๑๔ นกต้องโบยบิน (๒)

“แต่งงานแบบธุรกิจไง ไม่มีความรัก ไม่มีเซ็กส์มีแค่สถานะอย่างเดียว” ขยายความคำพูดของตัวเอง แม้จะเป็นการโกหกก็ตาม เพราะความจริงเธอรู้สึกกับเขามากเกินกว่าเพื่อนทั่วไปแต่ก็รู้ดีว่าชายหนุ่มไม่ได้คิดกับตนเช่นนั้น

            ทางที่ดีคือต้องรักษาสถานะเพื่อนเอาไว้...

            “เธอไม่มีแฟนเหรอ”

            “ไม่มี แล้วก็ไม่คิดจะมีเพราะไม่อยากผูกพันกับใคร นายเองก็ไม่คิดมีความรักไม่ใช่เหรอ เราสองคนเหมาะสมกันขนาดนี้มาแต่งงานกันดีกว่า...เพื่อธุรกิจของเรา” วางส้อมกับมีดลงแล้วยื่นแก้วไวน์ไปตรงหน้าเขา ยิ้มให้อีกฝ่ายเพื่อเชิญชวนแต่กลับกลายเป็นว่าร่างหนาไม่ได้คล้อยตาม

            ถึงเขาจะเอาเรื่องของหล่อนไปบอกผู้หญิงอีกคนทั้งที่ยังไม่เคยพบหน้าก็ตาม ไม่น่าเชื่อว่าการแต่งงานที่เขาหลอกอัญชิสา จะเกิดขึ้นจริงเพราะพิรมลต้องการหนีจากการคลุมถุงชนของครอบครัว แต่เขาไม่อาจเต็มใจแต่งงานกับเพื่อนได้

            ที่สำคัญกว่านั้นคือไม่ได้รักหล่อน...

            “หึ คิดดูก่อนแล้วกัน” ถึงเขาจะพูดแบบนั้นแต่กลายเป็นว่าเธอเอาเรื่องนี้ไปบอกบิดา ทำให้ท่านเลือกจะมาคุยกับเพื่อนเรื่องการดองของสองตระกูล

            สุดท้ายแล้วก็มีข่าวออกไปว่าธนนท์ปภพกำลังจะสละโสด...

            คนที่เดือดร้อนกว่าใครเพื่อนคือน้องสาวเพียงคนเดียวของเขา เธอไม่ทราบข่าวมาก่อนว่าตัวเองกำลังจะมีพี่สะใภ้ เพราะพี่ชายก็ไม่ได้บอกอะไรเลยสักอย่าง ความรักกับเขาเหมือนจะเป็นความลับ ต่อให้ง้างปากอย่างไรอีกฝ่ายก็คงไม่ยอมพูดเหมือนเดิม

            “พี่หนึ่งคิดดีแล้วเหรอเรื่องแต่งงาน มันต่างกันนะคะระหว่างแต่งเพราะรักกับความจำเป็น บ้านเราไม่ได้จนตรอกขนาดนั้นนะพี่หนึ่ง”

            เป็นการออกงานร่วมกันครั้งแรกของสองพี่น้องเพราะเขาควงหทัยวารินมาออกงานสังคม โดยที่เธอแต่งตัวแต่งหน้าสวยจัดเต็มแต่กลับไม่มีชายใดกล้าเข้าใกล้ เกรงกลัวรังสีอำมหิตของพี่ชายจะแผดเผาเสียก่อน

            คุยกันเรื่องนี้ตั้งแต่อยู่บนรถเมื่อหล่อนทราบจากบิดาว่าพี่คนโตจะแต่งงาน ซึ่งไม่ได้เกิดจากความรักแต่เป็นคลุมถุงชน น้องสาวที่เชื่อในรักแท้จึงได้พยายามเปลี่ยนความคิดของธนนท์ปภพ โดยไม่รู้ว่าที่เขายอมตอบตกลงแต่งงานเพราะต้องการตัดขาดจากผู้หญิงที่เป็นเพียงรักเดียวของตัวเอง

            “แค่แต่งให้จบ ยังไงพี่ก็ไม่คิดจะมีใครอยู่แล้ว” นึกเอ็นดูน้องสาวที่พยายามโน้มน้าวเขาให้เปลี่ยนใจ แต่ดูเหมือนร่างสูงจะตัดสินใจอย่างดีแล้ว เขาจึงยึดมั่นในความคิดของตัวเอง ไม่คล้อยตามน้องสาวที่ทำหน้าบึ้งไม่ชอบใจ

            “ถ้าวันหนึ่งพี่เจอคนที่รักแต่คว้าเขาไว้ไม่ได้เพราะมีพันธะแล้วล่ะ...” ทอดเสียงหวานถามด้วยความเสียดายหากเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นจริง แต่ดูเหมือนร่างสูงจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เขาตอบไปตามที่ตัวเองคิด

            “ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยไป มันอาจจะถูกใจแต่ผิดเวลาพี่ก็ไม่ถือเป็นความรัก” คำพูดของพี่ชายทำให้เธอคร้านจะต่อปากต่อคำด้วย สุดท้ายก็ยอมปล่อยให้เขาได้เข้าไปทักทายว่าที่เจ้าสาวของตัวเอง ซึ่งประกาศในวงสังคมเรียบร้อยสร้างความแตกตื่นให้ผู้คนรอบข้างเป็นอย่างมาก

            ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะสละโสดทั้งที่ไม่เคยมีข่าวคราวความรัก ทำเอาสาวหลายคนอกหักกันเป็นแถบ แต่เมื่อทราบว่าคนรักของเขาคือลูกสาวเจ้าของอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของจังหวัดทั้งยังขายอุปกรณ์การเกษตรที่มีสาขามากสุดก็ไม่มีใครกังขา

            ร่างสูงคุยกับพริมลพร้อมจิบไวน์ไปด้วย เธอแนะนำเขาให้รู้จักกับเพื่อนแล้วชวนคุยหลายเรื่องซึ่งตนทำได้เพียงเป็นผู้ฟังที่ดี แล้วดูเหมือนว่าหล่อนจะทราบถึงอารมณ์ของเขาที่ไม่ค่อยมีส่วนร่วมกับกลุ่มของตนเท่าไหร่ จึงได้พาปลีกตัวออกมาคุยกันสองคน

            “เจอกี่ครั้งก็หล่อเหมือนเดิม ภูมิใจเหมือนกันนะเนี่ยมีว่าที่สามีหล่อขนาดนี้” ยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุขขณะหยอกเย้าด้วยคำชม แต่ดวงหน้าหล่อกลับเรียบสนิทแล้วเลือกจะชมหญิงสาวเช่นเดียวกัน เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

            “เธอก็สวย”

            “ขอบคุณค่ะ” ทั้งสองเดินไปทั่วงานจนเขาเริ่มเหนื่อย ส่วนเธอก็เข้าร่วมวงสนทนาเกี่ยวกับเครื่องเพชรจึงสบโอกาสให้ร่างสูงปลีกตัวมาอยู่คนเดียวที่โซนสูบบุหรี่ ปล่อยควัยลอยฟุ้งกลางอากาศก่อนหายลับไปหวังให้ช่วยคลายความทุกข์ใจของตัวเอง

            เขายอมรับว่าตอนนี้เหมือนทุกอย่างมันผิดที่ผิดทางไปหมด เส้นทางที่เดินก็สับสนมืดมนจนหาแสงสว่างไม่พบ ทั้งที่มั่นใจว่ามันคือความถูกต้อง เขาตัดสินใจไม่ผิดอย่างแน่นอน...

            ทว่าทำไมถึงหนักอึ้งในใจเหมือนมีหินมาถ่วงเอาไว้เช่นนี้

            “ควงสาวสวยมางานแต่ทำไมมานั่งดูดบุหรี่คนเดียววะ” หันไปมองก็พบเพื่อนสนิทอย่างไตรเตชินที่เดินเข้ามายืนข้างกัน เขาถอนหายใจแล้วอัดควันเข้าปอดอีกครั้งทั้งที่บอกตัวเองว่าจะเลิก แต่มีเรื่องเครียดทีไรก็อดไม่ได้ที่จะพึ่งมันทุกที

            แม้รู้ว่าไม่ดีต่อร่างกาย แต่ก็ทำให้ช่วงเวลาหนึ่งเขาสามารถปลดปล่อยความทุกข์ใจ หลงใหลไปกับควันตรงหน้าได้

            “มึงก็มาเหรอ” ถึงจะอยากอยู่คนเดียวแต่มีเพื่อนสนิทอยู่ข้างกายก็ดีไม่น้อย เขาจึงชวนอีกฝ่ายคุยโดยที่เจ้าตัวก็เต็มใจจะอยู่เป็นเพื่อน พอจะมองออกว่าคนแข็งแกร่งมีบางอย่างติดค้างในใจ ใบหน้าอมทุกข์ไม่เหมือนคนที่กำลังจะแต่งงานสักนิด

            “เออสิ ควงเมียมาด้วย อวดสักหน่อยเมียสวย” พูดแล้วก็ยืดอกภาคภูมิใจ

            ผ่านความรักแสนทรหดกว่าจะได้ภรรยามาอยู่ข้างกาย ความรักของเขาก็ไม่ง่ายเลยสักนิด แต่ที่มันยากก็เป็นเพราะเขาทั้งสิ้น พอได้ลดทิฐิแล้วใช้หัวใจเป็นที่ตั้งก็รู้ทันทีว่าไม่อาจขาดหล่อนได้ เขาจึงได้แต่งงานกับเธอ แล้ววันนี้ก็พาภรรยาออกงานด้วยกัน ความสวยไม่ค้านสายตาอยู่แล้วทำให้เขายิ้มกว้างไปด้วย

            “ยินดีด้วย...” น้ำเสียงไร้อารมณ์ยามเอ่ยกับดวงตาที่เหม่อมองไปไกล ไม่ค่อยได้ฟังคำพูดของอีกฝ่ายเท่าไหร่ เพราะไตรเตชินตกอยู่ในห้วงแห่งความสุข กำลังเพ้อถึงภรรยาคนสวยและลูกสาววัยสองขวบที่หน้าตาได้แม่มาหมด สวยจนพ่อต้องเริ่มไว้หนวดตั้งแต่ตอนนี้

            “เดี๋ยววันหลังจะพาลูกสาวมาด้วย เสียดายมึงไม่มีลูกชายไม่งั้นจะหมั้นไว้ก่อน ลูกเขยรวยกูยินดีต้อนรับเสมอ” เขาได้ยินอย่างนั้นก็อัดควันเข้าปิด แล้วหันมาถามคนข้างกายเพราะตัวเองก็มีลูกชายเหมือนกัน ทั้งยังโตกว่าลูกสาวของไตรเตชินอีก

            น่าเสียดายที่เพื่อนไม่รู้เรื่องนี้ แล้วเขาก็ไม่อยากอธิบายให้มากความ ยังไม่พร้อมบอกความจริงกับใคร

            “หึ หมั้นไว้ไหมล่ะ”