ้ำแต่เลือกจะปล่อยผ่านเพราะยังไม่รู้ความจริงเรื่องที่วินธาพูดตอนเมา

            ตอนนี้ทำได้เพียงแค่รอเวลาให้อีกฝ่ายสร่าง แล้วเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความจริงกระจ่างเอง

            “เอาเขาไปขังไว้ในโกดังก่อน สร่างเมาแล้วโทรบอกผมด้วย” พนักงานค้อมศีรษะเป็นการรับคำสั่ง รู้ดีว่าโกดังอยู่ไหนจึงรีบเรียกพนักงานชายอีกสองคนให้เดินเข้ามาช่วยลากคนเมาออกจากร้าน

            “ครับคุณหนึ่ง”

            ไม่มีอารมณ์สุนทรีอีกต่อไป เขาเลือกวางเงินค่าเหล้าไว้บนโต๊ะแล้วหยิบเสื้อสูทมาพาดไหล่ก่อนเดินออกจากบาร์ ดวงตาเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีตกันแน่ ข้อมูลที่เขาได้รับมาจริงเท็จแค่ไหนก็ไม่ทราบ

            แต่ชายหนุ่มคิดจะเค้นเอาความจริงจากปากวินธาให้ได้...